V SA/Wa 921/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska - Urbaniak (spr.), Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Protokolant - ref. staż. Małgorzata Skomiał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2014 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] stycznia 2014 r. Dyrektor Izby Celnej w Warszawie (dalej: Dyrektor Izby) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w C. (dalej: Naczelnik Urzędu) z [...] sierpnia 2012 r. określającą P. Sp. z o.o. Sp. komandytowa w M. (dalej: podatnik lub skarżąca) zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił przebieg postępowania przed organem I instancji i wskazał, że skarżąca [...] kwietnia 2010 r. zakupiła w Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej powypadkowy pojazd marki [...] nr [...], poj. silnika 3500 cm3, rok produkcji 2009. W dniu [...] czerwca 2010 r. podatnik dokonał zgłoszenia przedmiotowego pojazdu do procedury dopuszczenia do obrotu na obszarze celnym UE, w niemieckim Urzędzie Celnym. Towar uzyskał status towaru wspólnotowego i następnie przemieszczony do kraju w ramach nabycia wewnątrzwspólnotowego. W dniu [...] lipca 2010 r., podatnik złożył w Urzędzie Celnym w C. deklarację uproszczoną nabycia wewnątrzwspólnotowego z tytułu przemieszczenia ww. samochodu osobowego, z terytorium państwa członkowskiego (Niemiec) na terytorium kraju, wskazując podstawę opodatkowania w kwocie 24.880,00 zł oraz obliczył i wykazał kwotę podatku akcyzowego w wysokości 4.628,00 zł. Pismem z [...] października 2010 r. Naczelnik UC wezwał podatnika do zmiany wysokości podstawy opodatkowania lub wskazania przyczyn uzasadniających zastosowanie wskazanej wysokości podstawy opodatkowania. Odpowiadając na wezwanie pismem z [...] października 2010 r. podatnik odmówił zmiany podstawy opodatkowania oraz załączył opinię rzeczoznawcy z [...] lipca 2010 r. Naczelnik Urzędu postanowieniem z [...] stycznia 2011 r. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe wobec skarżącej w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki [...] . Po przeprowadzeniu postępowania podatkowego decyzją z [...] lutego 2011 r. Naczelnik Urzędu określił zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki [...] w kwocie 5.764,00 zł. Na skutek rozpatrzenia odwołania podatnika, Dyrektor Izby decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. uchylił w całości decyzję wydaną przez organ I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. W uzasadnieniu wskazano na nieprawidłowe działanie organu przy oznaczeniu adresata postępowania administracyjnego. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Naczelnik Urzędu wydał decyzję z dnia [...] sierpnia 2012 r., na mocy której określił zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki [...] w kwocie 7.484,00 zł. W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji Naczelnik Urzędu wskazał, iż zadeklarowana przez podatnika podstawa opodatkowania, tj. 24.880,00 zł, znacznie odbiegała od średniej wartości rynkowej pojazdu. Naczelnik Urzędu określił wartość przedmiotowego pojazdu w oparciu o załączoną przez podatnika opinię techniczną. Następnie stosując metodę stopnia uszkodzenia ustalił wartość samochodu, bez uwzględnienia współczynnika zbywalności, korekty za ilość właścicieli oraz indywidualny zakup za granicą. Po pomniejszeniu tej kwoty o podatek od towarów i usług wg stawki 22% oraz kwotę podatku akcyzowego wg stawki 18,6%, podstawa opodatkowania akcyzą wyniosła 40.237,00 zł. Podatnik złożył odwołanie od powyższej decyzji, w którym nie zgodził się z kwotą zobowiązania podatkowego wyliczoną przez Naczelnika Urzędu. Decyzji zarzucił naruszenie przepisów art. 104 ust. 6, ust. 8 ust. 9 i ust. 11 