V SA/Wa 1091/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Izabella Janson (spr.), Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Protokolant st. specjalista - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2018 r. sprawy ze skargi M. M. przy udziale L. Ż. na postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia ... marca 2017 r. nr .... w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów (zwanego dalej: "Ministrem") z dnia ... marca 2017 r. o numerze .... w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego. Organ orzekał w następującym stanie faktycznym: Postanowieniem z dnia ... czerwca 2013 r. Zarząd Województwa M. wszczął postępowanie w sprawie solidarnej odpowiedzialności M. M. (zwanej dalej: "Skarżącą") oraz L. Ż. za zobowiązania Spółki jawnej Szkoła Języków Obcych "D." .... z siedzibą w K. (zwanej dalej: "Spółką"). Przedmiotowe postanowienie zostało przesłane Skarżącej na adres: ul. ..., (...) K. i odebrane w dniu .... lipca 2013 r. przez pełnoletniego domownika – A. Ż. – z dopiskiem "matka". Pismem z dnia ... października 2013 r. pełnomocnik Skarżącej wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Zarządu Województwa M. z dnia ... sierpnia 2012 r., którą określono Spółce przypadającą do zwrotu kwotę dofinansowania w wysokości 54.321,50 zł wraz z odsetkami. Wniosek został oparty na przesłance określonej w art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.; zwanej dalej: "k.p.a."), gdyż zdaniem pełnomocnika Spółka bez swojej winy nie brała udziału w postępowaniu. W uzasadnieniu wyjaśniono, iż Skarżąca w okresie od 2008 do 2013 r. była wspólnikiem Spółki, która została rozwiązana na podstawie uchwały i wykreślona w dniu 9 kwietnia 2013 r. z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Następnie podniesiono, iż w dniu 28 lipca 2011 r. Zarząd Województwa M. wszczął postępowanie w sprawie zwrotu przez Spółkę środków przekazanych tytułem dofinansowania na realizację projektu. Pełnomocnik wskazał, iż z uwagi na to, że w dacie wydania postanowienia o wszczęciu postępowania Spółka nie prowadziła już działalności przy ul. K.... w K., korespondencja obejmująca postanowienie o wszczęciu postępowania została "przekierowana przez operatora publicznego Pocztę Polską [...] na inny wskazany operatorowi adres, co znalazło odzwierciedlenie w treści potwierdzenia odbioru korespondencji". Zdaniem pełnomocnika, pomimo tego, iż na skutek wszczętego na przełomie września i października 2011 r. postępowania reklamacyjnego organ powziął wiadomość, iż Spółka nie prowadzi działalności pod adresem: ul. K... w K., nie podjął żadnych czynności mających na celu ustalenie aktualnego adresu do doręczeń Spółki w celu zagwarantowania jej czynnego udziału w postępowaniu. Uzasadniając dochowanie terminu do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania podniesiono, iż Skarżąca dowiedziała się o wydaniu decyzji z dnia ... sierpnia 2012 r. dopiero w dniu ... września 2013 r., kiedy to jej pełnomocnik zapoznał się z aktami sprawy dotyczącej orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zobowiązania Spółki. Przedmiotowy wniosek z dnia 4 października 2013 r. został zaadresowany do Zarządu Województwa M. i wpłynął w dniu ... października 2013 r. do Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K.. Zawiadomieniem z dnia ... października 2013 r. Zarząd Województwa M. przekazał wniosek Skarżącej z dnia ... października 2013 r. o wznowienie postępowania do Ministerstwa Rozwoju Regionalnego – Departamentu Zarządzania Europejskimi Funduszami Społecznymi, gdzie wpłynął w dniu ... października 2013 r. Postanowieniem z dnia ... stycznia 2014 r. Minister Infrastruktury i Rozwoju (jako organ powołany w miejsce Ministra Rozwoju Regionalnego) odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Zarządu Województwa M. z dnia ... sierpnia 2012 r. W uzasadnieniu postanowienia podniesiono, iż wniosek o wznowienie postępowania został złożony po upływie miesięcznego terminu określonego w art. 148 k.p.a. Minister wyjaśnił przy tym, iż Skarżąca mogła powziąć informację o istnieniu decyzji z dnia ... sierpnia 2012 r. z treści postanowienia z dnia ... czerwca 2013 r. o wszczęciu wobec niej postępowania w sprawie solidarnej odpowiedzialności wspólników Spółki. Skoro zatem postanowienie to zostało doręczone pod adresem właściwym dla zamieszkania Skarżącej w dniu 5 lipca 2013 r. pełnoletniemu domownikowi A. Ż., to termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania upłynął w dniu 5 sierpnia 2013 r., natomiast Skarżąca wystąpiła z wnioskiem dopiero w dniu 9 października 2013 r. Decyzją z dnia ... kwietnia 2014 r. Minister Infrastruktury i Rozwoju utrzymał w mocy postanowienie własne z dnia ... stycznia 2014 r. o odmowie wznowienia postępowania. Organ wskazał, iż w sprawie kwestią zasadniczą było ustalenie czy Skarżącej skutecznie doręczono postanowienie z dnia ... czerwca 2013 r. Powyższy fakt przesądza jego zdaniem kwestię wniesienia wniosku o wznowienie w terminie przewidzianym w art. 148 k.p.a., to jest w terminie miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o decyzji z dnia ... sierpnia 2012 r. Minister dokonał przy tym analizy złożonych przez Skarżącą dokumentów mających potwierdzać, że nie zamieszkiwała pod adresem: ul. B... w K., lecz w miejscowości G. przy ul. Ł..., M., które to dokumenty świadczyły