VI SA/Wa 1135/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Protokolant ref. Julia Murawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2016 r. sprawy ze skargi [...] Sp. j. z siedzibą w L. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [....] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz [...] Sp. j. z siedzibą w L. kwotę 1787 zł (słownie: tysiąc siedemset osiemdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. [...] sp. j. z siedzibą w L. (dalej zwanej też "skarżącą", "wnioskodawcą") do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej (dalej też "UP", "organ") z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] wydana w trybie postępowania spornego oddalająca jej wniosek o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt.: "L." nr [...] udzielonego na rzecz "Z." sp. z o.o. z siedzibą w M. (zwanej dalej też "uprawnioną", "uczestnikiem postępowania"). Organ przyznał uprawnionej od wnioskodawcy kwotę w wysokości 1600 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania w sprawie. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Urząd Patentowy RP wskazał art. art. 106 ust.1 i art. 117 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz.1410) - dalej jako "p.w.p." oraz art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p. Podstawę faktyczną stanowiły następujące ustalenia: We wniosku złożonym 11 lutego 2015 r. o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt.: "[...]" nr [...] udzielonego 21 grudnia 2009 r. na rzecz "Z." sp. z o.o. z siedzibą w M., z pierwszeństwem od dnia 19 marca 2009 r., jako podstawę swojego żądania wnioskodawca wskazał ostatecznie art. 106 ust. 1 i art. 117 ust. 2 p.w.p. Podnosił, że wykorzystywanie spornego wzoru jest sprzeczne z dobrymi obyczajami oraz narusza prawa majątkowe S. sp. z o.o. z siedzibą w G., tj. prawa ochronne na znaki towarowe [...],[...],[...],[...], z których wnioskodawca korzysta na zasadzie licencji. Swój interes prawny wnioskodawca wywodził z faktu produkcji, oferowania i sprzedaży na licencji S. sp. z o.o. lodów "[...]" o cechach przedmiotu spornego prawa z rejestracji wzoru przemysłowego nr [...] , tj. "[...]". Jego zdaniem, sporne prawo prowadzi do ograniczenia zagwarantowanej w art. 20 i 22 Konstytucji RP swobody działalności gospodarczej wnioskodawcy, przy czym strony są konkurentami w zakresie produkcji i wprowadzania do obrotu lodów. Wnioskodawca podniósł, że ww. znaki towarowe cieszą się renomą, którą potwierdziła decyzja UPRP z dnia [...].12.2006r. nr [...]. Na poparcie swoich zarzutów oraz dla uzasadnienia interesu prawnego wnioskodawca przedłożył następujące materiały: decyzję UPRP z dnia [...].12.2006r. nr [...]; porozumienie z dnia 03.10.2014 między S. sp. z o.o. z siedzibą w G. i P. sp. j. z siedzibą w L. odnośnie produkcji lodów ' [...]" na licencji M. oznaczonych marką "[...]" - znakiem słownym lub słowno-graficznym; wizerunki lodów "[...]" produkcji wnioskodawcy; zdjęcie opakowania lodów "[...]" produkcji wnioskodawcy oraz paragonu fiskalnego z zakupu tych lodów 11.04.2015r.; 4 zdjęcia lodów "[...]" produkcji wnioskodawcy oraz ich opakowań okazanych na rozprawie w dniu 10 grudnia 2015r.; 2 folie opakowań lodów "[...]" produkcji wnioskodawcy; 9 faktur VAT z 9 marca 2015 r. dotyczących sprzedaży lodów "[...]" produkcji wnioskodawcy; wydruki z bazy UPRP dotyczące praw ochronnych na znaki towarowe [...].[...],[...],[...]; wydruk internetowy notatki "[...] wyborowa marką 1989-2009" zamieszczonej w Pierwszym Portalu Rolnym w dniu 10.11.2009r.; decyzję UPRP z dnia [...].09.2007r. nr [...]; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12.09.2006r. o sygn. VI SA/Wa 846/06; stronę tytułową katalogu wnioskodawcy z 2007r.; 2 ulotki dotyczące konkursów reklamowych wnioskodawcy w 2015r. zawierających m.in. zdjęcia opakowań lodów "[...]" produkcji wnioskodawcy; opisy wzorów zdobniczych Rz [...] i Rz [...] będących przedmiotem wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12.09.2006r. o sygnaturach VI SA/Wa 846/06 i VI SA/Wa 847/06. Zdaniem wnioskodawcy, umieszczenie w spornym wzorze przemysłowym istotnego elementu wskazanych znaków towarowych wnioskodawcy w postaci łat jest sprzeczne z dobrymi obyczajami. Wskazał na ustalenie renomy wskazanych znaków towarowych S. sp. z o.o. z siedzibą w G. decyzją UPRP z dnia [...].12.2006r. nr [...]. UPRP unieważnił prawo ochronne na znak towarowy [...] zawierający odwrócony wizerunek znaku wcześniejszego [...], a WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 20.02.2012r. sygn. akt VI SA/Wa 1716/11 oddalił skargę utrzymując tą decyzję. W dniu 13 lipca 2015r. wnioskodawca wnosił o połączenie spraw [...] i [...] do wspólnego rozpoznania na podstawie art. 62 k.p.a. Uprawniony w odpowiedzi na wniosek, w pismach procesowych i na rozprawach w dniach 13.07.2015r, 10.12.2015r. i 26.01.2016r. kwestionował interes prawny wnioskodawcy, który nie wykazał, by sporne prawo stanowiło przeszkodę dla jego działalności gospodarczej, lub by uprawniony podjął przeciwko niemu jakiekolwiek działania oparte na spornym wzorze. Przeciwnie, dowody prowadzenia niezakłóconej produkcji lodów "[...]" przez wnioskodawcę przemawiają za dowód braku przeszkód w tej działalności. Odpierając zarzut naruszenia art. 106 ust. 1 p.w.p. podniósł, że dotyczy on sprzeczności z dobrymi obyczajami samej treści wzoru przemysłowego, a nie ewentualnej kolizji z prawami osób trzecich. Ponadto wyroki, na które powołał się wnioskodawca zostały wydane na podstawie nieobowiązującego już § 8 rozporządzenia w sprawie ochrony wzorów zdobniczych, a nie na podstawie art. 106 ust.1 p.w.p. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 117 ust.2 p.w.p., to przedłożone dowody, niezależnie od oceny czy dowodzą renomy marki "[...]", nie dają podstaw do rozciągnięcia ochrony znaków S. sp. z o.o. z siedzibą w G. na elementy nie zawierające napisu "[...]", a same tylko łaty. Podniósł, że wnioskodawca nie może skutecznie powoływać się w postępowaniu o unieważnienie na cudze prawa do znaków towarowych. Uprawniony złożył wniosek o zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. do uprawomocnienia się decyzji UPRP z dnia [...] stycznia 2016r. w sprawach [...] i [...] stwierdzających częściowe wygaśnięcie praw ochronnych odpowiednio na znaki towarowe [...] i [...] w zakresie części zakresów towarów objętych tymi prawami. Kolegium Orzekające UP oddalając wniosek o unieważnienie spornego prawa, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powołało się na art. 89 ust. 1 w związku z art. 117 ust. 1 p.w.p. oraz art. 255 ust. 1 pkt 1 p.w.p. wskazując na zasady wynikające z tych norm w niniejszym postępowaniu. Uznało interes prawny wnioskodawcy w domaganiu się unieważnienia prawa z rejestracji spornego wzoru przemysłowego wobec faktu produkcji, oferowania i sprzedaży na licencji S. sp. z o.o. lodów "[...]" o cechach przedmiotu spornego prawa z rejestracji wzoru przemysłowego nr [...], tj. loda na patyku, zatem sporne prawo prowadzi do ograniczenia zagwarantowanej w art. 20 i 22 Konstytucji RP swobody działalności gospodarczej w sytuacji, gdy strony są konkurentami w zakresie produkcji i wprowadzania do obrotu lodów. Wnioskodawca wskazuje, że produkuje lody według spornego wzoru i jest zainteresowany dalszym jego przemysłowym stosowaniem. Oznacza to bezpośredniość i konkretność interesu prawnego wnioskodawcy w ramach wolności prowadzenia działalności gospodarczej zagwarantowanej w art. 20 Konstytucji RP - potwierdzonej w art. 5 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178 ze zm.), obecnie art. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807 ze zm.). Powyższe uzasadnia domaganie się unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego, bowiem prawo to może ingerować w sferę uprawnień wnioskodawcy i utrudniać prowadzenie działalności gospodarczej z wykorzystaniem tego wzoru. Oceniło, że o interesie prawnym wnioskodawcy świadczą: - porozumienie z dnia 3.10.2014 między S. sp. z o.o. z siedzibą w G. i P. sp. j. z siedzibą w L. odnośnie produkcji lodów '[...]" na licencji M. oznaczonych marką "[...]", tj. znakiem słownym lub słowno-graficznym; - wizerunki lodów "[...]" produkcji wnioskodawcy, - zdjęcie opakowania lodów "[...]" produkcji wnioskodawcy oraz paragonu fiskalnego z zakupu tych lodów w dniu 11.04.2015r., - 4 zdjęcia lodów "[...]" produkcji wnioskodawcy oraz ich opakowań okazanych na rozprawie w dniu 10 grudnia 2015r., - 2 folie opakowań lodów "[...]" produkcji wnioskodawcy, - 9 faktur VAT z 9 marca 2015 r. dotyczących sprzedaży lodów "[...]" produkcji wnioskodawcy, oraz - 2 ulotki dotyczące konkursów reklamowych wnioskodawcy w 2015r. zawierających m.in. zdjęcia opakowań lodów "[...]" produkcji wnioskodawcy. Kolegium Orzekające oddaliło złożony przez wnioskodawcę wniosek o połączenie spraw [...] i [...] do wspólnego rozpoznania (art. 62 k.p.a.), stwierdzając odmienne źródła interesu prawnego wnioskodawców w obu sprawach oraz przedłożony przez nich odmienny materiał dowodowy. Kolegium oddaliło wniosek uprawnionego o zawieszenie postępowania do uprawomocnienia się decyzji UPRP z dnia [...] stycznia 2016r. w sprawach [...] i [...] stwierdzających częściowe wygaśnięcie praw ochronnych odpowiednio na znaki towarowe [...] i [...] w zakresie części zakresów towarów objętych tymi prawami. Stwierdziło brak przesłanek do zawieszenia postępowania spornego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., ponieważ Urząd Patentowy RP działający w trybie postępowania spornego w innej sprawie nie jest "innym organem lub sądem", o którym mowa w ww. normie. Stwierdziło także brak bezpośredniej zależności między niniejszym postępowaniem i postępowaniami w sprawach [...] i [...]. Kwestia częściowego ograniczenia zakresu ochrony w żadnym stopniu nie stanowi przeszkody dla rozpatrzenia przedmiotowej sprawy, ani w zakresie podobieństwa między spornym wzorem i wzorami (znakami mu przeciwstawionymi), ani też w zakresie ustalenia, czy wykorzystywanie spornego wzoru jest sprzeczne z dobrymi obyczajami i/lub jego używanie narusza prawa majątkowe wnioskodawcy. Decyzje z dnia [...] stycznia 2016r. w sprawach [...] i [...] są ostateczne w trybie administracyjnym. Przechodząc do istoty sporu Kolegium wskazało, że pojęcie postaci, o której mowa w art. 102 ust. 1 p.w.p. jest tożsame z wyglądem zewnętrznym nadawanym wytworom. Według dokumentacji rejestrowej "Lód na patyku" charakteryzuje się następującymi cechami istotnymi: "Jest wyposażony u dołu w uchwyt, w postaci rozmieszczonego centralnie patyka i ukształtowany w formie prostopadłościennej, dwukolorowej bryły. Powierzchnia bryły loda jest zdobiona nieregularnymi plamami w kolorze białym i brązowym, stylizującymi krowie łaty." Odwołując się do ilustracji spornego wzoru, Kolegium wskazało na Dyrektywę 98/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 1998 r. w sprawie prawnej ochrony wzorów, zgodnie z którą przedmiotem ochrony wzoru nie mogą być części, które są "niedostępne dla oka". Powołało się na się wskazywane w doktrynie różnice brzmieniowe występujące między Dyrektywą a ustawą Prawo własności przemysłowej w zakresie rozumienia terminu "postać". Przyjęło jednak, na podstawie powołanej literatury przedmiotu, że nie mają one charakteru merytorycznego, gdyż w obu tych aktach chodzi o wizualnie dostrzegalne cechy całego produktu lub jego części, z wyjątkiem części składowych, które nie są wizualnie postrzegane "w toku zwykłego używania produktu". Także w orzecznictwie przyjmuje się, że przedmiotem ochrony jest postać przedmiotu, jego ogólny efekt wizualny i pogląd ten, wypracowany jeszcze pod rządami poprzednio obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 stycznia 1963 r. w sprawie ochrony wzorów zdobniczych (Dz.U. nr 8, poz. 45), zachowuje w pełni aktualność w obecnym stanie prawnym. Uznało zatem, że przedmiotem oceny w niniejszej sprawie mogą być tylko te cechy wzoru przemysłowego, które są widoczne na zewnątrz w toku zwykłego używania, czyli dostrzegane w trakcie tego używania zmysłem wzroku, co wynika z definicji zawartej w art. 102 ust. 1 p.w.p. Natomiast, w przypadku sprzeczności pomiędzy cechami istotnymi wskazanymi w opisie i ujawnionymi na ilustracji wzoru przemysłowego, pierwszeństwo ma ilustracja wzoru