V SA/Wa 3626/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Michał Sowiński, Sędzia WSA - Marek Krawczak (spr.), Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Protokolant st. spec. - Sylwia Wojtkowska-Just, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2015 r. sprawy ze skargi U. GmbH z siedzibą w A. na pisemną interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie pisemnej interpretacji indywidualnej prawa podatkowego 1. uchyla zaskarżoną pisemną interpretację indywidualną; 2. zasądza od Ministra Finansów na rzecz U. GmbH z siedzibą w A. kwotę 440 zł (czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 18 lutego 2013 r. do Izby Skarbowej w W. wpłynął wniosek [...]GmbH. z siedzibą w A. o wydanie interpretacji indywidualnej. Przedstawiając stan faktyczny Spółka wskazała, iż od sierpnia 2011r. do właściwego organu - Naczelnika Urzędu Celnego w N. S. - złożyła łącznie 36 wniosków o zwrot akcyzy zapłaconej z tytułu dostaw wewnątrzwspólnotowych na terytorium A. paliwa biodiesel z akcyzą zapłaconą w Polsce: - 11 wniosków dotyczyło dostaw dokonanych w czerwcu i lipcu 2011 r., - 7 wniosków dotyczyło dostaw dokonanych w sierpniu 2011 r., - 8 wniosków dotyczyło dostaw dokonanych we wrześniu 2011 r., - 7 wniosków dotyczyło dostaw dokonanych w październiku 2011 r., - 3 wnioski dotyczyły dostaw dokonanych w listopadzie 2011 r. W odniesieniu do każdego z wniosków o zwrot akcyzy organ przedłużał, zdaniem Spółki bez jakichkolwiek uzasadnionych podstaw, podstawowy 30-dniowy termin na rozpoznanie sprawy - do 90 dni, a ostatecznie odmówił zwrotu akcyzy. Po rozpoznaniu odwołań Spółki Dyrektor Izby Celnej w W. utrzymał w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Celnego w P. w zakresie wniosków dotyczących zwrotu akcyzy za czerwiec-wrzesień 2011 r., t.j. wydał 26 decyzji. Zostały one zaskarżone przez Spółkę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W.. Wobec zmiany stanowiska organu odwoławczego przed rozpoznaniem kolejnych 10 odwołań od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P., Dyrektor Izby Celnej w W. uchylił 10 decyzji organu I instancji dotyczących zwrotu akcyzy za październik i listopad 2011 r. i sprawy te przekazał do ponownego rozpoznania. Zmiana stanowiska organu wynikała z orzeczenia WSA w Warszawie, który wyrokiem z 15 listopada 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 631/12, uwzględniając skargę Spółki na interpretację Ministra Finansów - Dyrektora Izby Skarbowej w W. uchylił tę interpretację stwierdzając w uzasadnieniu: "Z treści art. 33 ust. 6 nowej Dyrektywy horyzontalnej wynika, że ustawodawca krajowy miał obowiązek wprowadzić do krajowego systemu prawa przepisy, przyznające Skarżącej Spółce prawo do zwrotu podatku akcyzowego w stanie faktycznym, który wystąpił w niniejszej sprawie, skoro jednak krajowy ustawodawca obowiązku tego nie wykonał, to przedmiotowe uprawnienie należało w niniejszej sprawie wywieść wprost z powołanych przepisów wspólnotowych." W dniu 31 grudnia 2012 r. 2011 r., po ponownym rozpoznaniu sprawy, Naczelnik Urzędu Celnego w P. wydał 10 decyzji uznających zwrot akcyzy za dostawy dokonane w październiku i listopadzie 2011 r. W dniu 31 grudnia 2012 r. na rachunek bankowy Spółki wpłynęła kwota zwrotu akcyzy zapłaconej w październiku i listopadzie 2011 r. - bez żadnego oprocentowania z tytułu nieterminowo dokonanego zwrotu. Na przełomie grudnia 2012 r. i stycznia 2013 r. Dyrektor Izby Celnej w W. uznał skargi Spółki na 26 jego decyzji dotyczących dostaw z czerwca - września 2011 r. W dniu złożenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej Spółka oczekiwała na pozytywne dla niej decyzje Naczelnika Urzędu Celnego w P. ponownie rozpoznającego 26 wniosków o zwrot akcyzy i wpływ na jej konto kwot zwrotu akcyzy za czerwiec, lipiec, sierpień i wrzesień 2011 r. W przedstawionym stanie faktycznym i odnosząc się do zdarzeń przyszłych Skarżąca przedstawiła we wniosku z dnia 13 lutego 2013 r. o wydanie interpretacji indywidualnej następujące pytania: 1. Czy w przedstawionym stanie faktycznym Stronie należy się oprocentowanie za nieterminowy zwrot akcyzy, dokonany w dniu 31 grudnia 2012 r.? 2. Czy do rozliczenia nieterminowego zwrotu akcyzy dokonanego w dniu 31 grudnia 2012 r. znajduje zastosowanie art. 78a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: "O.p.")