V SA/Wa 284/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Michał Sowiński, Sędzia WSA - Piotr Kraczowski (spr.), Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, , , Protokolant sekretarz sąd. - Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2012 r. sprawy ze skargi [...] S.A. w [...] na informację Narodowego Centrum Badań i Rozwoju z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu; 1. stwierdza, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Narodowe Centrum Badan i Rozwoju; 2. zasądza od Narodowego Centrum Badań i Rozwoju na rzecz "[...]" S.A. w [...] kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi z 2 sierpnia 2012 r. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez "[...]" S.A. w [...] (zwaną dalej: "skarżącą"), jest rozstrzygnięcie Narodowego Centrum Badań i Rozwoju (zwanego dalej: "NCBiR") z [...] stycznia 2012 r. nr [...], w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie projektu nr [...], realizowanego w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013 (zwanego dalej: "POIG"), Oś priorytetowa: Badanie i rozwój nowoczesnych technologii; Działanie 1.4: Wsparcia projektów celowych. Skarżąca [...] kwietnia 2011 r. złożyła wniosek o dofinansowanie realizacji projektu pod tytułem: "[...]". Pismem z [...] sierpnia 2011 r. Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości (PARP) poinformowała skarżącą, iż zgodnie z decyzją Instytucji Zarządzającej nie zostało przyznane dofinansowanie na realizację ww. projektu. PARP podniosła, iż projekt nie spełnił kryterium merytorycznego obligatoryjnego "Wnioskodawca posiada zdolność do sfinansowania projektu", w związku z powyższym wniosek złożony przez skarżącą został umieszczony na "Liście projektów nierekomendowanych do dofinansowania". PARP wskazała ponadto, iż według kryteriów merytorycznych fakultatywnych, projekt otrzymał 85,33 pkt na 100 pkt możliwych do uzyskania. W ramach kryterium "Poziomu innowacyjności rezultatów prac badawczo-rozwojowych", projekt uzyskał 25,33 punktów na maksymalnie 40 punktów, stanowiących średnią następujących punktów przyznanych przez 3 oceniających w następujących podkryteriach: a) nowoczesność wprowadzanych zmian technologicznych – średnia punktów 12,33 (maksymalnie 20 punktów), z rozbiciem na poszczególne oceny: 1. ocena: 8 pkt, 2 ocena: 14 pkt, 3 ocena: 15 pkt; b) użyteczność wprowadzanych zmian technologicznych – średnia punktów 6,67 (maksymalnie 10 punktów), z rozbiciem na poszczególne oceny: 1. ocena: 5 pkt, 2 ocena: 10 pkt, 3. ocena: 5 pkt; c) opłacalność wykorzystania nowej technologii produkcji – średnia punktów 6,33 (maksymalnie 10 punktów), z rozbiciem na poszczególne oceny: 1 ocena: 5 pkt, 2 ocena 10 pkt, 3 ocena 4 pkt. W zakresie pozostałych kryteriów fakultatywnych merytorycznych, przyznana przez Komisję Konkursową, punktacja była maksymalna. W proteście z 12 września 2011 r. skarżąca zakwestionowała negatywną ocenę wniosku i wniosła o ponowne przeprowadzenie oceny wniosku z uwzględnieniem uwag zawartych w Proteście, w tym dotyczących oceny kryterium obligatoryjnego "Wnioskodawca posiada zdolność do sfinansowania projektu" oraz dotyczących punktacji uzyskanej w procesie oceny kryterium merytorycznego fakultatywnego odnoszącego się do poziomu innowacyjności procesowej. Jednocześnie skarżąca zwróciła się o wyjaśnienie znacznych dysproporcji przyznawanych punktów przy dokonywaniu ocen cząstkowych wniosku oraz roli Instytucji Pośredniczącej w momencie wystąpienia takich zdarzeń, w tym powoływania ekspertów branżowych do rozstrzygania skomplikowanych, nieoczywistych, dla oceniających kwestii merytorycznych, w celu wydania poprawnej oceny. NCBiR pismem z 10 stycznia 2012 r. poinformowało skarżącą, że protest dotyczący merytorycznej oceny wniosku nie został uwzględniony. NCBiR wyjaśniło, iż w celu dokonania rzetelnego i bezstronnego rozstrzygnięcia zarzutów podniesionych w Proteście w procesie rozpatrywania Protestu został powołany ekspert zewnętrzny, którego opinia stanowiła podstawę wydania rozstrzygnięcia przez NCBiR. NCBiR uwzględniło zarzut skarżącego dotyczący spełnienia kryterium merytorycznego obligatoryjnego "Wnioskodawca posiada zdolność do sfinansowania projektu". Natomiast w zakresie punktacji dotyczącej kryterium merytorycznego fakultatywnego "Poziomu innowacyjności rezultatów prac badawczo – rozwojowych", NCBIR podtrzymało punktację wynikającą z oceny PARP i z następującym wyjaśnieniem. Innowacyjność procesowa: nowoczesność wprowadzanych zmian technologicznych. NCBiR wskazała, że z dokumentacji firmy, opisu Biznes Planu od strony 22 wynika, że w projekcie dominującą będzie innowacyjność procesowa. Skarżąca ma wdrożyć system "orbital shaking" do przemysłu farmaceutycznego i będzie pionierem w tym działaniu. Metoda ta została opracowana przez firmę Excel lgene, ale nie będąc firmą działającą na rynku farmaceutycznym nie mogła tego procesu implementować na potrzeby tej gałęzi przemysłu. W tym zakresie ekspert podzielił stanowisko skarżącej, że projekt jest projektem o istotnym stopniu innowacyjności. Z przytoczonej w Biznes Planie informacji wynika, że metoda ta była jak dotychczas stosowana w skali laboratoryjnej i brak jest informacji o jej zastosowaniu w skali produkcyjnej (powyżej 100 litrów). Próbę takiego właśnie zastosowania chce podjąć skarżąca. NCBiR przychylił się do stanowiska eksperta, który podziela uwagę firmy, że jeżeli oceniający miał wątpliwości dotyczące przedstawionych danych, a ich brak przesądził o niskiej punktacji w ocenie, to miał on prawo skierować pytanie do skarżącej. Przy czym zauważono, że nie jest to procedura obligatoryjna i nie musiał z tego prawa korzystać, jedyna innowacyjność w projekcie wynikać będzie z zastosowania – opracowanej kilka lat temu przez innego przedsiębiorcę – metody mieszania do celów produkcji farmaceutycznej. Nie ma dostatecznych przesłanek by uznać, że mamy do czynienia z innowacyjnością na najwyższym poziomie. Z tego względu stwierdzono, że w ramach swojego odwołania skarżąca nie przedstawiła żadnych istotnych dodatkowych danych poza przytoczoną listą publikacji dotyczących procesu i metody. Innowacyjność procesowa: użyteczność wprowadzanych zmian technologicznych. Z danych zawartych w Biznes Planie wynika, że "Odpowiednie zaprojektowanie oraz późniejsze wdrożenie procesu technologicznego będzie wiązało się z uzyskaniem bezpośredniej korzyści technologicznej dla kraju będącego siedzibą spółki. Dzięki swoim cechom, nowy lek uzyskany na drodze innowacyjnego procesu będzie unikalnym produktem zarówno w Polsce jak i w innych krajach świata. Uzyskane w trakcie rozwoju technologii zgłoszenia ochrony własności przez wnioskodawcę będzie warunkowało zachowanie praw do opracowanej lokalnie technologii oraz zabezpieczy spółkę przed ryzykiem wystąpienia zjawiska nieuczciwej konkurencji." W Proteście skarżąca dodatkowo podała, że wzrost użyteczności dla danego podmiotu powinien być liczony od aktualnej, posiadanej bazy technologicznej. Skoro w Polsce, ani w przedsiębiorstwie skarżącej dotychczas nie wdrażano tego typu procesów, to już sam fakt podjęcia takiej próby powinien być oceniony pozytywnie. Nie mniej jednak, jak zauważono w ramach oceny pierwszego z kryteriów innowacyjności celem projektu celem projektu jest zastosowanie znanej metody mieszania do produkcji farmaceutycznej. Przedstawione przez skarżącą dane nie stanowią podstawy by uznać, że zastosowana metoda przyniesie wzrost użyteczności na najwyższym z możliwych poziomie. Ponadto korzyści jej zastosowania