V SA/Wa 426/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Mirosława Pindelska (spr.), Sędzia WSA - Michał Sowiński, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 26 września 2019 r. sprawy ze skargi A.M.K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. Przedmiotem skargi A. M. K. (dalej jako: "skarżący" lub "strona") jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej jako: "Dyrektor IAS", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji"), z [...] stycznia 2019 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. (dalej jako: "Naczelnik US" lub "organ I instancji") z [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym. Naczelnik US prowadził wobec majątku skarżącego postępowanie egzekucyjne, na podstawie wystawionego przez Wojskowe Biuro Emerytalne w W. (dalej również jako: "organ rentowy" lub "wierzyciel") tytułu wykonawczego z [...] lipca 2018 r. nr [...] , obejmującego należności z tytułu nienależnie pobranych kosztów przekwalifikowania zawodowego, za okres od 1 października 2014 r. do 31 października 2018 r., w kwocie należności pieniężnej [...] zł., plus odsetki ustawowe. Celem realizacji należności dochodzonych ww. tytułem wykonawczym organ I instancji, działając na podstawie art. 79 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r., poz. 1314 ze zm., dalej jako: "u.p.e.a."), wystosował do organu rentowego, zawiadomienie 19 lipca 2018 r. o zajęciu świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej. Organ rentowy odebrał zawiadomienie 23 lipca 2018 r. i pismem z 26 lipca 2018 r. zawiadomił, że od sierpnia 2018 r. (termin płatności 10-go każdego miesiąca) ze świadczenia dłużnika tytułem zajęcia będzie potrącana i przekazywana na konto US kwota [...] zł. miesięcznie, tj. 25% świadczenia brutto. Z akt sprawy wynika, że tytułem ww. zajęcia 7 sierpnia 2018 r. organ rentowy przekazał kwotę [...] zł. Pismem z 20 lipca 2018 r. wierzyciel poinformował Naczelnika US, że strona dokonała 18 lipca 2018 r. wpłaty na rachunek wierzyciela w kwocie [...] zł. i do zwrotu pozostaje kwota w wysokości [...] zł. Następnie pismem z 25 lipca 2018 r. poinformował, że strona dokonała 23 lipca 2018 r. wpłaty na rachunek wierzyciela w kwocie [...] zł., z uwagi na co należność objęta tytułem wykonawczym z [...] lipca 2018 r. została wyegzekwowana w całości. Z uwagi na powyższe, organ I instancji uzyskaną 7 sierpnia 2018 r. w związku z dokonaną czynnością egzekucyjną kwotę [...] zł. zwrócił na rachunek bankowy strony. Zawiadomienie o zajęciu z [...] lipca 2018 r. wraz z odpisem tytułu wykonawczego z [...] lipca 2018 r. strona odebrała 25 lipca 2018 r. 8 sierpnia 2018 r. skarżący wniósł pismo zatytułowane "Skarga na zawiadomienie o zajęciu świadczenia zaopatrzenia emerytalnego numer [...] z dnia [...] .07.2018 r.", w którym podniósł, iż w tytule wykonawczym wystawionym przez Wojskowe Biuro Emerytalne w W.w części E "dane dotyczące należności pieniężnych" w pkt 1 jako akt normatywny wskazano art. 120 ust. 4e ustawy z dnia 11.09.2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, natomiast w pkt 2 jako rodzaj należności wskazano "nienależnie pobrane koszty przekwalifikowania zawodowego", tymczasem w powyższym przepisie nie ma zapisu dotyczącego "nienależnie pobranych świadczeń". Definicja świadczeń nienależnie pobranych znajduje się w ustawie z dnia 12.03.2004 r. o pomocy społecznej, gdzie w art. 6 wskazane jest dokładnie, jakie świadczenia i w jakim trybie winny być egzekwowane. Strona podniosła także, że żaden przepis bądź akt normatywny nie daje Wojskowemu Biuru Emerytalnemu prawa do wszczynania i prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Ponadto podniosła, że w tytule wykonawczym w części E1 dotyczącej okresu należności, mylnie wskazano datę końcową należności, gdyż daty tej jeszcze nie ma. Z uwagi na powyższe Strona wniosła poniższe zarzuty: – niedopełnienie obowiązków przy wystawianiu zawiadomienia o zajęciu z dnia [...] .07.2018 r. nr [...] polegających na niesprawdzeniu podstawy prawnej żądania egzekucji należności pieniężnej, – niedopełnienie obowiązków polegających na niesprawdzeniu poprawności wypełnienia tytułu wykonawczego, tymczasem zawarto w nim błędną podstawę prawną - art. 120 ust. 4e ustawy z dnia 11.09.2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, – pozbawienie