? 3. Czy w przedstawionym zdarzeniu przyszłym Stronie będzie przysługiwało oprocentowanie nieterminowego zwrotu akcyzy na podstawie wniosków złożonych za czerwiec, lipiec, sierpień i wrzesień 2011 r., który nie został dokonany do dnia wystąpienia z wnioskiem o interpretację indywidualna? 4. Czy do rozliczenia nieterminowego zwrotu akcyzy dokonanego w zakresie objętym pytaniem nr 3 znajdzie zastosowanie art. 78 a O.p.? 5. W razie pozytywnej odpowiedzi na pytanie 1 lub 3, od jakiego momentu należy naliczać odsetki od nieterminowego zwrotu? Postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2013 r. Minister Finansów - organ upoważniony do wydawania interpretacji Dyrektor Izby Skarbowej w W. odmówił wszczęcia postępowania. W uzasadnieniu organ powołał art. 14b § 5 O.p., zgodnie z którym nie wydaje się interpretacji indywidualnej w zakresie tych elementów stanu faktycznego, które w dniu złożenia wniosku o interpretację są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego organu kontroli skarbowej albo gdy w tym zakresie sprawa została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej. Zdaniem organu, ponieważ w zakresie zwrotu akcyzy na wniosek Spółki prowadzone są postępowania podatkowe przez właściwe organy (Dyrektora Izby Celnej w W. i Naczelnika Urzędu Celnego w P.) tak więc ewentualne oprocentowanie z tytułu nieterminowych zwrotów akcyzy będzie wynikać z wydanych decyzji kończących te postępowania. W tej sytuacji interpretacja rozstrzygałaby sprawę, która w dniu złożenia wniosku o jej wydanie jest przedmiotem prowadzonego postępowania podatkowego. Stanowisko to podzielił Minister Finansów - organ upoważniony do wydawania interpretacji Dyrektor Izby Skarbowej w W. działając jako organ II instancji i postanowieniem z dnia [...] 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...]2013 r. Postanowienie było przedmiotem skargi złożonej przez Spółkę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 marca 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 2068/13 uchylił zaskarżone postanowienie z dnia 8 lipca 2013 r. nr IPPP3/443-134/13-4/SM. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że nie wszczyna się postępowania w sprawie udzielenia interpretacji podatkowej na indywidualny wniosek, gdy choćby element stanu faktycznego objętego wnioskiem jest przedmiotem innego postępowania podatkowego. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 30 czerwca 2010 r., sygn. akt I GSK 902/09, postępowanie odrębne nie musi dotyczyć dokładnie tej samej sprawy, która zawarta jest we wniosku o udzielenie indywidualnej interpretacji podatkowej tzn. nie musi w tym przypadku zachodzić tożsamość sprawy przedmiotowo-podmiotowa, co do której toczy się odrębne postępowanie podatkowe ze sprawą z wniosku o udzielenie interpretacji podatkowej. Wystarczy bowiem tożsamość elementów stanu faktycznego, aby organ upoważniony do dokonania interpretacji mógł wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie interpretacji podatkowej. Taka konstrukcja prawna została wprowadzona przez ustawodawcę w celu uniknięcia kolizji postępowań administracyjnych, w których występują te same okoliczności faktyczne. W dalszej części uzasadnienia WSA po dokonaniu analizy elementów stanu faktycznego i zdarzeń przyszłych przedstawionych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej oraz rozważając treść pytań przyporządkowanych do tego stanu faktycznego i zdarzeń przyszłych stanął na stanowisku, że w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły żadne elementy stanu faktycznego, które w dniu złożenia wniosku o interpretację były przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego organu kontroli skarbowej lub też w ich zakresie sprawa byłaby już rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub w postanowieniu organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej. Minister Finansów uwzględniając stanowisko Sądu zawarte w ww. wyroku, po otrzymaniu prawomocnego orzeczenia oraz wezwaniu Skarżącej do uzupełnienia braków formalnych wniosku, w dniu 9 września 2014 r. wydał interpretację indywidualną, w której stwierdził, że Spółce nie przysługuje oprocentowanie za nieterminowy zwrot akcyzy, dokonany w dniu 31 grudnia 2012 r. (na podstawie wydanych przez Naczelnika Urzędu Celnego w P. w dniu 19 grudnia 2012 r. 10 decyzji dotyczących wniosków Spółki o zwrot akcyzy od dostaw dokonanych w październiku i listopadzie 2011 r.) - nie znajdzie tutaj zastosowania art. 78a O.p. Stanowisko w zakresie oprocentowania za nieterminowy zwrot akcyzy dokonany w dniu 31 grudnia 2012 r. (pyt. nr 1) oraz zastosowania art. 78a ustawy Ordynacja podatkowa (pyt. nr 2) uznano zatem za nieprawidłowe. Jednocześnie Minister Finansów uznał, że Spółce przysługuje oprocentowanie nieterminowego zwrotu akcyzy na podstawie wniosków złożonych za czerwiec, lipiec, sierpień i wrzesień 2011 r., który nie został dokonany do dnia wystąpienia z wnioskiem o interpretację (tj. 13 lutego 2013 r.), a co za tym idzie - nie został dokonany przed dniem 1 stycznia 2013 r. Minister Finansów wskazał, że zgodnie z art. 78a O.p., jeżeli kwota dokonanego zwrotu podatku nie pokrywa kwoty nadpłaty wraz z jej oprocentowaniem, zwróconą kwotę zalicza się proporcjonalnie na poczet kwoty nadpłaty oraz kwoty jej oprocentowania w takim stosunku, w jakim w dniu zwrotu pozostaje kwota nadpłaty do kwoty oprocentowania. Zatem w przypadku dokonania ww. zwrotu akcyzy bez przysługującego oprocentowania, będzie mieć zastosowanie ww. przepis. Stanowisko w zakresie pytania nr 3 i 4 zostało uznane za prawidłowe. W zakresie pytania nr 5 Minister Finansów stwierdził natomiast, że analiza przepisów dokonana na tle przedstawionego opisu sprawy (z uwzględnieniem ww. zastrzeżenia dotyczącego § 2 ust. 2 rozporządzenia) prowadzi do wniosku, że w przypadku niedokonania zwrotu podatku akcyzowego w ww. terminie (30 dni), zwrot ten traktowany jest jako nadpłata i Spółce będzie przysługiwać oprocentowanie z tego tytułu, liczone od upływu tego terminu (tj. 30 dnia). Wskazał przy tym, że dotyczy to wyłącznie sytuacji określonej w punkcie 3, tj. nieterminowego zwrotu akcyzy na podstawie wniosków złożonych za czerwiec, lipiec, sierpień i wrzesień 2011 r., który nie został dokonany do dnia wystąpienia z wnioskiem o interpretację. W sytuacji opisanej w punkcie 1-2 Spółce nie przysługuje oprocentowanie za nieterminowy zwrot akcyzy, dokonany w dniu 31 grudnia 2012 r. na podstawie decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w P., a co za tym idzie kwestia liczenia terminu do wypłaty tych odsetek jest bezzasadna. Uznał zatem stanowisko w tym zakresie za nieprawidłowe. Na wydaną interpretację Skarżąca złożyła wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na powyższe wezwanie do usunięcia naruszenia prawa organ stwierdził, że nie znaleziono podstaw do zmiany indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 82 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2011 r., Nr 108, poz. 626, z późn. Zm.), art. 78 § 1 O.p. oraz art. 33 ust. i dyrektywy Rady 2008/118/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego, uchylającej dyrektywę 92/12/EWG (Dz. Urz., UE L Nr 9 z 14 stycznia 2009 r., s. 12, powoływanej dalej jako nowa Dyrektywa Horyzontalna) przez błędną ich wykładnię polegającą na przyjęciu, że zwrot akcyzy z naruszeniem terminu, o którym mowa w § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 sierpnia 2010 r. w sprawie zwrotu akcyzy od wyrobów akcyzowych (Dz. U. Nr 157, poz. 1053, powoływanego dalej jako rozporządzenie w sprawie zwrotu akcyzy) będący skutkiem naruszenia prawa unijnego nie podlega oprocentowaniu w wysokości równej wysokości odsetek za zwłokę pobieranych od zaległości podatkowych w świetle art. 288 akapit 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii| Europejskiej (Dz. Urz. UE C Nr 326 z 26 października 2012 r., s. 1, powoływanego dalej jako TFUE) oraz art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE C 326 z 26 października 2012 r., s. 1, powoływanego dalej jako TUE]; - naruszenie art. 33 ust. 6 nowej Dyrektywy Horyzontalnej, przez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że zwrot akcyzy z naruszeniem terminu, o którym mowa w § 2 ust. 1 rozporządzenia w sprawie zwrotu akcyzy, będący skutkiem naruszenia prawa unijnego, nie podlega oprocentowaniu w wysokości równej wysokości odsetek za zwłokę pobieranych od zaległości podatkowych, w świetle zasady bezpośredniego wertykalnego skutku dyrektyw rekonstruowanej z art. 288 akapit 3 TFUE oraz zasady lojalnej współpracy rekonstruowanej z art. 4 ust. 3 TUE; Ponadto, Skarżąca wskazała na naruszenie art. 82 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym oraz art. 72 § 1 pkt 1 O.p. przez błędną ich wykładnię polegającą na przyjęciu, że zwrot akcyzy z naruszeniem terminu, o którym mowa w § 2 ust. 1 rozporządzenia w sprawie zwrotu akcyzy nie jest nadpłatą w rozumieniu art. 72 § 1 pkt 1 O.p., która - po myśli art. 78 § 1 O.p. - podlega oprocentowaniu w wysokości równej wysokości odsetek za zwłokę pobieranych od zaległości podatkowych, a w konsekwencji zarzutów: – naruszenie art. 78a O.p. przez błędne jego zastosowanie poprzez uznanie, że w odniesieniu do wniosków o zwrot akcyzy dotyczących dostaw dokonanych w miesiącach od października do listopada 2011 r. nie znajduje on zastosowania; – naruszenie art. 72 § 1 pkt 1 O.p. w świetle § 2 ust. 1 oraz ust. 2 rozporządzenia w sprawie zwrotu akcyzy przez błędną ich wykładnię polegającą na niedostrzeżeniu, że zwrot akcyzy z naruszeniem terminu, o którym mowa w § 2 ust. 1 rozporządzenia w sprawie zwrotu akcyzy jest nadpłatą w rozumieniu art. 72 § 1 pkt 1 O.p. niezależnie od zasadności przedłużenia terminu na zwrot akcyzy do maksymalnie 90 dni oraz zarówno w odniesieniu do wniosków o zwrot akcyzy dotyczących dostaw dokonanych w miesiącach od czerwca do września 2011 r., jak i w miesiącach od października do listopada 2011 r. Na tej podstawie Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji oraz zasądzenie kosztów postępowania oraz skierowanie, na podstawie art. 267 akapit drugi TFUE pytania prejudycjalnego do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej celem ustalenia, czy art. 33 ust. 6 nowej Dyrektywy Horyzontalnej należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on temu, aby podatnik, który wniósł o zwrot akcyzy nie mógł uzyskać od organów podatkowych Państwa Członkowskiego oprocentowania w związku ze zwrotem dokonanym przez te organy z opóźnieniem. Minister Finansów w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w interpretacji indywidualnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona interpretacja narusza przepisy prawa. Na wstępie należy podkreślić, że sprawa była już wcześniej prawomocnie rozpoznawana przez wojewódzki sąd administracyjny. Oznacza to iż przy ponownym rozpoznaniu skargi ma zastosowanie regulacja z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., nr 270, dalej: "p.p.s.a."). Zgodnie z tą regulacją ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przypomnieć należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 12 marca 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 2068/13 uchylił postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o udzielenie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku akcyzowego. Sąd w wyroku w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 2068/13 uchylił jedynie postanowienie wydane przez Ministra Finansów - organ upoważniony do wydawania interpretacji, którym był Dyrektor Izby Skarbowej w W. działający jako organ II instancji. Sąd w wyroku z dnia 12 marca 2014 r. nie wyeliminował z obrotu prawnego postanowienia z dnia [...] 2013 r. nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania wydanego przez Ministra Finansów działającego jako organ I instancji. Tym samym organ podatkowy rozpoznając ponownie sprawę po wyroku Sądu z dnia 12 marca 2014 r. w pierwszej kolejności winien był rozpatrzeć zażalenie Skarżącej z dnia [...] 