V SA/Wa 4116/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska (spr.), Sędzia WSA - Izabella Janson, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 5 lipca 2016 r. sprawy ze skargi P. G. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania odwoławczego w sprawie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry: oddala skargę. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. (zwanego dalej: "Dyrektorem Izby") z dnia [...] sierpnia 2015 r. o numerze [...], utrzymujące w mocy postanowienie własne z dnia [...] czerwca 2015 r. o odmowie zawieszenia postępowania odwoławczego w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. wszczął wobec Przedsiębiorstwa [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. (zwanej dalej: "skarżącą", "Spółką") postępowanie w zakresie urządzania gier na automacie poza kasynem gry, a następnie decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. wymierzył jej karę pieniężną w wysokości 12.000 zł, orzekając na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (t. j. Dz.U. z 2015 r., poz. 612 ze zm.; zwanej dalej: "u.g.h."). Spółka wystąpiła z odwołaniem od powyższej decyzji, w którego treści zawarła wniosek o zawieszenie postępowania do czasu: a) udzielenia przez Trybunał Konstytucyjny w sprawie o sygn. akt P 32/12 odpowiedzi na pytanie prawne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w dniu 21 maja 2012 r. o sygn. akt III SA/GI 1979/11; b) udzielenia przez Trybunał Konstytucyjny w sprawie o sygn. P 45/13 odpowiedzi na pytanie prawne Sądu Rejonowego [...] w Gdańsku [...] Wydział [...] z dnia [...] lipca 2013 r.; c) wydania przez Trybunał Konstytucyjny orzeczenia w sprawie o sygn. K 40/13 z wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich z dnia [..] września 2013 r. Jako podstawę prawną swojego żądania skarżąca wskazała przepis art. 201 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.; zwanej dalej: "O.p."). Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2015 r. Dyrektor Izby odmówił zawieszenia postępowania, podnosząc w uzasadnieniu, iż wskazane przez Spółkę postępowania zainicjowane przed Trybunałem Konstytucyjnym, nie stanowią zagadnienia wstępnego, o którym mowa w art. 201 § 1 pkt 2 O.p., wobec czego brak jest podstaw do zawieszenia postępowania odwoławczego w sprawie. W zażaleniu z dnia [...] lipca 2015 r. Spółka podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko, podnosząc dodatkowo, iż za zawieszeniem postępowania przemawiają również okoliczności nieznane wcześniej, niewymienione we wniosku, a to: 1) zawisłość przed Sądem Najwyższym sprawy o sygn. akt I KZP 6/15 w sprawie zagadnienia prawnego przekazanego przez Sąd Okręgowy w Częstochowie; 2) przekazanie przez Sąd Okręgowy w Łodzi pytania prejudycjalnego do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie o sygn. V Kz 142/15. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2015 r. Dyrektor Izby utrzymał w mocy swoje postanowienie własne z dnia [...] czerwca 2015 r. W uzasadnieniu organ wyjaśnił pojęcie zagadnienia wstępnego oraz przywołał dotychczasowe orzecznictwo sądów administracyjnych, ukształtowane na gruncie przepisu art. 201 § 1 pkt 2 O.p. W ocenie Dyrektora Izby, wskazane przez Spółkę postępowania przed Sądem Najwyższym, Trybunałem Konstytucyjnym i Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wszczęte pytaniami prawnymi, nie stanowią zagadnienia wstępnego dla postępowania odwoławczego prowadzonego wobec skarżącej przed Dyrektorem Izby w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za urządzenie gier na automacie poza kasynem gry. Zakończenie postępowania w sprawie nie jest bowiem uzależnione od orzeczenia we wskazanych przez Spółkę postępowaniach, a zatem nie występuje żaden z elementów budujących konstrukcję prawną zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 O.p. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Spółka wniosła o uchylenie postanowienia Dyrektora Izby z dnia [...] sierpnia 2015 r. oraz poprzedzającego go postanowienia z dnia [...] czerwca 2015 r., zarzucając naruszenie art. 201 § 1 pkt 2 O.p. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że rozstrzygnięcie Trybunału Konstytucyjnego, Sądu Najwyższego i Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie stanowiło zagadnienia wstępnego. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że przed Trybunałem Konstytucyjnym zawisła sprawa wszczęta pytaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w przedmiocie zgodności art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. z Konstytucją, zadanego w ramach sprawy o sygn. akt III SA/GI 1979/11. Ten sam organ będzie rozstrzygał pytanie Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] lipca 2013 r. w sprawie o sygn. P 45/13 oraz wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich z dnia [...] września 2011 r. w sprawie o sygn. K 40/13. Wszystkie wskazane sprawy dotyczą konstytucyjności przepisów u.g.h., mającego zastosowanie w sprawach prowadzonych przeciwko Spółce, w tym tej, której dotyczy niniejsze postanowienie. Spółka podtrzymała również dotychczasową argumentację dotyczącą prejudycjalnego charakteru zagadnienia wstępnego rozpatrywanego przez Sąd Najwyższy. Podkreślono także, że zagadnienie przedstawione Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest w pełni związane z zarzutami stawianymi przez skarżącą Spółkę wobec decyzji o nałożeniu kary pieniężnej. Zarówno zagadnienie prawne przedstawione przez Sąd Najwyższy, jak i pytanie prawne do TSUE dotyczą skuteczności zakazu, o którym mowa w art. 14 ust. 1 u.g.h., w konsekwencji możliwości stosowania przez sądy i organy państwa polskiego przepisów nakładających sankcje za naruszenie tego zakazu (art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., art. 107 § 1 ustawy z dnia 10 września 1999 r. – Kodeks karny skarbowy (t. j. Dz. U z 2013 r., poz. 186 ze zm.; zwanej dalej: "k.k.s.")). W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016, poz. 718 ze zm.; zwanej dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Orzekanie – zgodnie z art. 135 p.p.s.a. – następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Jeżeli zaś sąd nie stwierdzi tego rodzaju naruszeń prawa, oddala skargę. Kontrola sądowa przeprowadzona z uwzględnieniem wskazanych przepisów doprowadziła do uznania, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, co powoduje, że skarga nie mogła zostać uwzględniona. Kwestią wymagającą rozstrzygnięcia i podlegającą w niniejszej sprawie ocenie Sądu była zasadność odmowy zawieszenia postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry, zaś istotę sporu stanowi odpowiedź na pytanie, czy w sprawie wystąpiło zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 O.p., uzasadniające zawieszenie postępowania. Zgodnie z tym przepisem, organ podatkowy zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zagadnienie wstępne w rozumieniu tego przepisu występuje wtedy, gdy: 1) wyłania się ono w toku postępowania, 2) jego rozstrzygnięcie należy do innego organu lub sądu, 3) rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od jego rozstrzygnięcia, 4) istnieje zależność między rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji i związek ten musi mieć charakter bezpośredni (por.: R. Dowgier, L. Etel, C. Kosikowski, P. Pietrasz, M. Popławski, S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa, Komentarz, LEX 2009). Zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 201 § 1 pkt. 2 O.p., stanowi materialnoprawną przeszkodę powstającą lub ujawniającą się w toku postępowania jurysdykcyjnego, której usunięcie warunkuje rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej. Jest to zagadnienie odrębne od sprawy, na której tle wystąpiło. Jak wynika z art. 201 § 1 pkt 2 O.p. od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego zależy "rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji". Użycie w tym wypadku koniunkcji wskazuje, że chodzi o wydanie decyzji w wyniku rozpatrzenia sprawy, tzn. decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty. Zagadnienie wstępne, od którego rozstrzygnięcia zależy "rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji" jest zatem zagadnieniem warunkującym merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej. Zagadnienie to musi dotyczyć w pierwszym rzędzie kwestii materialnoprawnej, która warunkuje możliwość wyznaczenia konsekwencji normy prawnej dla indywidualnej sytuacji i determinuje tym samym treść merytorycznego rozstrzygnięcia. Od jej rozstrzygnięcia zależy tak możliwość kontynuowania postępowania jak i treść przyszłego rozstrzygnięcia administracyjnego. Regulacja art. 201 § 1 pkt 2 O.p., zgodnie z którą organ administracji obowiązany jest z urzędu zawiesić postępowanie, gdy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego zależy nie tylko rozpatrzenie sprawy, ale i wydanie decyzji, potwierdza tezę, że przeszkoda, jaką stanowi zagadnienie wstępne ma bezpośredni wpływ na sprawę administracyjną. Tak silne uzależnienie rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego koresponduje również z twierdzeniem, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego stanowi konieczną przesłankę dla wiążącego wyznaczenia konsekwencji normy prawnej w postępowaniu jurysdykcyjnym. Wystąpienie zagadnienia wstępnego i brak jego rozstrzygnięcia wyklucza zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony merytoryczne zakończenie postępowania administracyjnego. Samo zatem stwierdzenie, że wynik innego postępowania może mieć, a nawet niewątpliwie będzie miał wpływ na losy sprawy