strony praw wynikających z art. 33 § 1 u.p.e.a., poprzez wystawienie zawiadomienia o zajęciu z dnia [...] .07.2018 r. nr [...] przed zgłoszeniem zarzutów do organu egzekucyjnego, – niedopełnienie obowiązku sprawdzenia wysokości odsetek wskazanych w tytule wykonawczym, gdzie wskazano 7%, natomiast w zawiadomieniu o zajęciu wskazano 8%, – niedopełnienie obowiązku i wpisanie daty 31.10.2018 r. jako daty końcowej dochodzonej należności, w sytuacji, gdy daty tej jeszcze nie ma. Ponadto wpisanie daty początkowej 01.10.2014 r. jest niezasadne, gdyż w momencie wypłacenia świadczenia było ono należne. Po rozpatrzeniu powyższego pisma Naczelnik US wydał postanowienie z [...] września 2018 r. nr[...] , którym, działając na podstawie art. 54 § 5 w związku z art. 54 § 1 u.p.e.a., oddalił skargę na czynność egzekucyjną, tj. zajęcie świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej dokonanej zawiadomieniem z dnia [...] lipca 2018 r. Pismem z 20 września 2018 r. skarżący złożył od powyższego postanowienia zażalenie, w którego końcowej części wniósł o przywrócenie terminu na złożenie zarzutów do tytułu wykonawczego wystawionego przez Wojskowe Biuro Emerytalne w W. z [...] lipca 2018 r., podnosząc, że nie złożył zarzutów, ponieważ w chwili otrzymania zawiadomienia o zajęciu wraz z odpisem tytułu wykonawczego, nie był w stanie przeczytać wszystkich dokumentów, z uwagi na pogorszenie stanu psychicznego wskutek działań organu egzekucyjnego oraz brak jasności zaistniałej sytuacji i brak możliwości polubownego załatwienia sprawy. Strona po kilku dniach ponownie zapoznała się z otrzymaną korespondencją i postanowiła wskazać błędy w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym, wnosząc pismo z 8 sierpnia 2018 r. Postanowieniem z [...] listopada 2018 r. nr [...] organ I instancji, działając na podstawie art. 58 i 59 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej jako: "k.p.a."), odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w W. z [...] lipca 2018 r. nr [...] . Naczelnik US stwierdził, że strona składając 8 sierpnia 2018 r. (wpływ do urzędu w dniu 13 sierpnia 2018 r.) zatytułowane "Skarga na zawiadomienie o zajęciu świadczenia zaopatrzenia emerytalnego numer [...] z dnia [...] .07.2018 r." nie zawarła prośby o przywrócenie terminu na wniesienie zarzutów. Wniosek o przywrócenie terminu strona złożyła bowiem dopiero w dniu 20 września 2018 r. przy zażaleniu na postanowienie Naczelnika US z [...] września 2018 r. nr [...] . Z uwagi zaś na fakt, że przywrócenie terminu do złożenia prośby o przywrócenie terminu jest niedopuszczalne zgodnie z art. 58 § 3 k.p.a. organ I instancji orzekł jak w sentencji postanowienia. Nie zgadzając się z treścią powyższego rozstrzygnięcia, strona pismem opatrzonym datą 28 września 2018 r., złożonym osobiście 29 listopada 2018 r., wniosła zażalenie, w którym podniosła, że postanowienie z [...] listopada 2018 r. nr [...] zostało wydane z naruszeniem zasad, jakimi kieruje się prawo administracyjne w zakresie przejrzystości i działania w dobrej wierze oraz z naruszeniem procedur w zakresie kolejności czynności podejmowanych przez organ egzekucyjny. Strona zarzuciła brak wnikliwej analizy zarzutu wniesionego w piśmie z 8 sierpnia 2018 r. Organ egzekucyjny postanowieniem z [...] września 2018 r. nr [...] oddalił bowiem skargę wniesioną ww. pismem na czynność egzekucyjną podjętą zawiadomieniem o zajęciu z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] oraz uznał, że nie jest możliwe podnoszenie zarzutów wynikających z art. 33 u.p.e.a., kończąc tym stwierdzeniem badanie podniesionych zarzutów. Strona zarzuciła również organowi I instancji pozbawienie prawa zgłoszenia zarzutów wynikających z art. 33 u.p.e.a., poprzez fakt wystawienia zawiadomienia o zajęciu świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej z [...] lipca 2018 r. przed upłynięciem czasu na zgłoszenie zarzutów dotyczących tytułu wykonawczego z [...] lipca 2018 r. Obydwa dokumenty doręczono bowiem stronie 25 lipca 2018 r. w tej samej przesyłce listowej. Podkreśliła, że w zaskarżonym postanowieniu Naczelnik US potraktował prośbę strony wyrażoną w piśmie z 20 września 2018 r. za spóźnioną oraz podkreślił, że skarżący nie zgłosił takiej prośby w piśmie z 8 sierpnia 2018 