w jego ocenie, iż Skarżąca zamieszkiwała w okresie doręczania postanowienia z ... czerwca 2013 r. w K. przy ul. B.... Z tego względu organ przyjął, że w dniu 5 lipca 2013 r. doręczono stronie – w trybie art. 43 k.p.a. – postanowienie z dnia ... czerwca 2013 r., w którego treści wskazano szczegółowe informacje o decyzji Zarządu Województwa M. z dnia ... sierpnia 2012 r. i jej rozstrzygnięciu. W konsekwencji Minister powtórzył uprzednio zajęte stanowisko, iż wniosek o wznowienie postępowania Skarżąca powinna była złożyć nie później niż do dnia 5 sierpnia 2013 r. Skarżąca wystąpiła ze skargą na decyzję z dnia ... kwietnia 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 13 listopada 2014 r. o sygn. akt V SA/Wa 1470/14 stwierdził nieważność tej decyzji, jak również poprzedzającego ją postanowienia z dnia ... stycznia 2014 r. W uzasadnieniu wyroku podniesiono, iż w sprawie wystąpiła przesłanka skutkująca stwierdzeniem nieważności, bowiem organem właściwym do rozpatrzeniu wniosku Skarżącej o wznowienie postępowania nie był Minister Infrastruktury i Rozwoju lecz Zarząd Województwa M., jako organ który wydał decyzję w ostatniej instancji (art. 150 § 1 k.p.a.). Postanowieniem z dnia ... czerwca 2015 r. Zarząd Województwa M. odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia ... sierpnia 2012 r. W uzasadnieniu organ stwierdził, że w sprawie nie został zachowany termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania wskazany w art. 148 § 2 k.p.a. oraz powtórzył argumentację wywiedzioną uprzednio przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju. Skarżąca wystąpiła z zażaleniem na postanowienie z dnia ... czerwca 2015 r. wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu zażalenia wskazano na szereg uchybień dotyczących ustalenia przez organ I instancji stanu faktycznego sprawy. Skarżąca podkreśliła, iż nie mieszka i nie posiada centrum spraw życiowych pod adresem przy ul. B. w K., a w miejscowości G., a ponadto nie otrzymała od A. Ż. korespondencji skierowanej na adres w K., ani nawet informacji o takiej korespondencji. W ocenie Skarżącej, organ I instancji niesłusznie przyjął, że postanowienie z dnia ... czerwca 2013 r. zostało w sposób prawidłowy doręczone dorosłemu domownikowi 5 lipca 2013 r. i tę datę należy przyjąć jako rozpoczynającą bieg terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego. Minister Infrastruktury i Rozwoju postanowieniem z dnia ... lipca 2015 r. utrzymał w mocy postanowienie Zarządu Województwa M. z dnia ... czerwca 2015 r. W uzasadnieniu wskazano, iż po rozwiązaniu Spółki nie było możliwości ustalenia, że miejsce zamieszkania Skarżącej jest inne niż miejsce jej zameldowania, którą to informacje organ pozyskał od Referatu Ewidencji Ludności i Dowodów Osobistych Urzędu Miasta K.. Zatem w sprawie została zachowana należyta staranność. W ocenie Ministra, przeprowadzenie wnioskowanych przez Skarżącą dowodów w zakresie ustalenia jej miejsca zamieszkania było zatem zbędne. Ponadto organ zauważył, iż w toku niniejszego postępowania, Skarżąca w dalszym ciągu posługuje się adresem przy ul. B. w K.. Wobec tego, zarzuty dotyczące błędnego ustalenia przez organ I instancji adresu korespondencyjnego Skarżącej należało uznać za nieuzasadnione. Jednocześnie przyjmując, że doręczenie postanowienia z dnia ... czerwca 2013 r. było prawidłowe, Minister podzielił pogląd, iż Skarżąca złożyła wniosek o wznowienie postępowania po terminie. Na postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia ... lipca 2015 r. Skarżąca wystąpiła ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 22 września 2016 r. o sygn. akt V SA/Wa 3993/15 uchylił to postanowienie. Uzasadniając wyrok podniesiono, iż organ odwoławczy naruszył art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. bowiem nie rozpoznał należycie sprawy i sporządził nieprawidłowe uzasadnienie swojego postanowienia, czym naruszył przepisy postępowania administracyjnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności wskazano, iż wbrew twierdzeniom Ministra w aktach administracyjnych sprawy brak było: (1) dowodów dotyczących doręczenia postanowienia z dnia ... czerwca 2013 r.; (2) dowodów potwierdzających, iż przedmiotowe postanowienie zostało doręczone Skarżącej w dniu 5 lipca 2013 r. pod adresem ul. B., (...) K.; (3) wniosku z dnia 4 października 2013 r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia ... sierpnia 2012 r. Wobec tego Sąd stwierdził, iż brak było dowodów świadczących o tym, że organ odwoławczy rozpatrując zażalenie Skarżącej dysponował wnioskiem z dnia ... października 2013 r. o wznowienie postępowania oraz dokumentami dotyczącymi sposobu doręczenia postanowienia z dnia ... czerwca 2013 r. Zdaniem Sądu, kwestia ta była istotna z uwagi na fakt, iż Skarżąca w zażaleniu i w skardze wskazywała, iż organ administracji w zaskarżonych postanowieniach nie odniósł się w ogóle do dowodów przedłożonych przez Skarżącą w toku postępowania, podważających fakt skutecznego doręczenia jej postanowienia z dnia ... czerwca 2013 r. pod adresem ul. B. w K.. Zaskarżonym postanowieniem z dnia ... marca 2017 r. Minister utrzymał w mocy postanowienie Zarządu Województwa M. z dnia ... czerwca 2015 r. Organ odwoławczy podniósł w pierwszej kolejności, iż uchybienia formalne będące przyczyną uchylenia postanowienia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia ... lipca 2016 r. powstały wskutek przekazania dokumentów do WSA w Warszawie wraz z innymi sprawami Skarżącej prowadzonymi równolegle pod sygn. akt V SA/Wa 2289/15 oraz V SA/Wa 1470/14. Obecnie zostały one uzupełnione przez organ i stanowią dowody w niniejszym postępowaniu. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Minister wyjaśnił, iż organ I instancji kierował wszelką korespondencję w postępowaniu w sprawie zwrotu środków – na adres Spółki widniejący w KRS, czyli ul. K. w K.. Z dniem ... kwietnia 2013 r. Spółka została rozwiązana bez przeprowadzenia likwidacji, a wobec byłych wspólników Spółki (w tym wobec Skarżącej) zostało wszczęte postępowanie w przedmiocie stwierdzenia solidarnej odpowiedzialności za należności Spółki określone w decyzji Zarządu Województwa M. z dnia ... sierpnia 2012 r. Postanowienie z dnia ... czerwca 2013 r. o wszczęciu wobec Skarżącej postępowania zostało przesłane na adres wskazany przez samą Skarżącą w piśmie z dnia 30 stycznia 2012 r. Korespondencja podjęta została przez pełnoletniego domownika – matkę Skarżącej – i uznana za prawidłowo doręczoną. W ocenie Ministra, w sprawie doszło do uchybienia terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania. Z akt sprawy wynika bowiem, że w dniu 5 lipca 2013 r. zostało doręczone Skarżącej postanowienie z dnia ... czerwca 2013 r., które w swoim uzasadnieniu zawierało informację o decyzji administracyjnej z dnia ... sierpnia 2012 r. Informacja o adresie, na który zostało wysłane ww. postanowienie została udzielona przez Referat Ewidencji Ludności i Dowodów Osobistych Urzędu Miasta K.. Zdaniem Ministra, Zarząd Województwa M. dołożył zatem wszelkiej staranności uzyskując informację o aktualnym miejscu zameldowania Skarżącej. Natomiast organ I instancji nie mógł posiadać wiedzy, że miejsce zamieszkania Skarżącej jest inne. Następnie organ odwoławczy podniósł, iż dla zachowania terminu istotne jest powzięcie przez stronę wiadomości o istnieniu decyzji, niezależnie od źródła, z którego pochodzi ta informacja. Z punktu widzenia skutków doręczenia decyzji (w drodze doręczenia zastępczego) bez znaczenia są natomiast twierdzenia Skarżącej, iż w rzeczywistości z treścią wydanej decyzji zapoznała się później. Zdaniem Ministra nie sposób bowiem rozdzielić dwóch zdarzeń, tj. doręczenia postanowienia z dnia ... czerwca 2013 r. oraz dowiedzenia się przez Skarżącą o wydaniu decyzji. Skoro bowiem została ona prawidłowo zawiadomiona o wydaniu tego postanowienia, to uznać należy że data doręczenia jest jednocześnie datą dowiedzenia się przez Skarżącą o wydaniu decyzji i wyznacza początek biegu terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Dodatkowo organ zauważył, iż Skarżąca nie kwestionowała wcześniej, że adres przy ul. B. w K. jest nieprawidłowy, wskazując go również w treści samego podania o wznowienie postępowania. Za niezasadne uznano zarzuty podniesione przez Skarżącą w odwołaniu, w szczególności dotyczące nieprawidłowego doręczenia zastępczego. Minister nie podzielił poglądu, że doręczenie zastępcze jest możliwe jedynie w przypadku adresata, który faktycznie zamieszkuje w miejscu doręczenia. Podobnie organ nie uwzględnił argumentów Skarżącej, iż A. Ż. nie można było uznać za domownika w rozumieniu art. 43 k.p.a., powołując się przy tym na orzecznictwo sądów administracyjnych. W konsekwencji Minister stwierdził, że organ I instancji zasadnie uznał, że termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania rozpoczyna swój bieg z dniem doręczenia w dniu 5 lipca 2013 r. postanowienia z dnia ... czerwca 2013 r. Zatem miesięczny termin do złożenia wniosku upłynął w dniu 5 sierpnia 2013 r. Skarżąca nadała wniosek o wznowienie dopiero w dniu 7 października 2013 r., a więc z naruszeniem ustawowego terminu. Organ I instancji tym samym wydał dopuszczalne przepisami prawa rozstrzygnięcie, bowiem wznowienie postępowania, pomimo stwierdzenia uchybienia terminu do złożenia wniosku, stanowiłoby rażące naruszenie prawa, godzące w zasadę trwałości decyzji administracyjnych, wyrażoną w art. 16 § 1 k.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia Ministra z dnia ... marca 2017 r. oraz poprzedzającego je postanowienia Zarządu Województwa M. z dnia ... czerwca 2016 r., a także o zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając naruszenie: 1) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez nieuzasadnione zastosowanie skutkujące utrzymaniem w mocy postanowienia Zarządu Województwa M. podczas gdy prawidłowa i wyczerpująca analiza zgromadzonego w aktach postępowania materiału dowodowego dokonana przez Ministra winna skutkować wydaniem rozstrzygnięcia w oparciu o art. 138 § 1 pkt. 2 k.p.a., a więc uchylającego zaskarżone postanowienie i orzekającego o wznowieniu postępowania zakończonego decyzją Zarządu Województwa M. z dnia ... sierpnia 2012 r.; 2) art. 149 § 3 w zw. z art. 144 i art. 140 k.p.a. poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie skutkujące odmową wznowienia postępowania z wniosku Skarżącej, w sytuacji gdy zostały spełnione wszystkie ustawowe przesłanki warunkujące wznowienie postępowania administracyjnego, w szczególności został zachowany termin do złożenia przedmiotowego podania o wznowienie postępowania przez Skarżącą; 3) art. 148 w zw. z art. 140 i art. 144 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, iż podanie o wznowienie postępowania zostało złożone przez Skarżącą z naruszeniem terminu miesięcznego od dnia dowiedzenia się o decyzji; 4) art. 149 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1, art. 144 i art. 140 k.p.a. poprzez nieuzasadnioną odmowę wznowienia postępowania z wniosku Skarżącej, podczas gdy wszystkie przesłanki, w tym termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, zostały przez Skarżącą zachowane; 5) art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 42 i art. 43 k.p.a. poprzez niezasadne przyjęcie, iż fakt dołożenia staranności przez organ w zakresie ustalenia adresu zamieszkania strony, w przypadku ujawnienia, iż ustalony adres nie stanowił adresu zamieszkania strony, wyłącza możliwość żądania wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. lub też podnoszenie zarzutu wadliwego doręczenia z uwagi na uchybienie art. 42 i 43 k.p.a.; 6) art. 42 k.p.a. poprzez niezasadne przyjęcie, iż miejscem zamieszkania Skarżącej jest K., ul. B...., podczas gdy z akt niniejszego postępowania, w szczególności z przedłożonych przez Skarżącą dokumentów (w szczególności przedstawionych wraz z pismem Skarżącej z dnia 4 października 2013 r., z dnia 9 października 2013 r., z dnia 3 stycznia 2014 r., z dnia 27 stycznia 2014 r. i z dnia 30 stycznia 2014 r.) wynika jednoznacznie, iż miejscem zamieszkania Skarżącej było i jest: miejscowość G., ul. Ł... i tam też winno być dokonywane doręczenie korespondencji; 7) art. 43 k.p.a. poprzez jego wadliwe zastosowanie i: (a) zupełne pominięcie, iż możliwe jest zastosowanie powołanej regulacji wyłącznie w przypadku, gdy strona mieszka pod adresem, pod którym dokonywano doręczenia a osoba, której doręczono korespondencję jest domownikiem Strony; (b) błędne przyjęcie, iż możliwe było skuteczne doręczenie zastępcze pod adresem: K., ul. B. ..., w sytuacji gdy A. Ż. nie była i nie jest domownikiem Skarżącej, Skarżąca i A. Ż. nie mieszkają wspólnie i nie pozostają we wspólnym gospodarstwie domowym, a przede wszystkim adres: K. ul. B. ... nie był wskazany w postępowaniu, w którym wydano postanowienie na doręczenie którego powołuje się organ, przez Skarżącą jako jej adres do doręczeń; (c) niezasadne pominięcie, iż w postępowaniu znak: ..., w którym wydane zostało postanowienie z dnia ... czerwca 2013 r. skierowane następnie na adres K., ul. B. ..., z którego to postanowienia – zdaniem organu – Skarżąca miała dowiedzieć się o wydanej w stosunku do Spółki decyzji, Skarżąca nie wskazywała jako swojego adresu zamieszkania czy też adresu do doręczeń adresu: K., ul. B. ...; (d) zupełne pominięcie, iż stosownie do powołanego przez organ orzecznictwa NSA, Sąd odnosi się do możliwości doręczenia zastępczego w przypadku wskazania w danym postępowaniu przez stronę adresu do doręczeń innego niż adres zamieszkania lub adres miejsca pracy – nie jest możliwe zastosowanie doręczenia zastępczego pod adresem innym, niż adres zamieszkania, jeżeli w tym właśnie konkretnym postępowaniu strona nie wskazała uprzednio innego aniżeli adres zamieszkania, adresu do doręczeń; (e) nawet w przypadku przyjęcia adresu przy ul. B. ... jako adresu zamieszkania Skarżącej (czego pełnomocnik będący autorem skargi nie zakłada lecz wykluczyć nie może), konieczne jest: zweryfikowanie, czy miało miejsce doręczenie zastępcze i czy możliwe jest zastosowanie domniemania doręczenia w sytuacji braku przekazania Skarżącej przez A. Ż. nie tylko informacji o postanowieniu z dnia ... czerwca 2013 r. lecz również doręczonej A. Ż. w dniu 5 lipca 2013 r. korespondencji; 8) art. 63 § 2 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, iż wskazana regulacja nakłada na wnoszącego podanie obowiązek podania adresu zamieszkania, podczas gdy jest to wyłącznie adres korespondencyjny wnoszącego podanie w danej konkretnej sprawie, co skutkowało błędnym przyjęciem, iż: (a) wskazany w piśmie z dnia 30 stycznia 2012 r. adres (organ nie precyzuje ani w jakiej sprawie przedmiotowe pismo zostało złożone ani do jakiego organu zostało skierowane ani czego dotyczyło pomijając zupełnie, że pismo to nie pochodziło od Skarżącej), a zatem w piśmie złożonym w zupełnie innej sprawie, przez inny podmiot i około półtora roku przed wydaniem postanowienia z dnia ... czerwca 2013 r. o wszczęciu postępowania, na doręczenie którego organ powołuje się, należy kwalifikować jako adres zamieszkania Skarżącej; (b) wskazany w późniejszym piśmie pełnomocnika (z dnia 4 października 2017 r.) inicjującym odrębne postępowanie (aniżeli postępowanie w którym zostało wydane postanowienie o wszczęciu postępowania, na doręczenie którego organ się powołuje) adres musi stanowić adres zamieszkania Skarżącej, podczas gdy może to być zgodnie z art. 63 § 2 k.p.a. dowolny adres, zwłaszcza iż w sprawie wznowienia postępowania korespondencja winna była zostać kierowana na adres pełnomocnika zgodnie z art. 40 § 2 k.p.a.; 9) art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. skutkujące przyjęciem przez organ za podstawę rozstrzygnięcia błędnych ustaleń faktycznych powodujących utrzymanie w mocy zaskarżonego rozstrzygnięcia, a polegających na uznaniu, iż: (a) miało miejsce skuteczne doręczenie Skarżącej postanowienia z dnia ... czerwca 2013 r. pod adresem ul. B. ... w K.; (b) miejsce zamieszkania Skarżącej w połowie 2013 r. zlokalizowane było w K. przy ul. B. ...; (c) możliwe jest powoływanie się na domniemanie doręczenia przesyłki, ustanowione w art. 43 k.p.a., mimo nieprzekazania Skarżącej przez A. Ż. doręczonego w dniu 5 lipca 2013 r. A. Ż. postanowienia z dnia ... czerwca 2013r. jak również samej informacji o odebraniu tego rodzaju przesyłki; 10) art. 6, art. 7, art. 39, art. 42, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. skutkujące błędnym przyjęciem, iż organ dołożył wymaganej staranności ustalając adres zamieszkania Skarżącej w dacie wydania postanowienia z dnia ... czerwca 2013 r. (na którego doręczenie A. Ż. organ się powołuje), podczas gdy w dacie wydania ww. postanowienia organ nie podjął żadnych czynności mających na celu ustalenie adresu zamieszkania Skarżącej, lecz bez wiedzy i zgody Skarżącej skierował korespondencję na adres niebędący adresem zamieszkania Skarżącej, a wskazany jako adres do doręczeń Spółki w innym postępowaniu (około 1,5 roku wcześniej), wystąpienie natomiast do Referatu Ewidencji Ludności i Dowodów Osobistych Urzędu Miasta K. miało miejsce już w toku postępowania w przedmiocie zasadności wniosku Skarżącej o wznowienie postępowania i nie może sanować uchybień i błędów organu popełnionych na etapie doręczania postanowienia z dnia ... czerwca 2013 r.; 11) art. 75, art. 77 § 1, art. 78, art. 80 i art. 81 w zw. z art 144 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie zawnioskowanego przez Skarżącą wniosku o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania Skarżącej oraz A. Ż., w sytuacji w której przyjęcie przez organ stanowiska o zlokalizowaniu miejsca zamieszkania Skarżącej przy ul. B. ... w K. i podniesienia przez Skarżącą w toku postępowania zarzutu nieprzekazania informacji o przesyłce jak również samej przesyłki, obliguje organ do wyjaśnienia przedmiotowej kwestii w celu ustalenia czy możliwe jest oparcie się w sprawie na domniemaniu wynikającym z art. 43 k.p.a. czy konieczne jest przyjęcie, iż przesyłka nie została doręczona Skarżącej, a to z uwagi na jej nieprzekazanie przez A. Ż. Skarżącej (jak również brak informacji o niej); 12) art. 6, art. 7, art. 8, art. 75, art. 76, art. 77, art. 78, art. 80, art. 81, art. 86 w zw. z art. 144 w zw. z art. 140 k.p.a. polegające na nierozpatrzeniu w ogóle materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania potwierdzającego zlokalizowanie centrum życiowego Skarżącej w miejscowości G. przy ul. Ł.; 13) art. 107 § 3 w zw. z art. 144 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu skarżonego postanowienia na jakich dowodach organ się oparł, jak zostały przez niego poszczególne zgromadzone w aktach sprawy dowody zinterpretowane oraz czy i którym dowodom oraz z jakich względów przyznał lub odmówił przyznania mocy dowodowej, co świadczy o dowolności organu II instancji przy wydaniu skarżonego postanowienia, a przy tym jednocześnie uniemożliwia dokonanie kontroli trafności zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia z uwagi na brak możliwości zidentyfikowania przesłanek i dowodów stanowiących podstawę skarżonego rozstrzygnięcia, nadto organ nie wyjaśnił w jakiej sprawie administracyjnej zostało złożone przez Skarżącą pismo (datowane na 30 stycznia 2012 r.), na które powołuje się jako określające adres do doręczeń Skarżącej, jak również nie wskazał znaku sprawy oraz treści przedmiotowego pisma (powyższe jest tym bardziej istotne, iż z ustaleń Skarżącej wynika, iż przedmiotowe pismo zostało złożone nie przez Skarżącą a przez Spółkę za którą Skarżąca działała). W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko prezentowane w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, to znaczy ustalenie, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. Realizując powyższe uprawnienia Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem działające w sprawie organy nie naruszyły prawa. Przedmiotem kontroli sadowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest postanowienie Ministra z dnia ... marca 2017 r. utrzymujące w mocy postanowienie o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego z uwagi na uchybienie terminowi do złożenia podania o wznowienie, który – zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a. – wynosi jeden miesiąc od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Przed wyłożeniem motywów zapadłego rozstrzygnięcia podnieść należy, iż postępowanie zainicjowane wnioskiem Skarżącej z dnia ... października 2013 r. o wznowienie postępowania było już dwukrotnie przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w sprawach prowadzonych pod sygn. akt V SA/Wa 1470/14 oraz V SA/Wa 3993/15. Oznacza to zatem zaistnienie sytuacji określonej w art. 153 p.p.s.a., jak również związanie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie prawomocnymi wyrokami z dnia 13 listopada 2014 r. oraz z dnia 22 września 2016 r., w myśl art. 170 p.p.s.a. Wobec powyższego Sąd stwierdza, iż zaskarżone postanowienie, jak również postępowania przeprowadzone przez Ministra nie narusza art. 153 i art. 170 p.p.s.a. Wskazać bowiem należy, iż w sprawie działały właściwe organy, zaś podniesione przez Ministra w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia okoliczności znajdują odzwierciedlenie w przedstawionych Sądowi aktach administracyjnych sprawy. Spór w sprawie sprowadza się do ustalenia czy Skarżąca złożyła wniosek z dnia ... października 2013 