V SA/Wa 3913/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Konrad Łukaszewicz (spr.), Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Asesor WSA - Tomasz Grzybowski, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 10 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi A.-M. Sp. z o.o. w C. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Ś. Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w K. z [...] sierpnia 2020 r. 2. zasądza od Głównego Inspektora Farmaceutycznego na rzecz A.-M. Sp. z o.o. w C. kwotę 1480 zł (jeden tysiąc czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Kontrolą sądowoadministracyjną w niniejszej sprawie objęte zostało postępowanie zakończone decyzją Głównego Inspektora Farmaceutycznego (zwanego dalej: "GIF") z dnia [...] maja 2021 r. o numerze [...] w przedmiocie odmowy zmiany zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: Wnioskiem z dnia [...] maja 2020 r. spółka z o.o. "[...]" z siedzibą w [...] (zwana dalej: "Spółką" bądź "Skarżącą") wystąpiła o zmianę zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej o nazwie "[...]" w zakresie zmiany nazwy apteki, tj. z nazwy "[...]" na nazwę "[...]". W toku postępowania [...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny w [...] (zwany dalej: "ŚWIF") wezwał Spółkę do przekazania dokumentacji związanej z prowadzoną działalnością, tj.: umowy lub umów franczyzowych bądź subfranczyzy zawartych pomiędzy Spółką a innym podmiotem lub podmiotami będącymi franczyzodawcą dotyczących prowadzenia apteki, ewentualnie innych umów zawartych pomiędzy Spółką a podmiotem trzecim prowadzącym działalność gospodarczą, której przedmiotem jest prowadzenie aptek, dotyczących prowadzenia apteki, w szczególności tworzących więź finansową z podmiotem trzecim. W odpowiedzi Spółka poinformowała, że nie zawierała żadnych umów franczyzy, subfranczyzy ani umów, których przedmiotem jest prowadzenie aptek, dotyczących prowadzenia aptek, a w szczególności tworzących więź finansową między nią a podmiotem trzecim. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. o numerze [...]odmówił zmiany zezwolenia nr [...]z dnia [...] października 2009 r. zmienionego decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. na prowadzenie apteki ogólnodostępnej o nazwie "[...]", zlokalizowanej w [...] przy ul. [...], w zakresie nazwy apteki, tj. z nazwy "[...]" na nazwę "[...]". W podstawie prawnej decyzji powołano przepisy: art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.; zwanej dalej: "k.p.a.") oraz art. 99 ust. 2 w zw. z art. 94a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1977 ze zm.; zwanej dalej: "u.p.f.") w zw. z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2017 r., poz. 1015) w zw. z art. 3 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 5 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1913 ze zm.; zwanej dalej: "u.z.n.k."). Uzasadniając decyzję organ wskazał w pierwszej kolejności, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, do zmiany pozwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej zastosowanie znajduje tryb określony w art. 155 k.p.a., co oznacza, że za zmianą musi przemawiać interes społeczny lub słuszny interes strony. W ocenie ŚWIF przesłanki tego rodzaju nie wystąpiły jednak w sprawie, bowiem załatwienie sprawy zgodnie z żądaniem Spółki pozostawałoby w sprzeczności z interesem społecznym (publicznym), ponieważ stanowiłoby przyzwolenie na zakazaną przez u.p.f. reklamę apteki i jej działalności oraz przyzwolenie na działanie wyczerpujące znamiona czynu nieuczciwej konkurencji. W odniesieniu do pierwszej ze wskazanych przesłanek ŚWIF zauważył, że z rejestru zezwoleń prowadzonego w systemie teleinformatycznym pod nazwą "Krajowy Rejestr Zezwoleń na Prowadzenie Aptek Ogólnodostępnych, Punktów Aptecznych oraz Rejestr Udzielonych Zgód na Prowadzenie Aptek Szpitalnych i Zakładowych" wynika, że 211 aktywnych aptek ogólnodostępnych prowadzonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nosi nazwę "[...]" lub mia to określenie w nazwie, w tym 38 na obszarze województwa [...]