V SA/Wa 882/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Zawiślak (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektor Izby Celnej w W. z dnia [...] stycznia 2016 r. Nr [...] w przedmiocie : wymierzenie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry p o s t a n a w i a Odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako: "skarżąca" lub "Spółka") złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że w chwili obecnej Spółka otrzymała jeszcze kilka innych decyzji wymierzających kary pieniężne na łączną kwotę około 150.000,00 zł., która w sposób znaczący przekracza możliwości finansowe Spółki. Majątek skarżącej, jak zaznaczyła, nie starczyłby nawet na pokrycie części wskazanej kwoty, natomiast konieczność zapłaty kar, czy też ewentualna egzekucja z ruchomości bądź nieruchomości spowoduje całkowitą likwidację Spółki i może spowodować nieodwracalne skutki, co ma istotne znaczenie z punktu widzenia możliwości uchylenia zaskarżonej decyzji przez tut. Sąd. Wraz z pismem procesowym z [...] czerwca 2016 r. skarżąca nadesłała dokumentację finansową Spółki obejmującą: rachunek zysków i strat (wstępny), bilans (wstępny) oraz zestawienie obrotów i sald za 2015 rok, rachunek zysków i strat, bilans oraz zestawienie obrotów i sald za okres od 1 stycznia do 30 kwietnia 2016 r. oraz zaświadczenie z B. S.A. o posiadanych rachunkach bankowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej jako: "p.p.s.a"), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie Sąd powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o ocenę wniosku skarżącego, jak i materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, np. uzyskanego przy rozpoznaniu prawa pomocy, w aspekcie wystąpienia bądź też nie wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Jednakże wykazanie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. np. post. NSA: z dnia 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04; z dnia 6 listopada 2009 r., sygn. akt II OZ 975/09; z dnia 25 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OZ 692/11; z dnia 8 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GZ 132/12; z dnia 31 lipca 2013 r. sygn. akt II OSK 1651/13 dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., a pojawiające się zwroty nieostre wiążą się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. W przedmiotowej sprawie z analizy dokumentów nadesłanych przez stronę wynika, że za rok 2014 skarżąca uzyskała przychód netto w wysokości 837.468,95 zł oraz uzyskała zysk netto w wysokości 16.301,32. W roku 2015 Spółka uzyskała przychód netto 2.516.515,85 zł, jednocześnie wykazała stratę netto w wysokości 89.112,72 zł. W okresie od 1 stycznia do 30 kwietnia 2016 r. skarżąca osiągnęła natomiast przychód w wysokości 1.121.473,72 zł wykazując jednocześnie stratę w wysokości 72.790,01 zł. Podkreślenia wymaga, że konieczność uiszczenia kary w wysokości wyższej od osiągniętego zysku nie oznacza jeszcze utraty płynności finansowej. Dla oceny skutków wykonania zaskarżonej decyzji bardziej miarodajna może być wysokość przychodu z prowadzonej działalności gospodarczej, która w przypadku skarżącej spółki wielokrotnie przewyższa wysokość nałożonej kary. (por. postanowienie NSA z 5 kwietnia 2016 r., sygn. akt II GZ 293/16). Przyjąć zatem należy, że stale rosnący przychód, który uzyskuje skarżąca, przeczy jej twierdzeniom o negatywnej kondycji finansowej firmy i jej ewentualnej niewypłacalności. Należy zauważyć, iż znaczne zwiększenie się kosztów działalności operacyjnej Spółki, które ma wpływ na ogólny wynik finansowy zaprezentowany w przedłożonej dokumentacji finansowej, obejmuje m.in. wzrost środków przeznaczonych na wynagrodzenia. W 2014 roku była to kwota 257.523,13 zł, ale już w 2015 roku, który Spółka zakończyła stratą, kwota ta wyniosła 803.316,74 zł, czyli wzrosła ponad trzykrotnie. Tendencja wzrostowa utrzymuje się nadal, bowiem za pierwsze cztery miesiące 2016 r. na wynagrodzenia przeznaczono kwotę 326.627,31 zł. Powyższe jednoznacznie wskazuje, iż skarżąca znajduje się w dobrej sytuacji finansowej. Tak znaczący wzrost środków przeznaczonych na wynagrodzenia może oznaczać bądź wzrost zatrudnienia w Spółce, co w konsekwencji przełoży się na wzrost jej rentowności w kolejnych okresach rozliczeniowych, bądź znaczący wzrost wynagrodzeń pracowników dotychczas zatrudnionych, na co biorąc pod uwagę racjonalność gospodarowania pozwolić sobie może tylko przedsiębiorca w dobrej sytuacji ekonomicznej. Drugim z czynników mającym istotny wpływ na wynik finansowy Spółki jest sposób prowadzenia przez nią działalności gospodarczej, który w dużej części opiera się o usługi świadczone przez firmy zewnętrzne. Z przedłożonego rachunku zysków i strat za okres od 1 stycznia do 30 kwietnia 2016 r. wynika, że w ramach kosztów działalności operacyjnej na "usługi obce" Spółka wydatkowała kwotę 622.808,25 zł, w 2015 zaś była to kwota 1.275.537,09 zł. Nie można zatem podzielić stanowiska skarżącej, że kary pieniężne nałożone na spółkę, w sposób znaczący przekraczają jej możliwości finansowe. Podkreślić należy, że wywieranie skutków finansowych dla zobowiązanego do zapłaty wymierzonej kary pieniężnej jest prawidłową konsekwencją egzekucji administracyjnej i choć skutki w tym zakresie są oczywiste i ujemne prowadzą do zmniejszenia majątku. Jednak uszczuplenie stanu finansowego nie jest wystarczającą przesłanką wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji administracyjnej. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z zaskarżonej decyzji, nawet przy uwzględnieniu sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z 17 września 2014 r., sygn. akt: I OZ 737/14). Każda bowiem decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji można otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (por. postanowienie NSA z dnia 29 listopada 2013 r., sygn. akt: II GZ 684/13). W rozpatrywanym przypadku strona skarżąca wprawdzie przedstawiła zestawienie posiadanych środków pieniężnych, jakimi dysponuje, jednakże kara nałożona zaskarżoną decyzją, w ocenie Sądu, na tym etapie, nie grozi wyrządzeniem Spółce znacznej szkody lub spowodowaniem dla niej nieodwracalnych skutków. W świetle powyższego Sąd uznał, że strona skarżąca nie uprawdopodobniła, iż w stosunku do niej zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z powyższych względów Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.