przemysłowego. Ilustracja bowiem ukazuje postać wzoru, a opis służy jedynie do jej wyjaśnienia (art. 108 ust.3 p.w.p.). Kolegium wskazało, że europejskie wzory przemysłowe są zgłaszane jedynie w postaci ilustracji i polski prawodawca także zmierza w kierunku likwidacji obligatoryjności opisu wzoru przemysłowego. Kolegium Orzekające na gruncie niniejszej sprawy uznało, że cecha określona jako powierzchnia bryły loda zdobiona nieregularnymi plamami w kolorze białym i brązowym, stylizującymi krowie łaty" - jest sprzeczna z ilustracją. Jego zdaniem, ilustracja spornego wzoru (przedstawiona w decyzji graficznie), ujawnia przednią powierzchnię bryły loda z trzema skośnymi nieregularnymi pasami, tj. z środkowym pasem białym i dwoma skrajnymi pasami brązowymi, z małą białą plamką przy krawędzi prawego pasa brązowego. Ilustracja ujawnia także powierzchnię boczną bryły loda z czterema pasami prostokątnymi o różnych wysokościach, tj. dwoma pasami białymi i dwoma pasami brązowymi występującymi naprzemiennie. Tak więc cechy istotne spornego wzoru dla oceny jego zdolności rejestrowej (wbrew twierdzeniom wnioskodawcy) należało przyjąć jako: lód na patyku wyposażony u dołu w uchwyt, w postaci rozmieszczonego centralnie patyka, ukształtowany w formie prostopadłościennej, dwukolorowej bryły, posiadający przednią powierzchnię bryły loda z trzema skośnymi nieregularnymi pasami, tj. z środkowym pasem białym i dwoma skrajnymi pasami brązowymi, z małą białą plamką przy krawędzi prawego pasa brązowego, oraz powierzchnię boczną bryły loda z czterema pasami prostokątnymi o różnych wysokościach, tj. dwoma pasami białymi i dwoma pasami brązowymi występującymi naprzemiennie. Kolegium nie stwierdziło naruszenia art. 106 ust. 1 p.w.p. Decydującym dla oceny jest odbiór społeczny wzoru, a więc jego postać, która może być nośnikiem treści powszechnie uznanych za niedopuszczalne w odbiorze społecznym. Korzystania z wzoru przemysłowego nie uważa się za sprzeczne z porządkiem publicznym tylko dlatego, że jest zabronione przez prawo. Kolegium uznało, że art. 106 ust. 2 p.w.p. dotyczy elementów treściowych samego wzoru. W spornym wzorze trudno się doszukać jakichkolwiek treści uznanych za niedopuszczalne w odbiorze społecznym, np. naruszających ogólnie przyjęte normy moralne lub zwyczajowe, a także uczucia religijne. Na takie treści nie wskazywał także wnioskodawca. Oceniło, że przywołane przez wnioskodawcę orzeczenia WSA w sprawach VI SA/Wa 846/06 i VI SA/Wa 847/06 oraz decyzja UPRP z dnia [...].09.2007r. nr [...] dotyczyły wzorów zdobniczych i zostały wydane na podstawie nieobowiązujących już przepisów § 8 rozporządzenia w sprawie ochrony wzorów zdobniczych, a nie na podstawie art. 106 ust. 1 p.w.p. Rozpatrując zarzut kolizji z cudzymi prawami, którą ustawodawca umieścił w art. 117 ust. 2 p.w.p., Kolegium Orzekające uznało, że wykorzystywanie wzoru przemysłowego nie narusza praw osobistych lub majątkowych osób trzecich, a w szczególności nie narusza żadnych praw majątkowych wnioskodawcy, ponieważ nie może on skutecznie powoływać się na cudze prawa majątkowe i osobiste, tj. na prawa S. sp. z o.o. z siedzibą w G. do znaków towarowych [...].[...],[...],[...]. W wyroku z dnia 15 stycznia 2015r., sygn. akt II GSK 1983/13. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wnioskodawca nie może skutecznie przeciwstawić cudzego znaku towarowego, bowiem doszłoby do nieuprawnionego zalegalizowania postępowania administracyjnego toczącego się bez udziału podmiotu uprawnionego do takiego znaku, któremu z tej racji przysługiwałby przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. Ponadto, potencjalnie szkodliwe mogłoby być wyrażanie stanowiska przez Urząd Patentowy w sprawie znaku towarowego należącego do uprawnionego podmiotu, nie biorącego udziału w postępowaniu spornym. Jakkolwiek ww. orzeczenie zostało wydane na gruncie znaków towarowych, uznało, że ma w pełni zastosowanie także w odniesieniu do wzorów przemysłowych, prezentując ogólną zasadę w zakresie orzekania wspólną dla wszystkich przedmiotów własności przemysłowej. Oznacza to, że na gruncie niniejszej sprawy Kolegium uznało, że wnioskodawca nie może się posługiwać prawami należącymi ewentualnie do innego podmiotu uprawnionego do tych praw, czyli S. sp. z o.o. z siedzibą w G., która nie była stroną niniejszego postępowania. Kolegium Orzekające także uznało, że wykorzystywanie spornego wzoru przemysłowego nie narusza praw majątkowych wnioskodawcy, stanowiących prawa ochronne na znaki towarowe [...].[...],[...],[...] poprzez umieszczenie w spornym wzorze "łat" z ww. znaków wnioskodawcy. Przedstawiając w zaskarżonej decyzji ilustracje znaków towarowych [...],[...],[...],[...] oceniło, że widać z nich, że wszystkie wskazane znaki wnioskodawcy są znakami dwuwymiarowymi i charakteryzują się dominującym elementem słownym "[...]" oraz zespołem 5 lub 6 małych nieregularnych czarnych plamek na białym tle. Natomiast sporny wzór nie zawiera żadnego elementu słownego, ani też nie zawiera zespołu czarnych nieregularnych plamek. Uznało za bezpodstawne twierdzenie, że sporny wzór zawiera jakikolwiek element wskazanych znaków wnioskodawcy, a w szczególności układ "łat" z ww. znaków wnioskodawcy. Sporny wzór ma bowiem postać dwukolorowej bryły, posiadającej przednią powierzchnię bryły loda z trzema skośnymi nieregularnymi pasami, tj. z środkowym pasem białym i dwoma skrajnymi pasami brązowymi, z małą białą plamką przy krawędzi prawego pasa brązowego, oraz powierzchnię boczną bryły loda z czterema pasami prostokątnymi o różnych wysokościach, tj. dwoma pasami białymi i dwoma pasami brązowymi występującymi naprzemiennie. Powyższego nie może zmienić ewentualna renoma marki "[...]" uznana przez UPRP w decyzji z dnia [...].12.2006r. nr [...]. W skardze wniesionej do tut. Sądu [...] sp. j. z siedzibą w L. zaskarżając w całości ww. decyzję, zarzuciło naruszenie następujących przepisów: 1. art. 6, art. 7, art. 76 § 1 i 3, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. w związku z art. 256 ust. 1 p.w.p., a także art. 114 ust. 1 i 2 oraz art. 55 ust. 1 w związku z art. 118 ust. 1 i 2 p.w.p., a w rezultacie art. 255 ust. 4 p.w.p. jak też art. 315 ust. 3 p.w.p. - poprzez sprzeczne z opisem ochronnym spornego wzoru przemysłowego [...] ustalenie, że powierzchnia bryły spornego "Loda na patyku" nie jest zdobiona plamami stylizującymi krowie łaty lecz "nieregularnymi pasami oraz bagatelizowanie, wbrew obowiązującym w dacie zgłoszenia tego wzoru przepisom, znaczenia opisu wzoru przemysłowego, w tym zawartego w opisie wskazania istotnych cech wzoru. 2. art. 6 k.p.a., w związku z art. 108 ust. 3 p.w.p., oraz art. 107 § 3 k.p.a. - przez błędne ustalenie, że powierzchnia spornego "Loda na patyku" zdobiona jest trzema skośnymi nieregularnymi pasami (a nie plamami) oraz poprzez uznanie prostoliniowych granic między kolorami na bocznej (węższej) powierzchni loda za istotną cechę wzoru przemysłowego przy jednoczesnym braku wyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji, dlaczego Urząd Patentowy nie dał wiary twierdzeniom wnioskodawcy, że ten element wyglądu wynika jedynie z zastosowanej technologii ekstrudowania, czyli wyciskania, masy lodowej z maszyny ją podającej. 3. Naruszenie art. 10 § 1 oraz ewentualnie art. 77 § 4 k.p.a. w związku z art. 256 ust. 1 p.w.p. - polegające na tym, że Urząd Patentowy nie umożliwił wnioskodawcy wypowiedzenia się w sprawie dowodów świadczących o zakresie ochrony wzoru przemysłowego, innym niż określony w opisie tego wzoru, a także nie zakomunikował wnioskodawcy faktów znanych z urzędu, jeśli istnieją, dotyczących tego zakresu ochrony. 4. Naruszenie prawa materialnego art. 106 ust. 1 p.w.p., w tym także w związku z poprzednio obowiązującym § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 29 stycznia 1963 r. w sprawie ochrony wzorów zdobniczych - przejawiające się błędnej wykładni art. 106 ust. 1 p.w.p. polegającej na zawężeniu użytego w nim określenia "dobre obyczaje" do samej tylko postaci wzoru przemysłowego, z pominięciem oceny działań zgłaszającego wzór, jak też pominięcie przedłożonych przez wnioskodawcę orzeczeń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego - sygn. akt VI SA/Wa 846/06, VI SA/Wa 847/06 - oraz decyzji Urzędu Patentowego nr [...], z tej tylko przyczyny że wydano je na podstawie poprzednich przepisów, mimo iż art. 106 ust. 1 p.w.p. oraz § 8 rozporządzenia są identyczne co do swej istoty. 5. Naruszenie prawa materialnego art. 117 ust. 2 p.w.p., poprzez jego błędną wykładnię, a także naruszenie art. 8, art. 28 i art. 77 § 4 k.p.a., (w związku z art. 256 ust. 1 p.w.p.) - przejawiające się wykładnią zawężającej pojęcie "naruszenie praw osób trzecich" z art. 117 ust. 2 p.w.p. do jedynie praw wnioskodawcy, a także stawianie zarzutu, że postępowanie z wniosku skarżącego mogłoby się toczyć wbrew woli uprawnionego do przeciwstawianych znaków towarowych, przy jednoczesnym niedopuszczeniu uprawnionego do postępowania [...] (mimo zabiegów skarżącego o to) oraz traktowaniem braku dopuszczenia na niekorzyść skarżącego, oraz nie uwzględnienie znanego z urzędu faktu dokonania wpisu do rejestru znaków towarowych licencji wyłącznej, udzielonej skarżącemu na znak [...]. Stawiając powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości decyzji z [...] stycznia 2016 r. o nr [...] - oraz przekazanie sprawy Urzędowi Patentowemu RP do ponownego rozpatrzenia; dopuszczenie i przeprowadzenie przez Sąd dowodu z wyciągu z rejestru znaków towarowych, z karty znaku [...] - na okoliczność dokonania wpisu do rejestru licencji wyłącznej udzielonej skarżącemu na ten znak towarowy oraz przyznanie skarżącemu od Urzędu Patentowego zwrotu kosztów postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym - wg spisu kosztów albo norm przypisanych. Na rozprawie Sąd dopuścił dowód z wydruku z bazy danych Urzędu Patentowego dotyczącego znaku towarowego "[...]" na okoliczność wpisania do rejestru praw skarżącego z licencji wyłącznej. W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy wnosił o jej oddalenie. Uczestnik postępowania wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2014.1647 j.t. ), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016.718 j.t.) - dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów należy uznać, że skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie można zgodzić się ze wszystkimi jej zarzutami. Zgodnie z art. 117 ust. 1 p.w.p. w zw. z art. 89 p.w.p. wzór przemysłowy może być unieważniony w całości lub w części na wniosek każdej osoby, która ma w tym interes prawny, jeżeli wykaże ona, że nie zostały spełnione ustawowe warunki wymagane do uzyskania wzoru przemysłowego. W ocenie Sądu, organ prawidłowo stwierdził, że wnioskodawca ma interes prawny w domaganiu się unieważnienia prawa z rejestracji spornego wzoru przemysłowego wobec faktu produkcji, oferowania i sprzedaży na licencji S. sp. z o.o. lodów "[...]" o cechach przedmiotu spornego prawa z rejestracji wzoru przemysłowego nr [...], tj. loda na patyku. Sam fakt uzyskania prawa z rejestracji wzoru przemysłowego, gdy inny producent wprowadził wcześniej na rynek produkt o cechach podobnych do zarejestrowanego wzoru przemysłowego, stanowił niewątpliwie wystarczającą przesłankę do uznania interesu prawnego tego producenta w domaganiu się unieważnienia prawa z rejestracji wzoru, (v. Naczelny Sąd Administracyjny sygn. akt II GSK 183/07 z 29 października 2007r.; ONSAiWSA 2009/1/12). Skoro strony są konkurentami w zakresie produkcji i wprowadzania do obrotu lodów, to niewątpliwie sporne prawo prowadzi do ograniczenia zagwarantowanej w art. 20 i 22 Konstytucji RP swobody działalności gospodarczej. Istotą sporu w niniejszej sprawie było zagadnienie, czy wnioskodawca powołując się na własne prawo, wynikające z tytułu umowy z kontrahentem (uprawnionym do znaków towarowych, także renomowanych) - do posiadania wyłączności oznaczania renomowaną marką tego kontrahenta własnej produkcji i sprzedaży towarów (lodów), może skutecznie przeciwstawić – w obronie własnych praw majątkowych – znaki towarowe tego kontrahenta jako jego prawo majątkowe zważywszy, że pośród tych znaków są znaki, którym w innym postepowaniu przyznana została renoma. Podstawy do unieważnienia spornego wzoru przemysłowego wnioskodawca