VI SA/Wa 1217/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Protokolant Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2009 r. sprawy ze skargi G. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2009 r. 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego G. S. kwotę 737 (siedemset trzydzieści siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2009 r. nałożono na przedsiębiorcę p. G. S., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "I." (dalej: strona, skarżący) karę pieniężną w kwocie 3.000 zł. Podstawą faktyczną decyzji stanowiło wykonywanie transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji. Powyższe ustalono podczas kontroli, udokumentowanej odpowiednim protokołem kontroli, pojazdu marki [...] o nr rej. [...] przeprowadzonej w dniu [...] lutego 2009 r. na postoju taksówek przy zbiegu ul. B. i ul. W. w S. Zatrzymanym pojazdem kierował p. G. T. Z tytułu stwierdzonego naruszenia nałożono na przedsiębiorcę – na podstawie art. 92 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 1, art. 7 ust. 1 i 2 oraz art. 8 ust. 1-3 oraz art. 14 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874, z późn. zm.) oraz lp. 1.3 załącznika do powołanej ustawy - karę pieniężną we wskazanej wyżej kwocie. W odwołaniu od powołanej decyzji skarżący podniósł, iż posiadał ważną licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Nie dopełnił jedynie w terminie obowiązku zmiany licencji po zakupie nowego auta. Zamiany licencji dokonano niezwłocznie po otrzymaniu dowodu rejestracyjnego nowego pojazdu. Nie można jednak, w opinii strony, postawić znaku równości pomiędzy niedopełnieniem ww. obowiązku a faktem nieposiadania licencji. Przypadki, w których następuje cofnięcie licencji zostały enumeratywnie wymienione w ustawie o transporcie drogowym. Żaden z nich nie ma zastosowania wobec odwołującego się. Nałożenie kary pieniężnej za brak licencji w omawianym przypadku jest bezzasadne. Na poparcie swojej tezy odwołujący przywołał jedno z orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego (z dnia 25 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 2010/06). Decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2009 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt K.p.a., art. 6, art. 8, art. 14, art. 92 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz lp. 1.3 załącznika do powołanej ustawy o transporcie drogowym, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez pełnomocnika strony, utrzymano zaskarżoną decyzję w całości w mocy. Organ II instancji przypomniał, że licencja, o której mowa, zgodnie z art. 6 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym udzielana jest na określony pojazd i obszar obejmujący: 1) gminę, 2) gminy sąsiadujące - po uprzednim zawarciu przez nie porozumienia, 3) miasto st. Warszawę - związek komunalny. Licencja udzielana jest na pisemny wniosek przedsiębiorcy, do którego należy dołączyć m. in. wykaz pojazdów samochodowych wraz z kserokopiami dowodów rejestracyjnych albo kserokopie dowodów rejestracyjnych, a w przypadku gdy przedsiębiorca nie jest właścicielem tych pojazdów - również dokument potwierdzający prawo do dysponowania nim (art. 8 ww. ustawy). Art. 14 ww. ustawy stanowi, że przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania. Zgodnie z ust. 2 cytowanego artykułu, jeżeli zmiany, o których mowa powyżej, obejmują dane zawarte w licencji, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę treści licencji. Z kolei zgodnie z art. 87 ust. 4 ww. ustawy podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca taksówki jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie licencję (wydaną, zgodnie z art. 4 zdanie pierwsze ustawy o transporcie drogowym, na określony pojazd). Zgodnie z art. 92 ust. 1 ww. ustawy, kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne naruszając obowiązki lub warunki, wynikające z przepisów ustawy, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 zł. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 1.3 załącznika do ww. ustawy, który karą 3.000 zł sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego taksówką bez posiadania wymaganej licencji. Organ odwoławczy zważył, iż w przedmiotowym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do uznania, iż w chwili kontroli doszło do naruszenia przepisów prawa w zakresie obowiązku posiadania licencji na wykonywanie drogowego transportu osób taksówką. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że w dniu kontroli, tj. [...] lutego 2009 r. przedsiębiorca wykonywał transport drogowy taksówką. Nie posiadał on jednak wymaganej licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką o numerze rejestracyjnym [...] i numerze [...]