2013 r. na postanowienia z dnia [...] 2013 r. nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania, wydane przez Ministra Finansów działającego jako organ I instancji, a następnie w zależności od powziętego rozstrzygnięcia, kierując się wytycznymi Sądu zawartymi w prawomocnym wyroku o sygn. akt V SA/Wa 2068/13, albo utrzymać w mocy ww. postanowienie z dnia [...] 2013 r., albo uchylić to postanowienie i następnie merytorycznie rozpatrzeć wniosek Skarżącej o wydanie interpretacji. Minister Finansów wezwaniem z dnia [...] 2014 r. wezwał Skarżącą do uzupełnienia braków we wniosku z dnia [...] 2013 r. (co Strona uczyniła w dniu [...]2014 r.). Jednakże z akt sprawy oraz ze stanu faktycznego opisanego przez organ podatkowy w odpowiedzi na skargę nie wynika, iż wydane zostało postanowienie uchylające postanowienie z dnia [...] 2013 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie. W efekcie sprawa nie mogła zostać przekazana do ponownego rozpatrzenia, a tym samym przedwczesne było wezwanie z dnia [...] 2014 r. Minister Finansów doprowadził więc do sytuacji, w której w obrocie prawnym istnieją dwa równorzędne i wzajemnie wykluczające się akty administracyjne dotyczące tej samej sprawy: postanowienie z dnia [...] 2013 r. nr [...]o odmowie wszczęcia postępowania w przedmiocie wniosku Skarżącej z dnia [...] 2013 r. oraz interpretacja indywidualna z dnia [...] 2014 r. nr [...] W tej sytuacji Sąd nie mógł badać merytorycznej zasadności zarzutów podniesionych w skardze, a odnoszących się do, stanowiska zaprezentowanego w indywidualnej interpretacji z dnia [...] 2014 r., gdyż jak wykazano wyżej interpretacja ta nie mogła zostać skutecznie wydana przez Ministra Finansów. Sąd nie ma też uprawnienia do merytorycznego badania prawidłowości stanowiska zaprezentowanego przez Skarżącą we wniosku o interpretację. Uchylenie zaskarżonej interpretacji daje Ministrowi Finansów możliwości ponownego rozpatrzenia zażalenia Skarżącej na postanowienie z dnia [...] 2013 r. nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania w przedmiocie wniosku Skarżącej z dnia [...]2013 r. Należy również stwierdzić, iż Sąd w wyroku z dnia 12 marca 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 2068/13 stanął na stanowisku, iż po dokonaniu analizy elementów stanu faktycznego i zdarzeń przyszłych przedstawionych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej (na dzień złożenia wniosku) oraz rozważając treść pytań przyporządkowanych do tego stanu faktycznego i zdarzeń przyszłych w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły żadne elementy stanu faktycznego, które w dniu złożenia wniosku o interpretację były przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego organu kontroli skarbowej lub też w ich zakresie sprawa byłaby już rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub w postanowieniu organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela ww. pogląd Sądu orzekającego w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 2068/13. Jednakże w rozpatrywanej obecnie sprawie z odpowiedzi na skargę organu podatkowego wynika, że w tożsamych sprawach (skargi na decyzje Dyrektora Izby Celnej w przedmiocie odmowy zwrotu kwoty podatku akcyzowego wraz z oprocentowaniem) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokami sygn. akt:. V SA/Wa 2525/13, V SA/Wa 2528/13, V SA/Wa 2530/13 z dnia 15 kwietnia 2014 r., V SA/Wa 2527/13 z dnia 30 kwietnia 2014 r. oraz V SA/Wa 2524 i V SA/Wa 2529/13 z dnia 21 maja 2014 r. oddalił skargi Spółki. Pełnomocnik Skarżącej na rozprawie w dniu 20 listopada 2015 r. potwierdził, iż w sprawach o których mowa na str. 21 odpowiedzi na skargę zapadły orzeczenia WSA w Warszawie dotyczące elementów stanu faktycznego zawartych we wniosku o interpretację. Tym samym chociaż w dniu złożenia wniosku o interpretację nie toczyły się postępowania wskazane w przepisie art. 14b § 4 O.p, ani też w ich zakresie sprawa byłaby już rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub w postanowieniu organu podatkowego, to w dniu wydawania zaskarżonej interpretacji wydane zostały decyzje podatkowe dotyczące elementów stanu faktycznego zawartych we wniosku o interpretację. Wskazać należy, iż zgodnie z art. 14b § 4 O.p. wnioskujący o wydanie interpretacji indywidualnej składa oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, że elementy stanu faktycznego objęte wnioskiem o wydanie interpretacji w dniu złożenia wniosku nie są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego organu kontroli skarbowej oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej. W razie złożenia fałszywego oświadczenia wydana interpretacja indywidualna nie wywołuje skutków prawnych. Natomiast zgodnie z § 5 ww. przepisu nie wydaje się interpretacji indywidualnej w zakresie tych elementów stanu faktycznego, które w dniu złożenia wniosku o interpretację są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego organu kontroli skarbowej albo gdy w tym zakresie sprawa została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej. Skoro bezsporne jest, iż w zakresie istotnych elementów stanu faktycznego zawartych we wniosku Skarżącej z dnia [...] 2013 r. o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej Ordynacji podatkowej w zakresie prawa do oprocentowania nieterminowego zwrotu akcyzy, sprawa została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzjach organu podatkowego, a skargi na te decyzje zostały oddalane kilkunastoma wyrokami tutejszego Sądu zapadłymi w 2014 r., to zgodnie z art. 14b § 5 O.p. Minister Finansów nie powinien wydać interpretacji indywidualnej w zakresie tych samych elementów stanu faktycznego oczywiście jeśli stan faktyczny opisany we wniosku o wydanie zaskarżonej interpretacji dotyczył spraw rozstrzygniętych co do jej istoty w decyzjach organu podatkowego na dzień wydawania zaskarżonej interpretacji indywidualnej. Rozpatrując ponownie zażalenie Skarżącej Minister Finansów również uwzględni tę kwestię w toku postępowania zażaleniowego. Na marginesie Sąd wskazuje, iż porównanie daty wniosku o interpretację (dzień 13 luty 2013 r.) oraz dat przedłożonych wniosków o zwrot pozostałej kwoty podatku akcyzowego wraz z oprocentowaniem organowi celnemu (dzień 14 luty 2013 r.) wskazuje, że interpretacja indywidualna w rozpatrywanej sprawie ma stanowić jedynie swoistą opinię prawną i ocenę stosowania prawa przez organy celne, wspierającą argumentację Skarżącej w podjętych działaniach przed organami celnymi. Ma stanowić merytoryczne wsparcie Skarżącej w konkretnym i de facto toczącym się już sporze z innym organem podatkowym - organem celnym. A przecież celem interpretacji podatkowej jest wyjaśnienie wątpliwości co do stosowania i zakresu stosowania prawa podatkowego przez podatnika (podkreślenie Sądu) oraz uzyskanie ewentualnej ochrony przed skutkami zastosowania się do otrzymanej interpretacji przez podatnika (art. 14k i art. 14m O.p.), a nie ocena stosowania i zakresu stosowania prawa podatkowego przez Naczelnika Urzędu Celnego w P. czy też przyszłych albo aktualnych działań tego organu podatkowego przez organ skarbowy, w tym przypadku przez organ upoważniony do wydawania interpretacji - Dyrektora Izby Skarbowej w W. Biorąc pod uwagę specyfikę postępowania w przedmiocie udzielenia indywidualnej interpretacji podatkowej, przyjdzie za Naczelnym Sądem Administracyjnym powtórzyć tezę, że: "Interpretacja podatkowa to nie opinia prawna" (wyrok NSA z dnia 27 maja 2015 r., sygn. akt II FSK 1201/13; - dostępny: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Minister Finansów uwzględni stanowisko zaprezentowane przez Sąd w niniejszym uzasadnieniu. Analiza niniejszej sprawy prowadzi również do wniosku, iż nie zachodzi potrzeba zwrócenia się do TS UE o wykładnię art. 33 ust. 6 Dyrektywy Rady 2008/118/WE. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a., Sąd uznał, że zaskarżona indywidualna interpretacja prawa podatkowego została wydana z naruszeniem przepisów postępowania. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 i 4 p.p.s.a.