V SA/Wa 610/14

Referendarz sądowy Anna Nasiłowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 9 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia (...) stycznia 2014 r. nr (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej p o s t a n a w i a: odmówić przyznania adwokatowi T. K. wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy Postanowieniem z dnia 26 września 2014 r. Sąd odrzucił skargę J. G. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej. Postanowieniem z dnia 8 grudnia 2014 r. J. G. przyznano prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata. Okręgowa Rada Adwokacka w W. wyznaczyła pełnomocnikiem z urzędu adw. T. G. K. Pełnomocnik wniósł o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej od postanowienia tut. Sądu z dnia 26 września 2014 r. Do wniosku załączył skargę kasacyjną i wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Mając na względzie powyższe zważono, co następuje. Zgodnie z art. 250 § ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wynagrodzenie pełnomocnika ustanowionego z urzędu, należne od Skarbu Państwa przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 - 261 p.p.s.a. Zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej adwokata określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 461). Stosownie natomiast do treści § 20 powołanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub części. Z brzmienia tego przepisu wynika, że sama treść żądania zawierająca ustawowe sformułowanie: "nieopłaconej pomocy prawnej" nie może być utożsamiana ze złożeniem oświadczenia, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Ponadto nie ulega wątpliwości, że aby Skarb Państwa mógł wypłacić wynagrodzenie wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi konieczne jest złożenie oświadczenia o wskazanej treści, gdyż pozwala to w istocie określić zakres, w jakim wynagrodzenie musi zostać pokryte przez Skarb Państwa (postanowienie NSA z dnia 30 czerwca 2009 r., sygn. akt II GZ 133/09). Wymaga przy tym podkreślenia, że brak stosownego oświadczenia nie stanowi uchybienia formalnego, które podlegałoby uzupełnieniu na wezwanie w trybie art. 49 p.p.s.a. W orzecznictwie przyjmuje, że oświadczenie, że opłaty z tytułu udzielenia pomocy prawnej nie zostały zapłacone w całości lub w części jest nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów, stanowiącym przesłankę do przyjęcia, że praca pełnomocnika nie została już wynagrodzona. Brak takiego oświadczenia wywołuje zaś skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia (por.: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GZ 273/09; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 marca 2009 r., sygn. akt II FZ 90/09; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 sierpnia 2008 r., sygn. akt I OZ 615/08; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2008 r., sygn. akt I OZ 390/08; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak wynika z akt niniejszej sprawy, wyznaczony na zasadzie prawa pomocy adwokat wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, ale nie złożył oświadczenia, o którym mowa w § 20 powołanego rozporządzenia. Zauważyć należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 19 lutego 2015 r. sygn. akt II GSK 2386/13 wydanym w niniejszej sprawie wskazał, że stosownie do § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości (...) pełnomocnik (...) powinien złożyć Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie stosowne oświadczenie, o jakim mowa w tym przepisie. Mając powyższe na uwadze, skoro rozpatrywany wniosek nie zawierał oświadczenia, będącego warunkiem przyznania wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu i stosowne oświadczenie pełnomocnika nie wpłynęło do Sądu I instancji, to należało odmówić przyznania wynagrodzenia wyznaczonemu pełnomocnikowi. W związku z powyższym na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.