V SA/Wa 366/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Andrzej Kania po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] stycznia 2016 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. zawarła m.in. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. (dalej p.p.s.a.). W uzasadnieniu wniosku skarżąca spółka wskazała, że za zasadnością wniosku przemawiają okoliczności wskazane w treści skargi, a w szczególności brak jednolitego stanowiska Służby Celnej odnośnie charakteru gier na urządzeniu oraz różna praktyka organu I instancji w zakresie uzależnienia wydania decyzji od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. Podkreśliła również, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Obecnie wobec spółki toczy się szereg postępowań w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry. Skarżąca ponosi duże straty, nie tylko nie osiągając planowanych zysków (co uniemożliwia jej zatrzymanie przedmiotowych urządzeń przez urzędy celne), ale także ponosząc straty finansowe. Uiszczenie kar pieniężnych na obecnym etapie postępowania, kiedy dokonanie czynu z art. 107 Kodeksu Karnego Skarbowego nie zostało udowodnione żadnym prawomocnym orzeczeniem, dodatkowo pogorszy sytuację finansową spółki i będzie niewspółmierne do zaistniałych okoliczności. W świetle powyższego skarżąca zasługuje na tymczasową ochronę polegającą na wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji do czasu wydania przez Trybunał Konstytucyjny rozstrzygnięcia w przedmiocie przepisów będących podstawą wymierzenia spółce kary pieniężnej. Spółka zwróciła także uwagę, że przepis art. 61 p.p.s.a. wskazuje na szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Dodała, iż chodzi tu o szkodę grożącą nie tylko skarżącej, ale i Skarbowi Państwa w związku z wypłatą kar w razie przegrania w sądzie. Ponadto skarżąca wymieniła postanowienia innych sądów administracyjnych w tożsamych przedmiotowo sprawach, w których wstrzymano wykonanie zaskarżonych decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady stanowiącej, że ostateczna decyzja/postanowienie administracyjne korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej NSA), wyrażonym między innymi w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r. (sygn. akt GZ 138/04; orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji, zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową lub uszczerbek niemajątkowy), które nie będą mogły być wynagrodzone przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona skarżąca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia NSA z 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06). Nie wystarcza zatem ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny dokładnie wskazywać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji majątkowej. Podkreślić również należy, iż w judykaturze utrwalony jest pogląd, w myśl którego, podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu aby ten, wyręczając go niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonanie jego merytorycznej oceny (por. postanowienia NSA: z dnia 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 498/12; z dnia 10 maja 2011 r., sygn. akt II FZ 106/11; z dnia 9 września 2011 r., sygn. akt II FSK 1501/11; z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt I FZ 219/11 i z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07). Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności niniejszej sprawy, po pierwsze stwierdzić należy, że podnoszone w skardze zarzuty (wskazujące na wydanie decyzji z naruszeniem prawa) nie mogą uzasadniać wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Podkreślenia bowiem wymaga, iż na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu Sąd nie ma możliwości dokonania oceny zgodności z prawem decyzji wydanych w toku postępowania administracyjnego, a zatem niedopuszczalne jest wywodzenie konieczności uwzględnienia wniosku z przekonania o wadliwości danego rozstrzygnięcia. Po wtóre, podnieść należy, że skarżąca spółka - na poparcie twierdzenia, iż wykonanie decyzji pogorszy jej sytuację finansową i będzie niewspółmierne do zaistniałych okoliczności - nie przedstawiła jakichkolwiek dowodów. Innymi słowy, skarżąca w żaden sposób nie udokumentowała swojej aktualnej sytuacji majątkowej, co uniemożliwia Sądowi merytoryczną ocenę, czy wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia spółce znacznej szkody bądź trudne do odwrócenia skutki. Po trzecie, odnosząc się do podniesionej przez spółkę okoliczności, że w przypadku konieczności zwrotu pobranych kar pieniężnych, szkodę poniesie także Skarb Państwa, wyjaśnić należy, iż rozpatrując wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd ocenia jedynie sytuację strony skarżącej pod kątem przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W związku z tym nie jest uprawniony do badania kwestii wyrządzenia ewentualnej szkody innemu podmiotowi, w tym - jak chce tego skarżąca - Skarbowi Państwa. Co więcej, Sąd bada wyłącznie skutki wykonania zaskarżonej decyzji przed wydaniem wyroku, a nie skutki ewentualnego uchylenia zaskarżonej decyzji. Zatem argumentacja skarżącej dotycząca szkody grożącej Skarbowi Państwa nie uzasadnia uwzględnienia przedmiotowego wniosku. Natomiast w kontekście wymienionych przez skarżącą orzeczeń innych sądów administracyjnych, wstrzymujących wykonanie zaskarżonych decyzji, należy stwierdzić, że Sąd rozpatruje wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie materiału zgromadzonego w aktach niniejszej sprawy i nie jest związany orzeczeniami innych sądów administracyjnych (por. art. 11 p.p.s.a.). Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.