r., co w ocenie strony nie jest zgodne ze stanem faktycznym. Postanowieniem z [...] grudnia 2018 r. nr [...] Naczelnik US, po ponownym rozpatrzeniu skargi na czynności egzekucyjne, złożonej 8 sierpnia 2018 r. uwzględnił skargę strony na czynność egzekucyjną, tj. zajęcie świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej dokonane zawiadomieniem z [...] lipca 2018 r. Natomiast postanowieniem z [...] stycznia 2019 r., będącym przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie, Dyrektor IAS utrzymał w mocy postanowienia organu I instancji z [...] listopada 2018 r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Organ II instancji stwierdził, że Naczelnik US prawidłowo odmówił stronie przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów. Dodatkowo wyjaśnił, że upatrywania strony wyrażone w piśmie z 20 września 2018 r., z powodu których nastąpiło uchybienie terminu do wniesienia zarzutów, nie uprawdopodobniają, iż w terminie przewidzianym do ich wniesienia strona nie była w stanie ich wnieść. Zdaniem Organu odwoławczego powołanie się skarżącego na pogorszenie stanu psychicznego, czy też na brak jasności zaistniałej sytuacji i na brak możliwości polubownego załatwienia sprawy, nie stanowią obiektywnej przyczyny, która uniemożliwiłaby mu dochowanie należytej staranności i wniesienie zarzutów w terminie. Dodał, iż strona powołując się na pogorszenie stanu psychicznego, nie załączyła do wniosku o przywrócenie terminu żadnego dokumentu potwierdzającego ten stan. Ponadto Dyrektor IAS zauważył, że skarżący wniósł 8 sierpnia 2018 r. pismo zatytułowane "Skarga na zawiadomienie o zajęciu świadczenia zaopatrzenia emerytalnego numer [...] z dnia [...] .07.2018 r.". Tym samym, zdaniem organu II instancji strona nie spełniła jednej z przesłanek wymienionych w art. 58 k.p.a., tj. nie uprawdopodobniła, że uchybienie nastąpiło bez jej winy, co skutkowało utrzymaniem w mocy postanowienia Naczelnika US z [...] listopada 2018 r. Dodatkowo organ odwoławczy odniósł się w dalszej części swego rozstrzygnięcia do zarzutów strony zawartych w odwołaniu uznając je za niezasadne. Pismem z 20 lutego 2019 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. postanowienie Dyrektora IAS wnosząc o jego uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającego go postanowienia Naczelnika US. Organowi II instancji zarzucił: 1. Naruszenie reguł postępowania administracyjnego i wprowadzenie w błąd strony – poprzez poinformowanie skarżącego o przesłaniu sprawy do rozpatrzenia przez organ egzekucyjny (pismo Dyrektora Izby Skarbowej w W.z 16 października 2019 r. ) – Naczelnika US w zakresie rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu na złożenie zarzutów. 2. Bezprzedmiotowość postępowania egzekucyjnego wszczętego w związku z wystawieniem Tytułu Wykonawczego przez Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w W. z [...] lipca 2018 r. wskutek wadliwości dokumentu, której nie można było zniwelować – data końca okresu zwrotu kwoty egzekwowanej przy pada na dzień (31 października 2018 r.), który w momencie wszczynania egzekucji jeszcze nie nastąpił. Tym samym wydane postanowienie o odmowie przywrócenia terminu jak i całe postępowanie jest bezprzedmiotowe i bezprecedensowe. 3. Naruszenie art. 26 § 5 u.p.e.a., poprzez złączenie w jednej przesyłce Tytułu Wykonawczego i Zawiadomienia o zajęciu wierzytelności, jako mające doniosłe znaczenie prawne w niniejszej sprawie. 4. Przedwczesne wszczęcie postępowania przez Naczelnika US wskutek wydania postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] października 2018 r. sygn. [...] , ze względu na brak doręczenia stronie przed pierwszym pismem Naczelnika US z [...] listopada 2018 r. sygn. [...] zatytułowanego "Wezwanie", postanowienia Dyrektora izby Skarbowej z [...] października 2018 r. skarżący ten dokument otrzymała 11 grudnia 2018 r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. art. 58 § 1 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. W § 2 ww. przepisu wskazano natomiast, że prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Art. 58 § 3 k.p.a. stanowi zaś, że przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne. Z powyższej regulacji ustawowej wynika, że organ administracji publicznej jest obowiązany przywrócić termin, gdy zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: 1) uchybienie terminowi nastąpiło bez winy zainteresowanego i brak winy zostanie uprawdopodobniony, 2) zainteresowany złożył wniosek o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi, 3) zainteresowany dopełnił czynności, dla której określony był termin, jednocześnie ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu. Przedmiotem rozpatrzenia przez organy w niniejszej sprawie był wniosek strony o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Poza sporem pozostaje fakt, iż skarżący dopełnił czynności dla której określony był termin, bowiem stosowne zarzuty zawarł w treści pisma z 8 sierpnia 2018 r. zatytułowanego "Skarga na zawiadomienie o zajęciu świadczenia zaopatrzenia emerytalnego numer [...] z dnia [...] .07.2018 r." Jednakże zarzuty te zostały wniesione po przewidzianym ustawowo terminie, który mijał z dniem 1 sierpnia 2018 r. W treści wniosku o przywrócenie terminu, zawartego w końcowej części zażalenia z 20 września 2018 r. na postanowienie Naczelnika US z [...] września 2018 r. nr [...] skarżący podniósł, że nie złożył w terminie zarzutów, ponieważ w chwili otrzymania zawiadomienia o zajęciu wraz z odpisem tytułu wykonawczego, nie był w stanie przeczytać wszystkich dokumentów, z uwagi na pogorszenie stanu psychicznego wskutek działań organu egzekucyjnego oraz brak jasności zaistniałej sytuacji i brak możliwości polubownego załatwienia sprawy. Strona po kilku dniach ponownie zapoznała się z otrzymaną korespondencją i postanowiła wskazać błędy w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym, wnosząc pismo z 8 sierpnia 2018 r. W treści zaskarżonego postanowienia organ odwoławczy słusznie zauważył, że kryterium braku winy jako jedna z przesłanek zasadności wniosku o przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego trafnie podkreślano, że pojęcie braku winy w niedopełnieniu czynności procesowej w terminie obejmuje istnienie przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli siły wyższej. Oceniając brak winy, organ administracji publicznej powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Przy zastosowaniu tego miernika przywrócenie terminu nie byłoby dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Brak winy strony zachodzi tylko wtedy, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu. W konsekwencji pojęcie braku winy w niedopełnieniu czynności procesowej w terminie obejmuje istnienie przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli siły wyższej (por. np. wyroki NSA z 13 czerwca 2018 r., sygn. akt II OSK 1724/16; z 11 kwietnia 2018 r., sygn. akt II OSK 2401/17; z 10 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 1370/16). Wskazywano przy tym, że choroba lub leczenie się nie w każdym przypadku stanowią przesłankę usprawiedliwiającą uchybienie terminu. Istotne jest, by był to ten rodzaj niedyspozycji, który uniemożliwiał dochowanie terminu do dokonania czynności w postępowaniu administracyjnym (por. np. wyrok NSA z 27 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 1133/16). Podkreślano, że ciężar uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniającej brak winy w uchybieniu terminowi spoczywa na stronie postępowania, która występuje z prośbą o jego przywrócenie. Organ winien jedynie ocenić przedstawione przez nią okoliczności w świetle przesłanek z art. 58 § 1 k.p.a. Trudno wymagać od organu, by prowadził postępowanie wyjaśniające przyczyny uchybienia terminowi przez stronę (wyrok NSA z 9 stycznia 2018 r., sygn. akt I OSK 553/16). W ocenie Sądu okoliczności przytoczone przez stronę we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym nie uprawdopodobniają, iż w terminie przewidzianym do ich wniesienia skarżący nie był w stanie tej czynności dokonać. Zgodzić się należy ze stanowiskiem Dyrektora IAS, że powołanie się strony na pogorszenie stanu psychicznego, czy też na brak jasności zaistniałej sytuacji i na brak możliwości polubownego załatwienia sprawy, nie stanowią obiektywnej przyczyny, która uniemożliwiłaby skarżącej dochowanie należytej staranności i wniesienie zarzutów w terminie. Co prawda Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 czerwca 2017 r., sygn. akt II FSK 1783/14 wskazał, że "jeżeli strona powołuje się na zły stan zdrowia