. Kierowca okazał do kontroli licencję nr [...] wydaną przez Prezydenta Miasta S. na pojazd o numerze rejestracyjnym [...] i numerze [...]. W opinii organu odwoławczego podniesione przez stronę w odwołaniu argumenty nie zasługują na uwzględnienie. Bezspornym jest bowiem fakt, że strona wykonywała w dniu kontroli przewozy taksówką pojazdem innym niż wskazany w licencji udzielonej na pojazd o nr rej. [...] i nr podwozia [...], a mianowicie pojazdem o nr rej. [...] i nr podwozia [...]. W świetle przywołanych wyżej przepisów licencja na transport drogowy taksówką udzielana jest przedsiębiorcy na określony pojazd i obszar. Jest to zatem uprawnienie o charakterze podmiotowo - przedmiotowym, wydawane zindywidualizowanemu przedsiębiorcy na konkretny pojazd zgłoszony we wniosku o jej udzielenie, który musi spełniać wskazane w przepisach ustawy - Prawo o ruchu drogowym wymagania techniczne w zakresie właściwego oznakowania i wyposażenia. Odmiennie niż w przypadku innego rodzaju licencji, wydawanych na transport drogowy osób lub rzeczy w oparciu o przepisy cyt. ustawy, licencja na transport drogowy taksówką uprawnia przedsiębiorcę do wykonywania działalności na jej podstawie wyłącznie pojazdem określonym w jej treści. Wyłącznie bowiem w licencji na transport taksówką wskazuje się nie tylko numer rejestracyjny pojazdu, ale dla jego pełnej identyfikacji także numer VIN. Jednoczesne przypisanie udzielonego przedsiębiorcy uprawnienia do konkretnego pojazdu oznacza, że przewoźnik wykonując przewóz taksówką pojazdem niewymienionym w licencji narusza prawo, albowiem wykracza poza zakres udzielonego uprawnienia. W istocie, wykonując przewozy innym pojazdem, czyni to bez wymaganej prawem licencji. Za zasadnością takiego stanowiska przemawia również fakt, iż transport drogowy osób, z wyjątkiem transportu taksówką, może być realizowany przez uprawnionych przewoźników - na podstawie jednej licencji - wieloma pojazdami, pod warunkiem jednak zgłoszenia wszystkich tych pojazdów do posiadanej licencji i uzyskania wypisów z tej licencji w liczbie odpowiadającej liczbie zgłoszonych pojazdów. Wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji, zgodnie z lp. 1.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym sankcjonowane jest karą pieniężna w wysokości 8.000 zł. W przypadku zaś transportu taksówką, przedsiębiorca chcący wykonywać przewozy wieloma pojazdami musi uzyskać odrębną licencję na każdy z tych pojazdów. Dlatego też ustawodawca nie przewidział odrębnej kary za wykonywanie transportu drogowego taksówką pojazdem niezgłoszonym do licencji, lecz jedynie karę za brak takiego uprawnienia, jeśli przewóz wykonywany jest pojazdem innym, niż wskazany w jej treści. Mając na względzie przedstawiony stan prawny i faktyczny, argumenty strony podniesione w odwołaniu nie zasługują na uwzględnienie i nie mogą stanowić podstawy do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i umorzenia postępowania. Należy bowiem stwierdzić, że skarżący chcąc wykonywać transport drogowy taksówką innym pojazdem, zobowiązany był do złożenia stosownego wniosku i uzyskania nowej licencji na ten pojazd. Wobec powyższego stwierdzono, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Organ pierwszej instancji prawidłowo dokonał kwalifikacji prawnej stwierdzonego naruszenia, dlatego też słusznym było nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości przewidzianej pod lp. 1.3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Nie ma znaczenia w sprawie fakt, że strona usunęła po kontroli stan niezgodny z prawem i zgłosiła właściwemu organowi zmianę pojazdu. Dla odpowiedzialności skarżącego znaczenie ma bowiem stan faktyczny zaistniały w chwili kontroli. Nie ma natomiast wątpliwości, że w chwili kontroli strona wykonywała transport drogowy pojazdem innym niż ten wymieniony w licencji. Nie może mieć również znaczenia dla odpowiedzialności strony powoływany przez odwołującego wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wyroki sądowe wiążą w konkretnej sprawie i nie mogą stanowić podstawy rozstrzygnięcia w niniejszym postępowaniu. Organ odwoławczy wyjaśnia, iż kary w transporcie drogowym określono w sposób sztywny w ramach poszczególnych naruszeń, a decyzja wydawana na podstawie tych przepisów ma związany, a nie uznaniowy charakter. Natomiast, gdy strona znajduje się w sytuacji uniemożliwiającej poniesienie kary w orzeczonej wysokości może - w oparciu o art. 42 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2005 r. Nr 249, poz. 2104 ze zm.) - wystąpić ze stosownym wnioskiem do Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, który wydał decyzję w I instancji. Skargę na powyższą decyzję złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także uchylenie decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2009 r. w całości, z jednoczesnym wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu niepowetowanej szkody. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym poprzez błędną interpretację, polegającą na przyjęciu, że niezgłoszenie w wymaganym terminie organowi licencyjnemu zmiany treści licencji oznacza wykonywanie transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji. Zdaniem skarżącego, organy administracji obu instancji dokonały błędnej subsumcji opisanego stanu faktycznego, którego skarżący nie kwestionuje. W powołanym w odwołaniu przez stronę wyroku NSA z dnia 25 stycznia 2008 r. (I OSK 2010/06) Sąd ten stanął na takim samym stanowisku, stwierdzając, iż z regulacji zawartych w ustawie o transporcie drogowym wynika, iż licencji udziela się przedsiębiorcy na określony pojazd. Wpisany w treść licencji numer rejestracyjny pojazdu jest zatem ważnym jej elementem. Pomimo to, niedokonanie aktualizacji danych dotyczących numeru rejestracyjnego pojazdu, na który została udzielona licencja nie przesądza o utracie jej ważności. Przypadki wygaśnięcia licencji zostały enumeratywnie wymienione w art. 16 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym i uchybienie powyższe do nich nie należy. Okazana podczas kontroli przez pracownika skarżącego licencja nr [...] wydana w dniu [...] marca 2006 r. przez Prezydenta Miasta S. jest ważna do [...] marca 2036 r., co uprawnia w świetle poczynionych wyżej ustaleń do stwierdzenia, iż kierujący pojazdem legitymował się ważną licencją na wykonywanie transportu drogowego taksówką. W sytuacji niniejszej można co prawda mówić o pewnej wadliwości okazanej licencji, gdyż obejmowała ona pojazd inny niż faktycznie używany przez przewoźnika, czy też o wykonywaniu transportu niezgodnie z warunkami licencji, ale nie jest to wykonywaniem transportu bez licencji, co zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym w zw. z lp. 1.3 załącznika do tej ustawy skutkuje wymierzeniem kary pieniężnej w wysokości 3.000 zł. Z powyższego wynika, że organy administracji obu instancji naruszyły przepis art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, poprzez jego niedopuszczalną rozszerzającą interpretację. Skarżący bowiem nie utracił licencji, a jedynie nie dokonał jej aktualizacji. Wniosek o wstrzymanie natychmiastowej wykonalności decyzji uzasadniony jest okolicznością, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak wykazano w treści skargi, zaskarżona decyzja została wydana niezgodnie z prawem. Ponadto okolicznością przemawiającą za wstrzymaniem jej wykonalności jest fakt, iż wywoła ona nieodwracalne skutki dla skarżącego. Wyegzekwowanie bowiem kary wymierzone) przez organ spowoduje utratę płynności finansowej przedsiębiorstwa skarżącego, konieczność wyzbycia się części majątku, a w efekcie utratę znacznej części klientów. W konsekwencji grozi to upadłością przedsiębiorstwa skarżącego. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, rozwijając argumentację podniesioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do wniosku o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności ww. decyzji organ uznał, iż skarżący nie wykazał istnienia przesłanek z art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dlatego też wniosek o wstrzymanie wykonalności decyzji uznano za nieuzasadniony i stąd podlegający oddaleniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.; zwaną dalej p.p.s.a.). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że zasługuje ona na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2009 r., utrzymującą w całości w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2009 r., którą nałożono na przedsiębiorcę karę pieniężną za – jak stwierdził organ - wykonywanie transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji zostały podjęte z naruszeniem przepisów prawa materialnego. Organy administracji publicznej obu instancji uznały, iż wykonywanie transportu drogowego taksówką na podstawie licencji nr [...] wydanej w dniu [...] marca 2006 r. przez Prezydenta Miasta S. z terminem ważności do [...] marca 2036 r. innym pojazdem niż wpisany do licencji jest wykonywaniem transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji. Sąd nie zgadza się z taką interpretacją. Nieodnotowanie w licencji, w drodze formalnej zmiany jej treści, numeru rejestracyjnego wraz z numerem podwozia pojazdu aktualnie używanego do prowadzenia