administracyjnej, nie daje jeszcze podstaw do zawieszenia postępowania, jeżeli w chwili orzekania możliwe jest rozpatrzenie sprawy przez organ administracyjny i wydanie decyzji. Na interpretację zagadnienia wstępnego jako przesłanki zawieszenia postępowania administracyjnego nie mają wpływu względy natury celowościowej i ekonomiki postępowania. Również w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że przez zagadnienie wstępne należy rozumieć zagadnienie, którego rozstrzygnięcie, przez inny organ lub sąd, jest niezbędne dla rozpatrzenia i wydania decyzji w konkretnej, toczącej się sprawie. Jeżeli zagadnienie wykazuje jedynie pośredni związek z rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji, nie ma ono charakteru zagadnienia wstępnego. Mogą wiązać się z nim określone skutki procesowe, ale powstanie takiego zagadnienia nie rodzi obowiązku zawieszenia postępowania podatkowego. Zatem zagadnienie wstępne wiąże się z wystąpieniem przeszkody uniemożliwiającej rozstrzygnięcie sprawy podatkowej. Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego zależeć powinno rozpatrzenie sprawy podatkowej w ogóle, nie zaś wydanie decyzji o określonej treści (por. wyrok NSA z dnia 8 listopada 2011 r., II FSK 1916/11; wyrok NSA z dnia 25 listopada 2003 r., I SA/Łd 970/03; orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie skarżąca domagała się zawieszenia postępowania dotyczącego nałożenia kary pieniężnej z tytułu naruszenia przepisów u.g.h. tj. urządzania gier na automacie poza kasynem gry wskazując, że wynik tego postępowania zależy od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, tzn.: 1. rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny pytania prawnego skierowanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach dotyczącego zgodności art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 2 pkt 1 i 2 u.g.h. w zakresie, w jakim dopuszczają stosowanie wobec tej samej osoby fizycznej, za ten sam czyn kary pieniężnej i odpowiedzialność za przestępstwo skarbowe z art. 107 § 1 lub wykroczenie skarbowe z art. 107 § 4 k.k.s. z art. 2, art. 30 i art. 32 ust. 1 Konstytucji RP (sygn. akt P 32/12); 2. rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny pytania prawnego skierowanego przez Sąd Rejonowy [...] w Gdańsku [...] Wydział [...] dotyczącego zgodności art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2 u.g.h. i art. 107 § 1 k.k.s. w zakresie, w jakim dopuszczają stosowanie wobec tej samej osoby, za ten sam czyn sankcji administracyjnej w postaci kary pieniężnej i kary za przestępstwo lub wykroczenie skarbowe z art. 2 Konstytucji RP (sygn. akt P 45/13); 3. wydania przez Trybunał Konstytucyjny orzeczenia w sprawie z wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich dotyczącego zbadania zgodności art. 89 ust. 1 pkt 3 ustawy o grach hazardowych z art. 2 Konstytucji RP (sygn. akt K 40/13); 4. rozstrzygnięcia przez Sąd Najwyższy zagadnienia prawnego w sprawie o sygn. I KZP 6/15 przekazanego przez Sąd Okręgowy w Częstochowie, wymagającego zasadniczej wykładni ustawy: "czy konsekwencją uznania, że art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych jest przepisem technicznym w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE, wobec faktu jego nienotyfikowania Komisji Europejskiej, jest brak możliwości pociągnięcia do odpowiedzialności karnoskarbowej za występek z art. 107 § 1 k.k.s. osób, które prowadzą grę losową, grę na automacie lub zakład wzajemny wbrew zakazom zawartym w tymże przepisie?"; 5. udzielenia przez TSUE odpowiedzi na pytanie prejudycjalne Sądu Okręgowego w Łodzi zadane w sprawie o sygn. V Kz 142/15, o treści: "czy przepis art. 8 ustęp 1 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L98.204.37 z późn. zm.) może być interpretowany w ten sposób, że brak notyfikacji przepisów uznanych za mające charakter techniczny dopuszcza możliwość zróżnicowania skutków tj. dla przepisów dotyczących swobód nie podlegających ograniczeniom przewidzianym w art. 36 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej brak notyfikacji skutkować powinien tym, że nie mogą być one stosowane w konkretnej sprawie będącej przedmiotem rozstrzygnięcia, zaś dla przepisów odnoszących się do swobód podlegających ograniczeniom z art. 36 Traktatu dopuszczalna jest ich ocena przez sąd krajowy, będący jednocześnie sądem unijnym, czy mimo nienotyfikacji są one zgodne z wymogami art. 36 Traktatu i nie podlegają sankcji braku możliwości ich stosowania". Odnosząc się do wskazanych przez Spółkę kwestii mających stanowić zagadnienie wstępne będące podstawa zawieszenia postępowania, należy wskazać, że samo wystąpienie o zbadanie konstytucyjności konkretnego przepisu ustawy nie pozbawia go konstytucyjności, a organ podatkowy ma obowiązek działać na podstawie i w granicach