V SA/Wa 3073/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Dariusz Zalewski, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak (spr.), Protokolant specjalista - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2016 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oddala skargę Przedmiotem skargi A. Sp. z o.o. w B. (dalej: skarżąca, spółka lub strona) była decyzja Dyrektora Izby Celnej w W. (dalej: Dyrektor IC lub organ) z [...] maja 2015r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję własną z [...] marca 2015r., nr [...] cofającą stronie zezwolenie udzielone decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] czerwca 2009 r., nr [...], na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...]. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie fatycznym i prawnym. Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z [...] czerwca 2009 r., nr [...] udzielił stronie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w 53 punktach na terenie województwa [...]. Pismem z [...] stycznia 2015 r. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. poinformował Dyrektora IC, że strona począwszy od grudnia 2013 r. zaprzestała składania deklaracji POG-4. Postanowieniem z [...] stycznia 2015 r., nr [...] Dyrektor IC wszczął z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia zezwolenia stronie, udzielonego decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] czerwca 2009 r., na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...]. Decyzją z [...] marca 2015 r. Dyrektor IC cofnął stronie zezwolenie, udzielone decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] czerwca 2009 r. na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...]. W uzasadnieniu decyzji organ dokonując ustaleń faktycznych stwierdził, że strona w punktach gier na automatach o niskich wygranych nie wykonywała działalności objętej zezwoleniem Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] czerwca 2009 r. przez okres dłuższy niż 6 miesięcy. Zatem Dyrektor IC stwierdził, że w sprawie zaistniały przesłanki określone art. 59 pkt 4 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. z 2015 r. poz. 612 ze zm., dalej: u.g.h.). Rozpoznając sprawę na skutek złożonego odwołania Dyrektor IC zaskarżoną decyzją z [...] lutego 2014 r. utrzymał w mocy decyzję własną z [...] lipca 2013 r. Organ zauważył, że zgodnie z art. 59 pkt 4 u.g.h. organ właściwy w sprawie udzielania koncesji lub zezwoleń, w drodze decyzji cofa koncesję lub zezwolenie, w całości lub w części, w przypadku zaprzestania lub niewykonywania przez okres dłuższy niż 6 miesięcy działalności objętej koncesją lub zezwoleniem, chyba, że niewykonywanie tej działalności jest następstwem działania siły wyższej. Podkreślił, że strona w punktach gier na automatach o niskich wygranych, nie wykonywała działalności objętej zezwoleniem Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] czerwca 2009 r. przez okres 6 miesięcy w drugiej połowie 2014 r. Zauważył, że Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W., poinformował organ, że spółka począwszy od grudnia 2013 r., zaprzestała składania deklaracji POG-4. Z powyższego wynika wprost, że w żadnym z punktów gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...] objętych zezwoleniem, Strona nie eksploatowała automatów do gier, skoro nie wykazała ich do opodatkowania. Z notorii urzędowej wynikało ponadto, że do dnia wydania niniejszej decyzji skarżąca nie podjęła działalności w punktach gier na automatach o niskich wygranych. W jego ocenie sześciomiesięczny okres niewykonywania działalności objętej zezwoleniem Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] czerwca 2009 r., wynikający z art. 59 pkt 4 u.g.h., w okolicznościach niniejszej sprawy rozpoczął swój bieg 1 grudnia 2013 r. i upłynął 1 czerwca 2014 r. Organ zauważył, że jedynym wyjątkiem od obowiązku zastosowania art. 59 pkt 4 u.g.h. jest ustalenie, że niewykonywanie tej działalności było następstwem działania siły wyższej. Jednakże, w jego ocenie, niewykonywanie działalności objętej zezwoleniem nie było następstwem działania siły wyższej, rozumianej jako zdarzenie zewnętrzne w stosunku do powołującego się na nią podmiotu. Strona mając zapewniony czynny udział w postępowaniu, również nie powołuje się na ww. okoliczność niewykonywania działalności. Organ podkreślił, że art. 59 pkt 4 u.g.h. jest skonstruowany w ten sposób, że cofnięcie zezwolenia nie zależy od uznania administracyjnego, lecz od zaistnienia przesłanki w postaci niewykonywania przez okres dłuższy niż 6 miesięcy działalności i jedynym wyjątkiem od obowiązku zastosowania tego przepisu przez organ jest ustalenie, że niewykonywanie tej działalności jest następstwem siły wyższej. Ustawodawca nie przewidział drugiego takiego wyjątku np. w postaci nieopłacalności prowadzenia działalności w niektórych punktach gier, bądź problemów natury technicznej, zmian w przepisach prawa jak również działań podejmowanych przez funkcjonariuszy celnych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 25 maja 2011 r., sygn. akt II SA/Ke 242/11; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 15 marca 2012 r., sygn. akt III SA/Gd 43/12 wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 lutego 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 3370/13). Zauważył również, że podobna do art. 59 pkt 4 u.g.h. regulacja prawna zawarta była także w art. 52 ust. 2 pkt 4 obowiązującej do końca 2009 r. ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach hazardowych i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27, ze zm., dalej: "u.g.w.z."), z tym, że poprzednio skutek w postaci cofnięcia zezwolenia następował już po upływie 3 miesięcy od zawieszenia prowadzonej działalności. Potwierdza to prawidłowość ustaleń organów I i II instancji, że niewykonywanie działalności w wymienionym punkcie gry nie było spowodowane silą wyższą, a co za tym idzie, że Dyrektor IC był w tej sytuacji zobligowany do cofnięcia zezwolenia. W jego ocenie już w momencie ubiegania się przez spółkę o zezwolenie miała ona, czy też powinna mieć świadomość tego, że zaprzestanie prowadzenia działalności przez okres dłuższy niż 3 miesiące skutkuje cofnięciem zezwolenia. Nowa ustawa w stosunku do poprzednio obowiązującej przedłużyła jedynie okres, po który organ ma obowiązek cofnąć zezwolenie. Zatem norma zawarta w art. 59 pkt 4 ustawy nie wprowadza żadnej nowej regulacji wobec działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Organ również nie zgodził się ze stroną, że zastosowany przepis ma charakter przepisu technicznego i nie mógł być stosowany w stosunku do spółki. Zdaniem Dyrektora IC kwestionowany przepis nie był przedmiotem orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Przepis ten nawet potencjalnie nie stanowi przepisu technicznego, gdyż nie spełnia warunków do uznania go za takowy. Wyjaśnił, że TSUE w wyroku z 19 lipca 2012 r. przyjął, że za przepisy techniczne wymagające notyfikacji Komisji należy uznać jedynie te przepisy ustawy o grach hazardowych, które spełniają łącznie dwa warunki: mogą powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry oraz wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów. W powyższym kontekście Dyrektor IC powołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 lutego 2015 r., II GSK 2175/13 w którym sąd stanął na stanowisku, że art. 59 pkt 4 u.g.h. nie jest przepisem technicznym w rozumieniu wyroku TSUE z 19 lipca 2012 r. Przepis ten bowiem stanowi zmienioną wersję poprzednio obowiązującego przepisu art. 52 ust. 2 pkt 4 u.g.z.w. Pismem z [...] lipca 2014 r. spółka złożyła skargę na ww. decyzję Dyrektora IC wnosząc o jej uchylenie i uchylenie decyzji ją poprzedzającej, a także zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1) niezasadne zastosowanie przepisu z art. 59 pkt 4 u.g.h., formułującego przesłankę cofnięcia zezwolenia w postaci niewykonywania działalności przez okres dłuższy niż 6 miesięcy, podczas gdy powołany przepis stanowi "regulację techniczną" w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 2 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.z 1998 r., nr 204, s. 37 ze zm., dalej; dyrektywa 98/34/WE), a w konsekwencji, w braku notyfikacji ww. ustawy Komisji Europejskiej, nie może być on stosowany; 2) naruszenie przepisu art. 59 pkt 4 u.g.h. poprzez niezasadne nieuwzględnienie przez organ celny zaistnienia przesłanki siły wyższej w przedmiotowej sprawie, skutkującej nieprowadzeniem działalności gospodarczej w zakresie automatów do gier o niskich wygranych w sytuacji, gdy w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności będące efektem działania siły wyższej, co w konsekwencji powoduj, iż art. 59 pkt 4 u.g.h. nie stosuje się i tym samym decyzja o cofnięciu stronie zezwolenia jest bezzasadna; 3) art. 233 § 1 pkt 1 O.p. poprzez jego bezzasadne zastosowanie, podczas gdy w realiach niniejszej sprawy przepis ten nie ma zastosowania. W uzasadnieniu spółka stwierdziła, że organ celny I instancji niezasadnie uznał, że w przedmiotowej sprawie nie mogła zaistnieć przesłanka egzoneracyjna w postaci siły wyższej, o której mowa w art. 59 pkt 4 u.g.h., a to z uwagi na wystąpienie przez spółkę o zawieszenie eksploatacji automatów do gier o niskich wygranych. Wyjaśniła, że zawieszając eksploatację powyższych urządzeń działała pod wpływem siły wyższej, o której wspomina powołany wyżej przepis ustawy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IC wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora IC o cofnięciu stronie zezwolenia udzielonego decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] czerwca 2009 r., nr [...], na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...]. Decyzja zezwalająca na prowadzenie działalności wydana została na podstawie przepisów nie obowiązującej od dnia 1 stycznia 2010 r. ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych, która utraciła moc na podstawie art. 144 u.g.h. Stosownie do art. 129 ust. 1 u.g.h. działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Art. 138 ust. 2 u.g.h. stanowi zaś, że do podmiotów, o których mowa w art. 129 ust. 1, stosuje się odpowiednio art. 58 i art. 59, z tym, że organem właściwym jest organ właściwy do udzielania zezwolenia w dniu poprzedzającym dzień wejścia w życie ustawy. Zgodnie z art. 59 pkt 4 u.g.h. organ właściwy w sprawie udzielenia koncesji lub zezwolenia, w drodze decyzji, cofa koncesję lub zezwolenie, w całości lub w części, w przypadku zaprzestania lub niewykonywania przez okres dłuższy niż 6 miesięcy działalności objętej koncesją lub zezwoleniem, chyba że niewykonywanie tej działalności jest następstwem działania siły wyższej. Z powyższego przepisu art. 59 pkt 4 u.g.h. wynika, że jest on skonstruowany w ten sposób, że cofnięcie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych nie zależy w żaden sposób od uznania administracyjnego, lecz od zaistnienia przesłanki w postaci zaprzestania lub niewykonywania działalności objętej zezwoleniem przez okres dłuższy niż 6 miesięcy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 30 września 2014 r., II GSK 299/13, z 20 stycznia 2016 r., II GSK 972/14 – wszystkie powołane orzeczenia dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Jedynym wyjątkiem od obowiązku zastosowania tego przepisu przez organ administracji publicznej jest ustalenie, że zaprzestanie bądź niewykonywanie tej działalności jest następstwem siły wyższej. Słusznie zatem organ orzekający wyjaśnił, że cofnięcie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na podstawie art. 59 pkt 4 u.g.h. nie zależy zatem od uznania administracyjnego. Organ jest bowiem zobowiązany do cofnięcia zezwolenia, jeżeli strona nie wykonuje działalności przez okres dłuższy niż 6 miesięcy, chyba że zaprzestanie bądź niewykonywanie tej działalności jest następstwem siły wyższej. Obecnie nie jest sporne w sprawie, że skarżąca przez okres co najmniej 6 miesięcy nie wykonywała działalności objętej zezwoleniem, co sama potwierdza w odwołaniu z [...] kwietnia 2015 r., wskazując, że cyt. "spółka nie neguje faktu niewykonywania przez nią działalności objętej cofniętym zezwoleniem przez okres 6 miesięcy". Sporne natomiast jest czy w sprawie wystąpiła przesłanka egzoneracyjna w postaci siły wyższej, która uzasadniałaby odstąpienie od cofnięcia zezwolenia na wykonywanie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. W ocenie skarżącej, taką siłą wyższą, która uzasadniała odstąpienie od cofnięcia zezwolenia był fakt wystąpienia przez stronę o zawieszenie eksploatacji automatów do gier o niskich wygranych (strona 3 skargi). Przed wskazaniem, czy taka okoliczność może stanowić "siłę wyższą" należy wskazać, co należy rozumieć przez ten termin. Ustawa o grach hazardowych bowiem nie definiuje pojęcia siły wyższej i brak jest legalnej definicji tego pojęcia na użytek stosowania tej ustawy. Zatem w ocenie sądu siła wyższa jest zdarzeniem o charakterze przypadkowym lub naturalnym (żywiołowym), nie do uniknięcia, takim, nad którym człowiek nie panuje. Należą do nich zwłaszcza zdarzenia o charakterze katastrofalnych działań przyrody i zdarzenia nadzwyczajne w postaci zaburzeń życia zbiorowego takich jak wojna, zamieszki krajowe. Musi być zdarzeniem zewnętrznym w stosunku do powołującego się na nią podmiotu i stan ten powinien istnieć obiektywnie, a więc musi być widoczny i sprawdzalny, tak więc nie może być wytworem wyobraźni. Siła wyższa charakteryzuje się także tym, że jest zdarzeniem zewnętrznym, niemożliwym lub prawie niemożliwym do przewidzenia, którego skutkom nie można zapobiec. Innymi słowy, skrótowo rzecz ujmując, siłą wyższą jest zdarzenie zewnętrzne w stosunku do powołującego się na nie podmiotu i od niego niezależne. Przechodząc do oceny powołanego przez stronę zdarzenia, to należy podkreślić, że sąd rozpoznający sprawę, siły wyższej w powyższym rozumieniu nie stwierdził, a sama strona również, poza kilkoma ogólnikami zawartymi w skardze, powyższego nie wykazała. Słusznie organ w tym zakresie wskazał, że skarżąca, mimo zapewnienia jej czynnego udziału w postępowaniu, w żaden sposób nie wykazała wystąpienia siły wyższej. Spółki nie przedstawiła na okoliczność wystąpienia siły wyższej w odwołaniu, a potem w skardze, rzeczowych argumentów, które uzasadniałyby niewykonywanie przez nią działalności objętej zezwoleniem (tj. występowania siły wyższej). Wykazanie natomiast wystąpienia siły wyższej obciąża niewątpliwie stronę, gdyż to ona z tego tytułu czerpie określone korzyści prawne. Powoływana w skardze okoliczność wystąpienia o zawieszenie eksploatacji automatów do gier o niskich wygranych w żadnym wypadku nie ma charakteru zdarzenia zewnętrznego, którego nie dało się przewidzieć. Przeciwnie jest to zdarzenie, które zostało wywołane działaniem samej skarżącej, bowiem to ona wystąpiła z określonym wnioskiem kierując się tylko sobie znanymi okolicznościami. Również wskazywane w odwołaniu okoliczności polegające na wejściu w życie ustawy o grach hazardowych, które w powiązaniu z działaniami organów Służby Celnej spowodowało czasowe wstrzymanie wykonywania działalności w szeregu punktach gier (liczne postępowania, w których zatrzymano automaty oraz wszczęto postępowania w przedmiocie cofnięcia rejestracji i tym samym pozbawiono skarżącą szeregu automatów) nie mają charakteru siły wyższej. Skarżąca oprócz powyższych kilku ogólników nie wykazała wystąpienia przesłanki egzoneracyjnej. Spółka niezasadnie upatruje negatywnych skutków w postaci nowego prawa obowiązującego od 1 stycznia 2010 r. bowiem poprzednia ustawa przewidywała również utratę zezwolenia w związku z rażącym naruszeniem. Przede wszystkim trzeba wskazać, że zgodnie z art. 129 ust. 1 u.g.h. działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych (...) na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. A więc spółce zapewniono możliwość swobodnego prowadzenia działalności gospodarczej pod warunkiem wykonywania jej zgodnie z przepisami. Podkreślić trzeba, że warunki rejestracji zgodnie z obowiązującymi poprzednio przepisami (art. 2 ust. 2b ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 4 poz. 27 ze zm., dalej: "u.g.z.w."), w zakresie maksymalnej wartości stawki i maksymalnej wysokości jednorazowej wygranej kształtowały się następująco: 2 pkt (20 gr) i 500 pkt (50 zł). Grami na automatach o niskich wygranych są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych i elektronicznych o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których