upatruje w art. 106 ust. 1 i art. 117 ust. 2 p.w.p. Przy czym, na mocy art. 255 ust. 4 p.w.p. Urząd Patentowy rozstrzyga sprawy w trybie postępowania spornego w granicach wniosku i jest związany podstawą prawną wskazaną przez wnioskodawcę. I. W dacie zgłoszenia spornego wzoru art. 106 ust. 1 p.w.p. stanowił, że praw z rejestracji nie udziela się na wzory przemysłowe, których wykorzystywanie byłoby sprzeczne z porządkiem publicznym lub dobrymi obyczajami; korzystania z wzoru przemysłowego nie uważa się za sprzeczne z porządkiem publicznym tylko dlatego, że jest zabronione przez prawo. Należy podzielić stanowisko Urzędu Patentowego, jak i utrwalony w doktrynie pogląd, że naruszenie komentowanego przepisu zaistniałoby, gdyby wzór zawierał tego rodzaju treści, żeby przy jego wykorzystywaniu mogły być np. obrażane uczucia patriotyczne, religijne itp. Dla celów oceny, czy wykorzystanie wzoru przemysłowego byłoby sprzeczne z porządkiem publicznym lub dobrymi obyczajami w rozumieniu art. 106 ust. 1 p.w.p., należy bowiem dokonać analizy samego wzoru - jego postaci, gdyż ww. przepis odnosi się do samoistnych cech wzoru, a nie do okoliczności związanych z działaniem podmiotu zgłaszającego, np. jego złej wiary, do czego przekonuje skarżący. W ocenie Sądu, art. 106 ust. 1 p.w.p. odnosi się do cech postaciowych wzoru, zatem zarzut dokonania zgłoszenia spornego wzoru w sprzeczności z porządkiem publicznym lub dobrymi obyczajami, nie ma oparcia w tym przepisie. Należy przypomnieć, że art. 106 ust. 1 p.w.p. odpowiada regulacji zawartej w art. 8 dyrektywy 98/71/WE, przy czym zasady porządku publicznego, jak i dobrych obyczajów nie są jednakowe w poszczególnych państwach Unii, zrozumiałe i dopuszczalne są odmienna interpretacja oraz stosowanie przepisów posługujących się tymi klauzulami w poszczególnych państwach członkowskich (zob. A. Tischner (w:) System Prawa Prywatnego, t. 14B, s. 113). Potwierdzeniem tej tezy jest deklaracja zawarta w pkt 16 preambuły dyrektywy 98/71/WE, zgodnie z którą postanowienia tej dyrektywy nie stanowią o harmonizacji krajowych koncepcji porządku publicznego lub dobrych obyczajów. (Dyrektywa 98/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 1998 r. w sprawie prawnej ochrony wzorów (Dz.U.UE.L.1998.289.28 Dz.U.UE-sp.13-21-120). Sprzeczność z porządkiem publicznym oznacza naruszenie obowiązujących w danym społeczeństwie fundamentalnych reguł określających prawa człowieka, wartości gwarantowane konstytucyjnie, zasady współżycia społecznego oraz podstawy niezakłóconego współistnienia i rozwiązywania kolizyjnych interesów pomiędzy członkami wspólnoty. Przykładem sprzecznego z porządkiem publicznym w zgłoszonym wzorze przemysłowym byłoby np. użycie symboli nazistowskich, rasistowskich, antypaństwowych. Oznacza to, że ustawodawca zastrzega jednak, że korzystania z wzoru przemysłowego nie uważa się za sprzeczne z porządkiem publicznym tylko dlatego, że jest zabronione przez prawo. Z kolei sprzeczność z dobrymi obyczajami oznacza naruszenie pozaprawnych zasad regulujących relacje pomiędzy członkami danej wspólnoty - mogą to być normy moralne (przede wszystkim religijne) lub obyczajowe utrwalone i przestrzegane w naszym kraju, a nawet w skali regionu lub środowiska przez potencjalnych użytkowników danego wzoru (Jerzy Szczotka, komentarz do art. 106 ustawy - Prawo własności przemysłowej, Wyd. Lex ). Przenosząc powyższe na grunt sprawy niniejszej wskazać należy, że jak wynika z ustaleń Urzędu Patentowego, przedmiotem spornego wzoru przemysłowego jest lód na patyku, którego cech istotne, według dokumentacji rejestrowej, przedstawiają się następująco: "Jest wyposażony u dołu w uchwyt, w postaci rozmieszczonego centralnie patyka i ukształtowany w formie prostopadłościennej, dwukolorowej bryły. Powierzchnia bryły loda jest zdobiona nieregularnymi plamami w kolorze białym i brązowym, stylizującymi krowie łaty." Organ w treści zaskarżonej decyzji umieścił ponadto ilustrację ww. wzoru. Powyższe oznacza, że na gruncie niniejszej sprawy organ prawidłowo ocenił, że wykorzystanie powyżej omówionej postaci wzoru, przedstawionej w opisie i ilustracji, w zakresie jego samoistnych cech, nie jest sprzeczne ani z porządkiem publicznym ani z dobrymi obyczajami. Wszak pojęcie postaci, o której mowa w art. 102 ust. 1 p.w.p. jest tożsame z wyglądem zewnętrznym nadawanym wytworom. Innymi słowy, należy zgodzić, się z prezentowanym przez organ stanowiskiem, popartym wskazanym w zaskarżonej decyzji orzecznictwem, że decydującym dla oceny, czy zachodzą przesłanki z art. 106 ust. 1 p.w.p. jest odbiór społeczny wzoru, czyli jego postać. To postać wzoru może być nośnikiem treści powszechnie uznanych za niedopuszczalne w odbiorze społecznym. Natomiast w spornym wzorze trudno się doszukać jakichkolwiek treści uznanych za niedopuszczalne w odbiorze społecznym, np. naruszających ogólnie przyjęte normy moralne lub zwyczajowe, czy uczucia religijne. Także i wnioskodawca nie wskazywał na takie treści. Z podanych powyżej przyczyn nie można zgodzić się z odmiennym stanowiskiem skarżącego, a jego rozważania w tym zakresie mają charakter polemiczny względem wyczerpującej argumentacji Urzędu Patentowego w zakresie tej podstawy prawnej. II. W pozostałej części, w ocenie Sądu, zarzuty skargi mają uzasadnione podstawy. W dacie zgłoszenia spornego wzoru, art. 117 ust. 2 p.w.p. stanowił, że podstawą do unieważnienia prawa z rejestracji może być również stwierdzenie, że wykorzystywanie wzoru przemysłowego narusza prawa osobiste lub majątkowe osób trzecich. Innymi słowy, przesłanką unieważnienia ustaloną w art. 117 ust. 2 p.w.p., nie jest naruszenie prawa wyłącznego, tylko stwierdzenie, że wykorzystywanie wzoru przemysłowego narusza prawa osobiste lub majątkowe osób trzecich, bowiem na takim twierdzeniu skarżąca opiera swoje żądanie unieważnienia spornego wzoru. Powołana wyżej Dyrektywa 98/71/WE nie zawiera expressis verbis tak syntetycznie ujętej podstawy unieważnienia, choć w literaturze przedmiotu (v.J. Sieńczyło-Chlabicz (w:) System Prawa Prywatnego, t. 14B, s. 314-316) wskazuje się na szereg przesłanek należących do wskazanego tam zamkniętego