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. z 2011 r. Nr 108, poz. 626 ze zm.; dalej: u.p.a.) oraz art. 120, art. 121, art. 122, art. 180, art. 187, art. 191 i art. 197 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, ze zm.; dalej: o.p.). Dyrektor Izby, po ponownym rozpoznaniu sprawy na skutek wniesionego odwołania, decyzją z [...] stycznia 2014 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu, uznając jej słuszność pod względem faktycznym i prawnym. Na wstępie organ odwoławczy wskazał na podstawy prawne wynikające z przepisów ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym, określające podstawy, wysokość i sposób opodatkowania. Stosownie do art. 100 ust. 1 pkt 2 u.p.a. – w przypadku samochodu osobowego przedmiotem opodatkowania akcyzą jest nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Przy czym pod pojęciem "nabycie wewnątrzwspólnotowe", stosowanie do art. 2 ust. 1 pkt 9 u.p.a., należy rozumieć przemieszczenie wyrobów akcyzowych lub samochodów osobowych z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju. W myśl art. 101 ust. 2 pkt 1 u.p.a. – obowiązek podatkowy z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym powstaje z dniem przemieszczenia samochodu osobowego z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju - jeżeli nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel nastąpiło przed przemieszczeniem samochodu na terytorium kraju. Zgodnie zaś z art. 102 ust. 1 u.p.a. – podatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, która dokonuje czynności, o których mowa w art. 100 ust. 1 lub 2. Zgodnie z art. 106 ust. 2 i 3 u.p.a. – podatnik z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego jest obowiązany po dokonaniu jego przemieszczenia na terytorium kraju, bez wezwania organu podatkowego złożyć deklarację uproszczoną, według ustalonego wzoru, właściwemu naczelnikowi urzędu celnego w terminie 14 dni, licząc od dnia powstania obowiązku podatkowego, nie później jednak niż w dniu rejestracji samochodu osobowego na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Podatnik z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego jest obowiązany po dokonaniu jego przemieszczenia na terytorium kraju, bez wezwania organu podatkowego dokonać obliczenia i zapłaty na rachunek właściwej izby celnej, akcyzy w terminie 30 dni, licząc od dnia powstania obowiązku podatkowego, nie później jednak niż w dniu rejestracji samochodu osobowego na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Stosowanie do art. 104 ust. 6 u.p.a. – podstawą opodatkowania z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego dopuszczonego wcześniej do obrotu w innym państwie członkowskim Wspólnoty Europejskiej zgodnie z przepisami celnymi, ale niezarejestrowanego na terytorium innego państwa członkowskiego jest wartość, o której mowa w ust. 1 pkt 3, z uwzględnieniem prowizji, kosztów transportu i ubezpieczenia, jeżeli nie zostały uwzględnione w cenie, ale zostały już poniesione do miejsca, w którym nastąpiło objęcie towaru procedurą celną. Przy czym w myśl ust. 12 – do przeliczenia podstawy opodatkowania wyrażonej w walucie obcej stosuje się bieżący kurs średni waluty obcej wyliczony i ogłoszony przez Narodowy Bank Polski w dniu powstania obowiązku podatkowego. Dyrektor Izby wskazał, że podstawą opodatkowania jest kwota, jaką nabywca jest zobowiązany zapłacić. Jeżeli jednak wysokość podstawy opodatkowania samochodu osobowego, bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od średniej wartości rynkowej tego samochodu osobowego, organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej wzywa podatnika do zmiany wysokości podstawy opodatkowania lub wskazania przyczyn uzasadniających podanie jej wysokości