V SA/Wa 723/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Jarosław Stopczyński po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] Szkoły Wyższej [...] w G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] Szkoły Wyższej [...] w G. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. [...] Szkoła Wyższa [...] w G. (dalej także jako: "strona skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na opisaną w komparycji decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadniając wniosek strona podniosła, iż z uwagi na edukacyjny i oświatowy profil działalności nie dysponuje ona płynnością finansową umożliwiającą wykonanie zapłaty, w szczególności na przełomie semestrów w roku szkolnym i akademickim. W okresie tym skarżąca ponosi znaczne wydatki związane z przeprowadzeniem egzaminów w prowadzonych przez siebie szkołach i uczelni. Nadto w okresie tym zwiększeniu ulegają wydatki związane z prowadzonymi naborami uzupełniającymi do wszystkich typów szkół. W ocenie skarżącej, w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi, skutki powstałe w wyniku uprzedniego wykonania zaskarżonej decyzji mogą mieć charakter nieodwracalny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a." wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zaistnieją szczególne ku temu okoliczności uzasadniające takie orzeczenie, tj. gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z brzmienia cytowanego przepisu wynika jednoznacznie, że postanowienie Sądu wstrzymujące wykonanie zaskarżonej decyzji ma charakter wyjątkowy, tzn. jest odstępstwem od ogólnej reguły, w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, przy czym obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji spoczywa na stronie, która domaga się wydania takiego orzeczenia. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może nastąpić jedynie wtedy, gdy ujawnione zostaną okoliczności uzasadniające jej zastosowanie, albowiem zasadą jest wykonywanie zaskarżonych aktów, zwłaszcza decyzji administracyjnych. Skoro Sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa ciężar uprawdopodobnienia, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie wystarcza jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonania decyzji. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie zaskarżonego orzeczenia jest uzasadnione. Twierdzenia strony o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody i niebezpieczeństwie spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wypadku wykonania decyzji, powinny zostać poparte dokumentami, które uwiarygodniłyby sytuację skarżącego (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., II GSK 1799/11, LEX nr 965117). Sąd badając wszystkie okoliczności sprawy uznał, że w przedstawionym przez stronę skarżącą stanie rzeczy nie wystąpiły przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W pierwszej kolejności należy odnieść się do podniesionego w treści skargi niebezpieczeństwa wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że przez pojęcie "znacznej szkody" należy rozumieć taką szkodę – majątkową, a także niemajątkową – która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 31 stycznia 2014 r., II OSK 106/14). Tak jak sama szkoda ma wystąpić po stronie wnioskodawcy, tak jej wielkość określana jako "znaczna" musi być oceniana na tle kondycji finansowej wnioskodawcy, czyli całościowej sytuacji majątkowej i zdolności płatniczych. Skarżąca jest przekonana, że wykonanie zaskarżonej decyzji zachwieje jej płynnością finansową. Sąd zawraca uwagę, że kwota podlegająca zwrotowi na mocy ww. decyzji to 19.652,50 zł. Wysokość tej kwoty sprawia, że w pewnych określonych sytuacjach uiszczenie jej może doprowadzić do wyrządzenia szkody zobowiązanemu do wpłaty, także szkody znacznej. Aby dokonać rzetelnej i prawidłowej oceny, czy uiszczenie powyższej kwoty skutkować będzie wyrządzeniem znacznej szkody skarżącej, wysokość tej sumy Sąd musi zestawić z jej rzeczywistą sytuacją finansową. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie może jednak dokonać takiego zestawienia z uwagi na to, że skarżąca w żaden sposób nie zobrazowała swojej sytuacji finansowej ani nie nadesłała stosownych dokumentów. Skarżąca winna wyraźnie wskazać jakie osiąga dochody i jakie ponosi koszty, zwłaszcza w odniesieniu do treści § 8 jej Statutu, w myśl którego może ona prowadzić działalność gospodarczą, a zatem osiągać dochód z tego tytułu. Sąd nie może również oprzeć się na twierdzeniach skarżącej o wysokich kosztach ponoszonych przez nią w związku z przeprowadzaniem egzaminów i naborów uzupełniających, bowiem skarżąca nie wskazała jak wysokie są to koszty i jaka rolę odgrywają w ogóle jej przychodów i rozchodów. Mając na uwadze powyższe, a tym samym niemożność dokonania oceny czy wykonanie zaskarżonej decyzji stwarza niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej szkody i czy będzie to szkoda znaczna Sąd stwierdził, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła, iż wykonanie zaskarżonej decyzji skutkować będzie zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzeniem jej znacznej szkody. Drugą przesłaną zastosowania instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Za "trudne do odwrócenia skutki" należy uznać skutki faktyczne lub prawne które raz zaistniałe, spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po długim czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z dnia 27 sierpnia 2013 r., I GZ 211/13 i postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2013 r., II GZ 671/13). Sąd zwraca uwagę, że rodzaj obowiązku nałożony na stronę w zaskarżonej decyzji tj. zobowiązanie do zwrotu kwoty dofinansowania pieniężnego nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne (por. post. NSA z dnia 28.04.09 r., sygn. akt II GZ 80/09). W sytuacji ewentualnego wzruszenia decyzji administracyjnej istnieje oczywista możliwość zwrotu stronie skarżącej kwoty orzeczonej w decyzji. Nie ma przy tym znaczenia kwestia skomplikowanego odzyskania uiszczonych kwot i czasu ich odzyskania, gdyż w wypadku pozytywnego dla strony rozstrzygnięcia będą jej przysługiwały określone środki prawne, które doprowadzą do zwrotu przez organ zapłaconych należności, w tym również z odsetkami. Podsumowując, strona skarżąca nie wykazała istnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., że wykonanie zaskarżonej decyzji rodziłoby skutek w postaci groźby wyrządzenia stronie znacznej szkody lub że powstałe skutki byłyby trudne do odwrócenia. Ponadto z analizy akt administracyjnych oraz akt sądowych nie wynika, aby istniały takie przesłanki do uwzględnienia wniosku. Nie jest to więc sytuacja, która uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Wobec powyższego, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.