V SA/Wa 3992/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Tomasz Zawiślak po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G. B. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o przyznaniu płatności rolnośrodowiskowej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z dnia [...] sierpnia 2015 r. G. B. (dalej jako: "skarżący"), zastępowany przez adwokata, wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...]. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wykonanie zaskarżonej decyzji grozi niezasadnym wyegzekwowaniem od skarżącego kwoty 175.775,91 zł, tytułem zwrotu płatności rolnośrodowiskowej, przyznanej G. B. na mocy decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w L. z [...]kwietnia 2014 r. nr [...], której nieważność została stwierdzona decyzją Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR we W. z [...] maja 2015 r. nr [...], utrzymaną w mocy zaskarżoną decyzją. Zdaniem skarżącego wykonanie zaskarżonej decyzji sprawi, że przyznanie mu płatności rolnośrodowiskowej zostanie pozbawione podstawy prawnej. Tym samym skarżący może zostać natychmiastowo pozbawiony w drodze egzekucji znacznej kwoty pieniężnej niezbędnej mu do prowadzenia w sposób prawidłowy gospodarstwa rolnego. Dodał, że konieczność zapłaty takiej kwoty bez wątpienia zaburzy rytm prowadzonej działalności, spowoduje zatory płatnicze, a nawet będzie mogła doprowadzić do konieczności zamknięcia przez skarżącą działalności rolniczej. W ocenie skarżącego nawet w przypadku uchylenia zaskarżonej decyzji i zwrotu wyegzekwowanej kwoty powrót do poprzedniego stanu nie będzie możliwy lub też wysoce utrudniony. Skarżący podniósł również, że w przypadku nieuwzględniania przez WSA w Warszawie wniesionej skargi i ostania się w obrocie prawnym zaskarżonej decyzji, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w L. będzie zobowiązany do wydania nowej decyzji rozstrzygającej o przyznaniu skarżącemu płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013. Dodał, że wskazana okoliczność przemawia za stanowiskiem, że wyegzekwowanie od skarżącego przyznanej uprzednio płatności na obecnym etapie postępowania jest przedwczesne, co dodatkowo potwierdza zasadność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja/postanowienie administracyjne korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że przez pojęcie "znacznej szkody" należy rozumieć taką szkodę – majątkową, a także niemajątkową – która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 31 stycznia 2014 r., II OSK 106/14). Tak jak sama szkoda ma wystąpić po stronie wnioskodawcy, tak jej wielkość określana jako "znaczna" musi być oceniana na tle kondycji finansowej wnioskodawcy, czyli całościowej sytuacji majątkowej i zdolności płatniczych. Natomiast za "trudne do odwrócenia skutki" należy uznać skutki faktyczne lub prawne które raz zaistniałe, spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po długim czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z dnia 27 sierpnia 2013 r., I GZ 211/13 i postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2013 r., II GZ 671/13). Przechodząc na grunt badanej sprawy zauważyć należy, że wskazane przez pełnomocnika skarżącego uzasadnienie przedmiotowego wniosku, sprowadzające się do obawy ewentualnego zwrotu wypłaconej skarżącemu płatności rolnośrodowiskowej, nie wypełnia żadnej z przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. Skutek prawny zaskarżonej decyzji, tj. stwierdzenie nieważności decyzji o przyznaniu płatności rolnośrodowiskowej nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne (por. post. NSA z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt II GZ 80/09). Ponadto ewentualna egzekucja należności wypłaconych na podstawie decyzji ostatecznej, która została usunięta z obrotu prawnego na skutek stwierdzenia jej nieważności, może nastąpić dopiero, gdy zostanie wydana w tym zakresie stosowna decyzja (w tym wypadku decyzja o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności), zatem nie można w chwili obecnej rozpatrywać hipotetycznego obowiązku zwrotu wypłaconych środków. Z wyżej wymienionych względów Sąd w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.