V SA/Wa 2235/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak (spr.), Protokolant: specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2012 r. sprawy ze skargi T. Spółka jawna w R. na informację Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości w W. z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej. Oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej przez T. Spółka jawna w R. jest informacja Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia ... czerwca 2012 r. o pozostawieniu bez rozpatrzenia protestu od oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie projektu. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: T. Spółka jawna w R. złożyła w dniu ... marca 2012 r. w R. Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. (dalej: RARR) wniosek o dofinansowanie ze środków unijnych projektu "..." w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 8 Oś Priorytetowa – Społeczeństwo Informacyjne – zwiększanie innowacyjności gospodarki, Działanie 8.2. Pismem z dnia ... maja 2012 r. RARR poinformowała skarżącą spółkę, że złożony przez nią wniosek nie uzyskał pozytywnej oceny, ponieważ nie spełnił wszystkich kryteriów oceny merytorycznej. Pismem z dnia ... czerwca 2012 r. RARR poinformowała spółkę, że złożony przez nią protest nie podlega rozpatrzeniu, gdyż został wniesiony po upływie przewidzianego terminu. Termin ten upływał bowiem z dniem 25 maja 2012 r., a protest został nadany w placówce pocztowej w dniu 29 maja 2012 r. W piśmie tym RARR nie zawarła jakiegokolwiek pouczenia o przysługujących spółce uprawnieniach dotyczących skargi do sądu administracyjnego. W dniu 19 czerwca 2012 r. spółka złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w R. skargę, w której jako przedmiot zaskarżenia wskazała pismo RARR z dnia ... maja 2012 r. Postanowieniem z dnia 22 czerwca 2012 r. sygn. akt I SA/Rz 539/12 WSA w R. przekazał skargę spółki według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Na powyższe postanowienie spółka wniosła zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który postanowieniem z dnia 14 sierpnia 2012 r., sygn. akt II GZ 267/12 zażalenie to oddalił. W skardze skarżąca zarzuca naruszenie: - art. 30b ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w zw. z § 4 ust. 3, § 7 ust. 4 oraz § 8 ust. 11 pkt 2 Procedury Odwoławczej w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka stanowiącej załącznik nr 4.4 do Szczegółowego Opisu Priorytetów POIG, 2007-2013 poprzez pozostawienie protestu bez rozpoznania mimo wniesienia go w prawidłowym terminie, a zatem wobec braku zaistnienia przesłanki do pozostawienia protestu bez rozpoznania, a to w wyniku błędnego przyjęcia, że skarżąca nie zachowała 14-dniowego terminu na wniesienie protestu od oceny wniosku zawartego w piśmie RARR z dnia ... maja 2012 r., podczas gdy osoba uprawniona do reprezentacji skarżącej oraz odbioru korespondencji odebrała to pismo w dniu 15 maja 2012 r., a zatem termin do wniesienia protestu od informacji o negatywnym wyniku oceny wniosku o dofinansowanie projektu upływał w dniu 29 maja 2012 r.; - art. 30b ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez błędne przyjęcie, że informacja RARR z dnia 1 czerwca 2012 r. o pozostawieniu bez rozpoznania protestu skarżącej nie stanowi o negatywnym wyniku procedury odwoławczej, a zatem, nie daje podstaw prawnych do wniesienia co najmniej jednego środka odwoławczego przysługującego w trakcie ubiegania się o dofinansowanie, przewidzianego w systemie realizacji POIG; - art. 45 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. poprzez pozbawienie skarżącej prawa do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd: - art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez pozbawienie skarżącej prawa do zaskarżenia pisma RARR S.A. z dnia 1 czerwca 2012 r. informującego o pozostawieniu protestu bez rozpoznania; - art. 87 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez odmowę przyznania środka odwoławczego w Procedurze Odwoławczej w ramach POIG, która nie mieści się w konstytucyjnym katalogu źródeł powszechnie obowiązującego prawa; - kryteriów wyboru finansowanych operacji przyjętych przez Komitet Monitorujący na posiedzeniu w dniu ... czerwca 2010 r. ze zmianami poprzez negatywną ocenę wniosku skarżącej, mimo iż spełniał on wszelkie kryteria określone w ramach POIG. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła w pierwszej kolejności, że pismo informujące o negatywnej ocenie projektu zostało jej doręczone w dniu ... maja 2012 r., gdyż dopiero w tym dniu zostało ono odebrane przez P.P. wspólnika spółki, a wiec osobę uprawnioną do jej reprezentowania. Od tego dnia należy liczyć termin do w niesienia środka zaskarżenia. Protest nadany przez skarżącą w placówce pocztowej w dniu [...]. maja 2012 r. został więc złożony z zachowaniem terminu wskazanego w Procedurze Odwoławczej i powinien zostać mu nadany bieg. Skarżąca wskazała, że dokument potwierdzenia odbioru z dnia 11 maja 2012 r. w żaden sposób nie potwierdza skutecznego doręczenia pisma skarżącej. RARR nie wykazała bowiem, ażeby Z. P., która potwierdziła odbiór przesyłki była w rzeczywistości osobą uprawnioną do odbioru korespondencji kierowanej na adres spółki. Tymczasem, zgodnie z obowiązującymi przepisami aby doręczenie można było uznać za skuteczne, musi ono nastąpić do rąk upoważnionego do odbioru pism, którym zgodnie z zasadami doręczenia pism w postępowaniu administracyjnym jest strona tego postępowania. Sam fakt odbioru przesyłki przez osobę znajdującą się w danej chwili w siedzibie spółki, nie może przesądzać o zaliczeniu jej do kręgu osób uprawnionych do odbioru przesyłki w postępowaniu administracyjnym. Ponadto udzielenia upoważnienia do odbioru korespondencji nie można dorozumiewać ani na podstawie przypadkowych czynności i zachowań, ani też przypadkowej obecności w siedzibie uprawnionego. Podsumowując skarżąca podkreśliła, że w przedstawionym stanie faktycznym brak jest przesłanek do uznania, że doręczenie dokonane w dniu 11 maja 2012 r. było doręczeniem prawidłowym, mogącym wywierać jakiekolwiek skutki prawne. Niezależnie od powyższego skarżąca wskazała, że rozstrzygnięcie o pozostawieniu protestu bez rozpoznania nie zawiera pouczenia o możliwości jego zaskarżenia. W ocenie skarżącej pismo to jest formalnym rozstrzygnięciem w sprawie środka zaskarżenia złożonego przez stronę postępowania, a zatem może być potraktowane jako negatywny wynik procedury odwoławczej i jako taki być zaskarżony do sądu. Następnie skarżąca przedstawiła uzasadnienie zarzutów dotyczących merytorycznej oceny złożonego przez nią wniosku. W odpowiedzi na skargę Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości wniosła o odrzucenie skargi, a w przypadku nieuwzględnienie tego wniosku, o odrzucenie skargi. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi PARP podniosła, że warunkiem formalnym skutecznego złożenia skargi jest złożenie jej na akt objęty zakresem właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 § 3 p.p.s.a. Jako akt objęty skargą wskazane zostało pismo z dnia 1 czerwca 2012 r. o pozostawieniu bez rozpoznania protestu skarżącego. Z art. 30c ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju wynika natomiast, że przedmiotem skargi może być wyłącznie ocena projektu. W uzasadnieniu wniosku o oddalenie skargi PARP wskazała natomiast w szczególności, iż informacja o negatywnym wyniku oceny wniosku o dofinansowanie projektu została doręczona skarżącej w dniu 11 maja 2012 r., a nie 14 maja 2012 r. Tym samym 14-dniowy termin na wniesienie protestu upływał w dniu 25 maja 2012 r., co oznacza, że wniesienie protestu w dniu 29 maja 2012r. nastąpiło po terminie. Organ podkreślił, iż poza sporem w sprawie jest to, że adres siedziby skarżącej to ..., oraz że informację odebrała Z. P. w siedzibie skarżącej w dniu 11 maja 2012 r. Z. P., nie jest przy tym, jak twierdzi skarżąca "osobą znajdującą się w danej chwili w siedzibie spółki". Faktycznie bowiem osoba ta stale w siedzibie spółki przebywa i odbiera kierowaną do spółki korespondencję. PARP wskazała również, że pod adresem siedziby skarżącej spółki znajduje się lokal mieszkalny, tak więc to skarżąca organizując swoją działalność, zdecydowała, że będzie prowadziła ją w mieszkaniu i to również ona przesądziła, że przychodzące do niej pisma będą odbierane przez Z. P. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 30c ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W ocenie Sądu przesłanki te zostały w niniejszej sprawie spełnione. Co prawda pismem z dnia ... czerwca 2012 r. organ pozostawił protest bez rozpatrzenia jako złożony po upływie terminu, powołując się na §8 Procedury odwoławczej w ramach POIG, stanowiącej załącznik nr 4.4 do Szczegółowego opisu priorytetów POIG 2007-2013, jednakże protest ten został faktycznie wniesiony, tak więc strona wypełniła ciążący na niej obowiązek wyczerpania procedury odwoławczej w administracyjnym toku instancji. Należy zauważyć, iż pozostawienie protestu bez rozpatrzenia (art. 30b ust. 5 ustawy) jest formalnym rozstrzygnięciem w sprawie pisma złożonego przez stronę postępowania. Wobec tego może być potraktowane jako negatywny wynik procedury odwoławczej i jako taki być zaskarżony do sądu (art. 30c ust. 1 ustawy). Czym innym jest bowiem negatywna ocena projektu, która jest przedmiotem środka odwoławczego, a czym innym negatywny wynik postępowania odwoławczego, który podlega zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Stanowisko takie jest ugruntowane w orzecznictwie NSA (m.in. w postanowieniu NSA z dnia 13 stycznia 2011 r., sygn. akt II GSK 1495/10, jak również w wyrokach NSA powołanych przez skarżącą – z dnia 24 marca 2010 r., sygn. akt II GSK 248/10, oraz z dnia 10 czerwca 2010 r., sygn. akt II GSK 565/10) i podzielane przez Sąd rozpoznający niniejszą sprawę. Podkreślić więc należy, iż skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego na informację zawartą w piśmie z dnia .. czerwca 2012 r. o pozostawieniu protestu bez rozpatrzenia, jest dopuszczalna i podlega rozpoznaniu. Organ powinien zaś o tym uprawnieniu skarżącą pouczyć, czego jednak nie uczynił naruszając art. 30b ust. 4 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Niezależnie jednak od powyższego uchybienia organu skarga wniesiona przez skarżącą podlega oddaleniu. Protest istotnie został bowiem wniesiony przez skarżącą po upływie przewidzianego terminu. Przypomnieć należy, że w niniejszym postępowaniu zgodnie z § 9 ust. 1 Regulaminu przeprowadzania konkursu w ramach POIG przewidziano jeden przedsądowy środek odwoławczy, tj. protest. Szczegółowe warunki, termin i sposób wnoszenia protestu określone zostały natomiast w Procedurze odwoławczej POIG stanowiącej załącznik nr 4.4 do Szczegółowego opisu priorytetów w POIG. Zgodnie z § 4 ust. 2 ww. Procedury protest jest wnoszony do Instytucji Pośredniczącej (w niniejszej sprawie Ministra Administracji i Cyfryzacji), za pośrednictwem instytucji, która przekazała wnioskodawcy pismo informujące o negatywnym wyniku oceny wniosku o dofinansowanie. Stosownie zaś do § 4 ust. 3 Procedury protest jest składany w terminie 14 dni liczonych od dnia doręczenia wnioskodawcy informacji o negatywnym wyniku oceny wniosku o dofinansowanie projektu. Naruszenie tak określonego terminu do wniesienia protestu powoduje, iż protest taki nie podlega rozpatrzeniu (por. § 8 ust. 1 Procedury). Decydujące znaczenie ma jednak w tym zakresie art. 30b ust. 5 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, zgodnie z którym nie podlegają rozpatrzeniu środki odwoławcze, jeżeli mimo prawidłowego pouczenia, o którym mowa w ust. 1, zostały wniesione po terminie. W ocenie Sądu wbrew twierdzeniom skarżącej informacja o negatywnym wyniku oceny wniosku o dofinansowanie projektu z dnia ... maja 2012 r. została jej skutecznie doręczona w dniu 11 maja 2012 r., a nie 14 maja 2012 r. W związku z tym 14-dniowy termin na wniesienie protestu upływał w dniu 25 maja 2012 r. To zaś oznacza, że wniesienie protestu przez skarżącą w dniu 29 maja 2012 r. nastąpiło po terminie i obligowało organ do pozostawienia go bez rozpatrzenia w oparciu o ww. przepisy. Odnosząc się do stanowiska skarżącej jakoby doręczenie z dnia 11 maja 2012 r. nie było prawnie skuteczne, bo dokonane do rąk osoby nieupoważnionej, Sąd stwierdza, iż jest ono niezasadne. Przypomnieć należy, że adres korespondencyjny skarżącej spółki podany we wniosku o dofinansowanie to ul. ... Ten sam adres został wskazany w KRS jako siedziba spółki. Skarżąca spółka poprzez wskazanie we wniosku inicjującym postępowanie (wniosku o przyznanie dofinansowania), adresu miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, zadeklarowała więc, iż kierowane do niej przez organ pisma w tymże postępowaniu należy jej doręczać na ten właśnie adres. Na ten adres została więc wysłana informacja z dnia ... maja 2012 r. o negatywnej ocenie wniosku skarżącej. Przesyłka zawierająca ww. informację została odebrana w dniu 11 maja 2012 r. przez Z.P. przebywającą w siedzibie skarżącej spółki. Jak natomiast wynika z akt sprawy osoba ta wbrew twierdzeniom skarżącej nie znajdowała się pod tym adresem "jedynie w danej chwili" i "przypadkowo", lecz przebywa tam stale i odbiera przesyłki kierowane do spółki pisma. Z. P. odebrała bowiem nie tylko pismo z dnia ... maja 2012 r. lecz także pismo z dnia ... czerwca 2012 r. Przyjąć zatem należało, tak jak uczynił to organ, że Z. P. była osobą upoważnioną do odbioru korespondencji kierowanej do skarżącej. Wskazać należy, że pismo kierowane do skarżącej spółki mogła odebrać każda osoba upoważniona do odbioru pism w jej imieniu. Upoważnienie to nie musiało jednak przybierać żadnej szczególnej formy. Mogło ono być udzielone nawet w sposób dorozumiany. Mogło też wynikać z faktu, iż konkretna osoba jest zwyczajowo uprawniona do odbioru pism. Podkreślenia wymaga, iż pod adresem siedziby skarżącej spółki znajduje się lokal mieszkalny, lecz to sama skarżąca organizując swoją działalność, zdecydowała, że będzie prowadziła ją w mieszkaniu. W konsekwencji skarżąca zadecydowała również, że przychodzące do niej pisma mogą być odbierane przez Z. P. przebywającą w lokalu stanowiącym siedzibę spółki. Doręczenie przesyłki osobie przebywającej w lokalu spółki rodzi domniemanie, że osoba ta jest upoważniona do jej odbioru. W takiej sytuacji ryzyko ewentualnego błędu obciąża zaś spółkę. Przedstawione działanie skarżącej spółki prowadzi do wniosku, iż Z. P. była osobą uprawnioną do odbioru pism – w tym pisma z dnia ... maja 2012 r. – tym bardziej, że złożyła własnoręczny podpis na potwierdzeniu doręczenia tego pisma, a więc oświadczyła wobec listonosza, iż jest osobą upoważnioną. Tym samym stanowisko skarżącej jakoby doręczenie było skuteczne dopiero od dnia 15 maja 2012 r., kiedy to z pismem z dnia ... maja 2012 r. zapoznał się jeden ze wspólników spółki jest oczywiście bezzasadne. Przyznanie skarżącej słuszności w tym zakresie mogłoby nierzadko powodować brak możliwości doręczenia pism w ogóle. Podsumowując wskazać należy, że skoro pismo z dnia ... maja 2012 r. zostało doręczone skutecznie skarżącej w dniu 11 maja 2012 r., to termin do złożenia protestu upływał w dniu 25 maja 2012 r. W konsekwencji protest wniesiony przez skarżącą w dniu 29 maja 2012 r. (data nadania pocztowego) należało uznać za wniesiony po upływie terminu i pozostawić bez rozpatrzenia. Reasumując, zdaniem tut. Sądu w składzie rozpoznającym sprawę, zaskarżone rozstrzygnięcie zawarte w piśmie organu z dnia ... czerwca 2012 r. wydane zostało w sposób prawidłowy, a w związku z tym brak było podstaw do uwzględnienia skargi. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił stanowisko Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości i na zasadzie przepisu art. 30c ust. 3 pkt 2) ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju orzekł, jak w sentencji wyroku.