. W ocenie organu nazwanie kolejnej apteki ogólnodostępnej nazwą "[...]" prowadzi do powstania, choćby nieformalnej, sieci aptek o takiej nazwie, ponieważ w świadomości klientów (pacjentów) korzystających z usług aptek o nazwie "[...]", niezależnie od tego, w jakiej gmina zlokalizowana jest apteka o tejże nazwie, wszystkie apteki o nazwie "[...]" będą tworzyły jedną "firmę". Nazwa apteki, która jest tożsama z nazwami wielu innych aptek zlokalizowanych na terenie kraju, staje się de facto reklamą tak samej apteki, jak i całej sieci aptek o takiej samej nazwie, ponieważ nazwa staje się rozpoznawalna wśród klientów. Ocena działalności jednej apteki, będzie wpływała na ocenę innych aptek o tej samej nazwie i tak np. sposób obsługi klientów w danej aptece będzie determinował ocenę o innych aptekach o tej samej nazwie, mogąc stanowić zachętę do korzystania z usług aptek tylko o tej nazwie. Istnienie w skali kraju kilkuset aptek o takiej samej nazwie determinuje tworzenie "marki firmy", przez którą w tym przypadku należy rozumieć nazwę, logo albo kombinacje tych elementów, których celem jest identyfikacja usług farmaceutycznych danych aptek oraz ich odróżnienie na rynku aptecznym od konkurencyjnych aptek ogólnodostępnych o innych nazwach, co generuje dla zezwoleniobiorców korzyści ekonomiczne. Konkludując organ stwierdził, że w świetle zasad logiki i doświadczenia życiowego należało dojść do wniosku, że głównym celem zmiany nazwy apteki jest zwiększenie liczby klientów i obrotów apteki poprzez identyfikowanie apteki z działalnością innych aptek o tej samej nazwie. Jest to więc działanie mające na celu reklamę apteki i jej działalności, a takie działanie z mocy art. 94a ust. 1 u.p.f. jest zabronione. Niezależnie od powyższego, w ocenie ŚWIF zmiana zezwolenia w zakresie nazwy apteki stanowiłaby czyn nieuczciwej konkurencji w rozumieniu art. 5 u.z.n.k. Nazwanie apteki nazwą, która jest przypisana do innej apteki (a nie jest z nią powiązana np. umową franczyzy, subfranczyzy, bądź inną), wprowadza klientów w błąd co do tożsamości przedsiębiorstwa. Organ zauważył przy tym, że wprawdzie w toku postępowania nie może badać, na jakiej podstawie inni przedsiębiorcy posługują się nazwą "[...]", jednakże dla rozstrzygnięcia sprawy wystarczające jest ustalenie, że inne apteki ogólnodostępne posiadają nazwę [...]", a co za tym idzie nie jest możliwa zmiana zezwolenia poprzez zmianę nazwy apteki na kolejną "[...]", ponieważ stanowiłoby to usankcjonowanie czynu nieuczciwej konkurencji, a co za tym idzie naruszenie przepisów u.z.n.k. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2021 r. GIF utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, podzielając w całości stanowisko zaprezentowane w jej uzasadnieniu. Zdaniem GIF wola zezwoleniobiorcy w sprawie zmiany nazwy apteki ogólnodostępnej w ramach swobody prowadzenia działalności gospodarczej nie przesądza o tym, że interes strony ma słuszny charakter. W przedmiotowej sprawie Spółka nie wykazała istnienia okoliczności wskazujących na jej słuszny interes w dokonaniu przedmiotowej zmiany. Takiego interesu nie dopatrzyły się też organy Państwowej Inspekcji Farmaceutycznej. W ocenie GIF za zmianą zezwolenia nie przemawiał także interes społeczny. W świetle zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego