V SA/Wa 740/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia NSA Piotr Piszczek po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. S.A. z siedzibą w K. na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia (...) stycznia 2017 r. nr (...) w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną w komparycji decyzję Ministra Rozwoju i Finansów Skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że Skarżąca dysponuje majątkiem trwałym, który może być przeznaczony na zaspokojenie tego zobowiązania i nie istnieje żadne ryzyko braku zapłaty kwoty przypadającej do zwrotu. Jednocześnie wyjaśniono, że konieczność jednorazowej zapłaty kwoty w wysokości [...] zł. oraz odsetek sięgających obecnie niemal [...] zł negatywnie wpłynie na bieżącą płynność finansową Skarżącej i rozmiar prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Skarżąca podniosła, iż konieczność zapłaty wynikającej z decyzji kwoty będzie skutkowała sprzedażą części majątku. Natomiast sprzedaż określonych środków produkcji spowoduje, że będzie musiała zakończyć te obszary działalności, które są obsługiwane sprzedanymi składnikami majątkowymi, zwolnić obsługujący je personel, ponieść koszty zwolnień grupowych, a także zaprzestać poszukiwania nowych zleceń wykonywanych przy pomocy sprzedanych składników majątkowych. Jednocześnie zaznaczono, że nawet zwrot wyegzekwowanej kwoty wraz z odsetkami nie zrekompensuje kosztów jakie Skarżąca poniesie w wyniku wykonania decyzji. Do wniosku dołączono oświadczenie o liczbie zatrudnionych pracowników, kopie potwierdzenia przelewów i kopie deklaracji VAT-7 wraz z dowodami dokonania zapłaty podatków z nich wynikających. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. W związku z tym strona skarżąca, dążąc do wstrzymania wykonania decyzji, musi złożyć stosowny wniosek i uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych i wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia (por. postanowienie NSA z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt I OZ 363/14, LEX nr 1464732). Dokonując oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd musi oprzeć się na materiale dowodowym, pozwalającym zająć stanowisko. W konsekwencji to wnioskodawca jest zobowiązany nie tylko do wskazania przedmiotowych przesłanek, ale i do wykazania, że warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w rzeczywistości zachodzą (tak w postanowieniu NSA z dnia 23 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FZ 464/14, LEX nr 1452662). Nie wystarczy jedynie wykazać, że na skutek wykonania decyzji dojdzie do egzekucji znacznej kwoty pieniędzy. Skoro Skarżący dąży do wykazania, że w jego przypadku dojdzie do wyrządzenia znacznej szkody, to dla oceny, czy rzeczywiście w stanie faktycznym sprawy może dojść do szkody majątkowej, konieczne jest odniesienie tej kwoty do stanu majątkowego skarżącego (tak w postanowieniu NSA z dnia 26 września 2013 r., sygn. akt II FZ 718/13, LEX nr 1401299). Nie jest wystarczające samo przekonanie Skarżącego, iż wykonanie decyzji wywoła szczególnie niekorzystne konsekwencje. Bez dokładnego przedstawienia sytuacji finansowej i majątkowej wnioskodawcy nie jest możliwa ocena, czy wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, bądź trudne do odwrócenia skutki. Do wykazania, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno się bowiem odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Twierdzenia strony powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jej sytuacji finansowej. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. GZ 120/04 i z dnia 18 maja 2004 r., sygn. FZ 65/04, dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy podkreślić należy, że Skarżąca uzasadniła swój wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, iż konieczność jednorazowego zwrotu tak wysokiej kwoty będzie miała, negatywny wpływ na bieżącą płynność finansową spółki, a także rozmiar prowadzonej przez nią działalności (konieczność sprzedaży części majątku trwałego). Na potwierdzenie powyższej okoliczność Skarżąca nie przedłożyła jednakże stosownych dokumentów. Do wniosku dołączono bowiem jedynie kopie potwierdzenia realizacji przelewu z dnia 17.06.2016 r. – [...] zł. i z dnia 28.06.2016 r. – [...] zł. wyjaśniając jednocześnie, iż kwoty te (łącznie [...] zł.) dotyczą uregulowanych w 2016 r. zobowiązań podatkowych, kwestionowanych w toku postepowań administracyjnych. Skarżąca nadesłała również deklarację VAT-7 i potwierdzenia przelewów, z których wynika, że reguluje bieżące zobowiązania w zakresie podatku od towarów i usług, tj. odpowiednio: w sierpniu 2016 r. – [...] zł, we wrześniu 2016 r. [...] zł, w październiku 2016 r. [...] zł, w listopadzie [...] zł, natomiast w grudniu 2016 r. – kwota do zwrotu wyniosła [...] zł, zaś w styczniu 2017 r. skarżąca dokonała przelewu w wysokości [...] zł. Powyższe dokumenty nie obrazują sytuacji finansowej Skarżącej. Tym samym wniosek Strony nie zasługuje na uwzględnienie i nie uzasadnia ewentualnej możliwości spełnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd nie miał możliwości oceny, czy uiszczenie kwoty przypadającej do zwrotu - przed rozstrzygnięciem niniejszej sprawy - zagrozi płynności finansowej skarżącej Spółki, bo Skarżąca nie zobrazowała swojej sytuacji finansowej. Nadesłane dokumenty są niewystarczające do wykazania, że warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w rzeczywistości zachodzą. W świetle powyższego Sąd uznał, że strona Skarżąca nie uprawdopodobniła, że istnieją przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia i na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.