V SA/Wa 247/12

Referendarz sądowy Konrad Łukaszewicz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 19 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata A. L. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skargi S. B. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia [...] kwietnia 2000 r. Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w części dotyczącej wymiaru cła oraz określenia podatku importowego, podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług p o s t a n a w i a : oddalić wniosek. Postanowieniem z 25 października 2011 r. o sygn. akt III SA/Lu 543/11 referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie przyznał stronie skarżącej prawo pomocy w zakresie całkowitym, w tym poprzez ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Okręgowa Rada Adwokacka w Lublinie wyznaczyła w dniu 2 listopada 2011 r. pełnomocnika w osobie adwokata A. L. Postanowieniem z dnia 21 grudnia 2011 r. o sygn. akt III SA/Lu 543/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie stwierdził swą niewłaściwość i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W dniu 23 kwietnia 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął wniosek adwokata A. L. z dnia 20 kwietnia 2012 r. o zwolnienie go z reprezentowania skarżącego z urzędu i wyznaczenie adwokata, który miałby swoją siedzibę na obszarze właściwości "Izby Warszawskiej". Ponadto wystąpił o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych z uwagi na fakt, iż podjął się wykonywania swoich obowiązków, zapoznał się ze sprawą, rozmawiał telefonicznie ze skarżących i udzielił mu informacji dotyczących stanu prawnego sprawy. Jednocześnie, wnioskiem z dnia 30 kwietnia 2012 r. adwokat A. L. wystąpił do Okręgowej Rady Adwokackiej w Warszawie o ustanowienie dla skarżącego pełnomocnika z urzędu, w związku ze zmianą właściwości miejscowej sądu administracyjnego. Pismem z dnia 8 maja 2012 r. Okręgowa Rada Adwokacka w Warszawie poinformowała, iż został wyznaczony adwokat W. P. S. do pełnienia czynności przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 247/12. Rozpoznając wniosek należało zauważyć, co następuje: Stosownie do treści przepisu § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Wniosek wyznaczonego w niniejszej sprawie adwokata – zawarty w piśmie z dnia 20 kwietnia 2012 r. (k. 72 akt sądowych) – takiego oświadczenia nie zawiera. W tym miejscu podnieść należy, iż oświadczenie, o którym mowa winno być wyraźne. Za takim stanowiskiem przemawia nie tylko literalna wykładnia przywołanego przepisu ale również umieszczenie go w ramach aktu prawnego, w którego tytule wskazano, że normuje kwestie dotyczące kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W tym stanie sprawy, wniosku ustanowionego pełnomocnika nie można było uwzględnić. Powyższe stanowisko znajduje oparcie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. W postanowieniu z 8 grudnia 2009 r. o sygn. akt II GZ 273/09 (dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl) NSA przypomniał, iż wniosek, o którym mowa w § 20 rozporządzenia, składany w postępowaniu przed sądem administracyjnym powinien spełniać wymogi określone w art. 64 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: p.p.s.a., a zatem czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, zawierać określenie żądania, jego podstawy i uzasadnienie oraz oznaczenie stron i organów, a także spełniać inne wymagania określone w przepisach szczególnych. Przepisem szczególnym jest właśnie cytowany wyżej § 20 rozporządzenia. (por. M. Kazek "Nieznajomość prawa a wynagrodzenie pełnomocnika z urzędu" ZNSA nr 6(9)/2006, s. 65 i nast. oraz powołane tam orzecznictwo). Z kolei w wyroku z 21 czerwca 2006 r. o sygn. akt II FSK 862/05, NSA podniósł, iż brak oświadczenia o jakim mowa § 20 ww. rozporządzenia wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia i nie stosuje się do niego trybu uzupełniania jego braków, opisanego w art. 49 p.p.s.a.; (vide:, Lex nr 242945). Pogląd ten został zaakceptowany również w postanowieniu NSA z 30 czerwca 2009 r. o sygn. akt II GZ 133/09 (vide: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Warto również przywołać stanowisko zaprezentowane w przywołanym wyżej postanowieniu NSA o sygn. akt II GZ 273/09, zgodnie z którym, negatywne skutki złożenia wadliwego wniosku wynikają z niedołożenia należytej staranności przez pełnomocnika, który jako profesjonalista – adwokat powinien wykazywać się wiedzą z zakresu procedury sądowej i być świadom ciążących na nim obowiązków. W takiej sytuacji nie można mówić o nadmiernym rygoryzmie regulacji prawnej ani naruszeniu konstytucyjnego prawa pełnomocnika do wynagrodzenia za świadczoną pracę. (por. M. Kazek, op.cit., s.69). Z wyłożonych względów, na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.