r. o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Zarządu Województwa M. z dnia ... sierpnia 2012 r. w ustawowym terminie, czy też jak twierdzą działające w sprawie organy, Skarżąca uchybiła miesięcznemu terminowi, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. Rozstrzygnięcie niniejszej sprawy sprowadza się zatem do ustalenia, od kiedy rozpoczął swój bieg termin do złożenia podania o wznowienie postępowania, a innymi słowy rzecz ujmując – w jakiej dacie Skarżąca "dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania". W ocenie Sądu powyższe wymaga zbadania następujących kwestii: po pierwsze czy Zarząd Województwa M. prawidłowo przesłał Skarżącej postanowienie z dnia ... czerwca 2013 r. o wszczęciu postępowania w sprawie solidarnej odpowiedzialności za zobowiązania Spółki na adres przy ul. B. ... w K.; po drugie czy doręczenie to można było uznać za skuteczne wobec odebrania korespondencji przez pełnoletniego domownika Skarżącej, tj. jej matkę A. Ż.; a po trzecie, czy dzień 5 lipca 2013 r., to jest dzień doręczenia postanowienia z dnia ... czerwca 2013 r. w trybie art. 43 k.p.a., można uznać za dzień, w którym Skarżąca dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Przystępując do wyjaśnienia pierwszej kwestii wskazać w pierwszej kolejności należy, iż nie bez znaczenia jest tutaj okoliczność, że Skarżąca jest byłym wspólnikiem Spółki, która otrzymała dofinansowanie na realizację projektu, zaś po jej rozwiązaniu została uznana za solidarnie odpowiedzialną z innym byłym wspólnikiem za zobowiązanie do zwrotu środków przekazanych tytułem dofinansowania projektu realizowanego uprzednio przez rozwiązaną Spółkę. Zaznaczyć zatem należy, iż postępowanie wszczęte z urzędu w dniu ... czerwca 2013 r. dotyczyło nie Spółki lecz byłych jej wspólników, w tym Skarżącej, wobec czego należało ustalić i przyjąć adres do doręczeń właściwy dla Skarżącej jako osoby fizycznej. W tym celu Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. wystąpił z wnioskiem z dnia .... maja 2013 r. o udostępnienie danych z Ewidencji Ludności w zakresie aktualnego adresu Skarżącej. Wbrew twierdzeniom podniesionym w skardze, ustalenie adresu do korespondencji Skarżącej nastąpiło zatem przed wydaniem postanowienia z dnia ... czerwca 2013 r. Jak wynika natomiast ze znajdującego się w przedstawionych Sądowi aktach administracyjnych sprawy pisma Referatu Ewidencji Ludności i Dowodów Osobistych Wydziału Spraw Administracyjnych Urzędu Miasta K. z dnia ... maja 2013 r. o numerze ... , Skarżąca pozostawała zameldowana na pobyt stały pod adresem: K., ul. B. .... od dnia 30 września 2004 r. W ocenie Sądu, ustalenie adresu dla doręczenia korespondencji Skarżącej w postępowaniu wszczętym w dniu ... czerwca 2013 r. uznać należy za prawidłowe, zaś podniesione w skardze wywody mające dowodzić jego wadliwości za nieuzasadnione. Gdyby bowiem przyjąć logikę zaprezentowaną w skardze, to przesłanie korespondencji na ustalony w sposób urzędowy adres wobec braku innych informacji o adresie, który sama strona uznaje za swój aktualny adres do korespondencji, mogłoby zawsze zostać później zakwestionowane i w konsekwencji uniemożliwiałoby dokonywanie skutecznych czynności w toczącym się postępowaniu administracyjnym. Warto w tym miejscu przywołać pogląd wyrażony w orzecznictwie, zgodnie z którym, to w interesie i obowiązku każdego obywatela leży czuwanie nad tym, aby dane adresowe, meldunkowe, znajdujące się w urzędowych zbiorach były aktualne, bowiem to w oparciu o posiadane informacje o miejscu zamieszkania obywateli ustala się co do zasady adres, na który kierowana jest korespondencja (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 10 grudnia 2009 r. o sygn. akt II SA/Sz 1057/09). Bez znaczenia pozostaje przy tym okoliczność czy ustalenie to zostało dokonane na potrzeby postępowania zainicjowanego w dniu ... czerwca 2013 r., czy też organ – z uwagi na ekonomikę postępowania – posłużył się znanymi mu z urzędu informacjami, które były aktualne na dzień wszczęcia postępowania. Dodać należy, iż postanowienie z dnia ... czerwca 2013 r. zostało wydane w imieniu Zarządu Województwa M. przez Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K., zatem ten sam organ, który wystąpił z wnioskiem z dnia ... maja 2013 r. o udostępnienie danych z Ewidencji Ludności, w którym wskazano zresztą, iż uzyskanie informacji o adresie Skarżącej uzasadniona jest koniecznością dochodzenia niezaspokojonych wierzytelności rozwiązanej Spółki. Pamiętać przy tym należy, iż organ działał przy braku aktywności ze strony byłych wspólników Spółki, zaś ostatni znany mu adres do korespondencji Spółki został wskazany przez sama Skarżącą w piśmie z dnia ... stycznia 2012 r. Wbrew twierdzeniom podniesionym w skardze, pismo to zostało podpisane własnoręcznie przez M. M. i skierowane do Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K., zaś w jego treści wskazano, że dotyczy projektu realizowanego przez Spółkę. Skarżąca wskazała jako nowy adres do korespondencji ten sam adres, który był jej ówczesnym adresem zameldowania na pobyt stały, tj. ul. B. ..., ...