V SA/Wa 847/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Michał Sowiński po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi N. S. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia (...) lutego 2017 r. nr (...) w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu "Ułatwiania startu młodym rolnikom" postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji N. S. (dalej "skarżąca") w skardze na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji spowodować może, z dużą dozą prawdopodobieństwa, konieczność ogłoszenia zakończenia i likwidacji prowadzonej przez skarżącą działalności. Skarżąca podniosła, że rozpoczynając działalność poczyniła znaczne inwestycje obejmujące zakup gruntów rolnych, remont budynków gospodarskich, pozyskanie maszyn i produktów rolniczych. Poczynione przez nią inwestycje pochłonęły prawie całkowicie środki finansowe, jakimi dysponowała skarżąca, w tym środki przyznane przez Agencję. Podkreśliła, że prowadzenie gospodarstwa wymaga stałych inwestycji i zasilania w kolejne środki finansowe, co potrzebne jest m.in. w celu dalszego remontu zabudowań, czy też modernizacji parku maszynowego. Samo bieżące funkcjonowanie gospodarstwa pociąga za sobą wydatki finansowe, np. zakup paliwa, opału, środków do produkcji rolnej, środków ochrony roślin itd. W powyższych okolicznościach, zdaniem skarżącej, wykonanie zaskarżonej decyzji i ściągnięcie kwoty określonej w zaskarżonej decyzji, pozbawi ją wszelkich aktywów koniecznych do finansowania działalności. Skutki wykonania objętej skargą decyzji byłyby niezmiernie trudne do odwrócenia, a z pewnością, nie byłyby możliwe w takim przedziale czasowym, który dałby się pogodzić z prowadzoną działalnością. Wykonanie decyzji pozbawiłoby skarżącą środków koniecznych do bieżącego prowadzenia działalności, co z kolei prowadziłoby z dużym prawdopodobieństwem do likwidacji gospodarstwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Podniesione bowiem we wniosku twierdzenia nie zostały poparte żadnymi dokumentami. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym miedzy innymi w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn.akt GZ 138/2004, podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową lub uszczerbek niemajątkowy), które nie będą mogły być wynagrodzone przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona skarżąca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia NSA z 14 listopada 2006 r., II FZ 585/06, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie wystarczy zatem ogólny tylko wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. W niniejszej sprawie skarżąca takich dokumentów nie przedstawiła. Sąd nie miał zatem możliwości porównania obciążenia wynikającego z zaskarżonej decyzji z sytuacją finansową skarżącej. Tym samym Sąd nie mógł rzetelnie ocenić, że wykonanie tej decyzji pociągnie za sobą skutki, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Podkreślić należy, iż w judykaturze utrwalony jest już pogląd, zgodnie z którym, podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny (por. postanowienia NSA: z dnia 25 kwietnia 2012 r., II FSK 498/12; z dnia 10 maja 2011 r., II FZ 106/11;z dnia 9 września 2011 r., II FSK 1501/11; z dnia 28 września 2011 r., I FZ 219/11 i z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07). Reasumując stwierdzić należy, iż skoro skarżąca nie uprawdopodobniła niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody, to nie można przyjąć twierdzenia, że wykonanie decyzji spowodowałoby taką szkodę, a co więcej "znaczną szkodę". Skarżąca nie wykazała również argumentów przemawiających za tym, że wykonanie decyzji mogłoby rodzić niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Samo stwierdzenie o grożącym skarżącej zakończeniu działalności gospodarczej w razie wykonania zaskarżonej decyzji, niepoparte żadnymi dokumentami mogącymi potwierdzić istnienie takiego zagrożenia nie jest w tym zakresie wystarczające. Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 1, § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji