V SA/Wa 3832/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Beata Krajewska po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. W. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (I Oddział ZUS w W.) z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowa umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy oraz Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. E. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skargę na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Odział w W. z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję tego organu z [...] czerwca 2015 r., nr [...], w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy oraz Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. W piśmie z [...] sierpnia 2015 r. skarżąca zwróciła się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazała, że decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r., znak [...] organ odmówił umorzenia należności na podstawie art. 28 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, stwierdzając, że posiada ona dochody pozwalające na spłatę zadłużenia bez uszczerbku dla utrzymania się i że nie ma do niej zastosowania art. 28 ust. 3a uosus, bo na utrzymanie po potrąceniu komorniczym pozostaje jej kwota 771,42 zł netto. Autorka wniosku uważa, że ZUS nieprawidłowo dokonał oceny materiału dowodowego, uznając, że osoba z jej schorzeniem może swobodnie podjąć pracę i przejść na emeryturę. Skarżąca wskazała, że ZUS w decyzjach i odpowiedzi na skargę podkreśla, że otrzymuje ona emeryturę a schorzenie nie umożliwia jej uzyskania przychodu, którym jest emerytura. Zdaniem wnioskodawczyni organ pomija fakt, że przychód nie wystarcza na życie i leczenie. Skarżąca zaznaczyła, że organ w odpowiedzi na skargę pominął postawiony przez nią zarzut przedawnienia, gdyż najstarsza należność objęta postępowaniem pochodzi z 2005 r. i 2006 r. Ponieważ wniosek o zastosowanie ulgi podlega merytorycznemu rozpoznaniu tylko w odniesieniu do należności faktycznie istniejących, a więc m.in. nie przedawnionych, organ z urzędu powinien ten fakt zbadać i rozpoznać oraz w decyzji uwzględnić. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek został oddalony. Regułą obowiązującą w postępowaniu sądowoadministracyjnym, wynikającą z treści art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."), jest to, że wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednak w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 p.p.s.a.). W przypadku rozpatrywania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji konieczne jest rozważenie w pierwszej kolejności, czy w konkretnej sytuacji decyzja administracyjna nadaje się i wymaga wykonania, przy czym przez pojęcie wykonania należy rozumieć spowodowanie takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w decyzji. Zarówno z praktyki sądowniczej, jak i z piśmiennictwa wynika, że instytucja wstrzymania wykonania może dotyczyć tylko takich aktów, które nadają się do wykonania lub tego wymagają (tak L. Klat-Wertlecka, Wykonalność aktu administracyjnego [w:] Koncepcja systemu prawa administracyjnego /pod red. J. Zimmerman/, Warszawa 2007, s. 550; por. również m. in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2000 r., sygn. akt V SA 2509/99, Orzecznictwo Sądów Polskich 2000, nr 11, poz. 164, z dnia 15 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 805/04, opubl. w Lex pod nr 837880, z dnia 16 listopada 2011 r., sygn. akt II OZ 1108/11, opubl. w Lex pod nr 1070497, patrz także T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004 r., s. 217). W tym miejscu należy zauważyć, że wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji dotyczy aktu administracyjnego, którym odmówiono przyznania uprawnienia w postaci umorzenia należności z tytułu składek. Jest to rodzaj aktu prawnego nie noszącego znamion wykonalności. Wskazał na to Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 28 lutego 2008 r., sygn. akt I FSK 431/07 (opubl. w Lex pod nr 471074), wyjaśniając, że w żadnym przypadku nie mogą podlegać wykonaniu akty administracyjne odmawiające przyznania uprawnień, jak na przykład umorzenia odsetek lub rozłożenia na raty zaległości podatkowych, te bowiem niczego nie zmieniają w zakresie praw lub obowiązków strony. Decyzja odmowna nie ma przymiotu wykonania, tj. węzła praw i obowiązków, który mógłby podlegać wykonaniu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OZ 325/08, opubl. w Lex pod nr 493905). Wypada także zauważyć, że instytucja unormowana w art. 61 § 3 p.p.s.a. dotyczy tylko takich sytuacji, gdy akt organu administracyjnego nakłada na stronę określone obowiązki i kiedy wykonanie rozstrzygnięcia organu może spowodować wystąpienie po stronie skarżącego znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 grudnia 2011 r., sygn. akt II FZ 762/11, opubl. w Lex pod nr 1151471). Sąd wskazuje, że we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji skarżąca szeroko opisała trudną sytuację finansową i zdrowotną w jakiej się znajduje, lecz decyzja odmawiająca umorzenia składek nie podlega wykonaniu przez organ, należało zatem odmówić wstrzymania jej wykonania. Dlatego też Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a.