w procesie produkcji leków są trudne do oszacowania i niepewne a przedstawiona w dokumentacji argumentacja firmy w tym zakresie nie jest przekonywująca. Dlatego w ramach przedmiotowego kryterium nie może zostać przyznana maksymalna ilość punktów. Innowacyjność procesowa: opłacalność wykorzystania nowej technologii produktowej. W kryterium tym główne zastrzeżenia skarżącej koncentrują się na uwagach dotyczących braku danych liczbowych, które pozwoliłyby na racjonalną ocenę tego kryterium. Analiza argumentacji skarżącej zaprezentowana tak w Biznes Planie jak i w Proteście – zdaniem NCBiR – pozwala częściowo podzielić jej stanowisko. Dokumentacja konkursowa nie nakłada bowiem na skarżącą obowiązku prezentowania wszelkich nawet najdrobniejszych danych tylko po to by było ich w opisie relatywnie dużo. Wręcz przeciwnie zrozumiale jest, że w przypadku projektów badawczo-rozwojowych z uwagi na poufność wskazana jest ostrożność w pełnym ujawnianiu danych technologicznych. Zgadzając się z oceną eksperta NCBiR stwierdziła, że kwestia opłacalności wprowadzonej technologii nie została w sposób wyczerpujący i przekonywujący przedstawiona i dlatego w tym kryterium nie przyznała maksymalnej ilości punktów. W skardze z 2 lutego 2012 r. skarżąca zarzuciła rozstrzygnięciu NCBiR naruszenie: art. 31 ust. 1 ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.; dalej: u.z.p.p.r.) poprzez niezapewnienie rzetelnej i bezstronnej oceny projektu skarżącej w procesie wyboru projektów do dofinansowania w postaci oceny projektu przez eksperta posiadającego specjalistyczną wiedzę lub umiejętności z dziedziny objętej POIG w odniesieniu do wniosku skarżącej; art. 26 ust. 1 pkt 4 u.z.p.p.r. w związku z art. 26 ust. 1 pkt 3 u.z.p.p.r. w związku z Kryteriami wyboru projektów w ramach POIG zatwierdzonymi przez Komitet Monitorujący Program Innowacyjna Gospodarka poprzez dokonanie oceny wniosku skarżącej o dofinansowanie w zakresie kryterium merytorycznego fakultatywnego Poziom innowacyjności rezultatów prac badawczo - rozwojowych w oderwaniu od wytycznych wskazanych w Kryteriach wyboru projektów; art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r. poprzez nieuwzględnienie zasady równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz niezapewnieniu przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektu skarżącej; art. 30b ust 4 u.z.p.p.r. w związku z § 9 ust. 10 pkt 3 Procedury odwoławczej stanowiącej Załącznik nr 4.4 do Szczegółowego opisu priorytetów POIG ("Procedura odwoławcza"), poprzez niedokonanie ponownej oceny projektu skarżącej mimo uwzględnienia zarzutów skarżącej; art. 30b ust. 4 u.z.p.p.r. w związku z § 9 ust. 10 pkt 4 i § 10 pkt 2 Procedury odwoławczej poprzez brak szczegółowego uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia w odniesieniu do każdego z zarzutów podniesionych przez skarżącą w Proteście w obrębie poszczególnych podkryteriów Poziomu innowacyjności rezultatów prac badawczo - rozwojowych; art. 30b ust. 4 w związku z § 9 ust. 1 Procedury odwoławczej poprzez przekroczenie terminu rozpatrzenia Protestu wniesionego przez skarżącą; przepisów art. 2, art. 7 i art. 45 Konstytucji RP z 2 kwietnia 1997 r. poprzez niezapewnienie skarżącej prawa do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia spraw, zgodnie ze standardami demokratycznego państwa prawnego. Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi poprzez stwierdzenie, iż ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą. W odpowiedzi na skargę z 15 marca 2012 r. pełnomocnik NCBiR wniosła o oddalenie skargi. W trakcie rozprawy z 19 marca 2012 r. Sąd zobowiązał NCBiR do nadesłania karty oceny merytorycznej dodatkowego (czwartego) eksperta. Pełnomocnik skarżącej wniósł o dopuszczenie dowodu z dokumentu w postaci oceny poziomu innowacyjności spornego projektu sporządzonej przez prof. T. P. Sąd oddalił wniosek dowodowy skarżącej. NCBiR nadesłało przy piśmie z 23 marca 2012 r. "Arkusz zbiorczy oceny merytorycznej po autokontroli", przy piśmie z 27 marca 2012 r. "Arkusz oceny merytorycznej" czwartego eksperta z 26 września 2011 r. oraz pismo z 29 marca 2012 r. "Załącznik do protokołu rozprawy z 19 marca 2012 r.", w którym podniosło, że ocena projektu została dokonana prawidłowo i zgodnie z prawem. Pełnomocnik skarżącej pismami z 23 i 28 marca 2012 r. nadesłał "Załączniki do protokołu rozprawy z 19 marca 2012 r.", w których podtrzymał zarzuty zawarte w skardze i dodatkowo zwrócił uwagę na odmienną (niższą) punktację wynikającą z oceny NCBiR oraz arkusza oceny merytorycznej, przez co złamano zasadę zakazu orzekania na niekorzyść. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Uprawnienia sądów administracyjnych, określone m.in. przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwana dalej: p.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z przepisami postępowania administracyjnego i normami prawa materialnego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W tym miejscu należy zaznaczyć, że uprawnienie sądu administracyjnego do rozstrzygania w niniejszej sprawie wynika z art. 30 c u.z.p.p.r. w związku z art. 3 § 3 p.p.s.a. Zgodnie art. 30c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r. – sąd administracyjny dokonuje oceny legalności rozstrzygnięć przewidzianych w systemie realizacji projektu operacyjnego, skoro w przepisie tym przewidziane jest uwzględnienie skargi, w wypadku stwierdzenia, że ocena konkretnego projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo z jednoczesnym przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą. W tym miejscu wskazać należy, iż jak wynika z dotychczasowego orzecznictwa sądów administracyjnych zasady dokonywania sądowej oceny legalności rozstrzygnięć przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego wymagają ustalenia standardu prawnego, według którego należy dokonać oceny zgodności z prawem kontrolowanego rozstrzygnięcia odwoławczego. Wprowadzając w art. 30c ust. 1 pkt 1 u.z.p.p.r. kryterium "naruszenia prawa", prawodawca przesądził jednocześnie w art. 37, że do postępowania w zakresie ubiegania się o dofinansowanie na podstawie tejże ustawy – ze środków pochodzących z budżetu państwa lub ze środków zagranicznych – nie stosuje się przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Wyklucza to weryfikację zaskarżonego aktu z perspektywy rozwiązań przyjętych w k.p.a. Z drugiej strony wątpliwości budzi kwestia, jaka jest dopuszczalna sądowa ocena procesu weryfikacji wniosków o dofinansowanie zamierzonych przedsięwzięć. Praktyka sądów administracyjnych rozstrzygających powyższe sprawy wskazuje ,że przy interpretacji przepisów u.z.p.p.r., przyjąć należy stanowisko, które dopuszcza możliwość posługiwania się, w ramach sądowej kontroli ocen projektów ubiegających się o dofinansowanie – postanowieniami systemu realizacji programu, łącznie z odpowiednimi przepisami prawa powszechnie obowiązującego. W kontekście powyższych rozważań, badając legalność oceny wniosku zawartej w piśmie z 10 stycznia 2012 r. stanowiącym rozpoznanie protestu Sąd uznał skargę za uzasadnioną, z trzech zasadniczych przyczyn. Po pierwsze – wskazać należy, że zgodnie z art. 30b ust. 1 u.z.p.p.r. – w przypadku negatywnej oceny projektu wnioskodawca, po otrzymaniu informacji (o wynikach oceny projektu), może wnieść środki odwoławcze przewidziane w systemie realizacji programu operacyjnego (...) w tym przypadku protestu. W myśl ust. 4 tego artykułu – właściwa instytucja informuje wnioskodawcę na piśmie o wynikach procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego (...). Przy czym zgodnie § 9 ust. 10 pkt 4 Procedury odwoławczej – w trakcie rozpatrywania protestu Instytucja Pośrednicząca oceniająca zobowiązana jest do pisemnego ustosunkowania się do zarzutów podniesionych w proteście i uzasadnienia swojego stanowiska. Zgodnie zaś z § 10 pkt 2 Procedury odwoławczej – przekazana wnioskodawcy pisemna informacja o rozpatrzeniu protestu zawiera szczegółowe uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia; jeżeli kwestionowana jest ocena kilku kryteriów, uzasadnienie uwzględnia każde z kryteriów oddzielnie. Z przytoczonych uregulowań wynika, że obowiązkiem podmiotu przeprowadzającego procedurę odwoławczą od informacji o negatywnej ocenie projektu jest ustosunkowanie się w piśmie informującym o wynikach tej procedury do wszelkich zarzutów podniesionych w środku odwoławczym przez wnioskodawcę, tak proceduralnych jak i merytorycznych. Co więcej organ przy rozpatrywaniu protestu powinien kierować się przy tym zasadą rzetelności i bezstronności, co skutkuje koniecznością rozważenia w postępowaniu odwoławczym wszystkich zarzutów protestu, w tym zarzutów merytorycznych, co wynika z art. 31 ust. 1 u.z.p.p.r. (por. wyrok NSA sygn. akt II GSK 658/10 z 29 czerwca 2010 r.). Mając powyższe na uwadze wskazać należy, że w zaskarżonym piśmie z [...] stycznia 2012 r. NCBiR nie odniosło się do wszystkich zarzutów zawartych w proteście. I tak organ nie odniósł się – przy ocenie kryterium nowoczesności i użyteczności wprowadzanych zmian technologicznych – do wyraźnie akcentowanego w skardze argumentu, że "nowoczesność technologii wprowadzonej przez firmę M. dotyczy nie tylko systemu orbital shaking, ale również zastosowania w jego ciągu systemów jednorazowych disposable do całego wytwarzania przeciwciała" (...) "zastosowanie technologii disposable w ramach procesu orbital shaking do produkcji przeciwciała może zdecydowanie przyspieszyć proces wprowadzenia leku na rynek, ze względu na możliwość ominięcia wielu etapów walidacji (...). (str. 6 i 8 protestu). Organ nie odniósł się także – oceniając opłacalność wykorzystania nowej technologii produkcji – do podanych w proteście pięciu aspektów mających wpływ na opłacalność (str. 20 – 25 Biznes Planu, str. 9 protestu). Zdaniem Sądu jedynie ogólnikowe stwierdzenia, że "kwestia opłacalności wprowadzonej technologii nie została w sposób wyczerpujący i przekonywujący przedstawiona" bez dodatkowych wyjaśnień, narusza obowiązek rzetelnej oceny projektu. Także zarzuty skargi dotyczące pierwotnych ocen ekspertów i zawartych w nich – wg skarżącej – nieprawdziwych twierdzeń m.in. "do dostępnego na rynku, identycznego w funkcjonalności konkurencyjnego produktu firmy [...]", "sama realizacja projektu nie przyniesie żadnych zysków dla firmy bez zakończenia procedury wciągnięcia nowego leku jako refundowanego z NFZ" czy "Projekt z całą pewnością nie zakończy się opracowaniem leku i wdrożeniem go na rynek, w pełnym słowa tego znaczeniu" pozostają w zaskarżony piśmie bez odpowiedzi. W związku z tym zarzuty skargi dotyczące naruszenia wyżej przytoczonych przepisów należało uznać za zasadne. Po drugie – zgodnie z § 8 ust. 4 Regulaminu Komisji Konkursowej w ramach działania 1.4 "Wsparcie projektów celowych" PO IG 2007-2013 – w przypadku przyjęcia zarzutu podniesionego w proteście przez eksperta, ustalana jest ostateczna punktacja w danym kryterium na podstawie jego oceny. Ostateczna punktacja w danym kryterium nie może być niższa od oceny pierwotnej dokonanej przez Komisję Konkursową. Sąd zauważa, że kryterium "Poziom innowacyjności rezultatów prac badawczo – rozwojowych" (w ramach którego można było uzyskać od 0 do 40 punktów) zostało rozdzielone na trzy elementy ("nowość", "wzrost użyteczności produktu" i " możliwość wdrożenia i opłacalność") za które można było otrzymać odpowiednio: 0-20, 0-10 i 0-10 punktów. Każdy element zawierał szczegółowy opis, jakie czynniki należy brać pod uwagę, przy dokonywaniu oceny punktowej, co wynika z "Przewodnika po kryteriach dla projektów finansowanych w ramach Działań 1.4. – 4.1. oraz finansowanych tylko w ramach Działania 1.4". Przedstawiona powyżej charakterystyka elementów kryterium "Poziom innowacyjności rezultatów prac badawczo – rozwojowych" wskazuje, że elementy te faktycznie były podkryteriami oceny merytorycznej wniosku. Zdaniem Sądu zasada o jakiej mowa § 8 ust. 4 Regulaminu Komisji Konkursowej dotyczy nie tylko tego kryterium jako całości, ale z osobna z każdego z jego elementów (podkrytriów), ponieważ faktycznie spełniają cechy kryteriów. Zauważyć należy, że także sama Instytucja Pośrednicząca w zaskarżonym piśmie (podobnie jak eksperci) traktują te poszczególne elementy jako kryteria tak je nazywając. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia § 8 ust. 4 Regulaminu Komisji Konkursowej, ponieważ dodatkowy, czwarty ekspert dokonał w ramach ocen "użyteczności" i "opłacalności" oceny niższej niż oceny pierwotne, bowiem odpowiednio przyznał 5 pkt (średnia ocena pierwotna 6,67 pkt) oraz 6 pkt (średnia ocena pierwotna 6,33). Co więcej – jak trafnie zwróciła uwagę w piśmie procesowym z [...] marca 2012 r. skarżąca – całościowa ocena czwartego eksperta 25 pkt była niższa, niż ocena pierwotna projektu 25,33 pkt, a zatem już samo to powinna powodować konieczność uwzględniania protestu. Trafnie zatem skarżąca zarzuca, iż w sprawie naruszono zasadę zakazu orzekania na niekorzyść. Dodatkowo Sąd stwierdza, że słuszny jest zarzut skargi dotyczący braku podania szczegółowej punktacji w zaskarżonym piśmie przez co naruszono zasady prawidłowego rozpoznania protestu, a także pozbawiono skarżącą możliwości kontroli, czy przy rozpatrzeniu protestu nie naruszono § 8 ust. 4 Regulaminu Komisji Konkursowej. Po trzecie – Sąd wskazuje, że kolejną – obok rzetelności i przejrzystości – zasadą postępowania, która przy rozpoznawaniu wniosku mogła doznać uszczerbku, jest zasada obiektywizmu, znajdująca odbicie w wielu przepisach u.z.p.p.r., a w szczególności jej art. 31. W myśl art. 30b ust. 3 u.z.p.p.r. – w rozpatrywaniu środków odwoławczych nie mogą brać udziału osoby, które na jakimkolwiek etapie dokonywały czynności związanych z określonym projektem, w tym były zaangażowane w jego ocenę. Z kolei w § 13 ust. 1 Procedury odwoławczej w celu zachowania obiektywizmu przewidziano przesłanki wyłączenia danej osoby z rozpatrywania protestu. Tymczasem Instytucja Pośrednicząca utajniła nazwiska trzech ekspertów powołanych do oceny projektu oraz czwartego eksperta powołanego w postępowaniu odwoławczym. Będąca w posiadaniu Sądu dokumentacja – tak przedstawiona przez skarżącą, jak również nadesłane przez pełnomocnika organu – nie wymienia danych osób dokonujących ocen. W ten sposób skarżąca, a także przede wszystkim Sąd nie miał możliwości weryfikacji, czy dochowano wymogów ustawowych, mających na celu zapewnienie obiektywizmu oceny projektu. (por. wyrok WSA w Warszawie z 24 marca 2011 r. sygn. akt V SA/Wa 423/11, a także wyrok WSA w Bydgoszczy z 9 czerwca 2011 r. sygn. akt II SA/Bd 373/11 http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query ). Z powyższych powodów Sąd w oparciu o art. 30 c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r., uznał zarzuty skargi za zasadne i uwzględnił skargę przekazując sprawę Instytucji Pośredniczącej, którą obecnie stanowi Narodowe Centrum Badań i Rozwoju do ponownego rozpatrzenia protestu. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 u.z.p.p.r. w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).