V SA/Wa 783/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Krystyna Madalińska - Urbaniak, Sędzia WSA - Irena Jakubiec - Kudiura, Sędzia WSA - Barbara Mleczko – Jabłońska (spr.), , Protokolant sekretarz sądowy - Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2013 r. sprawy ze skarg R. i M.C. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o wstrzymaniu płatności dla gospodarstwa niskotowarowego; oddala skargi Przedmiotem skargi M.C. oraz Rzecznika Praw Obywatelskich jest decyzja Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] grudnia 2012 r. nr. [...] o utrzymaniu w mocy decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w L. nr [...] z dnia [...] października 2012 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia [...] kwietnia 2011 r. Nr [...] dotyczącej wstrzymaniu płatności dla gospodarstwa niskotowarowego w roku 4 i 5. Przedmiotowa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym. W dniu 11 marca 2005 r. M.C. złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w R. wniosek o pomoc finansową na działanie wspieranie gospodarstw niskotowarowych. Decyzją z dnia [...] lutego 2006 r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. rozpoznając ww. wniosek przyznał M.C. płatność dla gospodarstwa niskotowarowego w kwocie 4.818,66 zł. W treści decyzji zaznaczono, iż płatność wypłacana będzie przez okres 5 lat, przy czym warunkiem płatności w czwartym i piątym roku będzie zrealizowanie przedsięwzięcia zgodnie z planem rozwoju gospodarstwa niskotowarowego nie później niż w terminie 6 miesięcy od dnia wypłaty trzeciej płatności. Nadto w decyzji wskazano, że w ciągu 7 dni po w.w. terminie należy złożyć oświadczenie o zrealizowaniu przedsięwzięcia, przy czym wymaganym załącznikiem do tego oświadczenia będzie dokument potwierdzający zrealizowanie zadeklarowanego przedsięwzięcia. W dniu [...] lutego 2009 r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R. decyzją nr [...] wstrzymał płatność przyznaną ww. decyzją dla gospodarstwa niskotowarowego w roku 4 i 5. W uzasadnieniu tej decyzji wyjaśniono, iż producent rolny nie złożył oświadczenia o zrealizowaniu przedsięwzięć (planowana data zakończenia realizacji przedsięwzięć przypadała na dzień 18 grudnia 2008 r. a ostateczna data złożenia oświadczenia nastąpiła w dniu 25 grudnia 2008 r.). Pismem z dnia 26 lutego 2009 r. M.C. wniósł odwołanie od ww. decyzji wstrzymującej przedmiotową płatność w roku 4 i 5. Następnie pismem z dnia 23 kwietnia 2009 r. (doprecyzowanym pismem z 12 sierpnia 2009 r.) M.C. pouczony przez organ o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym oraz ewentualnym zajęciem stanowiska w sprawie, zwrócił się m.in. o przywrócenie terminu do wykonania uchybionej czynności (tj. złożenie oświadczenia o zrealizowaniu przedsięwzięć zadeklarowanych we wniosku i Planie rozwoju gospodarstwa niskotowarowego). Do pisma dołączono wypełniony druk tego oświadczenia. W wyniku rozpatrzenia odwołania od ww. decyzji, w dniu [...] sierpnia 2009 r. Dyrektor L. Oddziału Regionalnego ARiMR wydał decyzję nr [...], mocą, której uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Rozpoznając złożony wniosek o przywrócenie terminu Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w dniu [...] października 2009 r. odmówił jego przywrócenia. W uzasadnieniu postanowienia wyjaśniono, iż wnioskodawca nie uprawdopodobnił w sposób wystarczający, iż niedopełnienie czynności w terminie nastąpiło bez jego winy. Ustalenia organu I instancji podtrzymane następnie zostały przez Dyrektora L. Oddziału Regionalnego ARiMR, który rozpoznając wniesione zażalenie postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] października 2009 r. W dniu 25 stycznia 2010 r. M.C. złożył skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego na postanowienie Dyrektora L. Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] grudnia 2009 r. Wyrokiem z dnia 29 czerwca 2010 r., sygn. akt. II SA/Łd 179/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. oddalił tę skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż zaskarżone postanowienie co do zasady odpowiada przepisom obowiązującego prawa. Sąd zwrócił jednak uwagę, iż istotnym problemem jaki wyłonił się przy rozpoznawaniu sprawy jest odpowiedź na pytanie o charakter terminu do złożenia oświadczenia o zrealizowaniu przedsięwzięć zadeklarowanych we wniosku i planie rozwoju gospodarstwa niskotowarowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. w składzie rozpoznającym wówczas sprawę zajął stanowisko, iż skoro brak podstaw prawnych do przypisania jakichkolwiek skutków niezachowania tego terminu to tym samym uznać należy, iż wolą ustawodawcy było przypisanie temu terminowi wyłącznie charakteru instrukcyjnego. W dniu 5 sierpnia 2010 r. M.C. złożył wniosek o wznowienie płatności niskotowarowej w roku 4 i 5. Pismem z dnia 22 marca 2011 r. M.C. skierował pismo do Rzecznika Praw Obywatelskich z prośbą o interwencję w rozpoznawanej sprawie. W dniu 12 kwietnia 2011 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wydał decyzję nr [...] o wstrzymaniu płatności dla gospodarstwa niskotowarowego w roku 4 i 5. 18 kwietnia 2011 r. Rzecznik Praw Obywatelskich (RPO) wystąpił z pismem do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w R., zawierającym prośbę o ustosunkowanie się do wniosku M.C. o wznowienie płatności niskotowarowej. Odpowiadając na pismo RPO, pismem z dnia 29 kwietnia 2011 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR przesłał Rzecznikowi Praw Obywatelskich swoje stanowisko w sprawie. W dniu 30 kwietnia 2011 r. M.C. złożył odwołanie od decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w R. z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] o wstrzymaniu płatności dla gospodarstwa niskotowarowego w roku 4 i 5. W dniu [...] maja 2011 r. Dyrektor L. Oddziału Regionalnego ARiMR wydał postanowienie Nr [...] o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. [...] czerwca 2011 r. M.C. złożył skargę na to postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. W dniu 13 czerwca 2011 r. M.C. ponownie wystąpił o wznowienie wypłaty płatności niskotowarowej w roku 4 i 5. Postanowieniem z dnia 14 września 2011 r., sygn. akt III SA/Łd 707/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. odrzucił skargę M.C. na postanowienie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. W dniu [...] lipca 2012 r. do Dyrektora L. Oddziału Regionalnego ARiMR wpłynął wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich (RPO) o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] o wstrzymaniu płatności dla gospodarstwa niskotowarowego w roku 4 i 5. W uzasadnieniu pisma wyjaśniono m.in., iż WSA w Łodzi w wyroku z czerwca 2010 r. sygn. Akt II SA/Łd 179/10 wyraźnie wskazał, iż w rozpoznawanej sprawie nie było podstaw do wstrzymania skarżącemu płatności dla gospodarstwa niskotowarowego w roku 4 i 5. Zdaniem RPO z uwagi na charakter prawny uchybionego terminu stwierdzić należy, że doszło w sprawie do rażącego naruszenia przepisu paragrafu 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 286, poz. 2870 – zwanego dalej rozporządzeniem) co spełnia przesłanki art. 156 § 1 pkt 2) k.p.a.. W dniu 13 sierpnia 2012 r. Dyrektor L. Oddziału ARiMR wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] o wstrzymaniu płatności dla gospodarstwa niskotowarowego w roku 4 i 5, z uwagi na naruszenie art. 153 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W dniu [...] października 2012 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wydał decyzję nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia [...] kwietnia 2011 r. Nr [...] o wstrzymaniu płatności dla gospodarstwa niskotowarowego w roku 4 i 5. W uzasadnieniu wyjaśniono, iż termin o którym mowa w paragrafie 8 ust. 2 rozporządzenia ma charakter ustawowego terminu zawitego. Wskazano przy tym, że jeśli termin procesowy zawity nie zostanie stronie przywrócony z uwagi na brak podstaw do jego przywrócenia określonych w art. 58 kpa, czynność dokonana z uchybieniem takiego terminu jest bezskuteczna. Odnosząc się do kwestii zarzucanego naruszenie w tej sprawie art. 153 p.p.s.a., organ stwierdził, iż stanowisko WSA w L. w zakresie charakteru prawnego uchybionego terminu jako wychodzące poza granice sprawy, która dotyczyła przecież wniosku o przywrócenie terminu, nie jest wiążące dla organu administracyjnego. Odwołanie od ww. decyzji z dnia [...] października 2012 r. złożył M.C. oraz Rzecznik Praw Obywatelskich. W treści odwołań podtrzymano dotychczasowe stanowiska prezentowane