V SA/Wa 2477/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Michał Sowiński po rozpoznaniu w dniu 29 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi M. Sp. z o.o. w W. na decyzję Ministra Rozwoju z dnia ... czerwca 2016 r. nr ... w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania z budżetu Unii Europejskiej postanawia: odmówić przywrócenia terminu Postanowieniem z dnia 19 października 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M. Sp. z o.o. w W. na decyzję opisaną w komparycji postanowienia, z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych skargi. Następnie, postanowieniem z dnia 15 grudnia 2016 r., sygn. akt II GZ 1269/16 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wobec powyższego Skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Wniosek ten został odrzucony postanowieniem WSA z 10 marca 2017 r. a zażalenie na powyższe postanowienie oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 7 czerwca 2017 r. (sygn. akt II GZ 389/17). W dniu 16 czerwca 2017 r. Skarżąca zwróciła się z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Wniosek ten został uzupełniony pismem z dnia 14 września 2017 r. Uzasadniając wniosek Skarżąca wskazała, iż przyczyną uchybienia terminu była niewłaściwa interpretacja przepisów art. 87 p.p.s.a., tj. błędne zastosowanie się do § 3 zamiast do § 1 ww. przepisu co spowodowało, że wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi skierowany został do organu zamiast do Sądu. Organ zaś przekazał wniosek do Sądu jednakże dopiero po upływie terminu do jego wniesienia. Ponadto w piśmie z dnia 14 września 2017 r. Skarżąca wyjaśniła, iż nie uzupełniła braków formalnych skargi, ponieważ nie mogła odebrać wezwania Sądu do ich uzupełnienia. Powyższe spowodowane było tym, iż ani Skarżąca ani jej pełnomocnik nie przebywali w siedzibie Spółki, gdzie próbowano doręczyć stosowne wezwanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z dyspozycją art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej: p.p.s.a, czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże w świetle art. 86 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Brzmienie przywołanego przepisu art. 86 p.p.s.a. wskazuje, iż przywrócenie terminu możliwe jest wyłącznie w sytuacji, gdy uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. A zatem brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Jednocześnie artykuł 86 § 1 p.p.s.a. nie określa, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony. Ocena braku winy została pozostawiona uznaniu sądu. Daje to sądowi możliwość uwzględnienia wszystkich okoliczności, jakie uzna za istotne (por. postanowienie SN z 22 lipca 1999 r., I PKN 273/99, OSNAP 2000, nr 20, poz. 757). Ponadto, zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu procesowego przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 1972 r. II CRN 448/71 - OSPiKA 1972 z. 7-8 poz. 144). Brak winy oznacza więc sytuację, w której wystąpiły niezależne od strony i niemożliwe do przezwyciężenia okoliczności, z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OZ 246/08). Przywrócenie terminu nie jest zatem dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Inaczej mówiąc, nieuwaga bądź zaniedbanie leżące po stronie skarżącej nie może być zakwalifikowane jako przesłanka wyłączająca brak winy w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej. We wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi Skarżąca podała, że nie mogła odebrać kierowanego do niej wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi, ponieważ z uwagi na pobyt za granicą nie przebywała w siedzibie Spółki, tj. pod adresem, pod który skierowano stosowne wezwanie. Podobnie pełnomocnik Skarżącej był wówczas nieobecny, ponieważ przebywał wówczas poza W. W ocenie Sądu powyższe okoliczności nie świadczą o braku winy Skarżącej w uchybieniu terminu. Wadliwe prowadzenie korespondencji nie może stanowić o przywróceniu terminu do wniesienia skargi (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 5 października 2011 r., I OZ 741/11, LEX nr 984392). Podkreślić bowiem należy, że dbający o własne interesy Skarżący, winien liczyć się z możliwością wystąpienia normalnych zdarzeń procesowych, takich jak np. doręczenie korespondencji sądowej. Tym samym Skarżąca powinna podjąć czynności gwarantujące właściwe prowadzenie sprawy. Jednocześnie należy zaznaczyć, że nieobecność pełnomocnika Spółki podczas próby doręczenia również nie stanowi okoliczności wskazującej na brak winy w uchybieniu terminu. Skoro bowiem Skarżąca samodzielnie dokonała wyboru pełnomocnika to ponosi ona konsekwencje podjętego wyboru. Uznając zatem, że niedochowanie przez Skarżącą terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi nie było następstwem okoliczności od niej niezależnych, lecz wynikało z niedostatecznej staranności w prowadzeniu przez nią własnych spraw, Sąd uznał, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu.