V SA/Wa 3075/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Arkadiusz Tomczak po rozpoznaniu w dniu 8 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. –B. sp. z o.o. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi A. –B. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia ... listopada 2014 r. nr ... w przedmiocie określenia zobowiązania z tytułu opłaty paliwowej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji [...] sp. z o.o. w [...] (dalej także: spółka, skarżąca) wraz ze złożoną skargą na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania z tytułu opłaty paliwowej, wniosła również o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na zasadzie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", W uzasadnieniu wniosku wskazano, że za zasadnością wniosku przemawia nie tylko wysokość opłaty paliwowej wskazana w kwestionowanej decyzji, ale także fakt, że w stosunku do spółki wydanych zostało 12 decyzji w zakresie opłaty paliwowej, a łączna wynikająca z nich kwota to 153.060,80 zł powiększona o odsetki. Zdaniem pełnomocnika skarżącej, egzekucja tej kwoty spowodowałaby utratę płynności finansowej spółki, konieczność zwalniania pracowników, a nawet zakończenie prowadzenia działalności gospodarczej. W dalszej części uzasadnienia wskazano na realizację przez spółkę kontraktów na dostawę paliw, których ewentualne zerwanie spowodowane utratą płynności finansowej skutkowałoby naliczenie kar umownych i dalsze pogorszenie sytuacji finansowej. Wskazano także, że ewentualna upadłość spółki wiązałaby się z utratą jej renomy. Wszystkie te argumenty, zdaniem pełnomocnika strony skarżącej wskazują, że w sprawie istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia spółce znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przewidziane w treści art. 61 § 3 p.p.s.a., w tym konkretnym przypadku przejawiające w kosztach związanych z odtwarzaniem przedsiębiorstwa, odbudową infrastruktury, a także niemożliwymi do oszacowania wysiłkami poniesionymi na rzecz odzyskania wiarygodności spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja/postanowienie administracyjne korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym ostatnim przypadku chodzi o taką szkodę (majątkową lub uszczerbek niemajątkowy), której wystąpienie sprawi, że nie będzie możliwe przywrócenie stanu pierwotnego, w szczególności szkoda taka nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. Chodzi zatem o sytuację, w której utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu lub zdrowiu. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona skarżąca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia NSA z 14 listopada 2006 r., II FZ 585/06, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie wystarczy zatem ogólny tylko wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Podkreślić również należy, iż w judykaturze utrwalony jest już pogląd, zgodnie z którym, podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. postanowienia NSA: z dnia 25 kwietnia 2012 r., II FSK 498/12; z dnia 10 maja 2011 r., II FZ 106/11; z dnia 9 września 2011 r., II FSK 1501/11; z dnia 28 września 2011 r., I FZ 219/11 i z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07). Odnosząc dotychczasowe rozważania do badanej sprawy w pierwszej kolejności zauważyć należy, że w świetle przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a., wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie mogą uzasadniać podnoszone w skardze oraz we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji zarzuty wskazujące na wydanie decyzji z naruszeniem prawa. Podkreślenia bowiem wymaga, iż na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu Sąd nie ma możliwości dokonania oceny zgodności z prawem decyzji wydanych w toku postępowania administracyjnego, a zatem niedopuszczalne jest wywodzenie konieczności uwzględnienia wniosku z przekonania o wadliwości danego rozstrzygnięcia. Wskazać ponadto trzeba, że spółka uzasadniając swój wniosek, przedstawiła wizję utraty płynności finansowej i ostatecznie upadłości w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji. Na poparcie tych twierdzeń skarżąca nie przedstawiła jednak dowodów i nie udokumentowała w żaden sposób swojej aktualnej sytuacji majątkowej i ewentualnego wpływu na tę sytuację wykonania decyzji, co umożliwiłoby sądowi określenie prawdopodobieństwa wystąpienia zdarzeń określonych w art. 63 § 1 p.p.s.a. Wręcz przeciwnie, wskazano, że skarżąca prowadzi normalną działalność gospodarczą, realizuje podpisane kontrakty. Stwierdzić należy, iż skoro skarżąca nie uprawdopodobniła niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody, to nie można przyjąć twierdzenia, że wykonanie decyzji spowodowałoby taką szkodę. Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił, jak w sentencji.