w sprawie. W odwołaniu RPO podniesiono nadto, kwestie prawa unijnego (rozporządzenie Rady /WE/ nr 1698/2005) w zakresie określenia misji oraz celów wsparcia dla gospodarstw niskotowarowych, co w konsekwencji skutkować winno taką interpretacją obowiązujących przepisów, zgodnie z którą to na organie ciążył obowiązek wezwania rolnika do przedłożenia oświadczenia o zrealizowaniu przedsięwzięcia przed wypłaceniem kolejnej płatności za rok 4 i 5. Zdaniem RPO organ I instancji rozstrzygający sprawę nie zauważył rażącego naruszenia prawa do jakiego doszło poprzez pominięcie przy ocenie sprawy wykładni celowościowej prawa krajowego i unijnego. Rozpoznając ww. środki odwoławcze Prezes ARiMR decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia przytoczono dotychczasowy przebieg postępowania oraz treść mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa. Treść rozstrzygnięcia oparto na tych samych podstawach co organ I instancji. Odnosząc się do zgłoszonych zarzutów wyjaśniono m.in., iż charakter prawny terminu na złożenie przedmiotowego oświadczenia nie jest ugruntowany w orzecznictwie Sądów Administracyjnych. Przytoczono tutaj tezy wyroków Sądów administracyjnych wskazujących, iż przedmiotowy termin jest terminem materialnym (I SA/Gd 601/10) jak i tezy wyroków reprezentujących stanowisko odmienne (I SA/Bk 142/11). Zdaniem organu z uwagi na rozbieżność w ujęciu kwestii charakteru prawnego omawianego terminu w orzecznictwie Sądów administracyjnych nie można uznać, iż przyjęcie przez organ jednej ze wskazanych wyżej opcji stanowi o rażącym naruszeniu prawa. Od powyższego rozstrzygnięcia z dnia 21 grudnia 2012 r. skargę wniósł Rzecznik Praw Obywatelskich i M.C. W skargach podtrzymano dotychczasowe stanowiska stron, przy czym RPO zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 kpa poprzez brak odniesienia się organu do wszystkich zarzutów zgłoszonych w odwołaniu. Wskazano tutaj, iż organ pominął w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zarzut dotyczących wykładni przepisów unijnych. W odpowiedzi na skargi organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie wniesionych skarg. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 tekst jednolity ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem legalności, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny I instancji rozstrzyga sprawę w granicach sprawy administracyjnej, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie sądu administracyjnego granicami skargi oznacza m. in., że sąd ma obowiązek rozpatrzyć sprawę rozstrzygniętą zaskarżoną decyzją z punktu widzenia zgodności z prawem całego postępowania administracyjnego, a podstawę orzekania przez ten sąd stanowi cały materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji w toku całego prowadzonego w danej sprawie postępowania, gdyż zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd rozpoznaje sprawę na podstawie akt sprawy. Należy zauważyć, iż stwierdzenie nieważności decyzji jest trybem nadzwyczajnym, umożliwiającym wzruszenie decyzji ostatecznych. Podstawy stwierdzenia nieważności decyzji wymienione są enumeratywnie w art. 156 § 1 k.p.a. Niedopuszczalna jest rozszerzająca wykładnia przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. zważywszy na fakt, że stwierdzenie nieważności decyzji jest odstępstwem od zasady stabilności decyzji wyrażonej w art. 16 w/w ustawy. Jedną z podstaw stwierdzenia nieważności decyzji jest powoływane tutaj wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Należy tutaj podkreślić, iż naruszenie prawa ma cechę rażącego, gdy decyzja nim dotknięta wywołuje skutki prawne nie dające się pogodzić z wymaganiami praworządności, którą należy chronić nawet kosztem obalenia ostatecznej decyzji. Nie chodzi więc o spór o wykładnię prawa, lecz o działanie wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w prawie. O rażącym naruszeniu prawa można mówić wyłącznie w sytuacji, gdy proste zestawienie treści decyzji z treścią przepisu prowadzi do wniosku, że pozostają one ze sobą w jawnej sprzeczności (por. wyrok NSA z dnia 11 maja 1994 r. sygn. akt III SA 1705/93 opublikowany w piśmie Wspólnota 1994/42/16). Wojewódzki Sąd Administracyjny, kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw, nie dopatrzył się