V SA/Wa 548/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska (spr.), Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Protokolant st. specjalista - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2018 r. sprawy ze skargi M. M. przy udziale R. E.-D. na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia ... grudnia 2016 r. nr ... w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zwrot wydatków w ramach dofinansowania ze środków unijnych oddala skargę Przedmiotem skargi wniesionej przez M. M. (dalej: Skarżąca, Beneficjent) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Ministra Rozwoju i Finansów (dalej: Minister lub Organ) z dnia (...) grudnia 2016 r. nr (...), którą w części uchylił, a w części utrzymał w mocy decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia (...) grudnia 2014 r. (...) orzekającą o solidarnej odpowiedzialności wspólników zlikwidowanej S. [...] M., Ż. Spółka Jawna, tj. M. M. oraz R. E.-D. Rozstrzygnięcie to zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Dnia (...) sierpnia 2012 r. Zarząd Województwa Małopolskiego wydał decyzję administracyjną nr (...) zobowiązującą S. [...] M., Ż. sp. j. do zwrotu kwoty 54 321,50 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków na realizację projektu pt. [...] , tj. • od dnia [...] czerwca 2008 r. dla kwoty 17 698,98 zł; • od dnia [...] listopada 2009 r. dla kwoty 10 683,59 zł; • od dnia [...] grudnia 2009 r. dla kwoty 7 214,27 zł; • od dnia [...] grudnia 2009 r. dla kwoty 18 724,66 zł. Ponieważ Spółka nie złożyła odwołania od decyzji Zarządu Województwa M. z dnia (...) sierpnia 2012 r. nr (...), stała się ona ostateczna i wykonalna. Naczelnik Urzędu Skarbowego K. - [...] poinformował pismem z dnia (...) stycznia 2013 r. o nieskuteczności prowadzonego postępowania egzekucyjnego z uwagi na nieprowadzenie działalności gospodarczej pod adresem wskazanym w tytule wykonawczym i brak majątku dłużnika. Wobec powyższego (...) grudnia 2013 r. Zarząd Województwa M. wydał decyzję nr (...)określającą solidarną odpowiedzialność wspólników Spółki za zobowiązania wynikające z decyzji nr (...) oraz zobowiązującą M. M. i L. Ż. do zwrotu kwoty 54 321,50 zł wraz z odsetkami w wysokości jak dla zaległości podatkowych. W wyniku rozpatrzenia odwołania od decyzji z (...) grudnia 2013 r. Instytucja Zarządzająca PO KL uchyliła decyzję nr (...) i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W związku ze zmianą przepisów odnośnie właściwości organów – organ właściwy w sprawie tj. Minister Infrastruktury i Rozwoju w dniu (...) grudnia 2014 r. decyzją nr (...) orzekł o solidarnej odpowiedzialności wspólników zlikwidowanej S. [...] M., [...] Spółka Jawna, tj. M. M. M. i R. E.-D. - za zobowiązanie S. [...] M., Ż. Spółka Jawna, określone decyzją Zarządu Województwa M. nr (...) z dnia (...) sierpnia 2012 r., tj. do zwrotu kwoty 54 321,50 zł wraz z odsetkami w wysokości jak dla zaległości podatkowych liczonymi: • od dnia 17 czerwca 2008 r. dla kwoty 17 698,98 zł; • od dnia 12 listopada 2009 r. dla kwoty 10 683,59 zł; • od dnia 4 grudnia 2009 r. dla kwoty 7 214,27 zł; • od dnia 17 grudnia 2009 r. dla kwoty 18 724,66 zł. Po rozpatrzeniu wniosku Skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister Infrastruktury i Rozwoju w dniu (...) marca 2015 r. utrzymał w mocy decyzję Ministra nr (...) decyzją z dnia (...) marca 2015 r. nr (...), która została zaskarżona przez Skarżącą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 lutego 2016 r. uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia (...) marca 2015 r. Minister Rozwoju i Finansów – rozpoznając ponownie sprawę - po uwzględnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lutego 2016 r. (sygn. akt V SA/Wa 2288/15) – wydał decyzję z dnia (...) grudnia 2016 r. nr (...), którą w części uchylił, a w części utrzymał w mocy decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia (...) grudnia 2014 r. (...) orzekającą o solidarnej odpowiedzialności wspólników zlikwidowanej S. [...] M., Ż. Spółka Jawna, tj. M. M. oraz R. E.-D. W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzja Zarządu Województwa M. nr (...) dotyczy projektu realizowanego w okresie od (...) maja 2008 r. do (...) listopada 2009 r. Wszystkie wydatki uznane za niekwalifikowalne zostały poniesione w okresie do (...) listopada 2009 r., a więc w czasie, gdy wspólnikami były M. M. i R. E.