stwierdzić należało, że określenie "[...]" nie jest nazwą o charakterze neutralnym. Istnienie w skali kraju kilkuset aptek o takiej samej nazwie determinuje tworzenie "marki firmy", przez którą w tym przypadku należy rozumieć nazwę apteki, logo albo kombinacje tych elementów, których celem jest identyfikacja usług farmaceutycznych danych aptek oraz ich odróżnienie na rynku aptecznym od konkurencyjnych aptek ogólnodostępnych o innych nazwach. Ponadto nazwanie apteki ogólnodostępnej nazwą, która przypisana jest do innej apteki ogólnodostępnej wprowadza klientów w błąd co do tożsamości przedsiębiorstwa. Apteka ogólnodostępna jest przedsiębiorstwem, a co za tym idzie jej oznaczenie nie powinno wprowadzać klientów w błąd co do tożsamości przedsiębiorstwa przez użycie nazwy wcześniej używanej, zgodnie z prawem, do oznaczenia innego przedsiębiorstwa, tj. innej apteki ogólnodostępnej. Uwzględnienie wniosku Spółki mogłoby zatem stanowić w okolicznościach niniejszej sprawy usankcjonowanie czynu nieuczciwej konkurencji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję GIF z dnia [...] maja 2021 r. Spółka wniosła o jej uchylenie, zarzucając naruszenie: 1) art. 155 k.p.a. poprzez błędną wykładnię tego przepisu skutkującą uznaniem, że Skarżącej nie przysługuje słuszny interes w zmianie zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej w zakresie nazwy apteki; 2) art. 94a ust. 1 u.p.f. poprzez uznanie, że zmiana nazwy apteki z "[...]" na nazwę "[...]" stanowi zabronioną działalność reklamową apteki; 3) art. 1 w zw. z art. 6 w zw. z art. 19 k.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności oraz zasad właściwości rzeczowej organów administracji polegające na uznaniu przez GIF, że działania Skarżącej spełniają przesłanki czynu nieuczciwej konkurencji, podczas gdy organom administracji publicznej nie przysługują kompetencje do orzekania o czynach nieuczciwej konkurencji. W odpowiedzi na skargę GIF wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Pismami procesowymi z dnia 27, 28 i 30 sierpnia 2021 r. strony postępowania wyraziły zgodę na rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. W punkcie wyjścia zgodzić należy się z działającymi w sprawie organami, że zmiana treści zezwolenia na prowadzenie apteki może nastąpić w drodze decyzji zmieniającej wydawanej na podstawie art. 155 k.p.a., gdyż u.p.f. rzeczywiście nie zawiera samodzielnej podstawy do zmiany zezwolenia na prowadzenie apteki (por. wyroki NSA: z dnia 21 września 2011 r. o sygn. akt II GSK 871/10; z dnia 13 kwietnia 2021 r. o sygn. akt II GSK 1295/20; orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak to słusznie wskazał przy tym Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu do wyroku z dnia 20 lipca 2017 r. o sygn. akt. II GSK 1414/16, z treści art. 155 k.p.a. nie wynika, aby zakres tego przepisu był ograniczony wyłącznie do rozstrzygnięcia, będącego jednym z elementów decyzji. Przepis ten wyraźnie stanowi, iż zmianie lub uchyleniu podlega decyzja administracyjna, którą pojmować należy w sposób materialnoprawny. Z tego wnioskować należy, że w granicach wyznaczonych przez prawo zmianie może ulec każdy z elementów decyzji administracyjnej. W tym, że takiej zmianie może ulec także oznaczenie nazwy apteki ogólnodostępnej. Zasadnie zatem przepis ten został przyjęty za mający zastosowanie w sprawie z wniosku Skarżącej. Przypomnieć wypada, że zgodnie z postanowieniem art. 155 k.p.a. decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. W konsekwencji przedmiotem ustaleń organu jest ocena charakteru decyzji ostatecznej tj. czy jest to decyzją, na mocy której strona nabyła prawo, czy została przez nią wyrażona zgoda na dokonywaną zmianę lub uchylenie decyzji i czy nie sprzeciwiają się temu przepisy szczególne a nadto czy przemawia za tym interes społeczny i słuszny interes strony. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że decyzją podlegającą zmianie jest ostateczna decyzją o udzieleniu zezwolenia na prowadzenie apteki, a zatem decyzją, na mocy której strona nabyła określone prawo. Nie ulega także wątpliwości, że została wyrażona zgoda strony na wnioskowaną zmianę, skoro Skarżąca złożyła wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie zmiany zezwolenia. Zasadniczą jednak kwestią, która w ocenie Sądu ma tutaj znaczenie jest rozważenie, czy wnioskowanej zmianie sprzeciwiają się przepisy szczególne, albowiem to ta przesłanka ostatecznie determinuje treść rozstrzygnięcia, co należy rozumieć w ten sposób, że nawet przy wniosku strony i jej zgodzie (a także gdyby przemawiał za tym słuszny interes strony), wnioskowana zmiana nie może zostać dokonana, jeśli sprzeciwiałyby się jej przepisy szczególne. W ocenie Sądu, odmawiając zmiany pozwolenia na prowadzenie apteki organy naruszyły art. 155 k.p.a., bowiem oba wskazane przez nie powody nie są trafne, zarówno co do sprzeczności z przepisami szczególnymi, jak też z interesem społecznym. Jeżeli chodzi o sprzeczność wnioskowanej zmiany z przepisem art. 94a ust. 1 u.p.f., tj. zakazem reklamy aptek i punktów aptecznych oraz ich działalności, wskazać trzeba, że w orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że reklamą jest każde działanie, które ma na celu zachęcenie potencjalnych klientów do zakupu konkretnych towarów lub do skorzystania z określonych usług (por. wyroki NSA: z dnia 11 października 2016 r. o sygn. akt II GSK 682/15; z dnia 25 sierpnia 2016 r. o sygn. akt II GSK 97/15 oraz o sygn. akt II GSK 550/15). Należy przychylić się także do poglądu Sądu Najwyższego prezentowanego w wyroku z dnia 2 października 2007 r. o sygn. akt II CSK 289/07, zgodnie z którym, przy rozróżnieniu informacji od reklamy trzeba mieć na względzie, że podstawowym wyznacznikiem przekazu reklamowego jest nie tylko mniej lub bardziej wyraźna zachęta do kupna towaru, ale i faktyczne intencje podmiotu dokonującego przekazu oraz odbiór przekazu przez jego adresatów. Wypowiedź jest reklamą, gdy nad warstwą informacyjną przeważa zachęta do nabycia towaru – taki cel przyświeca nadawcy wypowiedzi i tak odbiera ją przeciętny odbiorca, do którego została skierowana. Wszelkie promocje, w tym cenowe, są reklamą towaru i firmy, która ich dokonuje. Przenosząc powyższe w realia kontrolowanej sprawy Sąd nie podzielił stanowiska organów, że nazwanie apteki "[...]" stanowić będzie niedozwoloną reklamę, o której mowa w art. 94a ust. 1 zdanie pierwsze u.p.f. Zgodzić wypada się bowiem ze Skarżącą, że nazwa ta jest neutralna semantycznie i nie zawiera w sobie żadnej zachęty do nabycia towarów ani skojarzeń z ofertą korzystniejszą niż w innych aptekach. Jeżeli chodzi natomiast o generalny argument organów, zgodnie z którym, apteki ogólnodostępne o nazwie "[...]" tworzą w świadomości ich klientów niejako jedną "firmę", będącą siecią aptek i w ten sposób zachęcają do korzystania z ich oferty, stając się przez to niedozwoloną reklamą, to stanowisko to nie zostało w żaden sposób poparte dowodami zgromadzonymi w toku postępowania i w ocenie Sądu pozostaje gołosłowne. Organy nie zebrały i nie przedstawiły bowiem żadnych dowodów, które potwierdzałyby forsowaną przez nie tezę, np. w postaci badań rynkowych, danych statystycznych, raportów z badań opinii publicznej. Wywodzonej okoliczności nie można uznać przy tym za fakt notoryjny, skoro żadnemu z członków składu orzekającego nazwa ta nie kojarzy