katalogu (art. 11 ust. 1 lit. c, d, ust. 2), które zestawione razem wypełniają treść zawartą w ustawie polskiej. Do praw osobistych Komentatorka zalicza autorskie prawa osobiste oraz prawa podmiotowe chroniące dobra osobiste człowieka. Natomiast pojęcie praw majątkowych osób trzecich obejmowałoby prawo z rejestracji wzoru z wcześniejszym pierwszeństwem oraz cywilne prawa podmiotowe chroniące w momencie zgłoszenia wzór jako innego rodzaju dobro niematerialne (w przypadku kolizji praw podmiotowych majątkowych). Unieważnienie może być orzeczone również wówczas, gdy wykorzystywanie wzoru narusza prawa osobiste lub majątkowe osób trzecich, np. projektant wykorzystał we wzorze w sposób sprzeczny z prawem oznaczenie odróżniające chronione prawem wspólnotowym lub krajowym lub utwór chroniony prawem autorskim lub zarejestrowano wzór przemysłowy, który obejmuje wcześniej zarejestrowany wzór przemysłowy. (Prawo własności przemysłowej Komentarz pod red. P. Kostańskiego Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 2010 str.629) . Powyższe oznacza, że co do zasady unieważnienie może być stwierdzone wówczas, gdy postać zgłoszonego wzoru przemysłowego wykorzystuje istotne elementy wcześniej zarejestrowanego prawa ochronnego do znaku towarowego. Jednakże, zdaniem Sądu, na gruncie niniejszej sprawy materialna ocena braku zaistnienia przesłanki z art. 117 ust. 2 p.w.p. jest przedwczesna, bowiem w dacie wydania zaskarżonej decyzji organ nie zebrał i nie ocenił wystarczająco materiału dowodowego - wyczerpującego przedmiot sprawy - pod wskazaną w sprzeciwie normę prawa materialnego. Urząd Patentowy poprzestał bowiem na ocenie, która zdaniem Sądu, jest wewnętrznie sprzeczna. Stan ten wynikł z braku materialnej wykładni art. 117 ust. 2 p.w.p., który to przepis został wskazany przez skarżącą jako druga podstawa do unieważnienia prawa ochronnego. I o ile Urząd dokonał wykładni pierwszej podstawy prawnej – art. 106 ust. 1 p.w.p., a co za tym idzie subsumpcji tej normy na ustalony pod jej kątem stan faktyczny, to powyższego zabrakło w stosunku do podstawy opartej na art. 117 ust. 2 p.w.p. W ocenie Sądu, w świetle argumentów uzasadnienia zaskarżonej decyzji, organ w istocie nie wyjaśnił jak zastosował (względem kogo) wykładnię terminu pojęcia "naruszenie praw majątkowych osób trzecich", o którym mowa w art. 117 ust. 2 p.w.p., w ramach subsumpcji tej normy na stan faktyczny niniejszej sprawy, co w konsekwencji narusza art. 107§ 3 k.p.a. w zw. z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Wnioskodawca we wniosku, jak i stanowiskach zajmowanych w toku postępowania administracyjnego, wykazuje bowiem stosowną dokumentacją zarówno własne prawo majątkowe, jako wtórne, wynikające z nabycia licencji wyłącznej na opatrywanie produkowanych przez siebie lodów znakami towarowymi licencjodawcy, w tym znakami renomowanymi, jak i wykazuje prawo ochronne, jako prawo majątkowe M. do omawianych na wstępie znaków towarowych (wyciągi z rejestru k. 122-119 akt adm.). Wnioskodawca uzasadniał przy tym swoje działania jako zmierzające do ochrony znaków, z prawa ich używania do oznaczania lodów, z których sprzedaży w istocie czerpie korzyści ekonomiczne. Powołuje się zatem na własne prawa majątkowe jako licencjobiorcy i rozpoczętą produkcję lodów "[...]", jak i fakt, że wynikają one z praw majątkowych licencjodawcy do ww. znaków słowno-graficznych serii "[...]", w tym znaków renomowanych. Przykładowo, powyższe wynika z pisma z 12 maja 2015r. (k.97-96 akt adm. sprawy [...]), gdzie wnioskodawca powołuje się na fakt zarobkowego używania przez siebie znaków towarowych słowno-graficznych serii "[...]" dla oznaczania lodów - np. nr [...] - należących z tytułu prawa z ich rejestracji, do S. z siedzibą w G. Jednocześnie uważa, że to głównie prawa S. naruszono spornym wzorem przemysłowym, bowiem prawa wnioskodawcy jako licencjobiorcy mają charakter wtórny. Należy także podnieść, że na rozprawie przed Urzędem Patentowym wnioskodawca wyraźnie powoływał się na paragraf 3 umowy licencyjnej z 3 października 2014r. uprawniającej go do oznaczania produkcji i sprzedaży lodów marką "[...]" (znakiem słownym i słowno-graficznym), a przed Urzędem Patentowym wnioskodawca poinformował o zawisłym postępowaniu o wpisanie licencji do rejestru znaku towarowego nr [...]. Ta ostatnia okoliczność, czyli wpisanie prawa wnioskodawcy do rejestru [...] listopada 2015r., czyli ponad 2 miesiące przed zakończeniem postępowania spornego i wydanie zaskarżonej decyzji, zostało całkowicie pominięte w ocenie materiału dowodowego, czym Urząd Patentowy naruszył art. 7 i 80 kpa w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Art. 118 ust. 1 w związku z art. 67 ust. 3 p.w.p. reguluje chwilę, z którą przeniesienie prawa z rejestracji staje się skuteczne wobec osób trzecich. By przeniesienie prawa z rejestracji stało się skuteczne wobec osób trzecich, wcześniej między zbywcą a nabywcą musi dojść do czynności prawnej w tym przedmiocie. (v. wyrok sądu apel. w K. z dnia [...] grudnia 2006r. [...] 2006-12-[...]). LEX nr [...]). Art. 118 ust. 1 p.w.p. stanowi, że do wzorów przemysłowych i praw z rejestracji wzorów przemysłowych stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 2, przepisy art. 32, 35-37, 39, 391, 41, 42, 46, 50, 55, art. 66 ust. 2, art. 67, 70-75, 76-79, 81-88, 90 i 92. Na mocy m.in. art. 67 ust. 1 p.w.p. zasadą jest, że patent (odpowiednio: wzór przemysłowy) jest zbywalny i podlega dziedziczeniu. Ust. 2 przewiduje, że umowa o przeniesienie patentu wymaga, pod rygorem nieważności, zachowania formy pisemnej. Ust. 3 stanowi, że przeniesienie patentu (odpowiednio wzoru przemysłowego) staje się skuteczne wobec osób trzecich z chwilą wpisu tego przeniesienia do rejestru patentowego. Z kolei ust. 4 przewidywał, że ustanowienie zastawu rejestrowego na patencie jest skuteczne z chwilą wpisu do rejestru zastawów i podlega ujawnieniu w rejestrze patentowym. Skoro z dostępnego Urzędowi Patentowemu z urzędu rejestru znaku przeciwstawionego nr [...] wynika, że [...] listopada 2015r. wpisana została licencja wnioskodawcy na używanie znaku towarowego w zakresie lodów - udzielona na mocy porozumienia z 3 października 2014r., to zupełnie niezrozumiałe i nieuprawnione jest przyjęcie, że wnioskodawca nie może skutecznie powoływać się na cudze prawa majątkowe i osobiste, tj. na prawa S. sp. z o.o. z siedzibą w G. do znaków towarowych [...].