-... K.. Przechodząc do drugiej ze wskazanych kwestii wymagających ustalenia w sprawie przypomnieć należy, iż doręczenie Skarżącej postanowienia z dnia ... czerwca 2013 r. nastąpiło zgodnie z art. 43 k.p.a., w myśl którego, w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. W orzecznictwie sądów administracyjnych i doktrynie wskazuje się, że doręczenie w trybie art. 43 k.p.a. ma taki sam skutek prawny jak doręczenie dokonane bezpośrednio stronie postępowania. Przewidziana w tym przepisie zastępcza forma doręczenia, rodzi więc domniemanie prawne, a mianowicie, że osoba wskazana na potwierdzeniu odbioru pisma jako dorosły domownik, która pokwitowała odbiór, przyjęła je w celu oddania adresatowi. Pokwitowanie przesyłki odbioru pisma przez dorosłego domownika jest następstwem aktu woli i stanowi uzewnętrznienie podjęcia woli oddania pisma adresatowi (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 lipca 2013 r. o sygn. akt. II GSK 551/12; orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W konsekwencji zaś dokonane prawidłowo doręczenie zastępcze, a więc z respektowaniem przesłanek, o których mowa w art. 43 k.p.a., stwarza domniemanie doręczenia pisma adresatowi (por. wyrok NSA z dnia 23 września 2009 r. o sygn. akt II GSK 60/09). Odebranie przesyłki przez dorosłego domownika jest uważane za skuteczne doręczenie przesyłki samemu adresatowi, a zatem, generalnie ujmując, ewentualne zaniedbania, nieuwaga, przeoczenie takiej osoby (dorosłego domownika), czy też popełnienie przez nią oczywistej omyłki, spowodowane czynnikami subiektywnymi, nie mogą być kwalifikowane jako brak winy adresata (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 12 stycznia 2012 r. o sygn. akt III SA/Wr 427/11). Na tym tle uznaje się ponadto, że miarodajna jest data przyjęcia pisma przez dorosłego domownika wskazana na tym dokumencie, prawidłowo wypełnionym przez doręczyciela i opatrzonym podpisem domownika, bez względu na to, czy osoba taka uczyniła jakakolwiek adnotację, iż zobowiązuje się przekazać przesyłkę adresatowi oraz bez konieczności badania czy wywiązała się z obowiązku w tym zakresie. Jeżeli odbierający pismo domownik nie odmawia przyjęcia przesyłki, to oznacza to, że podjął się on doręczenia tej przesyłki adresatowi (zob. wyroki NSA z dnia 31 lipca 2013 r. o sygn. akt. II GSK 551/12; z dnia 11 kwietnia 2013 r. o sygn. akt II OSK 2408/11; z dnia 1 czerwca 2016 r. o sygn. akt II OSK 783/17). W ocenie Sądu podniesione w skardze zarzuty odnoszące się do wadliwego przyjęcia, że matka Skarżącej – A. Ż. – nie pozostawała ze Skarżącą we wspólnym gospodarstwie domowym, a zatem nie mogła być jej "domownikiem" nie mogły zostać uwzględnione. W orzecznictwie przyjmuje się bowiem, iż podstawowym elementem definiującym pojęcie dorosłego domownika jest zamieszkiwanie, tj. traktowanie mieszkania jako własnego. Zdaniem Sądu na uwzględnienie zasługuje jednakże ten pogląd orzecznictwa, zgodnie z którym domownik to osoba, która nie musi pozostawać we wspólnym gospodarstwie domowym z adresatem pisma (por. postanowienia NSA: z dnia 28 lutego 1996 r. o sygn. akt SA/Ka 2074/95; z dnia 12 lutego 2010 r. o sygn. akt II FZ 144/06; z dnia 23 września 2014 r. o sygn. akt II GSK 2120/14; wyrok NSA z dnia 12 lutego 2010 r. o sygn. akt II FSK 1529/08). Skoro bowiem nie wykazano w sprawie, iż A. Ż. nie zamieszkiwała pod adresem doręczenia, czy też by była osobą małoletnią, ubezwłasnowolnioną bądź by cierpiała w dacie podjęcia korespondencji na chorobę wyłączająca możliwość pokierowania swoim postępowaniem, a jednocześnie była obecna pod adresem doręczenia i odebrała korespondencję skierowaną do Skarżącej, to przyjąć należało, iż jako "domownik" zobowiązała się do jej oddania adresatowi. Dodatkowo wskazać należy, iż na potwierdzeniu doręczenia znajduje się odręczna adnotacja "matka". Wobec tego przypomnieć również wypada prezentowany w orzecznictwie pogląd, iż trudno wymagać od doręczyciela aby ten zobowiązywał dorosłą osobę przebywającą pod danym adresem do wykazania się dokumentami potwierdzającymi jej oświadczenie o relacjach osobistych w stosunku do adresata przesyłki (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 10 grudnia 2009 r. o sygn. akt II SA/Sz 1057/09; postanowienie NSA z dnia 23 września 2014 r. o sygn. akt II GSK 2120/14 ). W realiach niniejszej sprawy bez znaczenia pozostaje również okoliczność, czy mieszkanie (lokal) oznaczone adresem stałego zameldowania Skarżącej traktowała ona jako centrum swoich spraw życiowych. Jak to już wyżej wskazano, wobec braku aktywności ze strony Skarżącej, adres ten został ustalony w sposób urzędowy, jako ostatni znany adres zamieszkania (zameldowania) Skarżącej i jeszcze raz zaakceptować należy skierowanie na niego korespondencji do Skarżącej. W tym miejscu przywołać dodatkowo należy pogląd wyrażony w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2016 r. o sygn. akt II GZ 969/16, który Sąd orzekający w sprawie w pełni podziela, zgodnie z którym, strona ponosi konsekwencje jakie wynikają z doręczenia pisma nawet wówczas, gdy pismo jest doręczane podczas jej nieobecności pod wskazanym adresem. W przypadku, gdy strona nie godzi się na doręczenie zastępcze dokonywane do rąk konkretnej osoby przebywającej w miejscu jej zamieszkania, tj. na doręczenie zgodne z treścią art. 37 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1113 ze zm.), przykładowo do rąk osoby, która może swym działaniem wywołać niekorzystną dla Skarżącej sytuację procesową, podmiot może dokonać na poczcie zastrzeżenia pocztowego przesyłek rejestrowanych. Niezłożenie stosownego zastrzeżenia pocztowego w zakresie