VI SA/Wa 112/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2015 r., znak [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu z naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji UZASADNIENIE: Pismem z [...] grudnia 2015 r. M. B. (dalej: "skarżący" lub "strona") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] listopada 2015 r., nr [...], w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu z naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, w której zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji byłoby nieusprawiedliwione w świetle faktów przytoczonych w treści skargi oraz zagrażałoby egzystencji skarżącego i jego rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej: ppsa), zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 ppsa). Wstrzymanie przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy. Strona składająca wniosek w trybie art. 61 § 3 ppsa jest zobowiązana nie tylko do wskazania przedmiotowych przesłanek, ale i do wykazania, że warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w rzeczywistości zachodzą (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 kwietnia 2014 r. sygn. akt II FZ 464/14). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że skarżący nie wykazał swoich twierdzeń co do wywodzonych przez siebie skutków wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący w szczególności w toku postępowania administracyjnego oraz sądowoadministracyjnego nie przedstawił żadnych dowodów mogących potwierdzać, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby zagrażać egzystencji skarżącego i jego rodziny. Stan taki umożliwia Sądowi ocenę czy dobrowolne bądź przymusowe wykonanie zaskarżonej decyzji z uwagi na możliwości finansowe skarżącego spowoduje istotnie zaistnienie zdarzeń uzasadniających uwzględnienie wniosku o zastosowanie ochrony tymczasowej. Z samego faktu obowiązku uiszczenia kary pieniężnej bez odniesienia jej do sytuacji majątkowej skarżącego nie sposób bowiem wyprowadzić wniosku, że wykonanie zaskarżonej decyzji zagrozi egzystencji skarżącego i jego rodziny. Każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji skarżąca może otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 listopada 2013 r., sygn. akt II GZ 640/13). Niezależnie od powyższego zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowiskiem, warunkiem wstrzymania zaskarżonego aktu jest złożenie wniosku, który musi zawierać uzasadnione podstawy i wskazywać na konieczność jego wstrzymania z uwagi na możliwość nastąpienia negatywnych skutków wymienionych w art. 61 § 3 ppsa (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2014 r., sygn. akt II OZ 1009/14). W konsekwencji przyjąć należy, że za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji przemawia ograniczony krąg przesłanek określonych w art. 61 § 3 ppsa. Jednocześnie należy zauważyć, że przesłanka nieusprawiedliwionego zdaniem strony wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na fakty i zarzuty przytoczone w skardze nie znalazła się wśród ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 ppsa. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.