się z korzystniejszą ofertą cenową i nie stanowi zachęty do skorzystania z apteki posługującej się taką nazwą. Trafnie przy tym argumentuje autor skargi, że gdyby przyjąć zapatrywanie organów, to nazywanie tą samą nazwą innych aptek należących do jednego przedsiębiorcy (a nawet różnych przedsiębiorców – jak w stanie faktycznym niniejszej sprawy) zawsze stanowiłoby reklamę apteki, co zdaje się prowadzić do wykładni ad absurdum, skoro w świetle art. 94a ust. 1 zdanie pierwsze u.p.f. niedozwolone jest reklamowanie aptek, nie zaś prowadzenie aptek o określonej nazwie, która sama w sobie nie zawiera niedozwolonej reklamy. Podkreślić przy tym należy, że omawiany zakaz odnosi się do działalności konkretnej apteki i nawet fakt, że przedsiębiorca stosuje niedozwoloną reklamę w ramach działalności jednej apteki nie przenosi się automatycznie na działalność innej, należącej do niego apteki, jeśli nie zostanie to wykazane stosowanymi dowodami. Powtórzyć trzeba, że sporna nazwa "[...]" nie może być uznana sama w sobie za reklamę apteki Skarżącej, co sprawia, że dokonanie wnioskowanej zmiany w trybie trybu art. 155 k.p.a. – co stanowi przedmiot niniejszej sprawy – nie może być uznane za sprzeczne ze wskazanym przepisem szczególnym. Natomiast poza granicami kontrolowanej sprawy pozostaje ocena czy działalność apteki narusza art. 94a ust. 1 u.p.f., gdyż odbywa się to w odrębnym postępowaniu administracyjnym, o czym będzie jeszcze mowa w końcowej części uzasadnienia. Jeżeli chodzi natomiast o sprzeczność zmiany nazwy apteki z regulacjami u.z.n.k., to Sąd zauważa, że – po pierwsze – organy nie wykazały w toku postępowania, że nazwa "[...]" stanowi firmę innego, konkretnego przedsiębiorcy, czy też zastrzeżony prawem znak towarowy. Wszak li tylko ustalenie i wskazanie w uzasadnieniach do wydanych decyzji, że nazwą tą posługuje się łącznie 211 aptek ogólnodostępnych (lub ma określenie "[...]" w nazwie) nie dowodzi jeszcze, że nazwa ta stanowi podlegającą ochronie firmę innego przedsiębiorcy (nazwa apteki nie musi być tożsama z firmą pod jaką funkcjonuje prowadzący ją przedsiębiorca), czy też objęty ochroną znak towarowy. Nie można przecież wykluczyć tego, że kilku przedsiębiorców prowadzi apteki pod sporną nazwą (lub z wykorzystaniem w nazwie słowa "[...]"), co wymagałoby przede wszystkim ustalenia, któremu z nich ewentualnie przysługuje ochrona prawna do posługiwania się taką nazwą, a nie tylko ogólne wskazanie liczby aptek, które w nazwie zawierają słowo "[...]". Po drugie, należy zauważyć, że zgodnie z utrwalonym już stanowiskiem orzecznictwa, na gruncie u.z.n.k., odmiennie niż w prawie własności przemysłowej, ustawodawca nie kreuje praw bezwzględnych skutecznych erga omnes, a tylko przewiduje system roszczeń ochronnych w przypadku zaistnienia niepożądanych działań rynkowych (czynów nieuczciwej konkurencji). Jak to wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnianiu do wyroku z dnia 19 stycznia 2006 r. o sygn. akt II GSK 320/05, tylko prawomocny wyrok sądu powszechnego, orzekający zakaz używania znaku w obrocie na podstawie u.z.n.k. mógłby stanowić przesłankę naruszenia prawa majątkowego w rozumieniu art. 8 pkt 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych (Dz.U. nr 5 poz. 17 ze zm.) i to pod warunkiem tożsamości okoliczności faktycznych, z powodu których orzeczony został taki zakaz i które świadczyłyby także o niedopuszczalności rejestracji danego znaku towarowego (por. także wyrok NSA z dnia 26 maja 2021 r. o sygn. akt II GSK 1022/18). Wprawdzie wskazany judykat zapadł w sprawie, której przedmiotem było unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego, to jednak zacytowana konkluzja pozostaje aktualna na gruncie kontrolowanej sprawy, jeżeli chodzi o przyjęcie dopuszczenia się czynu nieuczciwej konkurencji i jego skutki. Należy przy tym stwierdzić, że jakkolwiek rację ma autor skargi, że organy inspekcji farmaceutycznej nie posiadają kompetencji do orzekania o czynach nieuczciwej konkurencji, to jednak należy dopuścić dokonywanie przez nie rozważenia – na gruncie dyspozycji art. 155 k.p.a. – sprzeczności zmiany decyzji ostatecznej również z powszechnie obowiązującymi przepisami dotyczącymi nieuczciwej konkurencji. Przy czym sama możliwość domagania się, przez podmiot powołujący się na pierwszeństwo stosowania danego oznaczenia w obrocie, na podstawie u.z.n.k., nie stanowi przesłanki do stwierdzenia, że postulowana zmiana nazwy apteki stanowiłaby czyn nieuczciwej konkurencji. Organ farmaceutyczny musiałby dysponować niepodważanym dowodem w postaci orzeczenia sądu powszechnego, czego w niniejszej sprawie zabrakło, niezależnie od wskazanego wyżej deficytu postępowania dowodowego w zakresie ustalenia podmiotu posiadającego ewentualne roszczenie w tym zakresie. Końcowo podnieść należy, że nie mogła ujść uwadze Sądu okoliczność, że dotychczasowa nazwa pod jaką funkcjonuje apteka prowadzona przez Skarżącą – "[...]" – może wypełniać dyspozycję art. 94a ust. 1 zdanie pierwsze u.p.f., tj. stanowić niedozwoloną reklamę apteki. Sądowi z urzędu wiadomym jest, że na wniosek [...] w [...] toczyło się postępowanie administracyjne w sprawie naruszenia art. 94a ust. 1 u.p.f., które zostało jednak umorzone z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Decyzja GIF w przedmiocie umorzenia została następnie poddana kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 22 września 2021 r. o sygn. akt V SA/Wa 3111/21, oddalił skargę [...]w [...] na decyzję GIF w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie naruszenia przez Skarżącą zakazu reklamy tożsamej apteki, o którą chodzi w niniejszej sprawie (zlokalizowanej w [...] przy ul. [...]). Jak to zauważył Sąd w uzasadnieniu do wskazanego wyroku, skoro sporna nazwa apteki została zaakceptowana w pozwoleniu z dnia 21 marca 2012 r. na prowadzenie apteki ogólnodostępnej i decyzja w tym przedmiocie stała się ostateczna, to dopóki funkcjonuje ona w obrocie prawnym nie można wyciągać wobec Skarżącej negatywnych konsekwencji wynikających z korzystania z zaakceptowanej w zezwoleniu nazwy. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, okoliczność ta przemawia za uznaniem, że na gruncie art. 155 k.p.a. Skarżąca posiada słuszny interes do dokonania zmiany pozwolenia na prowadzenie apteki w zakresie jej dotychczasowej nazwy, przede wszystkim z tego względu by nie narażać się na kolejne zarzuty naruszania zakazu reklamy apteki z uwagi na aktualnie funkcjonującą nazwę, obejmującą zwrot "[...]". Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że wydane w sprawie decyzje zostały zapadły z naruszeniem art. 155 k.p.a., które miało wpływ na wynik sprawy. Ponownie rozpatrując wniosek Skarżącej o zmianę pozwolenia na prowadzenie apteki w zakresie zmiany nazwy apteki ogólnodostępnej organ uwzględni dokonana przez sąd ocenę prawną i przeprowadzi postępowanie odpowiadające wymogom określonym w art. 155 k.p.a. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – działając na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a.") – orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. Zwarte w punkcie drugim wyroku postanowienie w przedmiocie kosztów sądowych zostało oparte na przepisie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.). Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na zgodny wniosek stron postępowania, stosowanie do przepisu art. 119 pkt 2 p.p.s.a.