naruszenia prawa przez organy orzekające i stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przechodząc do wyjaśnienia stanowiska Sądu należy zauważyć, że argumentacja prezentowana przez strony skarżące skupia się w zasadzie na ocenie charakteru prawnego terminu do złożenia oświadczenia o zrealizowaniu przedsięwzięć zadeklarowanych we wniosku i Planie rozwoju gospodarstwa niskotowarowego oraz wpływie oceny dokonanej w tym zakresie przez WSA w Ł. (II SA/Łd 179/10) na tok postępowania zakończonego ww. decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. W toku postępowania administracyjnego i sądowego skarżący M.C. wywodził bowiem, iż kwestia dokonania przedmiotowej płatności za rok 4 i 5 została już przesądzona w powoływanym wyżej wyroku WSA w Ł., gdzie w uzasadnieniu wyroku stwierdzono, że brak jest podstaw do wstrzymania płatności, co zostało jednak zignorowane przez organy orzekające po tym wyroku. RPO wskazywał natomiast, iż organy administracyjne rozstrzygające w sprawie pominęły przy ocenie nieważności postępowania zasady wykładni celowościowej, która nakazywała takie rozumienie przepisów prawa krajowego i unijnego, które nie pozwala na wstrzymanie przedmiotowej płatności z uwagi na złożenie przedmiotowego oświadczenia po terminie. Odnosząc się w pierwszej kolejności do źródła sporu prawnego z jakim mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie wskazać należy, że zdaniem Sądu rozpoznającego sprawę w niniejszym składzie charakter prawny terminu do złożenia oświadczenia o zrealizowaniu przedsięwzięć zadeklarowanych we wniosku i planie rozwoju gospodarstwa niskotowarowego o jakim mowa w § 8 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. nr 286 poz. 2870 ze zm.), wskazuje, iż mamy tutaj do czynienia z terminem procesowym, do którego mają zastosowanie przepisy art. 58 i 59 kpa. Mając tutaj na uwadze, iż przedmiotem niniejszej sprawy jest zasadność postępowania przeprowadzonego w zakresie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej wstrzymania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego a nie sprawa dotycząca wstrzymania płatności (postępowanie w tej sprawie zostało bowiem prawomocnie zakończone – vide postanowienie WSA w Ł. z dnia 14 września 2011 r. sygn. akt III SA/Łd 707/11) wyjaśniając stanowisko Sądu w tym zakresie sygnalizacyjnie wskazać jedynie można, iż Sąd w pełni podziela tutaj argumentację Sądów prezentowaną m.in. w sprawach: wyrok NSA z 23 maja 2012 r. sygn. akt II GSK 918/11, wyrok NSA z 28 lipca 2011 r. sygn. akt II GSK 751/10, wyrok NSA z 20 stycznia 2011 r. sygn. akt II GSK 81/10, wyrok NSA z 2 marca 2011 sygn. akt II GSK 289/10, wyrok WSA w Kielcach z 8 stycznia 2009 r. sygn. akt II SA/Ke 718/08 oraz z 27 maja 2009 r. sygn. akt II SA/Ke 204/09. W wyrokach tych Sądy wskazywały, że złożenie oświadczenia, o jakim mowa w § 8 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z dnia 7 grudnia 2004 r., należy traktować jako czynność procesową inicjującą postępowanie dotyczące wypłaty przyznanej już wcześniej decyzją płatności dla gospodarstwa niskotowarowego w czwartym i piątym roku jej wypłaty. Oświadczenie stanowi formę podania w rozumieniu art. 63 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego. Dlatego też w przypadku uchybienia terminu do jego złożenia strona jest pozbawiona możliwości skutecznego dokonania czynności. Natomiast z uwagi na to, że termin określony w § 8 ust. 2 powołanego rozporządzenia jest terminem procesowym mają do niego zastosowanie przepisy art. 58 i 59 k.p.a. Konsekwencje przyjętego tutaj stanowiska Sądu co do charakteru prawnego omawianego terminu oczywiście znajdują swoje odzwierciedlenie w ocenie kwestii zarzucanego organowi rażącego naruszenia prawa. Skoro bowiem w orzecznictwie Sądów administracyjnych występuje spór co do wykładni omawianego terminu (stanowisko przeciwne patrz: wyrok WSA w Ł. z 29 czerwca 2010 r. Sygn. akt II SA/Łd 179/10) to nie można tutaj mówić, iż przyjęcie koncepcji odmiennej w tym zakresie stanowić może rażące naruszenie prawa. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa to jak słusznie wskazano oczywiste naruszenie jednoznacznego przepisu prawa, które równocześnie narusza zasadę praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej (por. też wyrok NSA z dnia 18 czerwca 1997 r. III SA 422/96). Nie można mówić zatem o oczywistości naruszenia normy prawnej w przypadku rozbieżności interpretacyjnych przepisów. Co więcej nawet uznanie, że inna interpretacja zostanie uznana za lepszą, słuszniejszą albo bardziej racjonalną, nie może być ocenione jako rażące naruszenie prawa (vide wyrok WSA z 26 marca 2013 r. VII SA/Wa 2113/12 LEX nr 1299630). Kwestią zasadniczą dla oceny zarzutów dotyczących pominięcia w ocenie sprawy wykładni celowościowej zarówno w zakresie przepisów prawa krajowego jak i unijnego jest zatem sam fakt rozbieżności stanowisk w orzecznictwie Sądów administracyjnych. Mając bowiem na uwadze brak jednolitości w zakresie oceny charakteru prawnego ww. terminu z całą pewnością nie można uznać, iż przyjęcie jednej, choćby nawet dominującej, koncepcji wykładni stosowanego w sprawie przepisu prawa może prowadzić do stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej. Podkreślić tutaj należy, iż zasadność stanowiska przyjętego w wydanej w tej sprawie decyzji z dnia [...] kwietnia 2011 r. kwestionowana być mogła w toku postępowania wszczętego zwykłymi środkami odwoławczymi zgłoszonymi w tej sprawie. Okoliczność odrzucenia skargi w postępowaniu dotyczącym tej decyzji nie może uzasadniać uwzględnienia żądania strony skarżącej de facto o ponowne zbadanie sprawy w trybie postępowania nadzwyczajnego. Tym samym zdaniem Sądu zarzuty dotyczące pominięcia wykładni przepisów unijnych wskazywanych w skardze Rzecznika Praw Obywatelskich nie zasługiwały na uzasadnienie. Odnosząc się natomiast do zarzutów dotyczących pominięcia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zarzutów odwołania wyjaśnić należy, iż także tutaj Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia bowiem kryteria art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Organ II instancji odniósł się w sposób prawidłowy do wszystkich zarzutów odwołania oraz obszernie wyjaśnił podejmowane rozstrzygnięcie. Organ administracyjny w sposób czytelny wyjaśnił bowiem, iż nie ma potrzeby badania sprawy w kontekście ewentualnych innych koncepcji wykładni przepisów prawa dotyczących postępowania o wstrzymanie przedmiotowych płatności ze względu na to, iż sprawa dotyczy trybu nadzwyczajnego tj. trybu w toku którego nie bada się wszystkich okoliczności a jedynie te, której tutaj dotyczyły rażącego naruszenia prawa. Mając zatem na uwadze, iż kwestia wykładni przepisu nie może stanowić rażącego naruszenia prawa (co obszernie uzasadniono) nie można czynić organowi zarzutu pominięcia rozważań dotyczących wykładni wskazywanych przepisów prawa. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 153 p.p.s.a. poprzez pominięcie kwestii rzekomego przesądzenia przez WSA w Łodzi (vide wyrok II Sa/Łd 179/10) kwestii braku podstaw do wstrzymania przedmiotowych płatności za rok 4 i 5 w pełni zgodzić się tutaj należy z wyjaśnieniami organu przedstawionymi w sprawie. Zasadnie bowiem wskazywano, iż organ związany był rozstrzygnięciem Sądu w zakresie dotyczącym oddalenia skargi na postanowienie w sprawie odmowy przywrócenia terminu. W zakresie jednak w jakim Sąd rozpoznający wówczas sprawę wyszedł poza granice przedmiotu sprawy tj. w zakresie w jakim zawarł w uzasadnieniu wyroku rozważania dotyczące skutku niezachowania terminu dla praw i uprawnień strony, organ nie był związany w tej części poglądami Sądu wyrażonymi w uzasadnieniu tego wyroku. Podkreślić tutaj znowu należy, iż okoliczności dotyczące sygnalizowanej tutaj wykładni przepisu określającego charakter prawny omawianego terminu podnoszone być mogły w toku "zwykłego" postępowania dotyczącego wstrzymania przedmiotowych płatności a nie w kolejnej sprawie wszczętej w trybie nadzwyczajnym. Reasumując zatem zdaniem Sądu organ wydając ww. decyzję w oparciu o ww. przepisy prawa nie wydał jej z rażącym naruszeniem prawa na które powołują się strony skarżące. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się uchybień w postępowaniu i rozstrzygnięciach organów administracji, które mogłyby doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji i z powyższych względów na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2003 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 tekst jednolity ze zm.) orzekł jak w sentencji.