niedoręczania przesyłek niektórym lub wszystkim domownikom powoduje, że skutki wszelkich zaniedbań tych osób, obciążają samego skarżącego. Ponadto nie uzgadniając z domownikami sposobu informowania o wpływie korespondencji, skarżący wziął na siebie ryzyko uchybienia terminowi do dokonania określonej czynności procesowej. Nie bez znaczenia pozostaje przy tym podniesiona przez Ministra okoliczność, iż Skarżąca występując z wnioskiem z dnia ... października 2013 r. o wznowienie postępowania wskazała jako adres do korespondencji ten sam adres, na który Zarząd Województwa M. skierował postanowienie z dnia ... czerwca 2013 r., czyli ul. B. ... w K.. W tym stanie rzeczy podniesione w skardze zarzuty Sąd poczytuje wyłącznie jako polemikę z prawidłowymi ustaleniami dokonanymi przez działające w sprawie organy. Jeżeli chodzi natomiast o ostatnią z kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, to Sąd przychyla się do stanowiska organu, iż Skarżąca dowiedziała się o wydaniu decyzji z dnia ... sierpnia 2012 r., zatem ostatecznej decyzji zapadłej w postępowaniu, o wznowienie którego wystąpiła, w dniu ... lipca 2013 r., to jest w dniu doręczenia jej postanowienia z dnia ... czerwca 2013 r., w którego treści wskazano, iż decyzja taka zapadła. Skoro bowiem doręczenie tego postanowienia było skuteczne, to w konsekwencji uznać należy, iż w dniu ... lipca 2013 r. Skarżąca miała możliwość zapoznania się z jego treścią, co skutkuje przyjęciem domniemania, że miała wiedzę o decyzji Zarządu Województwa M. z dnia ... sierpnia 2012 r. Doręczenie pisma w trybie art. 43 k.p.a. jest równoznaczne z odebraniem go przez sama stronę, zatem musi być traktowane jako tożsame z "dowiedzeniem się" o treści pisma bez względu na to czy faktycznie zainteresowana się z nim zapoznała. Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że podjęte w sprawie rozstrzygnięcia były zasadne i prawidłowe. Przypomnienia wymaga, że jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego jest zasada trwałości decyzji administracyjnej. Zasadę tę ustanawia art. 16 § 1 k.p.a., zgodnie z którym decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji są ostateczne. W konsekwencji każda decyzja administracyjna wydana w sprawie z zakresu administracji publicznej przez uprawniony do tego organ administracji, działający w granicach prawa, korzysta z domniemania prawidłowości. Zasada trwałości ostatecznych decyzji ma podstawowe znaczenie dla stabilizacji opartych na decyzji stosunków prawnych. Służy realizacji takich wartości, jak: ochrona porządku prawnego, ochrona praw nabytych, pewność, stabilność i bezpieczeństwo obrotu prawnego, zaufanie do organów państwa. Ustawodawca dopuszcza możliwość zaistnienia sytuacji wyjątkowych, w których będzie można wyeliminować rozstrzygnięcia wadliwe. Celowi temu służą tzw. nadzwyczajne środki, które pozwalają wzruszyć decyzję ostateczną. Należy do nich postępowanie wznowieniowe. Jego przedmiotem nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności wymienione w art. 145 § 1 k.p.a. Podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przesłanek wznowienia oraz rozstrzygnięcia istoty sprawy stanowi postanowienie wydane w myśl art. 149 § 2 k.p.a. Organ rozpatrując podanie o wznowienie postępowania musi mieć przede wszystkim na uwadze treść art. 148 k.p.a., z którego wynika, że strona ze skutkiem prawnym może złożyć podanie o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, a gdy żąda wznowienia na podstawie określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.- od dnia, w którym dowiedziała się o decyzji. Podkreślić należy, że to strona żądająca wznowienia postępowania jest zobowiązana do udowodnienia, kiedy dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, ze względu na konieczność ustalenia, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o tych okolicznościach. Organ administracji może przyjąć oświadczenie złożone w tym względzie przez stronę, poparte w razie potrzeby i możliwości innymi dowodami. Jeżeli organ uzna to oświadczenie oraz inne dowody przedstawione przez stronę za niewystarczające lub niewiarygodne, to winien przeprowadzić we własnym zakresie postępowanie dowodowe umożliwiające ustalenie, czy rzeczywiście termin z art. 148 k.p.a. został przez stronę zachowany. Powyższe oznacza, że postępowanie w sprawie wznowienia postępowania składa się z dwóch etapów. W pierwszym organ bada, czy zostały spełnione wymogi formalne, a więc czy wniosek pochodzi od osoby uprawnionej oraz czy został złożony w terminie, o którym mowa w art. 148 § 1 lub § 2 k.p.a. Dopiero pozytywna weryfikacja w tym zakresie daje organowi legitymację do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania, a następnie przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 1 k.p.a.). W przeciwnym razie, organ winien odmówić wznowienia postępowania, co nastąpiło w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu działające w sprawie organy prawidłowo ustaliły stan fatyczny sprawy oraz dokonały jego oceny w sposób kompletny i wyczerpujący, co znalazło wyraz w uzasadnieniach wydanych postanowień. Sąd nie dopatrzył się również innych naruszeń prawa, które dawałby podstawę do uwzględnienia skargi. Z wyłożonych względów skargę jako niezasadną należało oddalić, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, na postawie art. 151 p.p.s.a.