w kwocie znacznie odbiegającej od średniej wartości rynkowej samochodu osobowego (art. 104 ust. 8 u.p.a.). Przy wyliczaniu podstawy opodatkowania ustawodawca posługuje się średnią wartością rynkową samochodu osobowego, która to ustalana jest na podstawie notowanej na rynku krajowym, w dniu powstania obowiązku podatkowego, średniej ceny zarejestrowanego na terytorium kraju samochodu osobowego tej samej marki, modelu, rocznika oraz - jeżeli jest to możliwe do ustalenia - z tym samym wyposażeniem i o przybliżonym stanie technicznym, co nabyty na terytorium kraju lub nabyty wewnątrzwspólnotowo samochód osobowy (art. 104 ust. 11 u.p.a.). Dyrektor Izby wskazał, że ustalenie średniej rynkowej, o jakiej mowa w art. 104 ust. 11 u.p.a., nie wiąże się z obowiązkiem ustalania podstawy opodatkowania z uwzględnieniem opinii rzeczoznawcy. Obowiązuje zaś reguła, że dowodem może być wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia, a co nie jest sprzeczne z prawem. Dyrektor Izby podkreślił, że po wezwaniu, o którym mowa w art. 104 ust. 8 u.p.a., inicjatywa procesowa co do wykazania wartości samochodu, przerzucona zostaje na podatnika. Tym samym albo zmieni on wysokość podstawy opodatkowania wynikającą ze złożonej deklaracji podatkowej, albo wskaże przyczyny dla których przyjął, że samochód przedstawia wartość niższą od średniej wartości rynkowej takiego samochodu. Mając powyższe na uwadze, Dyrektor Izby wskazał, że stwierdzona przez Naczelnika Urzędu różnica pomiędzy średnią wartością rynkową samochodu osobowego (sprowadzona do wartości netto) z uwzględnieniem uzasadnionych korekt (40.237,00 zł), a wartością podstawy opodatkowania zadeklarowaną przez podatnika (24.880,00 zł), wyniosła ok. 38%. Następnie Dyrektor Izby wskazując na przyczyny odstępstwa od zadeklarowanej przez podatnika podstawy opodatkowania od średniej ceny samochodu, wyjaśnił, że opinia z [...] marca 2010 r. została sporządzona przez rzeczoznawcę, który dysponuje wiadomościami specjalnymi, zgodnie ze standardami Stowarzyszenia Rzeczoznawców Techniki Samochodowej i Ruchu Drogowego zmieszczonymi w Instrukcji określania wartości pojazdów nr 1/2005. Niemniej jednak Dyrektor Izby nie w całości dał jej wiarę, bowiem w skład średniej wartości rynkowej nie będą wchodziły korekty wartości wynikające z subiektywnych przekonań nabywców pojazdów, czy też elementy nie mające wpływu na średnią cenę rynkową pojazdów na terytorium kraju, bo też są już w niej ujęte. Dyrektor Izby wskazał, że w ww. opinii rzeczoznawca przyjął wartość bazową ocenianego pojazdu w kwocie brutto 104.00,00 zł, a po odliczeniu korekt wyliczył wartość samochodu w stanie uszkodzonym –36.017,00 zł (metoda zredukowanego kosztu naprawy). Natomiast z wyliczeń Dyrektora Izby – z pominięciem elementów subiektywnych (korekty za indywidualny zakup za granicą i liczbę właścicieli) – wynika, że średnia wartość rynkowa pojazdu wyniosła 58.220,00 zł, a po odliczeniu podatku VAT i akcyzy 40.237,00 zł. W związku z powyższym Dyrektor Izby wskazał, że różnica pomiędzy wartością rynkową samochodu ustaloną z uwzględnieniem uzasadnionych korekt (40.237,00 zł), a wartością podstawy opodatkowania wynikającą z deklaracji AKC-U (24.880,00 zł) jest na tyle istotna (15.367,00 zł, tj. 38%), że organ podatkowy jest uprawniony do określenia wysokości podstawy opodatkowania zgodnie z art. 104 ust. 9 u.p.a. Dyrektor Izby w dalszej kolejności wyjaśnił sposób wyliczenia zobowiązania podatkowego oraz wskazał, że w sprawie nie naruszono przepisów postępowania, które dawałyby podstawy do uchylenia decyzji organu podatkowego I instancji. W skardze z 25 lutego 2014 r. złożonej do tutejszego Sądu przez skarżącą spółkę, wniesiono o uchylenie decyzji Dyrektora Izby z [...] stycznia 2014 r. Zaskarżonej decyzji podatnik zarzucił naruszenie przepisów: 1. art. 104 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 6 u.p.a. poprzez ich niezastosowanie skutkujące ustaleniem podstawy opodatkowania w oparciu o średnią wartość rynkową pojazdu; 2. art.104 ust.8 u.p.a. polegające na tym, iż wobec nieprawidłowego wskazania firmy podatnika (dane niezgodne z rejestrem) przy piśmie z dnia [...] października 2010r. wzywającym do wskazania przyczyny, dla której wysokość podstawy opodatkowania znacznie odbiega od średniej wartości rynkowej, wezwanie nie zostało ponowione; 3. art.104 ust.8 u.p.a. poprzez jego błędną wykładnię objawiającą się z uznaniu, iż wysokość podstawy opodatkowania wskazana przez skarżącego w deklaracji znacznie odbiega od średniej wartości rynkowej oraz, iż skarżący nie wskazał przyczyny uzasadniającej podanie podstawy opodatkowania właśnie w takiej wysokości; 4. art. 104 ust. 8, 9 i 11 u.p.a. poprzez ich bezpodstawne zastosowanie objawiające się w przyjęciu, iż w zaistniałym stanie faktycznym podstawa opodatkowania powinna być przyjęta jako średnia wartość rynkowa samochodu osobowego; 5. art.104 ust.11 u.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie polegające na odrzuceniu korekt, które biegły rzeczoznawca przyjął w złożonej przez skarżącego opinii; 6. art.121, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 o.p. poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów państwa oraz niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności poprzez nienależyte zbadanie przyczyn odbiegania podstawy opodatkowania nabytego samochodu od średniej wartości rynkowej w kraju w rozumieniu art.104 ust.8 u.p.a.; 7. art. 197 § 1 o.p. poprzez jego niezastosowanie i niepowołanie biegłego w przypadku uznania, iż wycena przedłożona przez stronę wymaga weryfikacji; 8. art. 133 o.p. poprzez nieprawidłowe oznaczenie strony, które zgodnie z danymi w rejestrze powinno brzmieć P. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa (ewentualnie sp.k.) Powyższe zarzuty skarżący rozwinął w motywach skargi. Ponadto załączył wydruki przykładowego ogłoszenia motoryzacyjnego samochodu marki [...] rok prod. 2009 z amerykańskiej strony internetowej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związanym, stosownie do art. 134 p.p.s.a., zarzutami i wnioskami skargi, uznał, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa . Spór w rozpatrywanej sprawie dotyczy określenia podstawy opodatkowania z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia powypadkowego samochodu osobowego marki [...], poj. silnika 3500 cm3, rok prod. 2009, a w konsekwencji prawidłowości określenia przez organy zobowiązania w podatku akcyzowym z tego tytułu, a także kwestii czy nawet ta ustalona przez organ celny podstawa pozwala na zastosowanie instytucji przewidzianej w art. 104 ust. 8 i 9 u.p.a. W podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego, podstawę opodatkowania, co do zasady, stanowi kwota, którą podatnik jest obowiązany zapłacić za samochód osobowy – art. 104 ust. 1 pkt 2 u.p.a. Ustawodawca przewidział pewne odstępstwa od tej zasady, opierając podstawę opodatkowania na kryterium wartości samochodu. Tak jest w przypadku, o którym mowa w art. 101 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 104 ust. 1 pkt 2 in fine u.p.a., czy też w sytuacji opisanej w art. 104 ust. 8 i 9 u.p.a. W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że są to jednak wyjątki od zasady i jako takie nie powinny być interpretowane w sposób rozszerzający. Zastosowane w tej sprawie przez organy przepisy art. 104 ust. 8 i 9 u.p.a. stanowią, że jeżeli wysokość podstawy opodatkowania w przypadku czynności, o których mowa w art. 100 