V SA/Wa 3185/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Irena Jakubiec-Kudiura po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. C. K. P. M. P. Sp. jawna w T. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu dofinansowania ze środków unijnych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wnioskiem z dnia 27 października 2014 r. skarżąca Spółka wystąpiła o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia (...) września 2014 r. w przedmiocie zobowiązania do zwrotu dofinansowania ze środków unijnych. Uzasadniając wniosek podniesiono, iż Spółka zawiesiła działalność i nie dysponuje wolnymi środkami finansowymi na pokrycie ewentualnych zobowiązań. W jej ocenie, negatywne rozpoznanie wniosku narazi Spółkę na poniesienie znacznej szkody finansowej, co skutkować będzie brakiem możliwości regulowania swoich zobowiązań, a w konsekwencji uniemożliwi jej funkcjonowanie. Pismem z dnia 19 stycznia 2015 r. Spółka podniosła dodatkowo, iż nie posiada nieruchomości, zaś na jej rachunku bankowym znajdują się środki pochodzące z wpłat własnych wspólników. Do pisma załączono m. in. kopię postanowienia z dnia (...) maja 2014 r. o wpisie w Krajowym Rejestrze Sądowym informacji o zawieszeniu działalności gospodarczej, a także wydruk z rachunku bankowego Spółki za miesiąc maj 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy. Z reguły wiąże się z obawą wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, zaś jej zastosowanie nie może być poprzedzone merytoryczną oceną zasadności skargi lub obawą wystąpienia jakiejkolwiek straty. Podstawową przesłanką wstrzymania, jest wykazanie we wniosku niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie odnoszącym się do problematyki wstrzymywania aktów nakładających obowiązek ponoszenia wydatków pieniężnych podnosi się, iż rodzaj nałożonego obowiązku, nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne z natury rzeczy przecież odwracalnego. Stanowisko takie zostało przedstawione w postanowieniu NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. o sygn. akt GZ 138/04, w którym dodatkowo wskazano, iż w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi, istnieje oczywista możliwość zwrotu nadpłaconych kwot. Z kolei w postanowieniu z dnia 7 października 2011 r. o sygn. akt II GSK 2001/11, NSA zauważył, iż każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Rozpoznając niniejszy wniosek w pierwszej kolejności wskazać należy, iż skarżąca strona uzasadnia potrzebę zastosowania ochrony tymczasowej trudną sytuacją majątkową, w jakiej się znalazła. W tym zakresie Spółka wskazuje, że od 1 maja 2014 r. zawiesiła swoją działalność, nie osiąga żadnych dochodów, nie dysponuje nieruchomościami, zaś na jej rachunku bankowym zgromadzono środki w wysokości 760,13 zł (stan na dzień 31 maja 2014 r.). Wobec tego Sąd zauważa, iż aktualna sytuacja majątkowa Spółki, jakkolwiek trudna, nie powoduje sama przez się ziszczenia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, określonych w omawianym przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. W orzecznictwie przyjmuje się bowiem, że wstrzymanie wykonania decyzji uzasadniać mogą tylko konkretne okoliczności, będące wynikiem wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na aktualną sytuację majątkową strony, powodujące znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Innymi słowy strona musi wykazać, że w powiązaniu z jej sytuacją majątkową, wykonanie decyzji spowoduje znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki z powodu wystąpienia tych konkretnych okoliczności. Natomiast za wstrzymaniem wykonania aktu nie mogą przemawiać same obiektywne, przedstawione przez stronę trudności, pojawiające się w prowadzonej działalności gospodarczej, bowiem w postępowaniu o udzielenie ochrony tymczasowej badany jest wpływ wykonania zaskarżonego aktu na sytuację majątkową strony, a nie wpływ na tą sytuację jakichkolwiek innych czynników (por. postanowienie NSA z dnia 21 marca 2013 r. o sygn. akt I FZ 15/13). W ocenie Sądu, wobec zawieszenia przez skarżącą Spółkę prowadzenia działalności gospodarczej od dnia 1 maja 2014 r., wskazane przez nią okoliczności (brak możliwości regulowania swoich zobowiązań, a w konsekwencji uniemożliwienie funkcjonowania Spółki), nie świadczą, iż wykonacie decyzji rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, czy też wystąpienia trudnych do odwróceni skutków, skoro działalność gospodarcza i tak nie jest już obecnie prowadzona. Co więcej, takie argumenty skarżącej zawierają wewnętrzną sprzeczność. Skoro bowiem Spółka nie prowadzi aktualnie działalności, to nie można uznać za zasadne twierdzenia, że odmowa wstrzymania zaskarżonej decyzji uniemożliwi jej regulowanie swoich zobowiązań. W tym miejscu wskazać należy na stanowisko zajęte przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 października 2011 r. o sygn. akt II GZ 453/14, zgodnie z którym, skoro skarżący zawiesili prowadzenie działalności gospodarczej to w sprawie nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Akceptując ten pogląd Sąd stwierdza, iż znajduje on odpowiednie zastosowanie w niniejszej sprawie, bowiem wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji z dnia (...) października 2014 r. Spółka złożyła wraz ze skargą nadaną w tym samym dniu, tj. w dniu 27 października 2014 r., zatem już po zawieszeniu działalności w dniu 1 maja 2014 r. Na marginesie już tylko dodać można, czego wnioskująca wprawdzie nie podnosi, iż dla udzielenia ochrony tymczasowej nie jest także wystarczające powoływanie się na ewentualną możliwość ogłoszenia upadłości (por. postanowienia NSA z dnia 17 listopada 2009 r. o sygn. akt I FSK 1243/08 i z dnia 20 grudnia 2011 r. o sygn. akt II GZ 537/11). W tej sytuacji przyjąć należało, iż wnioskująca Spółka nie wykazała w jakikolwiek sposób, iż zobowiązanie do zwrotu kwoty dofinansowania spowoduje dla niej niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. – orzekł, jak w sentencji postanowienia.