[...],[...],[...], "bowiem doszłoby do nieuprawnionego zalegalizowania postępowania administracyjnego toczącego się bez udziału podmiotu uprawnionego do takiego znaku, któremu z tej racji przysługiwałby przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a.", co w konsekwencji oznacza, że "wykorzystywanie wzoru przemysłowego nie narusza praw osobistych lub majątkowych osób trzecich, a w szczególności nie narusza żadnych praw majątkowych wnioskodawcy". Art. 107 § 3 kpa stanowi, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Wyjaśnienie tego ostatniego elementu: podstawy prawnej decyzji, stanowi zatem o sposobie wykładni prawa dokonanej przez organ. Brak powyższego na gruncie niniejszej sprawy powoduje, że organ, dokonując analizy prawnej art. 117 ust. 2 p.w.p., długo nie konfrontuje normy ze stanem faktycznym, bowiem nie definiuje do czyich praw majątkowych odnosi ustalenia faktyczne: czy "osobą trzecią" jest wnioskodawca, czy uprawniona ze znaków S. W konsekwencji wnioskodawca, bezskutecznie domagał się od Urzędu Patentowego zarówno poinformowania o toczącym się postępowaniu licencjodawcy S. z siedzibą w G. w celu umożliwienia jej wzięcia udziału w niniejszej sprawie jako strony postępowania, jak i oddalony został jego wniosek o połączenie niniejszej sprawy, w trybie art. 62 kpa, ze sprawą zawisłą wcześniej - [...] z wniosku S. w G. o unieważnienie spornego wzoru przemysłowego. Tymczasem, co do zasady art. 62 kpa umożliwia, w sprawach, w których prawa lub obowiązki stron wynikają z tego samego stanu faktycznego oraz z tej samej podstawy prawnej i w których właściwy jest ten sam organ administracji publicznej, wszczęcie i prowadzenie jednego postępowania, dotyczącego więcej niż jednej strony. Tym bardziej, że przedmiotem unieważnienia objętym wnioskami było to samo prawo z rejestracji wzoru przemysłowego "Lód na patyku" nr [...]. I o ile nie uwzględnienie wniosku w trybie art. 62 k.p.a. nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy, to już taki wpływ ma niewątpliwie wywiedzenie z tego negatywnych skutków dla wnioskodawcy. Chodzi o odmówienie wnioskodawcy możliwości powoływania się na "cudze" prawa majątkowe i osobiste, tj. na prawa S. sp. z o.o. z siedzibą w G. do znaków towarowych serii "[...]": [...],[...],[...] i [...], a już w szczególności na renomowany znak towarowy słowno-graficzny [...], do którego prawa zostały wpisane do rejestru znaku. W ocenie Sądu, organ nie miał podstaw powoływania się na wyrok NSA z dnia 15 stycznia 2015r., sygn. akt II GSK 1983/13, bowiem dotyczył on innego stanu faktycznego. W niniejszej sprawie wnioskodawca nie przeciwstawiał zakwestionowanemu wzorowi przemysłowemu "cudzych praw". Przeciwstawił bowiem także własne uprawnienia wynikające z umowy zawartej z uprawnionym do znaków z serii "[...]" z 3 października 2014r., ujawnionej w rejestrze w trakcie prowadzonego postępowania. Dlatego nie można zgodzić się z oceną organu, że "potencjalnie szkodliwe mogłoby być wyrażanie stanowiska przez Urząd Patentowy w sprawie znaku towarowego należącego do uprawnionego podmiotu, nie biorącego udziału w postępowaniu spornym" w sytuacji, jaka miała miejsce na gruncie stanu faktycznego niniejszej sprawy. Błędne zastosowanie cytowanego wyroku do niniejszej sprawy całkowicie pomija istotę art. 117 ust. 2 p.w.p. Wszak przepis ten wprost dotyczy kwestii zbadania naruszenia, bądź nie, praw osobistych lub majątkowych "osób trzecich" w kontekście przesłanki "wykorzystywania wzoru przemysłowego". Sąd nie podziela zatem oceny organu, który z pominięciem przedstawionej wraz z wnioskiem umowy z 3 października 2014r., z pominięciem wpisu prawa wnioskodawcy w rejestrze dokonanego [...] listopada 2015r., (odmawiając przy tym uwzględnienia wniosku o połączenie spraw, których przedmiotem było żądanie unieważnienie tego samego prawa) uznał, że wnioskodawca nie może się posługiwać prawami należącymi do S. sp. z o.o. z siedzibą w G. dlatego, że nie była stroną niniejszego postępowania. Ma w tym miejscu rację skarżąca zarzucając organowi naruszenie prawa materialnego art. 117 ust. 2 p.w.p., poprzez jego błędną wykładnię - zawężającą pojęcie "naruszenie praw osób trzecich" do jedynie praw wnioskodawcy, skoro składając wniosek powołuje się na tę, a nie inną, normę prawa materialnego. Innymi słowy, przy ponownym rozpatrzeniu sprawy Urząd Patentowy dokona ustaleń faktycznych w zakresie wyżej wskazanym. Wbrew wykładni językowej przepisu zawartego w art. 117 ust. 2 p.w.p. należałoby uznać, że podstawą do unieważnienia prawa z rejestracji nie może być samo stwierdzenie, że wykorzystywanie wzoru przemysłowego narusza prawa osobiste lub majątkowe osób trzecich. Użyte tu określenie "wykorzystywanie" należy utożsamiać z pojęciem korzystania, rozumianym na gruncie przepisu art. 105 ust. 1 i 2 p.w.p. jako wytwarzanie, oferowanie, wprowadzanie do obrotu, import, eksport lub używanie wytworu, w którym wzór jest zawarty bądź zastosowany, lub składowanie takiego wytworu dla takich celów. Dokonanie takich czynności naruszających cudze prawa osobiste lub majątkowe mogłoby rodzić jedynie odpowiedzialność cywilną i ewentualnie karną podmiotu prawa z rejestracji. Niewątpliwie należy uwzględnić, że podstawą unieważnienia może być jedynie okoliczność istniejąca w momencie udzielania przez Urząd Patentowy prawa z rejestracji wzoru przemysłowego, nie zaś taka, która zaistniała po wydaniu odnośnej decyzji. Należy przyznać pierwszeństwo wykładni funkcjonalnej i logicznej komentowanego przepisu w zakresie funkcji, jaką ma spełnić okoliczność stwierdzenia naruszenia praw, o jakim tu mowa. Należy, co do zasady podzielić pogląd, że pojęcie postaci, o której mowa w art. 102 ust. 1 p.w.p. jest tożsame z wyglądem zewnętrznym nadawanym wytworom. Niemniej do potrzeb zgłoszenia wzoru przemysłowego w celu uzyskania prawa z rejestracji, wymogi formalne jednoznacznie