V SA/Wa 4694/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Barbara Mleczko-Jabłońska po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Z. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania do zwrotu postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Z. (dalej jako: "Skarżąca" lub "Spółka"), w sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika skardze na opisaną w komparycji decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej, zawarła m.in. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest niezbędne z uwagi na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto wskazano, że Skarżąca nie posiada w chwili obecnej wolnych środków finansowych. Spółka prowadzi działalność w formie zakładu pracy chronionej, zatrudniając kilkadziesiąt osób, spośród których ponad [...] % stanowią osoby niepełnosprawne z różnymi stopniami niepełnosprawności. Do wniosku dołączono informację o stanie zatrudnienia za okres wrzesień 2014 roku – wrzesień 2015 roku. Stwierdzono dalej, że Skarżąca w pełni kwestionuje zasadność skarżonej decyzji i dlatego składa skargę, kwestionując legalność jej wydania. Spółka dodatkowo stwierdziła, iż przymusowe wykonanie zaskarżonego orzeczenia z dużym prawdopodobieństwem przełożyłoby się na ograniczenie zakresu prowadzonej działalności, co z kolei spowodowałoby konieczność zmniejszenia zatrudnienia, także wśród zatrudnionych osób niepełnosprawnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja/postanowienie administracyjne korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym miedzy innymi w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r. (GZ 138/2004), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową lub uszczerbek niemajątkowy), które nie będą mogły być wynagrodzone przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona skarżąca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia NSA z 14 listopada 2006 r., II FZ 585/06, dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie wystarczy zatem ogólny tylko wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Podkreślić również należy, iż w judykaturze utrwalony jest już pogląd, zgodnie z którym, podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. postanowienia NSA: z dnia 25 kwietnia 2012 r., II FSK 498/12; z dnia 10 maja 2011 r., II FZ 106/11;z dnia 9 września 2011 r., II FSK 1501/11; z dnia 28 września 2011 r., I FZ 219/11 i z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07). Odnosząc dotychczasowe rozważania do badanej sprawy zauważyć należy, że w świetle przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a., wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie mogą uzasadniać podnoszone w skardze zarzuty wskazujące na wydanie decyzji z naruszeniem prawa. Podkreślenia bowiem wymaga, iż na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu Sąd nie ma możliwości dokonania oceny zgodności z prawem decyzji wydanych w toku postępowania administracyjnego, a zatem niedopuszczalne jest wywodzenie konieczności uwzględnienia wniosku z przekonania o wadliwości danego rozstrzygnięcia. Wskazać ponadto trzeba, że Skarżąca uzasadniając swój wniosek, podniosła, iż w przypadku wykonania decyzji może dojść do znacznych trudności finansowych i w konsekwencji do redukcji zatrudnienia. Na poparcie tych twierdzeń Spółka nie przedstawiła jednak dowodów i nie udokumentowała w żaden sposób swej aktualnej sytuacji finansowej i majątkowej. Jedynym dokumentem dołączonym do skargi jest informacja o stanie zatrudnienia za okres wrzesień 2014 roku – wrzesień 2015 roku. Z analizy tego dokumentu wynika, iż w ww. okresie zatrudnienie w Spółce wynosiło od [...] do [...] osób. Zdaniem Sądu wątpliwym jest, ażeby dla przedsiębiorcy zatrudniającego na stałe ok. [...] pracowników, orzeczona do zwrotu kwota [...] tysięcy złotych była sumą powodującą wysokie prawdopodobieństwo utraty płynności finansowej i w konsekwencji konieczność zredukowania etatów pracowniczych. Jak wynika z zaprezentowanego wyżej orzecznictwa sądów administracyjnych, nie jest rolą sądu rozstrzygającego o przyznaniu ochrony tymczasowej poszukiwanie usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. To ostatnie jest zadaniem strony skarżącej, która w niniejszej sprawie nie przekonała Sądu do skorzystania z możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Reasumując stwierdzić należy, iż skoro Skarżąca nie uprawdopodobniła niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody, to nie można przyjąć twierdzenia, że wykonanie decyzji spowodowałoby taką szkodę, a co więcej "znaczną szkodę". Skarżąca nie podniosła również argumentów przemawiających za tym, że wykonanie decyzji mogłoby rodzić niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji.