V SA/Wa 569/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jolanta Bożek, Sędzia NSA - Ewa Wrzesińska-Jóźków, Sędzia WSA - Małgorzata Rysz (spr.), Protokolant st. specjalista - Sylwia Wojtkowska-Just, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2012 r. sprawy ze skargi O. Sp. z o.o. w K. na informację Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości – zawartą w piśmie M. Agencji Rozwoju Regionalnego S. A. z dnia ... sierpnia 2010 r. nr ... w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu; 1. stwierdza, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości; 2. zasądza od Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości na rzecz O. Sp. z o.o. w K. kwotę ... zł (... złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w dniu ... sierpnia 2010r. przez O. Sp. z o.o. w K. jest informacja z dnia ... sierpnia 2010r. przedmiocie negatywnej oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: M. Agencja Rozwoju Regionalnego S.A. z siedzibą w K. pismem z dnia ... marca 2010r. poinformowała skarżącą O. Sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej: Spółka, skarżący), że złożony w Regionalnej Instytucji Finansującej M. Agencji Rozwoju Regionalnego S.A (dalej MARR) wniosek o dofinansowanie realizacji projektu nr ... w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka lata 2007-2013 Działanie 8.1 Wspieranie działalności w dziedzinie gospodarki elektronicznej, a polegającego na "..." decyzją Instytucji Zarządzającej nie uzyskał dofinansowania. Podano, że projekt nie spełniał wszystkich obligatoryjnych kryteriów oceny merytorycznej, wskazując, że nie zostały spełnione kryteria: 1) kryterium nr 2 "Projekt jest zgodny ze zdefiniowanymi potrzebami zidentyfikowanej grupy odbiorców", 2) kryterium nr 5 "Wnioskodawca zapewnia trwałość rezultatów projektu przez okres minimum 3 lat od zakończenia projektu", 3) kryterium nr 6 "Planowane wydatki są kwalifikowalne w ramach działania, uzasadnione, racjonalne i adekwatne do zakresu i celów projektu", 4) kryterium nr 7 "Środki będą wykorzystane w sposób efektywny (relacja nakład/rezultat)", 5) kryterium nr 9 "Wskaźniki produktu i rezultatu są: • obiektywnie weryfikowalne, • odzwierciedlają założone cele projektu, • adekwatne dla danego rodzaju projektu, • realne do osiągnięcia". Po rozpatrzeniu protestu złożonego przez Spółkę, M. Agencja Rozwoju Regionalnego pismem z dnia ... maja 2010r. poinformowała wnioskodawcę, że protest został rozpatrzony pozytywnie, w związku z tym wniosek został skierowany do ponownej oceny merytorycznej. Następnie pismem z dnia ... sierpnia 2010r. MARR poinformowała wnioskodawcę, że zgodnie z decyzją Instytucji Zarządzającej nie zostało przyznane dofinansowanie na realizację projektu, albowiem projekt nie spełniał wszystkich kryteriów oceny merytorycznej. Zarzucono niespełnienie kryteriów 6, 7, 9 – tak jak w pierwotnej ocenie oraz dodatkowo niespełnienie kryterium nr 8 - "Projekt jest wykonalny technicznie i finansowo, a jego przebieg rzeczowo - finansowy jest czytelny, szczegółowy i realny do wykonania". W piśmie zamieszczono informację, że stosownie do art. 30c ust.1 i 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju ( Dz.U. Nr 227, poz.1658 z zm.), dalej u.z.p.p.r. przysługuje prawo wniesienia skargi bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Spółka wniosła w dniu ... sierpnia 2010r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na negatywną ocenę wniosku z dnia ... sierpnia 2010r., wskazując jako organ M. Agencję Rozwoju Regionalnego S.A. w K. W uzasadnieniu skargi podano, że w ocenie skarżącej sądem właściwym do rozpatrzenia skargi jest wbrew zawartemu w piśmie z dnia ... sierpnia 2010r. pouczeniu Sąd w Krakowie, albowiem tutaj ma siedzibę Agencja Rozwoju Regionalnego S.A. , która wykonuje określone czynności jako regionalny partner Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (dalej PARP). Zaskarżonej czynności MARR zarzucono: 1. § 10 ust. 3 lit. b) Załącznika 4.4 do "Szczegółowego opisu priorytetów Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013" (dalej: Załącznik 4.4) poprzez przekroczenie granic dopuszczalnej ponownej oceny Projektu po uwzględnieniu protestu; 2. art. 30b ust. 1 Ustawy w zw. z § 10 ust. 3 lit. b) i § 11 ust. 2 lit. a) Załącznika 4.4, poprzez brak wymaganego prawem uzasadnienia negatywnej oceny projektu skarżącej przejawiający się w nieodniesieniu się w ramach ponownej oceny Projektu do argumentów zawartych w proteście; 3. § 7 ust. 2 pkt 2 "Regulaminu przeprowadzania konkursu w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, Priorytet 8: Społeczeństwo informacyjne - zwiększanie innowacyjności gospodarki" (dalej: Regulamin Konkursu), poprzez dokonanie oceny projektu z naruszeniem zasady rzetelności i bezstronności; 4. art. 26 ust. 2 Ustawy poprzez stosowanie nieprzejrzystych reguł oceny wniosków o dofinansowanie, prowadzące do naruszenia równości beneficjentów w ramach programu operacyjnego; 5. art. 30b ust. 3 Ustawy poprzez dopuszczenie do rozpatrzenia środka odwoławczego przez osobę, która dokonywała czynności związanych z Projektem na wcześniejszym etapie oceny. Skarżąca wniosła o stwierdzenie, że ocena zgłoszonego przez nią projektu "..." została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazanie sprawy MARR do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie od MARR kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podkreślono, iż MARR w ramach pierwszej oceny zarzuciła Spółce niespełnienie kryteriów 2, 5, 6, 7 i 9. Spółka działała więc w uzasadnionym przekonaniu, że wskazane uchybienia stanowią jedyne zarzuty co do spełnienia przez Spółkę kryteriów merytorycznych. Z kolei w ramach drugiej oceny wniosek Spółki został oceniony jako niespełniający kryteriów 6, 7, 8 i 9. Zatem w ponownej ocenie, o której Spółka została poinformowana pismem z dnia... sierpnia 2010 r., zostało powołane zupełnie nowe kryterium, którego wniosek w ocenie MARR nie spełniał. Ponadto Spółka zwróciła uwagę, że zakres zarzutów podniesionych przez MARR w ramach pierwszej i drugiej oceny jest w znacznej części rozbieżny. W szczególności chodzi o uzasadnienie dla zarzutu niespełnienia kryterium 9. W ramach pierwszej oceny skarżąca została poinformowana o niespełnieniu kryterium 9 wskutek nieumieszczenia wskaźnika rezultatu dotyczącego liczby klientów, którzy skorzystają z e-usług w ramach portalu. Z kolei w ramach drugiej oceny Oceniający niespełnienie przez skarżącą kryterium 9 uzasadnili wskazując, że niespełnienie tego kryterium wynika z faktu, iż nie wszystkie wskaźniki wymienione w pkt 15 wniosku znajdują odzwierciedlenie w pkt 17, a także że wskaźnik "Dozwolony budżet reklamowy na 1 sprzedaną dzięki reklamie e-usługę" jest nieczytelny, nie odnosi się do celów projektu, został źle dobrany, co oznacza brak skwantyfikowanego obligatoryjnego wskaźnika rezultatu. W ocenie skarżącej MARR w sposób nieuprawniony przekroczyła granice dopuszczalnej ponownej oceny projektu, odmawiając jego dofinansowania z przyczyn niewskazanych uprzednio w pierwszej informacji o negatywnej ocenie wniosku. Naruszenie art. 30b ust. 1 Ustawy w zw. z § 10 ust. 3 lit. b) i § 11 ust. 2 lit. a) Załącznika 4.4 Spółka uzasadniła zupełnym pominięciem jej argumentacji zawartej w proteście i nieodniesieniem się do niej w uzasadnieniu ponownej negatywnej oceny