-D. Podstawą wydania orzeczenia organów stanowił przepis art. 115 Ordynacji podatkowej. Minister wskazał, iż dniem powstania obowiązku zwrotu tych środków nie jest dzień wydania decyzji na podstawie art. 211 u.f.p. (decyzja ta jest bowiem decyzją deklaratoryjną i określa kwotę do zwrotu, która wynika ze zdarzeń wcześniejszych stanowiących przesłankę do zwrotu na podstawie art. 211 ust. 1 u.f.p., tj.: wykorzystanie środków niezgodnie z przeznaczeniem, wykorzystanie środków z naruszeniem procedur, pobranie środków nienależnie lub w nadmiernej wysokości), ponieważ odpowiednie stosowanie art. 115 § 2 o.p. w tejże sprawie oznacza, że zwrot "zaległości podatkowej z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie, gdy był on wspólnikiem" należy rozumieć jako wydatki niekwalifikowalne poniesione w okresie, w którym był on wspólnikiem. Tym samym słusznie przyjęto w decyzji z dnia [...] grudnia 2014 r., iż wystąpiły przesłanki z art. 115 o.p. uzasadniające orzeczenie o solidarnej odpowiedzialności byłych wspólników (M. M. i R. E.-D.) zlikwidowanej spółki jawnej jako osób trzecich za jej zobowiązania powstałe w latach 2008-2009, które przekształciły się w zaległości po upływie 14 dni od dnia wejścia do obrotu prawnego decyzji Zarządu Województwa M. z dnia (...) sierpnia 2012 r. nakładającej na Spółkę obowiązek zwrotu wydatków uznanych za niekwalifikowalne (54 321,50 zł) wraz z odsetkami. Środki przekazane Spółce na realizację projektu PO KL, z których poniesiono wydatki uznane za niekwalifikowalne, były przekazane zarówno w 2008 roku, jak i w roku 2009. W związku z wejściem w życie z dniem 01.01.2010 r. ustawy o finansach publicznych z 2009 r. i przepisami przejściowymi do niej, organ uwzględnił ten fakt w przedmiotowej sprawie. Organ zastosował się do treści art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych, z którego wynika, że dotacje udzielone przed dniem wejścia w życie ww. ustawy, podlegają zwrotowi na podstawie dotychczasowych przepisów, co oznaczało, że do zwrotu środków, z których poniesione zostały wydatki objęte zaskarżoną decyzją, ma zastosowanie ustawa o finansach publicznych z 2005 r. Minister wskazał też, że na obecnym etapie decyzja organu, tj. Zarządu Województwa M. z dnia (...) sierpnia 2012 r. jest ostateczna, gdyż nie wniesiono od niej środka odwoławczego, nie została wzruszona, nie doszło również do wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego tą decyzją. Z racji tego, że decyzja z dnia (...) sierpnia 2012 r. nakładała na spółkę: S. [...] M., Ż. spółka jawna obowiązek zwrotu środków uznanych za niekwalifikowalne, a także wobec faktu zakończenia bytu prawnego tego podmiotu, istniała podstawa prawna do tego, by wszcząć i przeprowadzić postępowanie w zakresie ustalenia kręgu podmiotów odpowiedzialnych za zobowiązania zlikwidowanej spółki. Tym samym, w ocenie Ministra, wszystkie zarzuty Skarżącej wywodzące się z twierdzenia o braku doręczenia decyzji z dnia (...) sierpnia 2012 r., nie zasługują na uwzględnienie. Wskazano również, że przedmiotu niniejszego postępowania nie dotyczą również podnoszone przez Skarżącą zarzuty dotyczące kwestionowania prawidłowości ustalenia, że wydatki, o których orzekł organ w decyzji z (...) sierpnia 2012 r. są wydatkami niekwalifikowalnymi. Minister Rozwoju i Finansów podkreślił, że przedmiotem niniejszego postępowania jest wyłącznie kwestia ustalenia odpowiedzialności byłych wspólników Spółki za jej zobowiązania finansowe, nie zaś powtórna analiza merytoryczna dokonanych wydatków i ocena, czy wydatkowanie środków udzielonych Spółce w ramach dofinansowania było zgodne z procedurami obowiązującymi w tym zakresie, czy też nie, W związku z tym, zarzuty Skarżącej nie mogą zostać uwzględnione, gdyż wykraczają poza przedmiot postępowania w niniejszej sprawie. Z racji tego, że decyzja nakładająca na beneficjenta obowiązek zwrotu środków wykorzystanych niezgodnie z obowiązującymi procedurami jest decyzją o charakterze deklaratoryjnym, tj. potwierdza konieczność zwrotu zobowiązania, które powstało z mocy prawa w wyniku spełnienia określonych w art. 211 u.f.p. przesłanek, organ był uprawniony do tego, by orzec o solidarnej odpowiedzialności byłych wspólników spółki w drodze jednej decyzji wydanej w trybie art. 115 § 4 o.p. Spółka straciła podmiotowość prawną, a zatem odpowiedzialność wspólników jako osób trzecich za długi spółki przestaje mieć charakter jedynie posiłkowy, a powstaje sytuacja, w której na byłych wspólników zostaje przełożony całkowity ciężar odpowiedzialności za zaległości spółki. Dlatego też, wyjątek od ww. ogólnej reguły odpowiedzialności osób trzecich za zobowiązania podatkowe beneficjenta PO KL (pierwotnego dłużnika), o której mowa w art. 108 § 2 o.p. znajduje zastosowanie w zakresie odpowiedzialności wspólnika spółki jawnej - na podstawie art. 115 § 4 op, jak również w sytuacji rozwiązania spółki - na podstawie art. 115 § 5 op. Przepis art. 115 o.p. stwarza zatem możliwość określenia wysokości zobowiązania podatkowego w postępowaniu wszczętym w stosunku do byłych wspólników. W takiej sytuacji nie jest konieczne uprzednie wydanie decyzji wobec spółki, gdyż zobowiązanie w wypadku zwrotu środków uznanych za niekwalifikowalne powstaje z mocy prawa, w chwili zaistnienia przesłanek określonych w przepisie art. 211 ust. 1 ustawy o finansach publicznych z 2005 r. Niezależnie od tego, Minister wskazał, że w niniejszej sprawie została wydana uprzednio decyzja określająca wysokość zobowiązania spółki z tytułu zwrotu środków, dopiero później na skutek likwidacji spółki doszło do konieczności wydania kolejnej decyzji w zakresie odpowiedzialności wspólników spółki za zobowiązania, które nie mogły zostać zaspokojone z majątku spółki. Wskazano również, że w ocenie Ministra Rozwoju i Finansów, przedawnienie, o którym mowa w art, 118 § 1 o.p. następuje z upływem 5 lat po zakończeniu roku kalendarzowego, w którym wystąpiły nieprawidłowości (a bardziej precyzyjnie: w którym zaktualizowała się przesłanka zwrotu środków zgodnie z art. 211 ust. 1 u.f.p. z 2005 / art. 207 ust. 1 u.f.p. z 2009) a nie dopiero po upływie terminu wskazanego w decyzji o zwrocie. Jak wynika z decyzji Zarządu Województwa M. z dnia (...) sierpnia 2012 r. nieprawidłowości S. [...] M., Ż. sp. j. w wysokości 54 321,50 zł (wraz z odsetkami) wystąpiły w ramach projektu pt. [...] w latach 2008-2009 (17 698,98 zł w 2008 r. oraz 36 622,52 zł w 2009 r.). Zatem uwzględniając brzmienie art. 70 § 1 i art. 118 § 1 i 2 o.p. w niniejszej sprawie oraz fakt, iż decyzja Ministra Infrastruktury i Rozwoju o odpowiedzialności podatkowej osób trzecich została wydana (...) grudnia 2014 r., część zobowiązania nią określona w kwocie 17 698,98 zł (wraz z odsetkami) nie była wymagalna w dacie wydania decyzji o odpowiedzialności osób trzecich, gdyż uległa przedawnieniu z upływem 2013 r. W związku z tym, Minister Rozwoju i Finansów uchylił decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia (...) grudnia 2014 r w części dotyczącej kwoty 17 698,98 zł wraz z odsetkami. Natomiast (...) grudnia 2014 r., kiedy Minister Infrastruktury i Rozwoju jako organ I instancji orzekał o solidarnej odpowiedzialności wspólników Spółki, należność w kwocie 36 622,52 zł wraz z odsetkami wynikająca z decyzji Zarządu Województwa M. z dnia (...) sierpnia 2012 r. istniała i była wymagalna, co potwierdziła Instytucja Pośrednicząca II stopnia (Wojewódzki Urząd Pracy w K.) pismem z (...) października 2016 r. (określone decyzją Zarządu Województwa M. z dnia (...) sierpnia 2012 r niekwalifikowalne wydatki w kwocie 36 622,52 zł zostały poniesione w 2009 r.) oraz pismem z (...) sierpnia 2016 r. (zaległość Spółki nadal istnieje, tzn. nie dokonano zwrotu należności wraz z odsetkami na rachunek bankowy wskazany w decyzji z dnia (...) sierpnia 2012 r.). Minister Rozwoju i Finansów ustalił również, że wezwana przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju pismem z dnia (...) maja 2015 r. M. M. nie uregulowała należności wynikającej z decyzji z (...) sierpnia 2012 r. oraz z zaskarżonej decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] grudnia 2014 r. wraz z kosztami upomnienia na rachunek bankowy wskazany w ww. piśmie. W konsekwencji, w świetle art. 118 § 1 o.p. decyzja z dnia (...) grudnia 2014 r. w odniesieniu do kwoty 36 622,52 zł (wraz z odsetkami) mogła zostać przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju wydana. M. M. – reprezentowana przez pełnomocnika – złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia (...) grudnia 2016 r. , wydaną w sprawie znak: (...) w części, w jakiej utrzymuje decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia (...) grudnia 2014 r. Skarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: 1. art. 21, art. 51, art. 52, art. 107 § 1, art. 108 § 2 pkt. 2, art. 115 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa w zw. z art. 44, 45 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego poprzez wszczęcie i prowadzenie postępowania w sprawie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej (byłych wspólników rozwiązanej spółki jawnej - Beneficjenta) pomimo niewydania i niedostarczenia Beneficjentowi decyzji określającej wysokość zobowiązania Beneficjenta z tytułu wydatkowania środków (określonych skarżoną decyzją) w ramach Projektu oraz orzekającej o odpowiedzialności Beneficjenta z tego tytułu; 2. art. 70 § 1, art. 118 § 1 o.p. w zw. z art. 107 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia przez Organ II instancji w skarżonej decyzji z jakich względów należności podatkowe w kwocie 36 622,52 zł wraz z odsetkami powstałe w 2009 roku nie uległy przedawnieniu, pomimo przyjęcia 5 - letniego terminu przedawnienia liczonego od zakończenia roku kalendarzowego, w którym wystąpiły nieprawidłowości w wydatkowaniu środków aktualizujące ich zwrot; 3. art. 107 k.p.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 17 lutego 2016 r., sygn. V SA/Wa 2288/15; 4. art. 7, art. 9, art. 77 §1, z art. 80, art. 107 k.p.a. poprzez: a) niewyjaśnienie okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności zaniechanie poczynienia ustaleń w przedmiocie ustalenia skuteczności doręczenia Beneficjentowi decyzji z dnia (...) sierpnia 2012 roku stanowiącej podstawę orzekania przez organ w niniejszej sprawie, b) dokonanie dowolnej oceny dowodów bez wyraźnego wskazania przyczyn nieuwzględnienia twierdzeń i zarzutów strony skarżącej, w tym wniosku o zawieszenie postępowania, zarzutów przedstawianych w pismach w toku rozpoznania sprawy w przedmiocie niedoręczenia Beneficjentowi decyzji z dnia (...) sierpnia 2012 roku, c) pominięcie informacji o prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 22 września 2016r., sygn. V SA/Wa 3993/15, uchylającym decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia (...) lipca 2015r. w przedmiocie wznowienia postępowania w zakresie decyzji z dnia (...) sierpnia 2012 roku, d) nie wyjaśnienie, czy i w jakim zakresie wspólnicy odpowiadają za zaległości podatkowe spółki, albowiem nie została określona wysokość odsetek poza wskazaniem, że są to "odsetki w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych "; 5. art. 70 § 1, art. 118 § 1 o.p. w zw. z art. 211 ustawy z dnia 30 czerwca 2005r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2005r. nr 249, poz. 2104) w zw. z art. 113 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz. U. z 2009r. nr 157, poz. 1241) poprzez przyjęcie, ze należności podatkowe w kwocie 36 622,52 zł wraz z odsetkami powstałe w 2009 roku nie uległy przedawnieniu. Minister Rozwoju i Finansów w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko oraz argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z p. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r., poz. 718 z p. zm. - dalej: p.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Jednocześnie, zgodnie z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonego postanowienia ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu (patrz: T. Woś - Postępowanie sądowo-administracyjne, Warszawa 1996 r., str. 224). W tym celu Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Reasumując należy stwierdzić, iż uchylenie aktu administracyjnego z racji naruszenia prawa materialnego uzasadnione będzie wtedy, gdy - w wypadku prawidłowego zastosowania tych norm - rozstrzygnięcie byłoby inne. Zaznaczyć trzeba, że naruszenie prawa nie powoduje uchylenia aktu administracyjnego, gdy wystąpi w postaci rażącej, albowiem wówczas stwierdza się nieważność decyzji lub postanowienia. Wreszcie "inne naruszenie przepisów postępowania" skutkuje uchyleniem aktu administracyjnego, o ile uchylenie to mogło mieć (a więc wcale nie musiało mieć) wpływu na wynik sprawy. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd uznał bowiem, rozpoznając niniejszą sprawę, iż organy administracji publicznej nie naruszyły przepisów prawa materialnego w stopniu, które miało wpływ na wynik sprawy oraz przepisów postępowania w stopniu, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie należy wskazać, iż Minister Rozwoju i Finansów orzekał po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lutego 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 2288/15. Organ miał zatem obowiązek zastosować się do oceny prawnej wyrażonej w tym wyroku, o jakiej mowa w art. 153 p.p.s.a. W myśl tego przepisu ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Pojęcie "ocena prawna" oznacza wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Ocena ta może się odnosić zarówno do przepisów prawa materialnego, jak i procesowego (por.: wyrok NSA z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1929/09; dostępny na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych: www.orzeczenia.gov.pl). Ocena ta musi zostać wyrażona w orzeczeniu, co oznacza, że za przedmiot związania można uznać jedynie te elementy oceny odnoszącej się do przepisów prawa, które zostały zamieszczone przez sąd w wydanym orzeczeniu. Powinny mieć one postać jednoznacznych twierdzeń, sformułowanych w sposób jasny, umożliwiający organowi administracji publicznej oraz sądowi ustalenie treści związania bez potrzeby podejmowania skomplikowanych zabiegów interpretacyjnych. Z zakresu związania wyłączyć więc należy oceny wyrażone w sposób niejednoznaczny, jak również oceny przybierające postać pośrednich wniosków, jakie można wywieść z rozważań przedstawionych w uzasadnieniu orzeczenia sądowego. Jeżeli zatem dana kwestia nie była przedmiotem rozważań sądu i nie znalazła jednoznacznego wyrazu w pisemnym uzasadnieniu orzeczenia, to brak jest podstaw, aby w odniesieniu do niej uznać, że mogłaby w jakikolwiek sposób wiązać zarówno organ administracji publicznej, jak i sąd administracyjny (por. wyrok SN z dnia 13 czerwca 2002 r., sygn. akt III RN 106/01; wyroki NSA z dnia 15 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 2562/10 oraz z dnia 30 października 2014 r., sygn. akt I GSK 143/13, dostępne tamże). W uzasadnieniu wskazanego powyżej wyroku WSA wskazał, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 i § 4, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Minister nie wykazał bowiem, że nie uległy przedawnieniu zobowiązania Skarżącej, o których mowa w decyzji Zarządu Województwa M. z (...) sierpnia 2012 r., nakładającej na istniejącą wówczas Spółkę obowiązek zwrotu kwoty 54 321,50 zł wraz z odsetkami. Nie dokonał wykładni przepisów art. 70 § 1 i art. 118 § 1 – 2 O.p. Nie wskazał okoliczności faktycznych dotyczących powstania zobowiązań Spółki jako beneficjenta środków wykorzystanych niezgodnie z obowiązującymi procedurami, mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Nie przedstawił spójnych i kompleksowych rozważań dotyczących charakteru decyzji nakładającej na Spółkę obowiązek zwrotu wydatków uznanych za niekwalifikowalne oraz decyzji orzekającej o odpowiedzialności solidarnej byłych wspólników spółki jawnej zlikwidowanej po wydaniu dla niej decyzji wymiarowej z (...) sierpnia 2012 r. Nie wykazał, że istnieją zaległości zlikwidowanej Spółki, którymi obciążył jej byłych wspólników. Nie wskazał precyzyjnie przedmiotu i zakresu decyzji, którą utrzymał w mocy. W szczególności nie wyjaśnił, czy osoby trzecie (byli wspólnicy zlikwidowanej spółki jawnej) ponoszą odpowiedzialność tylko za jej zaległości wynikające z decyzji o zwrocie wydatków uznanych za niekwalifikowalne (54 321,50 zł), czy także ponoszą odpowiedzialność za bliżej nieokreślone kwoty odsetek od tych zaległości. W ocenie Sądu Minister nie wyjaśnił, czy decyzja nakładająca obowiązek zwrotu wydatków na Spółkę posiada charakter deklaratoryjny, czy także decyzja wydana w trybie przepisów Rozdziału 15 Działu III O.p., a jeśli tak, to na jakiej podstawie opiera swoje stanowisko. Nie wyjaśnił, na jakiej podstawie pominął art. 115 § 4 O.p. WSA wskazał, iż w pierwszej kolejności Minister winien ustalić, czy i kiedy oraz na jakiej podstawie faktycznej i prawnej powstały zobowiązania (zaległości) Spółki, o których mowa w zaskarżonej decyzji. Należy przy tym ustalić, czy były one wymagalne w dniu wydania decyzji o odpowiedzialności podatkowej osób trzecich (w całości lub w części). Jednocześnie należy precyzyjnie wskazać zakres solidarnej odpowiedzialności byłych wspólników zlikwidowanej spółki jawnej (osób trzecich) za jej zaległości (tylko kwota główna, czy także bliżej nieokreślone odsetki, które mieszczą się w kwocie 54 321,50 zł, jeżeli uległo przedawnieniu zobowiązanie powstałe w 2008 r.). Obowiązkiem Ministra będzie przy tym zajęcie jednoznacznego stanowiska co do tego, czy i kiedy skutecznie weszła do obrotu prawnego decyzja z (...) sierpnia 2012 r. nakładająca na Spółkę obowiązek zwrotu wydatków uznanych za niekwalifikowalne. Wskazano, że obowiązkiem Ministra będzie ustalenie wszystkich okoliczności faktycznych niezbędnych do tego, aby wydać decyzję o odpowiedzialności podatkowej osób trzecich, w sposób odpowiadający dyspozycjom przepisów Działu III O.p. (w szczególności Rozdziału 15), w tym art. 115. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji, w pierwszej kolejności Sąd stwierdza, że stan faktyczny sprawy przyjęty przez Ministra Rozwoju i Finansów - przedstawiony w części historycznej uzasadnienia - uznaje za ustalony prawidłowo i przyjmuje go za podstawę oceny zaskarżonej decyzji. Jak wynika z akt administracyjnych, jak i twierdzeń organu zawartych w zaskarżonej decyzji, decyzja ta została wydana w związku z decyzją, mocą której uznano za niekwalifikowalne wydatki w łącznej kwocie 54 321,50 zł, do zwrotu której wezwano decyzją Zarządu Województwa M. nr (...) z dnia (...) sierpnia 2012 r. Decyzja Zarządu Województwa M. nr (...) dotyczy projektu pt. "[...] " realizowanego w okresie od (...) maja 2008 r. do (...) listopada 2009 r. Wszystkie wydatki uznane za niekwalifikowalne zostały poniesione w okresie do 30 listopada 2009 r. Bezsporne jest zatem, iż wydatki uznane za niekwalifikowalne w niniejszej sprawie zostały wydatkowane w roku 2008 i 2009, to jest w okresie kiedy wspólnikami Spółki jawnej S. [...] były M. M. i R. E.-D. Na podstawie umowy przeniesienia ogółu praw i obowiązków w spółce jawnej z dnia (...) stycznia 2010 r. w miejsce R. E.-D. do spółki przystąpił L. Ż. Bezsporne także jest, iż Spółka, będąca Beneficjentem, już nie istniała w chwili wydawania decyzji przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju tj. w dniu [...] grudnia 2014 r. (wykreślenie z Krajowego Rejestru Sądowego w wyniku rozwiązania Spółki z dniem (...) kwietnia 2013 r.). W świetle zarzutów skargi, zasadniczy spór w sprawie sprowadza się w szczególności do tego, czy wobec wydania uprzednio decyzji z dnia (...) sierpnia 2012 r. przez Zarząd Województwa M. organ mógł wszcząć i przeprowadzić postępowanie w niniejszej sprawie wydając zaskarżoną, jak i poprzedzającą ją decyzję. Drugą kwestią jest, czy możliwe było wydanie zaskarżonej decyzji o solidarnej odpowiedzialności byłego wspólnika, podczas gdy – w ocenie Skarżącej – decyzja z dnia (...) sierpnia 2012 r., określająca odpowiedzialność Spółki, nie została doręczona Spółce i nie