V SO/Wa 60/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bożena Zwolenik (spr.) sędzia WSA Anna Wesołowska sędzia WSA Dariusz Zalewski po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. S. o wyłączenie sędziego Izabelli Janson od orzekania w sprawach o sygn. akt: V SAB/Wa 8/14, V SAB/Wa 20/14, V SAB/Wa 35/14, V SAB/Wa 43/14, V SAB/Wa 44/14, V SAB/Wa 45/14, V SAB/Wa 46/14, V SAB/Wa 12/15, V SAB/Wa 13/15, V SAB/Wa 14/15, V SAB/Wa 15/15, V SAB/Wa 25/15, V SAB/Wa 26/15, V SAB/Wa 27/15, V SAB/Wa 28/15, V SAB/Wa 29/15, V SAB/Wa 35/15, V SAB/Wa 45/15, V SAB/Wa 46/15, V SAB/Wa 47/15, V SAB/Wa 48/15, V SAB/Wa 49/15, V SAB/Wa 50/15, V SAB/Wa 51/15, V SAB/Wa 53/15, V SAB/Wa 54/15, V SAB/Wa 59/15, V SAB/Wa 60/15, V SAB/Wa 61/15, V SAB/Wa 62/15, V SAB/Wa 63/15, V SAB/Wa 64/15, V SAB/Wa 65/15, V SA/Wa 2743/15, V SA/Wa 2818/15, V SA/Wa 2819/15, V SA/Wa 2820/15, V SA/Wa 2821/15, V SA/Wa 3968/15, V SA/Wa 3969/15, V SA/Wa 3970/15, V SA/Wa 3971/15, V SA/Wa 3972/15 V SA/Wa 3973/15, V SO/Wa 6/14, V SO/Wa 7/14, V SO/Wa 8/14, V SO/Wa 9/14, V SO/Wa 10/14, V SO/Wa 11/14, V SO/Wa 12/14, V SO/Wa 13/14, V SO/Wa 14/14, V SO/Wa 15/14, V SO/Wa 16/14, V SO/Wa 18/14, V SO/Wa 4/15, V SO/Wa 5/15, V SO/Wa 6/15, V SO/Wa 7/15, V SO/Wa 8/15, V SO/Wa 9/15, V SO/Wa 10/15, V SO/Wa 11/15, V SO/Wa 12/15, V SO/Wa 13/15, V SO/Wa 14/15, V SO/Wa 15/15, V SO/Wa 16/15, V SO/Wa 17/15, V SO/Wa 46/15, V SO/Wa 47/15, V SO/Wa 48/15, V SO/Wa 49/15, V SO/Wa 50/15, V SO/Wa 51/15, V SO/Wa 52/15, V SO/Wa 53/15, V SO/Wa 54/15, V SO/Wa 55/15 i V SO/Wa 61/15 postanawia: oddalić wniosek Pismem z dnia 19 października 2015 r. W. S. wniósł o wyłączenie sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Izabelli Janson od rozpoznania spraw, w których W. S. występuje w charakterze skarżącego przeciwko Ministrowi Finansów. Motywując wniosek W. S. zarzucił sędziemu: – "ustawienie przebieg sprawy V SA/Wa 545/15 w wyniku zmowy z sędzią Beatą Krajewską, a przewodniczącą V wydziału Ewą Wrzesińską-Jóźków", – "poświadczenie w orzeczeniu z dnia 24 listopada 2014 r., nieprawdy co do okoliczności mającej znaczenie prawne przez stwierdzenie "skarżący i jego pełnomocnik (...) nie stawili się o terminie rozprawy powiadomieni prawidłowo", k 64", – "poświadczenie w orzeczeniu z dnia 24 listopada 2014 r., nieprawdy co do okoliczności mającej znaczenie prawne - k 65", – "wydanie orzeczenia w dniu 24 listopada 2014 r. w sprawie V SA/Wa 545/14 z użyciem dokumentu poświadczającego nieprawdę, k-59", – "wydanie orzeczenia w dniu 24 listopada 2014 r. w sprawie V SA/Wa 545/14 z użyciem dokumentu poświadczającego nieprawdę, k-64", – "wydanie orzeczenia w dniu 24 listopada 2014 r. w sprawie V SA/Wa 545/14 podczas gdy w realiach sprawy postępowanie w sprawie o sygn. akt V SO/Wa 6/14 o ukaranie Ministra Finansów grzywną za niedostarczenie kompletnych akt na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. nie zostało zakończone", – "wydanie orzeczenia w dniu 18 listopada 2014 r. w sprawie o sygn. akt V SAB/Wa 7/14 podczas gdy w realiach sprawy postępowanie w sprawie o sygn. akt V SO/Wa 16/14 o ukaranie Ministra Finansów grzywną za niedostarczenie kompletnych akt na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. nie zostało zakończone". W. S. dodał, że z uwagi na powyższe między sędzią Izabellą Janson a wnioskodawcą zachodzi stosunek osobisty tego rodzaju, że wywołuje uzasadnione wątpliwości, co do bezstronności sędziego. Dlatego, w ocenie skarżącego, sędzia Izabella Janson nie powinna uczestniczyć w dalszych sprawach pomiędzy skarżącym a Ministrem Finansów. W wykonaniu zarządzenia z dnia 27 października 2015 r. wezwano wnioskodawcę do sprecyzowania wniosku o wyłączenie sędziego poprzez wskazanie sygnatury sprawy toczącej się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, której dotyczy ww. wniosek w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W odpowiedzi na wezwanie Sądu W. S. w piśmie z dnia 23 listopada 2015 r. wskazał 81 sygnatur spraw zarejestrowanych w Wydziale V Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W oświadczeniu złożonym do akt sprawy sędzia Izabella Janson wyjaśniła, że nie istnieje żadna okoliczność, która mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość, co do jej bezstronności w sprawach wszczętych skargami lub wnioskami W. S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek o wyłączenie sędziego nie jest uzasadniony. W postępowaniu sądowoadministracyjnym kwestię wyłączenia sędziego normują przepisy art. 18 - 24 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.). Zgodnie z art. 18 i art. 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") wyłączenie sędziego od orzekania w sprawie sądowoadministracyjnej może nastąpić z mocy samej ustawy bądź też na wniosek strony. Przyczyny wyłączenia z mocy ustawy zostały enumeratywnie wymienione w art. 18 p.p.s.a. i stanowią katalog zamknięty. Tym samym nie jest możliwym orzeczenie o wyłączeniu sędziego od orzekania w sprawie z mocy ustawy w przypadkach innych niż przewidziane przez ustawodawcę. Przesłanką wyłączenia sędziego na podstawie art. 19 p.p.s.a. jest natomiast istnienie okoliczności tego rodzaju, że mogłyby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności sędziego w danej sprawie. Przyczyny wyłączenia sędziego na wniosek strony zostały przez ustawodawcę jedynie ogólnie określone. W konsekwencji zasadność wniosku o wyłączenie sędziego zależy od okoliczności faktycznych, jakie w każdym konkretnym przypadku mogą mieć wpływ na sposób prowadzenia postępowania przez sędziego. Zaznaczyć przy tym należy, iż zgodnie z art. 20 § 1 p.p.s.a. strona składająca wniosek obowiązana jest wskazać i jednocześnie uprawdopodobnić przyczyny wyłączenia. Na stronie spoczywa zatem obowiązek wskazania przyczyny wyłączenia oraz powołania okoliczności lub dowodów uprawdopodobniających istnienie tej przyczyny. Uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym dowodu, nie dającym pewności co do określonych faktów, a stanowiącym jedynie wiarygodność twierdzenia o nich. Ponieważ instytucja wyłączenia sędziego stanowi gwarancję konstytucyjnego prawa do bezstronnego sądu, rozpatrując wniosek sąd obowiązany jest nie tylko zbadać, czy ów szczególny stosunek osobisty rzeczywiście istnieje i czy występują podstawy wyłączenia, ale także czy przytoczone okoliczności mogą budzić wątpliwości co do bezstronności sędziego i uzasadniać jego wyłączenie. Istotnym jest, że nie wszystkie stosunki osobiste ze stroną mogą uzasadniać wyłączenie sędziego od rozpoznania sprawy, lecz tylko takie, które na podstawie obiektywnych okoliczności mogą wywołać wątpliwości co do jego bezstronności. Zaznaczyć również należy, iż w celu wyjaśnienia charakteru stosunków osobistych łączących sędziego ze stroną, w myśl art. 22 § 2 p.p.s.a., ustawodawca nałożył na sędziego, którego dotyczy wniosek o wyłączenie, obowiązek złożenia w tym zakresie stosownych wyjaśnień. Zdaniem Sądu, podnoszone przez stronę skarżącego zarzuty nie