wniosku. Ponowna ocena pomija w szczególności argumenty Spółki dotyczące spełnienia kryterium 2 i 5, jak również odnoszące się do zarzutów nieuzasadnienia kwalifikowalności wydatków na promocję i na wynagrodzenia dla pracowników. Kolejne naruszenie przepisów prawa, którego dopuściła się MARR przy dokonywaniu oceny wniosku skarżącej, polega na uchybieniu art. 30b ust. 3 Ustawy. Skarżąca wskazała, że pismo z dnia ... marca 2010 r., w którym Spółka została poinformowana o negatywnej ocenie wniosku, zostało w imieniu MARR podpisane przez M. M. - zastępcę dyrektora Departamentu Wsparcia Przedsiębiorczości MARR. Pismo z dnia ... maja 2010 r. informujące o rozstrzygnięciu protestu również zostało podpisane przez M. M. Ponownie jej podpis znalazł się na piśmie z dnia ... sierpnia 2010r., kończącym postępowanie przed Agencją. W odpowiedzi na skargę M. Agencja Rozwoju Regionalnego S.A. wniosła o odrzucenie skargi. Postanowieniem z 13 października 2010r. sygn. akt I SA/Kr 1437/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zawiesił postępowanie sądowe w przedmiotowej sprawie, a postanowieniem z 26 września 2011r. postępowanie zostało podjęte. Następnie postanowieniem z dnia 25 stycznia 2012r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie sygn. akt III SA/Kr 1211/11 stwierdził swoją niewłaściwość oraz przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, iż przymiot strony w niniejszym postępowaniu przysługuje – nie regionalnej instytucji finansującej, jaką jest M. Agencja Rozwoju Regionalnego i która wykonuje część zadań związanych z realizacją Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka na podstawie umowy zawartej z Polską Agencją Rozwoju Przedsiębiorczości lecz właśnie Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości pełniąca funkcję Instytucji Pośredniczącej w realizacji tego programu operacyjnego. WSA w Krakowie wskazał, że pogląd ten został już ugruntowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wskazał, że zakres zadań RIF ma charakter pomocniczy w stosunku do instytucji wdrażającej – Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości. A zatem organem administracji, którego działalność została zaskarżona jest Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości z siedzibą w W., a właściwym sądem w sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (postanowienie z dnia 8 lipca 2010r. sygn. akt II GZ 138/10,podobnie w sprawach II GZ 35/11, II GZ 26/11, II GZ 399/10, II GSK 1339/1 ). Po przekazaniu sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie zawiadomiono o postępowaniu Polską Agencję Rozwoju Regionalnego ( dalej PARP), doręczając jej odpis skargi i zawiadamiając o rozprawie. W odpowiedzi na skargę PARP wniosła o oddalenie sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Uprawnienia sądów administracyjnych, określone m.in. przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.; zwana dalej: p.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z przepisami postępowania administracyjnego i normami prawa materialnego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W tym miejscu należy zaznaczyć, że uprawnienie sądu administracyjnego do rozstrzygania w niniejszej sprawie wynika z art. 30 c u.z.p.p.r. w związku z art. 3 § 3 p.p.s.a. Zgodnie art. 30c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r. – sąd administracyjny dokonuje oceny legalności rozstrzygnięć przewidzianych w systemie realizacji projektu operacyjnego, skoro w przepisie tym przewidziane jest uwzględnienie skargi, w wypadku stwierdzenia, że ocena konkretnego projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo z jednoczesnym przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą. W tym miejscu wskazać należy, iż jak wynika z dotychczasowego orzecznictwa sądów administracyjnych zasady dokonywania sądowej oceny legalności rozstrzygnięć przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego wymagają ustalenia standardu prawnego, według którego należy dokonać oceny zgodności z prawem kontrolowanego rozstrzygnięcia odwoławczego. Wprowadzając w art. 30c ust. 1 pkt 1 u.z.p.p.r. kryterium "naruszenia prawa", prawodawca przesądził jednocześnie w art. 37, że do postępowania w zakresie ubiegania się o dofinansowanie na podstawie tejże ustawy – ze środków pochodzących z budżetu państwa lub ze środków zagranicznych – nie stosuje się przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Wyklucza to weryfikację zaskarżonego aktu z perspektywy rozwiązań przyjętych w k.p.a. Z drugiej strony wątpliwości budzi kwestia, jaka jest dopuszczalna sądowa ocena procesu weryfikacji wniosków o dofinansowanie zamierzonych przedsięwzięć. Praktyka sądów administracyjnych rozstrzygających powyższe sprawy wskazuje, że przy interpretacji przepisów u.z.p.p.r., przyjąć należy stanowisko, które dopuszcza możliwość posługiwania się, w ramach sądowej kontroli ocen projektów ubiegających się o dofinansowanie – postanowieniami systemu realizacji programu, łącznie z odpowiednimi przepisami prawa powszechnie obowiązującego. W kontekście powyższych zasad, badając legalność oceny wniosku skarżącej, Sąd uznał skargę za uzasadnioną. Przede wszystkim Sąd uznał za zasadny zarzut rażącego naruszenia art. 30b ust. 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. poprzez dopuszczenie do rozpatrzenia środka odwoławczego przez osobę, która dokonywała czynności związanych z projektem na wcześniejszym etapie oceny. Należy podkreślić, że M. M. - zastępca dyrektora Departamentu Wsparcia Przedsiębiorczości MARR podpisała zarówno pismo z dnia ... sierpnia 2010r. będące przedmiotem zaskarżenia, jak też wszystkie podjęte wcześniej w sprawie rozstrzygnięcia tzn. pismo z ... marca 2010r. w przedmiocie negatywnej oceny wniosku oraz pismo z dnia ... maja 2010r. o pozytywnym rozpatrzeniu protestu. Zgodnie z Regulaminem przeprowadzenia konkursu w ramach którego został poddany ocenie wniosek skarżącej zarówno ocena formalna, jak i ocena merytoryczna wniosków dokonuje się w RIF ( § 7 pkt 1 ppkt 1 "Oceny formalnej w ramach działania 8.1 dokonuje RIF", §7 pkt 2 ppkt 10 "Ocena merytoryczna dokonywana jest w RIF" ). Ocena formalna jest przeprowadzana przez 2 pracowników RIF, natomiast oceny merytorycznej wniosków dokonuje Komisja Konkursowa, której członków powołuje i odwołuje Prezes PARP spośród pracowników RIF (§ 7 pkt 1 ppkt 1 i 2 oraz pkt 2 ppkt 1 i 2 Regulaminu). Również procedura odwoławcza dla przedmiotowego konkursu była przeprowadzana w M. Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. (RIF). Zgodnie z załącznikiem nr 1 do umowy wsparcia z dnia ... maja 2010r. zawartej pomiędzy M. Agencją Rozwoju Regionalnego S.A, a Polską Agencją Rozwoju Przedsiębiorczości numer ... ( pkt IX umowy) MARR w zakresie postępowania odwoławczego uczestniczy w postępowaniu odwoławczym zgodnie z obowiązującą dla danego Działania i danego terminu naboru wniosków procedurą (w niniejszej sprawie zastosowanie miała procedura odwoławcza z 12 czerwca 2009r. - Załącznik nr 4.4 Procedura odwoławcza w ramach PO IG dokumentu "Szczegółowy opis priorytetów Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013"). Wreszcie – w przypadku pozytywnie rozpatrzonego środka odwoławczego od negatywnej oceny wniosku o dofinansowanie ponowna ocena merytoryczna również dokonuje się w RIF, ponownej oceny wniosku dokonują członkowie Komisji Konkursowej, którzy nie brali udziału w pierwszej ocenie merytorycznej. Tak więc cały proces oceny projektu – łącznie z procedurą odwoławczą jest dokonywany w tej samej Regionalnej Instytucji Finansującej. Zgodnie z ugruntowanym już obecnie orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki NSA z dnia 9 grudnia 2010 r., sygn. akt II GSK 1367/10, z dnia 10 grudnia 2010 r., sygn. akt II GSK 1368/10 oraz z dnia 21 grudnia 2010 r., sygn. akt II GSK 1388/10) przyjmuje się, iż treść art. 30b ust. 3 u.z.p.p.r. przemawia za wyłączeniem osoby, która podejmowała już czynności w danej sprawie (w tym informowała o wynikach), od dalszego jej badania, w tym również będącego następstwem uwzględnienia protestu lub odwołania. W wyroku z dnia 09.08.2011r. wydanym w sprawie sygn. akt II GSK 1610/11 (na gruncie obowiązywania tej samej Procedury odwoławczej w ramach PO IG dokumentu "Szczegółowy opis priorytetów Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013" z dnia 12 czerwca 2009r.) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że zgodnie z treścią art. 30b ust. 3 u.z.p.p.r. w rozpatrywaniu środków odwoławczych nie mogą brać udziału osoby, które na jakimkolwiek etapie dokonywały czynności związanych z określonym projektem, w tym były zaangażowane w jego ocenę. Rozumienie użytego w u.z.p.p.r. określenia "rozpatrywanie środków odwoławczych" nie może - zdaniem NSA - sprowadzać się wyłącznie do pojęcia "rozstrzygania w przedmiocie środka odwoławczego", a więc w ujęciu jedynie pewnej czynności technicznej, skierowanej do przewidzianego w ramach konkursu środka, jakim niewątpliwie jest protest bądź odwołanie. W rozpatrywanej przez NSA sprawie, na tle regulacji określających system środków odwoławczych, obowiązujących w dacie ich wnoszenia (tak samo, jak i w niniejszej sprawie) instytucje je rozpoznające nie mogły bowiem, w zakresie swoich uprawnień, zmienić oceny projektu (rozstrzygnąć protestu lub odwołania merytorycznie). Mogły natomiast, w razie uznania zarzutów wnioskodawcy za uzasadnione, skierować projekt do ponownej oceny w granicach zakreślonych protestem lub odwołaniem (por. § 10 ust. 1 lit. a i ust. 2 oraz § 17 ust. 1 lit. a i ust. 2 załącznika 4.4 Procedura odwoławcza w ramach PO IG - wersja z dnia 12 czerwca 2009 r.). Instytucje rozpoznające protest lub odwołanie mogły zatem jedynie wskazać, dlaczego środki te są uzasadnione i nakazać ponowne zbadanie wniosku. W przypadku ponownej oceny instytucja jej dokonująca musiała natomiast m.in. wziąć pod uwagę treść rozstrzygnięć IRP lub IRO i do nich się odnieść. Ten ograniczony (w tamtym czasie) wachlarz rozstrzygnięć IRP i IRO powodował, iż szczególna rola w procesie oceny projektu wiązała się z etapem ponownego jego badania (w wyniku uwzględnienia protestu lub odwołania). Zdaniem NSA ponownej oceny wniosku winny dokonać zatem inne osoby niż te, które wyraziły swoje stanowisko przy pierwszym badaniu projektu (nie wykluczając osób podpisujących informację o wynikach procedury konkursowej). W kontekście powyższego można sformułować ogólną tezę, iż "rozpatrywaniem środków odwoławczych" (w szerokim ujęciu), jest również rozstrzyganie na etapie skierowania projektu do ponownej oceny wobec pozytywnego efektu jaki w sprawie wywarł protest lub odwołanie. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że przepis art. 30b ust. 3 z.p.p.r. zawiera normę gwarancyjną, która w swej istocie ma zapewnić bezstronność osób władczo decydujących w danej sprawie. Nie może być także żadnych wątpliwości, iż ogólne zasady prawa administracyjnego (a w ramach tej właśnie gałęzi sklasyfikowano sprawy do których zastosowanie znajduje z.p.p.r.), jak i zasady konstytucyjne (w szczególności zasada państwa prawa), gwarantują danej jednostce bezstronność osób zajmujących się oceną jej sprawy (na każdym etapie). Naturalną konsekwencją powyższego jest zatem wyłączenie osoby, która podejmowała już czynności w danej sprawie (w tym informowała o wynikach), od dalszego jej badania. Podzielając wszystkie te poglądy Sąd orzekający uznał, iż fakt podpisania przez M. M., a więc osobę która powinna podlegać wyłączeniu przy dalszym rozpoznawaniu wniosku, wszystkich pism informujących o wynikach procedury, na każdym etapie rozpoznawania sprawy powoduje, iż został naruszony art. 30b ust. 3 u.z.p.p.r., co jest wystarczającą podstawą do stwierdzenia, że ocena projektu skarżącej została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. Sąd przychylił się również do zarzutu skargi kasacyjnej wymienionego w pkt 1 skargi – naruszenia § 10 ust. 3 lit. b) Załącznika 4.4 do "Szczegółowego opisu priorytetów Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013" (dalej: Procedura odwoławcza) poprzez przekroczenie granic dopuszczalnej ponownej oceny Projektu po uwzględnieniu protestu. Ewidentne jest w sprawie, iż po ponownej ocenie wniosku zostało powołane zupełnie nowe kryterium, którego wniosek w ocenie MARR nie spełniał tzn. kryterium 8 "Projekt jest wykonalny technicznie i finansowo, a jego przebieg rzeczowo- finansowy jest czytelny, szczegółowy i realny do wykonania". Kryterium to nie zostało wskazane jako niespełnione w ramach pierwszej oceny. W tym zakresie wskazać trzeba, iż z § 7 ust. 3 Procedury odwoławczej wynika wyraźnie, że w proteście należy wskazać zarzuty dotyczące wszystkich kryteriów oceny, jeżeli zdaniem wnioskodawcy ocena została przeprowadzona niezgodnie z więcej niż jednym kryterium. Z kolei § 9 ust. 3 tej Procedury stanowi, że Instytucja Rozpatrująca Protest (IRP) jest związana protestem i sprawdza zgodność złożonego wniosku tylko z tym kryterium lub kryteriami oceny, które zostały wskazane w proteście, a § 10 ust. 2, że IRP kieruje projekt do ponownej oceny w ramach kryterium lub kryteriów, które wymagają ponownej oceny. Z uregulowań tych wynika, że ponowna ocena wniosku jest konsekwencją złożenia i uwzględnienia protestu. Formułowanie zupełnie nowych zastrzeżeń odnośnie projektu przy powtórnej ocenie wniosku byłoby działaniem pozbawiającym stronę środka odwoławczego na etapie postępowania administracyjnego, gdyż od właściwie zupełnie nowej oceny służyłaby wnioskodawcy jedynie skarga do sądu. Wynika to z § 10 ust. 5 Procedury odwoławczej, który stanowi, że wyniki ponownie przeprowadzonej oceny są wiążące i kończą procedurę odwoławczą w odniesieniu do określonego projektu, a wnioskodawcy nie przysługuje dodatkowo żaden środek odwoławczy. Na podstawie tych zasad Procedury odwoławczej należy zatem wyprowadzić wniosek, iż niedopuszczalne było w toku ponownej oceny uznanie za niespełnione nowego kryterium, które było ocenione pozytywnie przy pierwszej ocenie, ani formułowanie nowych zastrzeżeń w odniesieniu do pozostałych kryteriów. Reasumując, PARP ponownie badając sprawę, zapewni przede wszystkim, aby nie uczestniczyły w niej osoby, które na jakimkolwiek etapie dokonywały czynności związanych z przedmiotowym projektem, w tym były zaangażowane w jego ocenę. PARP uwzględni także uwagi sądu, co do braku możliwości – przy ponownej ocenie – wyjścia poza zakres kryteriów objętych protestem. Z powyższych względów, wobec naruszenia zasad postępowania, Sąd w oparciu o art. 30c ust. 3 pkt. 1 z.p.p.r. uwzględnił skargę i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. O kosztach postępowania sądowego postanowiono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.