VI SA/Wa 1129/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aneta Lemiesz po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do złożenia pełnomocnictwa w sprawie ze skargi B. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu postanawia: odmówić przywrócenia terminu do złożenia pełnomocnictwa Pismem z [...] marca 2015 r. (data nadania u operatora pocztowego) B. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Spółka" lub "skarżąca") działając przez swojego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z [...] lutego 2015 r., nr [...], w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu. Do skargi nie zostało załączone pełnomocnictwo ani jego uwierzytelniony odpis, z którego wynikałoby, że adw. A.M. został umocowany przez skarżącą do działania w jego imieniu przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi lub przed sądami administracyjnymi. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 21 kwietnia 2015 r. pełnomocnik skarżącej został wezwany do usunięcia w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, braków formalnych skargi przez złożenie oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pełnomocnictwa upoważniającego do działania w imieniu skarżącej spółki w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powyższe wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej 27 maja 2015 r. (vide: zwrotne potwierdzenie odbioru – karta nr 22 akt sądowych). W związku z bezskutecznym upływem terminu do dokonania czynności, o której mowa w wezwaniu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 30 października 2015 r. odrzucił skargę Spółki. Pismami z 15 grudnia 2015 r. (data stempla pocztowego) pełnomocnik skarżącej wniósł zażalenie na powyższe postanowienie oraz wniosek o przywrócenie terminu do złożenia pełnomocnictwa. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik podniósł, że pismem z 2 czerwca 2015 r. uzupełnił braki formalne skargi, przekazując pełnomocnictwo do działania w sprawie. Jednocześnie pełnomocnik wyjaśnił, że pismo z 2 czerwca 2015 r. przygotowywane było przez aplikantkę adwokacką, która omyłkowo wpisała w jego treści błędną sygnaturę sprawy dotyczącą innej sprawy ze skargi Spółki toczącej się przez Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. Do wniosku zostało załączone oświadczenie aplikanta adwokackiego o sporządzeniu 2 czerwca 2015 r. odpowiedzi na wezwanie sądu pod błędną sygnaturą sprawy oraz pismo zawierające wniosek o "przekazanie" pisma z 2 czerwca 2015 r. z akt sprawy o sygn. VI SA/Wa 4304/14 do akt sprawy o sygn. VI SA/Wa 1129/15. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", wprowadził zasadę, że czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, przy czym, w przypadku, jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Tryb złożenia wniosku szczegółowo reguluje art. 87 p.p.s.a. W myśl § 1 tego art. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Natomiast § 2 stanowi, że w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Ponadto zgodnie z § 4 równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Jednocześnie należy zauważyć, że do braków formalnych skargi zalicza się brak pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżącego, które w myśl art. 37 § 1 zd. 1 p.p.s.a. pełnomocnik jest zobowiązany dołączyć do akt sprawy przy pierwszej czynności procesowej. Jeżeli pismo nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a. wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, a w przypadku skargi – odrzucenia. Mając powyższe na uwadze, wskazać należy, że do skargi Spółki jej pełnomocnik nie załączył oryginału pełnomocnictwa ani jego kopii poświadczonej za zgodność z oryginałem, w związku z czym został on wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi, a po bezskutecznym upływie terminu skarga została odrzucona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Jednocześnie zgodnie z wyjaśnieniami pełnomocnika pismem z 2 czerwca 2015 r. uzupełnił on brak formalny skargi, przekazując stosowne pełnomocnictwo, przy czym w piśmie przewodnim omyłkowo wskazano błędną sygnaturę postępowania, powołując się na sygnaturę innej sprawy ze skargi Spółki toczącą się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. W aktach sprawy brak jest oryginału lub kopii przedmiotowego pisma. Mając powyższe na uwadze, należy podkreślić, że przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu (tak Bogusław Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II, str. 211). Kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu nie jest zatem dopuszczalne w przypadku lekkiego choćby niedbalstwa. Samo uprawdopodobnienie braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, oznacza wykazanie takich okoliczności, które przy zachowaniu należytej staranności uniemożliwiły wnioskującemu terminowe dokonanie czynności i jednocześnie były nie do przewidzenia oraz nie do przezwyciężenia, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2015 r., sygn. akt II GZ 896/14, oraz z dnia 12 lutego 2015 r., sygn. akt I OZ 91/15). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, należy podkreślić, że w ocenie Sądu pełnomocnik nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu. Pełnomocnik wskazał co prawda, że nieprzekazanie w terminie pełnomocnictwa lub jego kopii potwierdzonej za zgodność z oryginałem spowodowane było błędnym wskazaniem w piśmie przewodnim przez sporządzającego go aplikanta adwokackiego innego numeru sygnatury sprawy, niemniej jednak należy zauważyć, że stosownie do treści art. 46 § 2 in fine p.p.s.a. dalsze pisma w sprawie powinny zawierać sygnaturę sprawy. W tym miejscu należy podkreślić, że wskazanie sygnatury sprawy jest szczególnie istotne w przypadkach, gdy ten sam skarżący inicjuje i prowadzi szereg postępowań sądowoadministracyjnych przeciwko temu samemu organowi. Podanie prawidłowej sygnatury akt postępowania sądowego pozwala bowiem prawidłowo przypisać poszczególne pisma procesowe do właściwych akt sądowych. Wymaga również zauważenia, że w przypadku niniejszego postępowania skarżący nie działał osobiści, ale przy pomocy profesjonalnego pełnomocnika, od którego należy wymagać podwyższonych standardów staranności przy prowadzeniu spraw sądowych i reprezentacji mocodawcy, w tym również organizacji pracy w kancelarii adwokackiej. Na powyższy fakt nie ma wpływu okoliczność sporządzenia pisma z 2 czerwca 2015 r. przez aplikanta adwokackiego. Przyjąć bowiem należy, że adwokat odpowiada za uchybienia wynikłe z winy aplikanta (por. art. 120 § 1 Kodeksu pracy w zw. z art. 76a ust. 1 Prawa o adwokaturze). W świetle powyższego przyjąć należy, że w niniejszej sprawie pełnomocnik nie wykazał aby uchybienie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi przez złożenie oryginału lub potwierdzonej za zgodność z oryginałem kopii pełnomocnictwa nastąpiło bez winy pełnomocnika. Niezależnie od powyższego odnotować należy, że pełnomocnik skarżącej składając wniosek o przywrócenie terminu do złożenia pełnomocnictwa, nie przekazał tego dokumentu, ograniczając się do nadesłania oświadczenia aplikanta adwokackiego o przygotowaniu pisma z 2 czerwca 2015 r. pod błędną sygnaturą sprawy wraz z wnioskiem w sprawie o sygn. VI SA/Wa 4304/14 o "przekazanie" pisma z 2 czerwca 2015 r. do akt sprawy o sygn. VI SA/Wa 1129/15. W ocenie Sądu czynność ta nie pozwala na stwierdzenie, że pełnomocnik składając wniosek o przywrócenie terminu do złożenia pełnomocnictwa, dochował wymogu określonego w art. 87 § 4 p.p.s.a. Z powyższych względów, na mocy art. 86 § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.