wartość jednorazowej wygranej nie może być wyższa niż równowartość 15 euro, a wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze nie może być wyższa niż 0,07 euro. Powołana ustawa utraciła moc prawną na podstawie art. 144 u.g.h., a w myśl przepisu art. 129 ust. 3 u.g.h. przez gry na automatach o niskich wygranych rozumie się gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych i elektronicznych o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których wartość jednorazowej wygranej nie może być wyższa niż 60 zł, a wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze nie może być wyższa niż 0,50 zł. Zaznaczyć trzeba, że definicja gry na automatach o niskich wygranych opisana w art. 2 ust. 2b u.g.z.w. i definicja zawarta w art. 129 ust. 3 u.g.h. są zbieżne, z tym, że obecnie obowiązująca definicja jest względniejsza, gdyż podwyższa maksymalną stawkę za udział w jednej grze i maksymalną wygraną. Obie te definicje nie przewidywały możliwości podwyższenia wartości jednorazowej gry oraz wartości jednorazowej wygranej. Natomiast działania organów celnych są jedynie konsekwencją posiadanych uprawnień kontrolnych w zakresie gier hazardowych i nieprzestrzeganie, jak można się domyślić, przepisów przez stronę spowodowało zatrzymanie automatów i wszczęcie postępowań w zakresie cofnięcia ich rejestracji. A więc również w tym zakresie, to działania spółki polegające na niezapewnieniu, że posiadane automaty do gier były zgodne z ww. przepisami, spowodowały określone konsekwencje. Tym samym wobec braku przedstawienia szczegółowej argumentacji, popartej określonymi dowodami (skarżąca nie poświęciła wyjaśnieniu tej kwestii zarówno w sferze pojęciowej, jak i dowodowej, żadnej uwagi) nie sposób jest stwierdzić, na podstawie kilku przytoczonych przez stronę ogólników, że w sprawie miało miejsce wystąpienie siły wyższej. Dlatego też zarzut ten jest przede wszystkim gołosłowny i tym samym trudno uznać go za zasadny. W ocenie sądu strona w swoich rozważaniach pomija zupełnie w pełni obiektywną okoliczność uchybienia ww. 6 – miesięcznemu terminowi na wznowienie działalności w zakresie gier na automatach, która to okoliczność ma w realiach rozpatrywanej sprawy priorytetowe znaczenie. Cofnięcie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych nie zależy od uznania administracyjnego. Organ jest bowiem zobowiązany do podjęcia takiego rozstrzygnięcia, jeżeli zaistnieje przesłanka m.in. określona w art. 59 pkt 4 u.g.h., czyli strona zaprzestanie działalności na okres dłuższy niż 6 miesięcy. W ocenie sądu również drugi zarzut odnoszący się do techniczności zastosowanych przez organ przepisów jest niezasadny. Ustawa o grach hazardowych umożliwiła dalsze prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na podstawie dotychczasowych zezwoleń i nie wprowadziła generalnego zakazu zmiany zezwoleń. Zakaz zmiany zezwoleń, przewidziany w art. 135 ust. 2 u.g.h., ograniczony został tylko do jednego elementu zezwolenia: miejsca urządzania gier. Nowa ustawa nie wprowadziła zatem żadnych radykalnych rozwiązań uniemożliwiających podmiotom gospodarczym prowadzenie dotychczasowej działalności. Przeciwnie, zagwarantowała dalsze jej prowadzenie na dotychczasowych zasadach, wyeliminowała jedynie możliwość zmiany decyzji ostatecznych w określonym, niewielkim zakresie. Należy wskazać, że wyrok Trybunału Sprawiedliwości z 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11 został wydany w trybie prejudycjalnym wobec zadanych trzech pytań dotyczących art. 129 ust. 2, art. 135 ust. 2 i art. 138 ust. 1 u.g.h., a więc przepisów nie stosowanych przez organy. TSUE w tym wyroku orzekł, że przepis art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE należy interpretować w ten sposób, że przepisy krajowe tego rodzaju, jak przepisy ustawy o grach hazardowych, które mogą powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, stanowią potencjalnie "przepisy techniczne" w rozumieniu tego przepisu, w związku z czym ich projekt powinien zostać przekazany Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy wskazanej dyrektywy, w