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz ust. 2, bez uzasadnionej przyczyny znacznie odbiega od średniej wartości rynkowej tego samochodu osobowego, organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej wzywa podatnika do zmiany wysokości podstawy opodatkowania lub wskazania przyczyn uzasadniających podanie jej wysokości w kwocie znacznie odbiegającej od średniej wartości rynkowej samochodu osobowego. W razie nieudzielenia odpowiedzi, niedokonania zmiany wysokości podstawy opodatkowania lub niewskazania przyczyn, które uzasadniają podanie jej wysokości znacznie odbiegającej od średniej wartości rynkowej samochodu osobowego, organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej określi wysokość podstawy opodatkowania. Należy zwrócić uwagę na fakt, iż Podatnik wezwany w trybie wyżej wskazanym nie wskazał przyczyn dla których wartość samochodu odbiega znacznie od cen rynkowych, ale złożył opinię rzeczoznawcy, która miała wykazać, że zgłoszona do opodatkowania wartość samochodu jest zgodna ze średnia wartością rynkową ( i wyższa od ceny wynikającej z umowy kupna-sprzedaży). Dalej należy podkreślić, że organ dla ustalenia wartości samochodu na rynku polskim przyjął dane i wyliczenia z opinii rzeczoznawcy sporządzonej na zlecenie strony. Odmówił jednak zastosowania kilku korekt tej wartości, które w swych wyliczeniach przyjął rzeczoznawca tj. korekty za liczbę właścicieli, indywidualny zakup za granicą oraz tzw. współczynnik zbywalności. W ocenie Sądu takie działanie organów znajduje pełne uzasadnienie w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Istotnie z materiału dowodowego nie wynika, aby zakupiony pojazd przed nabyciem przez skarżącą był przedmiotem własności większej ilości podmiotów. Z dokumentu CERTIFICATE OF TITLE wynika, że samochód był własnością S. CO., która to spółka sprzedała w dniu [...] kwietnia 2010 r. samochód na rzecz T., od którego to podmiotu kilka dni później pojazd został nabyty przez skarżącą. Rację ma organ, że firma T. była nie użytkownikiem auta, ale pośrednikiem w sprzedaży, co wynika nie tylko z jej nazwy, ale także z faktu, że skarżąca nabyła od tego podmiotu kilka aut powypadkowych ( wynika to z innych spraw rozpatrywanych w tut. Sądzie ). Sąd aprobuje także pogląd organów, iż brak jest podstaw do zastosowania korekty za indywidualny zakup pojazdu za granicą w każdym przypadku, także wtedy gdy zakup jest dobrze udokumentowany np. następuje od firmy, która profesjonalnie zajmuje się pośrednictwem w kupnie – sprzedaży samochodów. Także pozostałe czynniki, które zdaniem rzeczoznawcy mają uzasadniać zastosowanie tego współczynnika korygującego, w sprawie niniejszej nie występują. Samochód miał bowiem krótki okres eksploatacji i niewielki przebieg. Jeśli zaś chodzi o tzw. współczynnik zbywalności, to w orzecznictwie generalnie aprobowany jest pogląd, że nie może być on stosowany w sprawach dot. ustalania wartości samochodu dla potrzeb wymiaru podatku akcyzowego. Zgodnie bowiem z art. 104 ust. 11 ustawy o podatku akcyzowym średnią wartością rynkową samochodu osobowego jest wartość ustalana na podstawie notowanej na rynku krajowym, w dniu powstania obowiązku podatkowego, średniej ceny zarejestrowanego na terytorium kraju samochodu osobowego tej samej marki, tego samego modelu, rocznika oraz - jeżeli jest to możliwe do ustalenia - z tym samym wyposażeniem i o przybliżonym stanie technicznym, co nabyty na terytorium kraju lub nabyty wewnątrzwspólnotowo samochód osobowy. Średnia cena zawiera w sobie współczynnik zbywalności, jest zobiektywizowana. Nie możemy więc ustalać wartości tego konkretnego samochodu z uwzględnieniem czynników subiektywnych, ale średnią wartość rynkową. Reasumując, w ocenie Sądu