V SA/Wa 93/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Krystyna Madalińska-Urbaniak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi sprawy ze skargi K. K. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2009 postanawia: odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi Postanowieniem z 2 marca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę K. K. (zwany dalej skarżącym) z powodu wniesienia jej z uchybieniem terminu (skarga została wniesiona za pośrednictwem organu I instancji). Odpis postanowienia został doręczony skarżącemu w dniu 7 marca 2016 r. (zpo k- 52 akt sądowych). W dniu 14 marca 2016 r. (data nadania k-47) skarżący złożył zażalenie na ww. postanowienie (k-32), w piśmie tym zawarł również wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Skarżący wskazał, że przedmiotowa skarga została prawidłowo złożona do przesłania właściwemu organowi w organie podrzędnym tj. sekretariacie Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] co jego zdaniem jest równoznaczne z nadaniem skargi tego dnia za pośrednictwem Poczty Polskiej, In Post. Podniósł, że w jego miejscu zamieszkania nie ma placówki Poczty Polskiej, dlatego wszelkie pisma kierowane do organu nadrzędnego tj. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR składał w sekretariacie Kierownika Biura Powiatowego, (jak stwierdził zresztą po to ono jest ustanowione) i data wpływu zawsze jest uznana za ostateczną. Jednocześnie z zażaleniem i wnioskiem skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym tj. zwolnienie od kosztów i ustanowienie adwokata. Postanowieniem z dnia 31 marca 2016 r. straszy referendarz sadowy uwzględnił wniosek skarżącego i przyznał prawo pomocy we wnioskowanym zakresie. Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła adw. A. H. na pełnomocnika skarżącego. W dniu 1 czerwca 2016 r. radca prawny A. H. działający z substytucji adwokat A. H. złożył: 1. pismo zatytułowane zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Warszawie z dnia 2 marca 2016 r. 2. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Warszawie z dnia 2 marca 2016 r. Sąd pismo zatytułowane zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Warszawie z dnia 2 marca 2016 r. potraktował jako uzupełnienie zażalenia wniesionego przez skarżącego. Natomiast wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Warszawie z dnia 2 marca 2016 r. zostanie rozpoznany po rozpoznaniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 86 i art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.), dalej p.p.s.a. uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o jego przywrócenie i uczyni to w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, dokonując jednocześnie czynności, dla której określony był ów termin, a we wniosku uprawdopodobni okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu temu terminu i uchybienie to powoduje dla strony ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego. Zgodnie zaś z treścią art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. W rozpoznawanej sprawie skarżący złożył jednocześnie zażalenie na postanowienie odrzucające skargę oraz wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ukształtował się pogląd, iż czynności procesowe polegające na równoczesnym złożeniu środka zaskarżenia od orzeczenia wydanego na skutek uchybienia przez stronę terminowi procesowemu i wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności, wykluczają się wzajemnie zarówno z powodu konkurencyjności zawartych w nich wniosków, zmierzających do wywołania przeciwstawnych skutków procesowych, jak i sprzeczności wewnętrznej ich podstaw. Wniosek o przywrócenie terminu jest oparty na twierdzeniu, że do uchybienia terminowi doszło, jednakże nastąpiło to bez winy strony, która w takim wniosku wskazuje przyczyny usprawiedliwiające to uchybienie. Natomiast środek zaskarżenia od orzeczenia wydanego na skutek uchybienia przez stronę terminowi do dokonania czynności procesowej jest oparty na twierdzeniu, że do uchybienia nie doszło (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 kwietnia 2015 r., sygn. akt II FZ 220/15; z 10 marca 2016 r., sygn. akt II OZ 209/16; z 14 grudnia 2015 r., sygn. akt I FZ 523/15; z 19 sierpnia 2015 r., sygn. akt II OSK 1873/15; z dnia 2 kwietnia 2015 r., sygn. akt II OZ 233/15, dostępne w Internecie). Podkreśla się także, że aby skutecznie rozpoznać wniosek o przywrócenie terminu konieczne jest jednoznaczne stwierdzenie, że do uchybienia terminu rzeczywiście doszło. Jeżeli zatem strona kwestionuje uchybienie terminu, to nie może skutecznie złożyć wniosku o przywrócenie terminu. Mając powyższe na uwadze Sąd na mocy art. 88 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.