prawa. Wątpliwości nawet istotne, dotyczące konstytucyjności obowiązujących przepisów prawa, nie stanowią uzasadnionej przesłanki do stwierdzenia, że rozstrzygnięcie tej kwestii w innym postępowaniu niż prowadzone lub też w innej, choćby tożsamej sprawie, stanowi zagadnienie wstępne, o którym mowa w art. 201 § 1 pkt 2 O.p. Ustalenie treści i obowiązywania unormowania prawnego, pod które dokonywana jest subsumcja ustalonego stanu faktycznego, stanowi element procesu stosowania prawa w ramach konkretnego postępowania podatkowego, co należy do kompetencji organu podatkowego. Organ podatkowy nie może odmówić stosowania przepisów powszechnie obowiązujących, nawet wówczas, gdy wydane zostały one z naruszeniem Konstytucji RP, gdyż organy administracji publicznej nie dysponują żadnym instrumentem prawnym pozwalającym odstąpić od wydania decyzji na podstawie przepisu sprzecznego z Konstytucją, jeżeli nadal funkcjonuje on w obiegu prawnym (tak też wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 6 marca 2002 r. o sygn. akt P 7/2000). Jak podkreślił Trybunał Konstytucyjny, organy administracji nie są powołane do odmawiania stosowania przepisów, co do których konstytucyjności żywią wątpliwości, a nawet po wejściu w życie wyroku TK nie są one władne kwestionować ich obowiązywania w stosunku do stanów już ukształtowanych. Należy mieć również na uwadze, że organ podatkowy nie ma możliwości wystąpienia do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym. Mając na uwadze okoliczność, że zawieszenie postępowania jest instytucją tamującą bieg postępowania i opóźniającą merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, należy podzielić pogląd, że zawieszenie postępowania powinno mieć zastosowanie tylko w przypadkach określonych przez ustawodawcę, który wyczerpująco określił jego przesłanki w przepisach, których nie można interpretować z zastosowaniem wykładni rozszerzającej (por. wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2005 r. o sygn. akt II GSK 27/05). Należy podzielić także stanowisko, zgodnie z którym, dopóki przepis prawa podatkowego nie utraci mocy obowiązującej, dopóty musi być stosowany przez organy podatkowe (por. wyrok NSA z dnia 25 czerwca 2012 r. o sygn. akt I FPS 4/12), co wynika z zasady praworządności. W sytuacji, w której dany przepis przestałby obowiązywać w wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, prawa strony są chronione poprzez możliwość wznowienia postępowania administracyjnego (art. 240 § 1 pkt 8 O.p.). Dodatkowo należy podkreślić, że w orzecznictwie i doktrynie utrwalone jest stanowisko, iż zawisłość przed Trybunałem Konstytucyjnym sprawy zgodności ustawy z Konstytucją RP, nie powoduje obowiązku zawieszenia przez organ podatkowy postępowania podatkowego na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 O.p. Wynik postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym nie jest zagadnieniem wstępnym, a Trybunał nie jest innym organem lub sądem w rozumieniu tego przepisu, gdyż ustawodawca wyraźnie odróżnia w ramach władzy sądowniczej sądy i trybunały, jako ciała od siebie odrębne (por. B. Dauter [w:] S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Wyd. LexisNexis Warszawa 2011, s. 840). W konsekwencji należało przyjąć, że zawisłe przed Trybunałem Konstytucyjnym sprawy w przedmiocie zgodności art. 89 u.g.h. z Konstytucją – nie powodowały obowiązku zawieszenia przez organ prowadzonego postępowania w oparciu o przepis art. 201 § 1 pkt 2 O.p. (por.: wyrok WSA w Opolu z dnia 10 stycznia 2013 r. o sygn. II SA/Op 552/12; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 22 stycznia 2015 r. o sygn. II SA/Ol 1333/14, LEX nr 1635026). Sam fakt zainicjowania postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym nie stwarzał stanu braku możliwości rozpatrzenia sprawy co do wymierzenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Odnosząc się natomiast do sprawy zainicjowanej wnioskiem Rzecznika Praw Obywatelskich, wskazać należy, że wniosek ten dotyczył oceny zgodności z Konstytucją art. 89 ust. 1 pkt 3 u.g.h., a więc normy odnoszącej się do grających, a nie urządzających gry na automatach poza kasynem gry. Przepis ten nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie, zatem jego ocena nie mogła być prejudykatem. W konsekwencji należało uznać, że także udzielenie przez TSUE odpowiedzi na pytanie Sądu Okręgowego w Łodzi o "stosowalność" nienotyfikowanych przepisów technicznych – nie stanowi prejudykatu w niniejszej sprawie, przez co nie uzasadnia zawieszenia postępowania w sprawie o wymierzenie kary pieniężnej za urządzanie gry na automatach poza kasynem (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 31 marca 2016 r. o sygn. akt. III SA/Lu 1597/15). Z wyłożonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.