przewidują, zgodnie z art. 108 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 kpa, oprócz podania zawierającego co najmniej oznaczenie zgłaszającego, określenie przedmiotu zgłoszenia oraz wniosek o udzielenie prawa z rejestracji: ilustracja wzoru przemysłowego i opis wyjaśniający ilustrację tego wzoru. Ustawodawca w art. 108 ust. 2 wprowadza definicję zarówno "ilustracji wzoru przemysłowego", zaś w ust. 3 definicję "opisu wyjaśniającego ilustrację wzoru przemysłowego". Przy czym opis wyjaśniający ilustrację wzoru przemysłowego "powinien przedstawiać wzór przemysłowy na tyle jasno i wyczerpująco, aby na podstawie ilustracji można było wzór odtworzyć w każdej przedstawionej w zgłoszeniu odmianie. W szczególności opis powinien zawierać określenie wzoru przemysłowego, ze wskazaniem przeznaczenia, określać figury ilustracji lub numery próbek, zawierać ponumerowany wykaz odmian wzoru przemysłowego, jeżeli zgłoszenie obejmuje takie odmiany, oraz wskazywać na końcu te cechy postaciowe, które wyróżniają zgłoszony wzór od innych znanych już wzorów i stanowią podstawę do jego identyfikacji". Należy dodać, że prawidłowe sporządzenie ilustracji i opisu wyjaśniającego ma znaczenie dla stwierdzenia przesłanek ochrony oraz ustalenia zakresu ochrony prawem z rejestracji wzoru, bowiem rekonstrukcja elementów istotnych wzoru dokonywana jest na podstawie tych elementów zgłoszenia, nie zaś zastrzeżeń ochronnych. Innymi słowy, z punktu widzenia ochrony zarejestrowany wzór musi nadawać się do odtworzenia. W konsekwencji, stosownie do art. 114 ust. 1 i 2 p.w.p. udzielenie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego stwierdza się przez wydanie świadectwa rejestracji. Natomiast częścią składową świadectwa rejestracji jest opis ochronny wzoru przemysłowego obejmujący opis tego wzoru, rysunek oraz zawarte w zgłoszeniu fotografie i próbki materiału włókienniczego. Opis ochronny wzoru przemysłowego jest udostępniany osobom trzecim i podlega rozpowszechnianiu przez Urząd Patentowy. Odnosząc powyższe zasady do dokumentacji rejestrowej wzoru "Lód na patyku", to charakteryzuje się on następującymi cechami istotnymi: "Jest wyposażony u dołu w uchwyt, w postaci rozmieszczonego centralnie patyka i ukształtowany w formie prostopadłościennej, dwukolorowej bryły. Powierzchnia bryły loda jest zdobiona nieregularnymi plamami w kolorze białym i brązowym, stylizującymi krowie łaty." W ocenie Sądu, konfrontując dokumentację z Dyrektywą 98/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 1998 r. w sprawie prawnej ochrony wzorów, zgodnie z którą przedmiotem ochrony wzoru nie mogą być części, które są "niedostępne dla oka" to należy przyjąć, że dokumentacja nie stoi z nią w sprzeczności. Co do zasady bowiem w obu aktach termin "postać" obejmuje wizualnie dostrzegalne cechy całego produktu lub jego części, z wyjątkiem części składowych, które nie są wizualnie postrzegane "w toku zwykłego używania produktu". Przedmiotem oceny są tylko te cechy wzoru przemysłowego, które są widoczne na zewnątrz w toku zwykłego używania, czyli dostrzegane w trakcie tego używania zmysłem wzroku, co wynika z definicji zawartej w art. 102 ust. 1 p.w.p. Jednakże, nawet przyjmując wskazywane przez organ pierwszeństwo ilustracji wzoru przemysłowego w przypadku sprzeczności pomiędzy cechami istotnymi wskazanymi w opisie i ujawnionymi na ilustracji wzoru przemysłowego, - należy zawsze odnosić się do postaci wzoru. Mając na uwadze powyższe wywody, sąd nie podziela oceny organu, że cecha określona jako powierzchnia bryły loda zdobiona nieregularnymi plamami w kolorze białym i brązowym, "stylizującymi krowie łaty" - jest sprzeczna z ilustracją. Opis ilustracji dokonany przez organ, jako: "lód na patyku wyposażony u dołu w uchwyt, w postaci rozmieszczonego centralnie patyka, ukształtowany w formie prostopadłościennej, dwukolorowej bryły, posiadający przednią powierzchnię bryły loda z trzema skośnymi nieregularnymi pasami, tj. z środkowym pasem białym i dwoma skrajnymi pasami brązowymi, z małą białą plamką przy krawędzi prawego pasa brązowego, oraz powierzchnię boczną bryły loda z czterema pasami prostokątnymi o różnych wysokościach, tj. dwoma pasami białymi i dwoma pasami brązowymi występującymi naprzemiennie" –pomijający całkowicie opis zastrzeżony przez uprawnionego do wzoru jest całkowicie dowolny. Pomija bowiem zasadniczą cechę zawartą w dokumentacji zgłoszeniowej, a mianowicie, że powierzchnia bryły loda jest zdobiona nieregularnymi plamami w kolorze białym i brązowym, "stylizującymi krowie łaty". Skoro twórca odwołuje się do "stylizacji" krowich łat, to przedstawione na rysunku "pasy" stanowią stylizację łat. Stylizacja nie oznacza fotograficznego przeniesienia wzoru łat. Stanowi ich stylizację, czyli fantazyjne zdobienie nieregularnymi plamami, stylizującymi krowie łaty, czyli jest podobna, nawiązuje do krowich łat. Zatem, wbrew ocenie organu, rysunek nie pozostaje w sprzeczności, jak to ocenił organ, z opisem wzoru zawartym w dokumentacji. Przeciwnie, ilustracja jest zgodna z opisem. Powyższe oznacza, że w przedmiocie tego zarzutu, błędy w ustaleniach faktycznych oznaczają mające wpływ na wynik sprawy naruszenie art. art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 108 ust. 3 p.w.p., przez błędne ustalenie, że powierzchnia spornego "Loda na patyku" zdobiona jest trzema skośnymi nieregularnymi pasami (a nie plamami) oraz poprzez uznanie prostoliniowych granic między kolorami na bocznej (węższej) powierzchni loda za istotną cechę wzoru przemysłowego, w sytuacji, gdy są nią stylizowane krowie łaty. W tej sytuacji organ przy ponownym rozpatrzeniu sprawy uwzględni powyższą ocenę dokonaną przez Sąd – przy badaniu przesłanek z art. 117 ust. 2 p.w.p. Z tych względów Sąd w pkt 1 sentencji orzekł po myśli art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Zasądzając od organu na rzecz skarżącej spółki zwrot kosztów postepowania, Sąd orzekł na podstawie przepisów art. 200 i art. 205 § 2, § 3 i § 4 p.p.s.a. w zw. z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie opłat za czynności rzeczników patentowych (Dz. U. z 2003 r. Nr 212, poz. 2076 ze zm.).