wypadku ustalenia, że przepisy te wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów, a dokonanie tego ustalenia należy do sądu krajowego. Trybunał Sprawiedliwości uzależnił zatem ocenę technicznego albo nietechnicznego charakteru przepisów ustawy o grach hazardowych od ustalenia (oceny), czy te przepisy wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów, tj. automatów do gier o niskich wygranych. Tego rodzaju skutków nie sposób natomiast wyprowadzić z art. 59 pkt 4 u.g.h., który niejako dostosowuje sytuację prawną (zakres udzielonego zezwolenia) do istniejącej już sytuacji faktycznej długotrwałego, bo trwającego dłużej niż 6 miesięcy stanu zaprzestania lub niewykonywania działalności objętej zezwoleniem, przy czym wiąże cofnięcie zezwolenia jedynie z sytuacjami, gdy niewykonywanie tej działalności nie jest następstwem działania siły wyższej. W tym kontekście podkreślić trzeba, że omawiany przepis ustawy o grach hazardowych zawiera normę analogiczną do art. 52 ust. 2 pkt 4 poprzednio obowiązującej ustawy o grach i zakładach wzajemnych, przy czym termin, z którym związany jest skutek w postaci cofnięcia zezwolenia został nawet w nowej ustawie wydłużony z 3 do 6 miesięcy, w związku z czym nowa regulacja jest korzystniejsza w skutkach dla strony. Zatem podejmując działalność na podstawie zezwolenia udzielonego pod rządem poprzednio obowiązującej ustawy strona musiała uwzględniać tego rodzaju regulację i mieć świadomość, że zaprzestanie prowadzenia działalności przez okres dłuższy niż określony w ustawie (obecnie dwukrotnie wydłużony) spowoduje skutek w postaci cofnięcia zezwolenia (por. wyrok WSA w Lublinie z 30 kwietnia 2013 r., III SA/Lu 314/12; orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy również w tym miejscu zwrócić uwagę, na stanowisko Trybunału Sprawiedliwości wyrażone w pkt 27 wyroku C – 194/94 w sprawie CIA Security International. Trybunał stwierdził, że przepis uznaje się za techniczny, w rozumieniu dyrektywy 83/189, jeżeli wywołuje samodzielne skutki prawne wobec jednostek. Niewątpliwie art. 59 pkt 4 u.g.h. samodzielnie nie wywołuje skutków prawnych w sferze sprzedaży lub właściwości automatów do gier o niskich wygranych. Reasumując ten wątek uzasadnienia stwierdzić należy, że niewykonywanie działalności przez skarżącą w wyżej wymienionym punkcie gier przez okres przekraczający 6 miesięcy, nie można w żaden sposób łączyć ze skutkami nowej ustawy o grach hazardowych, uniemożliwiającej prowadzenie gier o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry. Przyczyny powodujące niewykonywanie działalności przez skarżącą są następstwem zwykłego ryzyka gospodarczego, które żadną miarą nie może być uznane za siłę wyższą w rozumieniu art. 59 pkt 4 u.g.h. W konsekwencji zdaniem sądu brak podstaw do uznania, by art. 59 pkt 4 u.g.h. mógł stanowić, choćby potencjalnie, "przepis techniczny" w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE. Powyższa ocena jest również zbieżna z obecnie obowiązującą linią orzeczniczą NSA. Dla przykładu można podać wyrok NSA z 20 stycznia 2016r. II GSK 860/14 w którym sąd wskazał, że cyt. "Tak więc już w momencie ubiegania się przez Spółkę o zezwolenie, miała ona świadomość tego, że zaprzestanie prowadzenia działalności przez okres dłuższy niż 3 miesiące skutkuje cofnięciem zezwolenia. Nowa ustawa w stosunku do poprzednio obowiązującej przedłużyła jedynie okres, po którym organ ma obowiązek cofnąć zezwolenie. Skoro zatem norma zawarta w art. 59 pkt 4 u.g.h. nie wprowadza żadnej nowej regulacji wobec działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach, nie ma podstaw do przyjęcia, że może powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia tego typu działalności poza kasynami i salonami gry, co zakwalifikowałoby ją do przepisów potencjalnie technicznych w rozumieniu wyroku TSUE z 19 lipca 2012 r." (por. również wyroki NSA z 19 stycznia 2016 r., II GSK 2534/15, z 20 stycznia 2016 r., II GSK 307/14, z 27 listopada 2015 r., II GSK 293/14). Sąd nie stwierdził ponadto żadnego innego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) skargę oddalił.