licencjonowanej działalności, nie może być utożsamiane z wykonywaniem tej działalności bez licencji. Zgodnie z art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, krajowy transport drogowy oznacza podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi. W myśl art. 5 ust. 1 cyt. ustawy podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Jak stanowi przepis art. 6 ust. 1 i 4 ww. ustawy, na wykonywanie transportu drogowego taksówką wymagana jest licencja, która udzielana jest przedsiębiorcy na określony pojazd i obszar, obejmujący stosowną gminę. Z kolei art. 14 ust. 1 i 2 ww. ustawy stanowi, że przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8, nie później niż w terminie 14 dni od ich powstania. Jeżeli zmiany te obejmują dane zawarte w licencji, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę treści licencji. W przedmiotowej sprawie skarżący posiadał i okazał podczas kontroli licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Udzielona skarżącemu licencja nr [...] wydana w dniu [...] marca 2006 r. przez Prezydenta Miasta S. z terminem ważności do [...] marca 2036 r. wskazywała inny numer rejestracyjny i inny numer podwozia VIN niż kontrolowany pojazd. Już po kontroli, po złożeniu wniosku skarżącemu została wydana licencja, która zawierała ten sam numer oraz ten sam termin jej ważności ze wskazaniem danych kontrolowanego pojazdu. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego zaniechanie obowiązkowi wystąpienia o zmianę treści licencji nie oznacza utraty licencji przed terminem jej ważności. Samo naruszenie warunków licencji nie oznacza, że jest to transport wykonywany bez licencji w rozumieniu zastosowanych w zaskarżonej decyzji przepisów ustawy. Z powodu naruszenia warunków licencji ustawa przewiduje inne konsekwencje prawne, niż zastrzeżone dla wykonywania transportu drogowego taksówką bez licencji. Niedopełnienie przez skarżącego obowiązku zgłoszenia właściwemu organowi zmiany pojazdu nie stanowi podstawy wymierzenia kary pieniężnej za brak licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką (zob. wyrok z dnia 25 stycznia 2008 r., sygn. akt II OSK 2010/06, niepubl. oraz z dnia 11 kwietnia 2008 r., sygn. akt II GSK 30/08, niepubl.). Zaniechanie dopełnienia przez skarżącego obowiązku zgłoszenia właściwemu organowi zmiany pojazdu nie stanowi podstawy wymierzenia kary pieniężnej za brak licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Takie stanowisko prezentuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 25 stycznia 2008 r. (sygn. akt II OSK 2010/06, niepubl.) oraz z dnia 11 kwietnia 2008 r. (sygn. akt II GSK 30/08, niepubl.), które w pełni podziela skład orzekający. Zdaniem Sądu, zaniechanie obowiązkowi wystąpienia o zmianę treści licencji nie oznacza utraty licencji przed terminem jej ważności. Samo naruszenie warunków licencji nie oznacza, że jest to transport wykonywany bez licencji w rozumieniu zastosowanych w zaskarżonej decyzji przepisów ustawy. Z powodu naruszenia warunków licencji ustawa przewiduje inne konsekwencje prawne, niż zastrzeżone dla wykonywania transportu drogowego taksówką bez licencji. W ocenie Sądu prowadzenie działalności transportowej innym pojazdem niż wskazanym w licencji, tj. niezgodnie z warunkami udzielonej licencji, nie jest wykonywaniem transportu bez licencji. Z brakiem licencji mamy do czynienia wówczas, gdy przedsiębiorca nigdy jej nie uzyskał albo gdy udzielona przedsiębiorcy licencja została cofnięta bądź wygasła (por. wyrok WSA z dnia 30 stycznia 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 2068/06, LEX nr 312069). Reasumując, posługiwanie się pojazdem, który nie został zgłoszony do licencji, nie jest wykonywaniem transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji, tylko stanowi naruszenie istotnych jej warunków co może być ewentualnie przyczyną cofnięcia licencji. Potwierdza to m. in. utrwalone orzecznictwo w tego rodzaju sprawach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (por. m. in. wyroki: - z 13 października 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1489/06; - z 22 listopada 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1728/06; - z 16 stycznia 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 2064/06;- z 24 listopada 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 1930/08; - z 12 grudnia 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 190/08; - z 9 lutego 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 2182/08). W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku. Na podstawie art. 152 powołanej ustawy orzeczono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.