organy podatkowe dokonały prawidłowych ustaleń w zakresie stanu faktycznego. Jak słusznie wskazuje organ odwoławczy z zasady prawdy obiektywnej, wynika, że główny ciężar dowodzenia obciąża organ podatkowy, co nie oznacza, że obowiązek poszukiwania i przedstawiania dowodów co do okoliczności istotnych w sprawie spoczywa wyłącznie na organach podatkowych. Normy prawa materialnego mogą bowiem różnie kształtować rozkład ciężaru dowodu. W określonych podatkowych stanach faktycznych, w których ustawodawca uzna to za celowe, a więc uzasadnione interesem podatnika lub interesem publicznym, ciężar dowodzenia obarczać może również stronę postępowania. Tak więc organy podatkowe nie mają obowiązku w dochodzeniu prawdy materialnej poszukiwać bez końca dowodów mających potwierdzić dany fakt, jeżeli argumentów w tym zakresie nie dostarcza sama strona i nie wskazuje na istnienie w sprawie tych okoliczności (por. wyrok NSA z dnia 26 lipca 2011 r., sygn. akt I FSK 1044/10. Zasada prawdy obiektywnej nie oznacza, że organy podatkowe mają nieograniczony niczym obowiązek dowodzenia, poszukiwania, przeprowadzania dowodów korzystnych dla podatnika. W szczególności poszukiwania takich dowodów w posiadaniu których może być sam podatnik, albo o istnieniu, których tylko on może wiedzieć (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 marca 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 1731/11). Jak bowiem trafnie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 lutego 2008 r., sygn. akt II FSK 1671/06, ustawodawca nie nałożył na organy podatkowe obowiązku wyjaśnienia stanu faktycznego, co w pewnych sytuacjach byłoby nierealne, lecz jedynie zobowiązał go do podejmowania działań w celu wyjaśnienia tego stanu (por.: B. Gruszczyński, [w:] S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Ordynacja podatkowa. Komentarz, LexisNexis Warszawa 2011, s. 628 i n.). Stąd podnoszenie przez podatnika dopiero na etapie postępowania sądowego okoliczności faktyczne, które to nie były znane organom podatkowym, bowiem nie zostały przez niego ujawnione, nie może być utożsamiane z naruszeniem przez te organy przepisów postępowania. Dotyczy to odmienności rynku amerykańskiego co do cen samochodów uszkodzonych. Na kwestię tę podatnik nie powoływał się w szczególności w odpowiedzi na wezwanie organu dokonane w trybie art. 104 ust. 8 u.p.a. Organ nie miał więc obowiązku sam tych okoliczności ustalać i z braku tych ustaleń nie można czynić organowi zarzutu. Należy jeszcze raz podkreślić, iż wartość samochodu została ustalona w oparciu o dowody dostarczone przez podatnika, a dowody te zostały poddane przez organy ocenie dokonanej zgodnie z regułami wynikającymi z art. 191 Ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu organ nie musiał przy ustalaniu wartości posłużyć się opinią biegłego, gdyż ocena przedłożonych przez stronę dokumentów nie wymagała w żadnym momencie wiadomości specjalnych ( art.197 § 1 O.p. ). Nie ulega też wątpliwości, że prawidłowo - w ocenie Sądu - ustalona wartość samochodu odbiega znacznie ( o 38%) od zadeklarowanej przez podatnika . Niezasadne są także pozostałe zarzuty dot. naruszenia przepisów postępowania. W ocenie Sądu brak było podstaw do ponownego wzywania podatnika do zmiany wysokości opodatkowania. Wezwanie z 7.10.2010 r. zostało skierowane do podmiotu, który złożył deklarację AKC-U i P. Spółka Jawna na to wezwanie odpowiedziała w dniu [...].10.2010r. Taką nazwą posługiwała się spółka jawna utworzona przez trzech wspólników na pieczątkach firmowych. Reasumując, badając zaskarżoną decyzję Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że jest ona obarczona wadami skutkującymi jej uchylenie i na podstawie art. 151 p.p.s.a skarga została oddalona.