V SA/Wa 96/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Irena Jakubiec-Kudiura po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako: "Skarżąca") złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W., którą utrzymano w mocy decyzję organu I instancji o wymierzeniu skarżącej kary pieniężnej w kwocie 12.000 zł. W skardze strona wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Brak wstrzymania wykonalności tej decyzji skutkować będzie realnym zagrożeniem dla dalszego bytu gospodarczego skarżącej i wiążącą się z tym znaczną szkodą oraz trudnymi do odwrócenia skutkami. Jak zaznaczono, mimo, iż 2014 r. zakończył się dla spółki zyskiem w wysokości 436.227,28 zł, to już pierwszy kwartał 2015 r. zakończył się stratą w wysokości 1.893.031,61 zł. Skarżąca zwróciła też uwagę na pogarszającą się stale kondycję finansową spółki, dla której najważniejszym segmentem działalności gospodarczej są gry na automatach o niskich wygranych (79%) oraz gry na automatach w salonach gier (18%), natomiast pozostała działalność w zakresie kasyn gry stanowi wartość marginalną (2,5%). Skarżąca poinformowała, że nie prowadzi w zasadzie innej niż wymienione wyżej działalności gospodarczej. Podniosła, że w latach 2014-2015 nastąpi wygaśnięcie wszystkich zezwoleń na punkty gier na automatach o niskich wygranych oraz na salony gier na automatach (upłynie 6-letni okres ich ważności), co spowoduje regres w kondycji finansowej. Spółce pozostanie marginalny segment kasynowy, wskutek ograniczeń ustawowych niezdolny do generowania występujących do tej pory przychodów. Dalej Skarżąca wymieniła wszystkie postępowania, w których nałożono na nią kary pieniężne i podkreśliła, że wysokość tych kar łącznie wynosi 32.911.713,00 zł, co stanowi kwotę, której zapłata spowoduje załamanie się sytuacji finansowej spółki, wykluczając tym samym jej byt jako podmiotu gospodarczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W ocenie Sądu wniosek Skarżącej jest nie jest zasadny. Spółka nadesłała do akt sprawy szereg dokumentów, jednak żaden z nich nie obrazuje aktualnej sytuacji finansowej Skarżącej. Należy bowiem zauważyć, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji został złożony w dniu 18 grudnia 2015 r., a powołana w jego treści argumentacja odnosiła się m.in. do zysków strat jakie Skarżąca osiągnęła w roku 2014 i strat jakie poniosła w pierwszym kwartale roku 2015, podczas gdy przedstawione dokumenty obrazują stan majątkowy spółki na koniec roku 2013. Co prawda Skarżąca dołączyła do wniosku upomnienia wystawione w 2015 r. przez dyrektorów izb celnych, dotyczące niezapłaconych kar pieniężnych. Jednak Sąd nie miał możliwości porównania tych obciążeń z dokumentami źródłowymi obrazującymi aktualną sytuację finansową Skarżącej, gdyż jak wskazano powyżej takich dokumentów Skarżąca nie przedstawiła. Oznacza to, że w aktach sądowych nie ma dokumentów obrazujących aktualną sytuację majątkową spółki, w konsekwencji czego Sąd nie mógł ich przeanalizować w kontekście przesłanek wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a. Podkreślić należy, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie, lecz sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (por. postanowienie NSA z dnia 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09). Sąd podkreśla również, że gdy Strona nie wskaże okoliczności uzasadniających twierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Sąd nie jest zobowiązany do poszukiwania takich okoliczności (por. postanowienia NSA: z dnia 6 lutego 2009, sygn. akt II FZ 39/09; z dnia 25 lipca 2008r., sygn. akt II OZ 766/08. Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji.