V SA/Wa 2462/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Irena Jakubiec-Kudiura po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi P. w M. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. (dalej jako: "skarżący" lub "PINB") w skardze na opisane w komparycji postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu wniosku PINB podniósł, że wykonanie zaskarżonego postanowienia spowoduje wyrządzenie znacznej szkody oraz spowoduje powstanie trudnych do odwrócenia skutków finansowych. W ocenie skarżącego obciążenie PINB kosztami postępowania egzekucyjnego w wysokości 1.025,90 zł jest gospodarczo nieuzasadnione, nie leży w interesie publicznym, a uiszczenie spornych kosztów skutkowało będzie znacznym uszczerbkiem sytuacji finansowej skarżącego dysponującym środkami finansowymi z budżetu państwa. Zdaniem PINB uiszczenie spornych kosztów egzekucyjnych spowoduje wzrost kosztów działalności PINB i możliwy wzrost środków koniecznych na finansowanie bieżącej jego działalności z budżetu państwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1p.p.s.a. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Wskazana instytucja ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w razie stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Tym samym rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej co oznacza, że wnioskodawca, dążąc do wstrzymania wykonania aktu, musi złożyć stosowny wniosek i uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych (por. postanowienie NSA z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt I OZ 363/14). Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym dla uwzględnienia wniosku nie jest wystarczające przekonanie strony, iż wykonanie aktu wywoła szczególnie niekorzystne dla niej konsekwencje oraz uzasadniającą to przekonanie argumentację. W przypadku gdy zaskarżony akt nakłada na skarżącego zobowiązanie pieniężne nie wystarczy zatem wykazać, że na skutek wykonania decyzji dojdzie do egzekucji kwoty tego zobowiązania. Skoro skarżący dąży do wykazania, że w jego przypadku dojdzie do wyrządzenia szkody majątkowej, to dla oceny, czy w stanie faktycznym sprawy rzeczywiście może dojść do takiej szkody i że szkoda ta będzie znaczna, konieczne jest odniesienie kwoty zobowiązania do stanu majątkowego wnioskodawcy (postanowienie NSA z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt II FZ 718/13). Uzasadnienie wniosku winno zatem odnosić do konkretnych okoliczności związanych z wykonaniem zaskarżonego aktu mogącymi wywołać znaczną szkodę majątkową, a zawarte w uzasadnieniu twierdzenia powinny znajdować odzwierciedlenie w odpowiednich dokumentach źródłowych. Brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku i nie poparcie go odpowiednimi do tego dowodami uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. GZ 120/04 i z dnia 18 maja 2004 r., sygn. FZ 65/04). Zdaniem Sądu w sprawie niniejszej skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonego postanowienia mogłoby wyrządzić mu znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Na poparcie przedmiotowego wniosku PINB przytoczył jedynie twierdzenia o potencjalnym wpływie wykonania zaskarżonego postanowienia na jego sytuację finansową. W treści wniosku nie przedstawił zaś konkretnych danych obrazujących jego aktualną sytuację finansową, tj. np. szczegółowe dane dotyczące wydatków zaplanowanych w planie finansowym, jak również nie sprecyzował z jakimi dokładnie skutkami będzie wiązało się wykonanie postanowienia objętego wnioskiem. Ograniczył się jedynie do stwierdzenia, iż w planie finansowym PINB brak jest przewidzianych środków finansowych na wydatki powstałe z tytułu nieściągnięcia kosztów postępowania egzekucyjnego. Skarżący nie przedłożył także żadnych dokumentów potwierdzających jakie wydatki zostały objęte jej budżetem, właściwych dla jednostek z sektora finansów publicznych. Dodatkowo należy zauważyć, że rodzaj obowiązku nałożony na PINB, tj. zobowiązanie do uiszczenia kosztów postępowania egzekucyjnego we wskazanej w zaskarżonym postanowieniu wysokości nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne (por. post. NSA z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GZ 80/09 dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). W sytuacji ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość zwrotu stronie skarżącej kwoty pieniężnej orzeczonej w skarżonym postanowieniu. Wobec powyższego, w ocenie Sądu, skarżący nie wykazał zaistnienia okoliczności, które mogłyby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.