związany z przewlekłą chorobą psychiczną, potwierdzoną zaświadczeniami wydanymi przez lekarzy specjalistów, psychologa oraz orzeczeniem o całkowitej niezdolności do pracy to można przyjąć, że uprawdopodobniła brak swojej winy w uchybieniu terminu dla dokonania czynności procesowej". Jednakże w niniejszej sprawie skarżący powołując się na pogorszenie stanu psychicznego, nie załączył do wniosku o przywrócenie terminu żadnego dokumentu potwierdzającego ten stan. Tego typu dokument nie znajduje się również w aktach administracyjnych sprawy, jak również nie został dołączony do skargi skierowanej do Sądu. Ponadto należy zauważyć należy, że skarżący pomimo deklarowanych problemów zdrowotnych, w terminie przewidzianym na wniesienie wniosku o przywrócenie terminu, w treści pisma z 8 sierpnia 2018 r. wniósł zarzuty dot. toczącego się postępowania egzekucyjnego szeroko je uzasadniając. Zdaniem Sądu powyższe świadczy o tym, iż strona była w stanie (psychicznym i fizycznym) w tym czasie wnieść również wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia ww. zarzutów. Brak wypełnienia powyższego wymogu stanowił zaś wyłącznie wyraz niedbalstwa strony w zakresie prowadzenia swoich spraw. Z uwagi na powyższe, w ocenie Sądu organ II instancji prawidłowo stwierdził, że skarżący nie wypełnił jednej z obligatoryjnych przesłanek uprawniających do przywrócenia terminu, tj. nie uprawdopodobnił braku winny w uchybieniu terminu do wniesienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Sąd zauważa przy tym, że w treści swego rozstrzygnięcia organ I instancji nie dokonał analizy ww. przesłanki, jednakże Dyrektor IAS w sposób prawidłowy uzupełnił w tym zakresie uzasadnienie odmowy przywrócenia stronie terminu do wniesienia zarzutów. Istotnym w sprawie jest jednak fakt, że nawet w sytuacji, gdyby strona uprawdopodobniła brak swojej winy w uchybieniu terminu do wniesienia zarzutów, organy nie mogłyby pozytywnie rozpatrzyć jej wniosku, bowiem jak wynika z treści akt administracyjnych, wniosek o przywrócenie terminu strona złożyła po upływie siedmiodniowego terminu na jego wniesienie, liczonego od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. W przedmiotowej sprawie termin na wniesienie zarzutów mijał z dniem 1 sierpnia 2018 r., strona zarzuty wniosła 8 sierpnia 2018 r., zaś wniosek o przywrócenie terminu do ich wniesienia dopiero w dniu 20 września 2019 r. Tym samym również druga z przesłanych wskazanych wyżej, tj. złożenie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminowi, nie została przez skarżącego spełniona. Należy również podkreślić, o czym wspominał organ I instancji w treści swego rozstrzygnięcia, zgodnie z art. 58 § 3 k.p.a. przywrócenie terminu do złożenia prośby o przywrócenie terminu do dokonania czynności jest niedopuszczalne. Tym samym organy zobligowane były do wydania postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze Sąd uznał je za niezasadne. Dyrektor IAS wydając zaskarżone rozstrzygniecie nie naruszył wskazanych w treści skargi przepisów prawa i prawidłowo utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika US o odmowie przywrócenia stronie terminu do wniesienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Zgodzić się należy z organem odwoławczym, że żaden z przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji regulującej sposób i tryb prowadzenia postępowania egzekucyjnego, nie zabrania wystawiania oraz doręczania zobowiązanemu zawiadomienia o zajęciu oraz tytułu wykonawczego jednocześnie, co podnosiła w treści skargi strona. Organ II instancji nie naruszył również żadnych reguł postępowania informując skarżącego o przesłaniu jego wniosku o przywrócenie terminu do rozpatrzenia organowi właściwemu, tj. Naczelnikowi US. Powyższe działanie było zgodne z prawem, a jednocześnie brak jest podstaw do uznania, że wprowadzało ono stronę w błąd. Zarzut bezprzedmiotowości postępowania egzekucyjnego wykracza zaś poza ramy oceny prawidłowości wydania przez organy postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów w postepowaniu egzekucyjnym, zatem również i ten zarzut uznać należało za nietrafny. Sąd nie stwierdził ponadto żadnego innego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności. Z tych względów, w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.