VI SA/Wa 1044/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia o dokonanie wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 października 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 1044/13 w sprawie ze skargi K. L. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu kosztów leczenia postanawia odmówić dokonania wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 października 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 1044/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 października 2013 r., sygn. akt VI SA/WA 1044/13 uchylił decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu K. L. (dalej "strona") kosztów leczenia. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia zaskarżył powyższy wyrok do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 23 kwietnia 2015 r., sygn. II GSK 238/14 oddalił wniesioną skargę kasacyjną. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia działając na podstawie art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej "p.p.s.a.") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o dokonanie wykładni wyroku z dnia 18 października 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 1044/13. Zdaniem organu nie jest bowiem jasne, w jakim trybie procedowania Prezes NFZ powinien przedmiotowy wyrok wykonać i wydać w sprawie decyzję. Wątpliwości organu wynikają z faktu, że wniosek strony o zwrot kosztów leczenia był rozpatrywany na postawie art. 109 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm., dalej "ustawa o świadczeniach"), natomiast ze wskazań Sądu zawartych w wyroku wynika, że ocena żądań zawartych we wniosku winna być dokonana w oparciu o przesłanki określone w art. 25 i art. 26 ustawy o świadczeniach. Przepisy te regulują odrębne tryby postępowań prowadzonych w pierwszej instancji przez różne organy Narodowego Funduszu Zdrowia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Zgodnie z art. 158 p.p.s.a. Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. W literaturze przyjmuje się, że konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, mogący budzić wątpliwości, co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu wykonania wyroku (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka- Medek. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2006, str. 345). Niedopuszczalne jest natomiast w ramach tej instytucji domaganie się przez stronę wyjaśnienia przez sąd powodów zajętego w sprawie stanowiska, które legło u podstaw rozstrzygnięcia poprzez dodatkowe rozwinięcie argumentacji uzasadnienia orzeczenia, skoro postępowanie w sprawie zostało już zakończone. Przedmiot wykładni stanowić mogą jedynie rzeczywiste wątpliwości, co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia, a nie udzielanie odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania (por. postanowienie NSA z dnia 1 czerwca 2012 r., sygn. akt II OZ 473/12). W postępowaniu o rozstrzygnięcie wątpliwości nie jest możliwe żądanie usunięcia merytorycznych błędów orzeczenia. Nie mieści się również w ramach wykładni, o której mowa w komentowanym przepisie, żądanie przez stronę wyjaśnienia przez sąd powodów zajętego w sprawie stanowiska, które legło u podstaw rozstrzygnięcia, skoro zostało ono w sposób jasny uzasadnione w jego motywach (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka- Medek. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2006). W jednym z orzeczeń NSA przyjął, że żądanie wnioskodawcy, stanowiące w istocie polemikę ze stanowiskiem sądu, zmierzające do nowej interpretacji rozstrzygnięcia w zakresie przyjętym przez skarżącego, wykracza znacznie poza wykładnię wyroku sformułowaną w art. 158 p.p.s.a. Wykładnia taka nie może bowiem zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z dnia 4 lutego 2005 r., OZ 1312/04 oraz postanowieniu NSA z dnia 3 kwietnia 2008 r., II FZ 33/08, LEX nr 480386). W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi potrzeba dokonania wykładni wyroku WSA w Warszawie z dnia 18 października 2013 r., sygn. akt VI SA/WA 1044/13. W sentencji tego wyroku Sąd jednoznacznie stwierdził, że: 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) uchylona decyzja nie podlega wykonaniu. Sąd w uzasadnieniu tego wyroku w sposób zrozumiały wskazał, że Prezes NFZ, wydając zaskarżoną decyzję, dopuścił się mającego wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, a także art. 107 § 3 k.p.a., polegającego na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz na dokonaniu dowolnej oceny dowodów, bez wyraźnego wskazania przyczyn nieuwzględnienia twierdzeń i zarzutów strony. Uchybienia te miały ścisły związek z naruszeniem przepisów prawa materialnego, a przede wszystkim art. 22 rozporządzenia Nr 1408/71, a także art. 25 i art. 26 ustawy o świadczeniach. W związku z powyższym Sąd stwierdza, że na tym etapie postępowania sądowoadministracyjnego nie może dokonać żądanej przez Prezesa NFZ wykładni wyroku WSA w Warszawie z dnia 18 października 2013 r., sygn. akt VI SA/WA 1044/13, gdyż tak naprawdę oznaczałoby to uzupełnienie uzasadnienia tego orzeczenia. Sąd jednocześnie pragnie zauważyć, że Prezes NFZ wnosząc do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną i odpowiednio formułując zawarte w niej zarzuty miał okazję rozwiać wszelkie swoje wątpliwości związane z uzasadnieniem wyroku Sądu pierwszej instancji. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 158 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.