wywołują uzasadnionych wątpliwości co do bezstronności sędziego i w konsekwencji nie uzasadniają jego wyłączenia. W rozpatrywanej sprawie argumentacja przytoczona przez skarżącego, uzasadniająca jego zdaniem wyłączenie sędziego WSA w Warszawie od rozpoznawania spraw wskazanych w jego wniosku, nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący zarzucił sędziemu (pismo z dnia 19 października 2015 r.) brak bezstronności i nieprawidłowe stosowanie przepisów prawa. Skarżący wskazał: poświadczenie w orzeczeniu z dnia 24 listopada 2014 r., nieprawdy co do okoliczności mającej znaczenie prawne przez stwierdzenie "skarżący i jego pełnomocnik nie stawili się o terminie rozprawy powiadomieni prawidłowo", wydanie orzeczenia w dniu 24 listopada 2014 r. w sprawie V SA/Wa 545/14 z użyciem dokumentu poświadczającego nieprawdę, wydanie orzeczenia w dniu 24 listopada 2014 r. w sprawie V SA/Wa 545/14, podczas gdy w realiach sprawy postępowanie w sprawie o sygn. akt V SO/Wa 6/14 o ukaranie Ministra Finansów grzywną za niedostarczenie kompletnych akt na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. nie zostało zakończone, wydanie orzeczenia w dniu 18 listopada 2014 r. w sprawie V SAB/Wa 7/14, podczas gdy w realiach sprawy postępowanie w sprawie o sygn. akt V SO/Wa 6/14 o ukaranie Ministra Finansów grzywną za niedostarczenie kompletnych akt na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. nie zostało zakończone. Jednocześnie wnioskodawca nie uprawdopodobnił, aby zachodziły jakiekolwiek okoliczności wzbudzające wątpliwości, co do bezstronności sędziego objętego żądaniem wyłączenia. Fakt, iż strona nie akceptuje rozstrzygnięć procesowych sądu, zarządzeń wydawanych w toku postępowania, czy też pozostaje w subiektywnym przeświadczeniu o stronniczości bądź złej woli sędziego rozpatrującego jej sprawę czy też wszystkich sędziów danego sądu, nie może stanowić podstawy do wyłączenia sędziego. Przekonanie strony co do tego, że sędzia prowadzi proces wadliwie, zwłaszcza nieobiektywnie czy też stronniczo, nie jest przesłanką żądania jego wyłączenia. Strona może bowiem zwalczać nieprawidłowe jej zdaniem orzeczenie wydane przez sąd pierwszej instancji wykorzystując przysługujące jej środki odwoławcze ( por. postanowienie NSA z dnia 6 sierpnia 2009 r., II OZ 648/09, opubl. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych www.nsa.gov.pl). Należy również mieć na uwadze fakt, że sędzia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Izabella Janson złożyła, w oparciu o treść art. 22 § 2 p.p.s.a., pisemne oświadczenie, z którego wynika, iż nie jest jej znana jakakolwiek okoliczność mogąca wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jej bezstronności w sprawie. Takie oświadczenie jest wystarczające i nie zachodzi konieczność uzupełniania go o odnoszenie się szczegółowo do nieuprawdopodobnionych, nieskonkretyzowanych zarzutów co do zmowy z członkami składu orzekającego na rozprawie w dniu 24listopada 2014 r., w sprawie VSA/Wa 545/14. Konkludując należy podkreślić, że skoro skarżący we wniosku o wyłączenie sędziego nie wskazał żadnych ustawowych przesłanek uzasadniających taki stan rzeczy, to jego ogólnikowe twierdzenia wymienione we wniosku nie mogą wskazywać na brak bezstronności sędziego przy rozpoznawaniu sprawy. W świetle powyższych okoliczności wniosek należało uznać za niezasadny i pozbawiony podstaw, w związku z czym na podstawie art. 20 oraz art. 22 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.