wywarła skutków prawnych. Skarżąca wskazuje nadto na wszczęcie postępowania z jej wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia (...) sierpnia 2012 r. W tym miejscu należy wskazać, iż postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia (...) marca 2017 r. nr , wydane w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia (...) sierpnia 2012 r. Zarządu Województwa M. nr (...), określającą odpowiedzialność Spółki, wskutek wniesienia skargi przez Skarżącą podlegało kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie sygn. akt V SA/Wa 1091/17, który wyrokiem z dnia 7 marca 2018 r. oddalił skargę, odpowiadając na zarzuty, które w skardze będącej przedmiotem rozpoznania przez Sąd w niniejszej sprawie zostały częściowo powtórzone. WSA we wspomnianym wyroku oddalającym skargę Skarżącej ocenił, iż zasadnym było wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia (...) sierpnia 2012 r. Zarządu Województwa M. nr (...) z uwagi na przekroczenie jednomiesięcznego terminu do złożenia wniosku. Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji i odpowiadając jednocześnie na postawione tej decyzji zarzuty wskazać należy, iż zgodnie z art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1241 ze zm.) dotacje udzielone przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240) podlegają zwrotowi na podstawie dotychczasowych przepisów. Jak wynika z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, ustawa ta weszła w życie z dniem 1 stycznia 2010 r., z wyjątkiem przepisów wyraźnie wymienionych, które weszły w życie w okresie późniejszym. Tym samym nie ulega wątpliwości, iż w niniejszej sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (określanej także jako: "u.f.p. z 2005 r."). Zgodnie z art. 211 ust. 1 u.f.p. z 2005 r., w przypadku gdy środki, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 2, 3a i 4, a także środki przeznaczone na finansowanie programów i projektów realizowanych z tych środków lub dotacji, o których mowa w art. 202, są wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 208, pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości - podlegają zwrotowi przez beneficjenta wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków na rachunek wskazany przez organ lub jednostkę przekazujące te środki, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, o której mowa w ust. 4; przepisy art. 145 ust. 2 - 5 stosuje się odpowiednio. Zgodnie z art. 211 ust. 4 u.f.p. z 2005 r. w przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w ust. 1, instytucja zarządzająca albo pośrednicząca, wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki. W myśl zaś art. 211 ust. 5 u.f.p. z 2005 r. w zakresie nieuregulowanym w ust. 1 i 4 stosuje się odpowiednio przepisy działu III Ordynacji podatkowej, z wyjątkiem art. 57 tej ustawy. W dziale III Ordynacji podatkowej znajdują się art. 108 § 1 i art. 115, które mają zastosowanie w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 108 § 1 O.p. o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej organ podatkowy orzeka w drodze decyzji. Zgodnie zaś z art. 115 § 1 O.p. wspólnik spółki jawnej, a także cywilnej, partnerskiej oraz komplementariusz spółki komandytowej albo komandytowo-akcyjnej odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie ze spółką i z pozostałymi wspólnikami za zaległości podatkowe spółki. Przepis ten ma zastosowanie również do odpowiedzialności byłego wspólnika za zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie, gdy był on wspólnikiem (art. 115 § 2 O.p.). W niniejszej sprawie należności z tytułu zwrotu płatności dokonanych w ramach programów finansowanych z udziałem środków europejskich dotyczyły realizacji Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki, w ramach którego realizowany był przez D. , początkowo M., E.-D., a następnie M., Ż. - sp. jawna, w oparciu o umowę - przekazano beneficjentowi w transze zaliczkowe w 2008 r. i 2009 r. Stwierdzenie zatem niekwalifikowalności ww. wydatków, jako środków wykorzystanych z naruszeniem procedur uzasadniało zastosowanie art. 211 ust. 1 pkt 2 u.f.p. z 2005 r. Jak już wskazano bezsporne w sprawie jest, iż stwierdzenie niekwalifikowalności wydatków, o których mowa nastąpiło po dacie rozwiązania Spółki, będącej Beneficjentem. Tym samym nie było możliwe wydanie wobec nieistniejącego podmiotu decyzji, o której mowa w art. 211 ust. 4 u.f.p. z 2005 r. Jednocześnie - jak wynika z art. 22 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1030 j.t. ze zm.) - spółka jawna jest spółką osobową, która prowadzi przedsiębiorstwo pod własną firmą, a nie jest inną spółką handlową (§ 1), każdy wspólnik odpowiada za zobowiązania spółki bez ograniczenia całym swoim majątkiem solidarnie z pozostałymi wspólnikami oraz ze spółką, z uwzględnieniem art. 31 (§ 2). Odpowiedzialność ta dotyczy także byłych wspólników spółki. Tym samym w przypadku rozwiązania spółki jawnej roszczenia co do zobowiązań z okresu jest istnienia kierowane są do osób – wspólników, które w okresie istnienia spółki, były związane jej umową. Brak jest jednocześnie podstaw do stwierdzenia, że rozwiązanie Spółki przed wydaniem wobec tej Spółki decyzji, o której mowa w art. 211 ust. 4 u.f.p. z 2005 r. zamyka możliwość dochodzenia zwrotu środków podlegających zwrotowi. W takiej sytuacji odpowiednie zastosowanie ma art. 115 O.p. Wydana w takich okolicznościach decyzja, skierowana do byłych wspólników Spółki łączy w sobie ustalenie kwoty środków podlegających zwrotowi i określenie osób odpowiedzialnych. Ponieważ wydatki uznane przez organ za niekwalifikowane zostały poniesione w czasie, gdy wspólnikami ww. Spółki były M. M. i R. E.-D., prawidłowo uznano, że orzeczenie o solidarnej odpowiedzialności za zobowiązania Spółki dotyczy ww. wspólników. Kolejną kwestią była kwestia przedawnienia, jak na to wskazał WSA w wyroku z dnia 17 lutego 2016 r. Organ, dokonując ponownej oceny sprawy, uwzględniając brzmienie art. 70 § 1 i art. 118 § 1 i 2 O.p. oraz fakt, iż pierwszoinstancyjna decyzja Ministra Infrastruktury i Rozwoju o odpowiedzialności podatkowej osób trzecich została wydana (...) grudnia 2014 r., stwierdził, iż część zobowiązania nią określona w kwocie 17 698,98 zł (wraz z odsetkami) nie była wymagalna w dacie wydania decyzji o odpowiedzialności osób trzecich, gdyż uległa przedawnieniu z upływem 2013 r. W związku z tym Minister Rozwoju i Finansów uchylił decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia (...) grudnia 2014 r w części dotyczącej kwoty 17 698,98 zł wraz z odsetkami. Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdził, iż w dniu (...) grudnia 2014 r., kiedy to Minister Infrastruktury i Rozwoju jako organ I instancji orzekał o solidarnej odpowiedzialności wspólników Spółki, należność w kwocie 36 622,52 zł wraz z odsetkami wynikająca z decyzji Zarządu Województwa M. z dnia (...) sierpnia 2012 r. istniała i była wymagalna, co potwierdziła Instytucja Pośrednicząca II stopnia (Wojewódzki Urząd Pracy w K.) pismem z (...) października 2016 r. (określone decyzją Zarządu Województwa M. z dnia (...) sierpnia 2012 r niekwalifikowalne wydatki w kwocie 36 622,52 zł zostały poniesione w 2009 r.) oraz pismem z (...) sierpnia 2016 r. (zaległość Spółki nadal istnieje, tzn. nie dokonano zwrotu należności wraz z odsetkami na rachunek bankowy wskazany w decyzji z dnia (...) sierpnia 2012 r.). Minister Rozwoju i Finansów ustalił również, że wezwana przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju pismem z dnia (...) maja 2015 r. M. M. nie uregulowała należności wynikającej z decyzji z [...] sierpnia 2012 r. oraz z decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia (...) grudnia 2014 r. wraz z kosztami upomnienia na rachunek bankowy wskazany w ww. piśmie. Należy zatem uznać, iż - zgodnie z treścią art. 118 § 1 O.p. - decyzja z dnia (...) grudnia 2014 r. w odniesieniu do kwoty 36 622,52 zł (wraz z odsetkami) mogła zostać przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju wydana, a tym samym zaskarżona decyzja w części utrzymującej ją w mocy została w ocenie Sądu wydana prawidłowo. Organ w uzasadnieniu wskazał też, iż ogólna reguła odpowiedzialności osób trzecich została sformułowana w art. 107 O.p. Zgodnie z § 1 tego artykułu, osoby trzecie odpowiadają za zaległości podatkowe podatnika całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem. Zgodnie z brzmieniem art. 108 § 2 pkt 2 lit. a O.p., postępowanie w sprawie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej nie może zostać wszczęte przed dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. A zatem, przy odpowiednim stosowaniu przepisów Ordynacji podatkowej do zwrotu środków. o których mowa w art. 211 u.f.p. z 2005 r. postępowanie w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej jest niedopuszczalne bez uprzedniego wydania decyzji o zwrocie środków przeciwko pierwotnemu dłużnikowi. Tym niemniej od w reguły ustanowiony został wyjątek, uregulowany w art. 115 § 4 i 5 O.p. W związku z brzmieniem art 115 § 4 O.p., orzeczenie o odpowiedzialności wspólnika spółki jawnej za zaległości podatkowe spółki z tytułu zobowiązań podatkowych powstałych z mocy prawa nie wymaga uprzedniego wydania decyzji. o której mowa w art. 108 § 2 pkt 2 O.p. Minister wskazał przy tym, iż z racji tego, że decyzja nakładająca na beneficjenta obowiązek zwrotu środków wykorzystanych niezgodnie z obowiązującymi procedurami jest decyzją o charakterze deklaratoryjnym, tj. potwierdza konieczność zwrotu zobowiązania, które powstało z mocy prawa w wyniku spełnienia określonych w art. 211 u.f.p. z 2005 r. przesłanek, organ był uprawniony do tego, by orzec o solidarnej odpowiedzialności byłych wspólników spółki w drodze decyzji wydanej w trybie art 115 § 4 O.p. Minister wskazał przy tym, że Spółka straciła podmiotowość prawną, a zatem odpowiedzialność wspólników jako osób trzecich za długi spółki przestaje mieć charakter jedynie posiłkowy, a powstaje sytuacja, w której na byłych wspólników zostaje przełożony całkowity ciężar odpowiedzialności za zaległości spółki. Dlatego też wyjątek od ogólnej reguły odpowiedzialności osób trzecich za zobowiązania podatkowe beneficjenta PO KL (pierwotnego dłużnika). o której mowa w art 108 § 2 O.p. znajduje zastosowanie w zakresie odpowiedzialności wspólnika spółki jawnej - na podstawie art 115 § 4 O.p., jak również w sytuacji rozwiązania spółki - na podstawie art. 115 § 5 O.p. W ocenie Sądu Minister prawidłowo wskazał, iż art. 115 O.p. stwarza możliwość określenia wysokości zobowiązania podatkowego w postępowaniu wszczętym w stosunku do byłych wspólników, nadto w takiej sytuacji nie jest konieczne uprzednie wydanie decyzji wobec spółki, gdyż zobowiązanie w wypadku zwrotu środków uznanych za niekwalikowalne powstaje z mocy prawa, w chwili zaistnienia przesłanek określonych w art. 211 ust. 1 ustawy o finansach publicznych z 2005 r. W tym miejscu ponownie należy podkreślić, iż w sprawie została wydana uprzednio decyzja określająca wysokość zobowiązania spółki z tytułu zwrotu środków, a dopiero później - na skutek likwidacji spółki doszło do konieczności wydania kolejnej decyzji w zakresie odpowiedzialności wspólników spółki za zobowiązania, które nie mogły zostać zaspokojone z majątku spółki. Tym samym – w ocenie Sądu – organ odniósł się w treści swojej decyzji do kwestii wskazanych w wyroku z dnia 17 lutego 2016 r., wypełniając regulację zawartą w art. 153 p.p.s.a. Należy też podkreślić, iż WSA w wyroku z dnia 17 lutego 2016 r. uznał za chybione zarzuty skargi, które odnosiły się do zasadności decyzji Zarządu Województwa M. z dnia (...) sierpnia 2012 r., jak również zarzuty co do naruszenia przepisów prawa unijnego, regulującego proces kontroli w ramach PO KL, gdyż nie dotyczyły one decyzji orzekającej o solidarnej odpowiedzialności byłych wspólników zlikwidowanej spółki jawnej. Tym samym w ocenie Sądu organy w zaskarżonym rozstrzygnięciu nie naruszyły przepisów prawa materialnego, w tym wskazywanych w skardze przepisów Ordynacji podatkowych, jak też przepisów ustawy o finansach publicznych z 2005 r. W ocenie Sądu organ nie naruszył też przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ działał na podstawie przepisów prawa i dokonał oceny w oparciu o materiał dowodowy zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący (art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.). Organ w sposób kompletny i zrozumiały wyjaśnił także zasadnicze powody podjętego rozstrzygnięcia, wypełniając kryteria przepisu art. 107 § 3 k.p.a. Wbrew zarzutom skargi, zdaniem Sądu, działanie organu nie stanowi w tym zakresie naruszenia obowiązujących przepisów prawa. Sąd uznał, że organy wydając zaskarżone decyzje odniosły się zarówno do zgromadzonego materiału dowodowego, jak i twierdzeń Strony skarżącej. Spowodowało to – zdaniem Sądu - brak podstaw do uznania, że doszło do naruszenia zasad ogólnych k.p.a., jak również zasad dotyczących zgromadzenia i oceny materiału dowodowego w sposób, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia sprawy. Odmienna ocena materiału dowodowego, niż jak to chciałaby Strona skarżąca, nie stanowi naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Jak już wyżej wskazano, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt organu administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że został on wydany z naruszeniem przepisu prawa materialnego wpływającym na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 litera a-c p.p.s.a.). Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa materialnego czy procesowego na treść decyzji, a więc ukształtowanych w niej stosunków administracyjnoprawnych materialnych lub procesowych. Sąd, uchylając z tych powodów decyzję, musi zatem wykazać, że gdyby nie doszło do stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne (patrz: wyrok NSA z 19 października 2011r., sygn. akt I OSK 915/11; dostępny tamże). Dlatego też zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. i uchylenie decyzji może nastąpić jedynie wówczas, gdy stwierdzone naruszenie przepisów miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w takim wypadku rzeczą Sądu jest wykazanie, że uchybienie przepisom prawa przez organ orzekający było tak istotne, że przy poprawnym ich zastosowaniu brzmienie osnowy decyzji byłoby lub mogłoby być inne. Sąd nie stwierdził ponadto żadnego innego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź innych przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności. Mając powyższe na względzie, należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i skarga podlega oddaleniu jako niezasadna. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.