VI SA/Wa 1294/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi B. S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę Komisja Nadzoru Finansowego decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm., dalej: "k.p.a."), w związku z art. 11 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 196, dalej "ustawa o nadzorze nad rynkiem finansowym") oraz art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1639 z późn. zm., dalej: "ustawa o ofercie") w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o zmianie ustawy o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r. poz. 433, dalej: "ustawa zmieniająca I") w zw. z art. 56 ust. 1 pkt 1 oraz art. 70 pkt 1 ustawy o ofercie, uchyliła swoją decyzję z dnia [...] lipca 2015 r., sygn. [...], w części nakładającej na W. S.A. z siedzibą w [...] (obecnie: B. S.A. z siedzibą w [...]) karę pieniężną w wysokości 350 000 zł (słownie: trzysta pięćdziesiąt tysięcy złotych), jednocześnie nałożyła na B. S.A. z siedzibą w [...] (poprzednio: W. S.A. z siedzibą w [...]) karę pieniężną w wysokości 300 000 zł (słownie: trzysta tysięcy złotych) wobec stwierdzenia, iż spółka ta: 1. nie wykonała obowiązku określonego w art. 56 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie, tj. nie przekazała równocześnie Komisji Nadzoru Finansowego, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości informacji poufnej o podjęciu w dniu [...] lutego 2010 r. przez spółkę zależną C. S.A. z siedzibą w [...] uchwały w sprawie zaistnienia przesłanek do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości z możliwością zawarcia układu, 2. nie wykonała obowiązku określonego w art. 70 pkt 1 ustawy o ofercie, tj. nie przekazała niezwłocznie informacji, w zakresie określonym w art. 69 ustawy o ofercie, równocześnie do publicznej wiadomości, Komisji Nadzoru Finansowego oraz spółce prowadzącej rynek regulowany, na którym notowane są akcje W. S.A. z siedzibą w [...]. Do wydania niniejszej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Postanowieniem z dnia [...] lipca 2014 r. wszczęto z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie nałożenia na podstawie art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie kary administracyjnej wobec podejrzenia naruszenia przez W. S.A. z siedzibą w [...] (obecnie: spółka B. z siedzibą w [...], poprzednio: spółka I. S.A. z siedzibą w [...], dalej: "Strona", "Spółka", "Emitent") art. 56 ustawy o ofercie w związku z wykonywaniem obowiązków informacyjnych dotyczących C. S.A. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w [...] (dalej: "C."). Przedmiot postępowania został rozszerzony postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r., wskutek czego postępowanie prowadzone było w przedmiocie nałożenia na Stronę kary administracyjnej na podstawie art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie wobec podejrzenia naruszenia art. 56 ustawy o ofercie w związku z wykonywaniem obowiązków informacyjnych dotyczących C. oraz art. 70 ustawy o ofercie w zakresie wypełniania obowiązków informacyjnych w związku z zawiadomieniami o zmianie stanu posiadania akcji Emitenta składanymi przez podmioty wchodzące w skład porozumienia inwestycyjnego z dnia [...] października 2011 r., o zawarciu którego Strona poinformowała raportem bieżącym nr [....]. Następnie, decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., sygn. [...], Komisja Nadzoru Finansowego (dalej: "Komisja", "organ nadzoru") w pkt I nałożyła na Stronę karę pieniężną w wysokości 350 000 zł (słownie: pięćdziesiąt tysięcy złotych) wobec stwierdzenia, iż spółka ta: I. 1) nie wykonała obowiązku określonego w art. 56. ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie, tj. nie przekazała równocześnie Komisji Nadzoru Finansowego, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości informacji poufnej o podjęciu w dniu [...] lutego 2010 r. przez spółkę zależną C. S.A. z siedzibą w [...] uchwały w sprawie zaistnienia przesłanek do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości z możliwością zawarcia układu, 2) nie wykonała obowiązku określonego w. art. 70 ustawy o ofercie, tj. nie przekazała niezwłocznie informacji, w zakresie określonym w art. 69 ustawy o ofercie, równocześnie do publicznej wiadomości, Komisji Nadzoru Finansowego oraz spółce prowadzącej rynek regulowany, na którym notowane są akcje W. S.A. z siedzibą w [...] otrzymanej w dniu [...] maja 2012 r. od akcjonariusza o przekroczeniu przez podmioty wchodzące w skład porozumienia inwestycyjnego 33 % ogólnej liczby głosów w tej spółce, 3) oraz w pkt II, na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., umorzyła jako bezprzedmiotowe postępowanie prowadzone w przedmiocie nałożenia na Stronę kary pieniężnej na podstawie art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie wobec podejrzenia naruszenia przez W. S.A. z siedzibą w [...] art. 70 ustawy o ofercie w związku z opublikowaniem raportów bieżących nr [...] oraz nr [...]. Ustalono bowiem, że Spółka prawidłowo wypełniła obowiązek informacyjny wynikający z art. 70 pkt 1 ustawy o ofercie w związku z publikacją raportu bieżącego nr [...] oraz, że brak jest dowodów na to, że doszło do niewypełnienia obowiązku z art. 70 pkt 1 ustawy o ofercie w związku z publikacją raportu bieżącego nr [...], podczas gdy jedynie niewykonanie tych obowiązków lub ich nienależyte wykonanie uzasadniałoby nałożenie kary administracyjnej na Spółkę na podstawie art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Strona zaskarżyła decyzję w zakresie pkt I, tj. w części dotyczącej nałożenia na Stronę kary pieniężnej za wskazane w tej decyzji naruszenia, polegające na nienależytym wykonaniu obowiązków informacyjnych i wniosła o jej uchylenie w tym zakresie oraz umorzenie postępowania, bądź alternatywnie, w razie nieuwzględnienia powyższego wniosku, o uchylenie decyzji w zaskarżonym zakresie i znaczne obniżenie wysokości nałożonej kary pieniężnej. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Strona zarzuciła Komisji: 1) nieuwzględnienie stanowiska Strony, iż opóźnienie przekazania do publicznej wiadomości oświadczenia akcjonariusza - M. S. o osiągnięciu 33 % udziału w ogólnej liczby głosów w Spółce, było dopuszczalne i możliwe w niniejszej sprawie, 2) niedokonanie analizy, na czym polegało zagrożenie interesu Spółki jako okoliczności uzasadniającej opóźnienie informacji o osiągnięciu przez M. S. 33 % udziału w ogólnej liczby głosów w Spółce, 3) nierozważenie związku pomiędzy uchwałą C. o zaistnieniu przesłanek do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, a późniejszym złożeniem przez Spółkę wniosku o ogłoszenie upadłości, co miało wpływać na pewność informacji o podjęciu ww. uchwały, 4) niewyjaśnienie panującej na rynku praktyki co do uznania informacji o podjęciu uchwały przez C. o zaistnieniu przesłanek do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości za informację poufną, 5) niewyjaśnienia kwestii wycofania oświadczenia M. S. z dnia [...] maja 2012 r. w szczególności w zakresie dat złożonych pism, ani jego adresów, 6) pominięcie przy ocenie wymiaru kary pieniężnej okoliczności braku skutków naruszeń Strony, w postaci braku skierowania przeciwko Spółce jakichkolwiek roszczeń przez akcjonariuszy, 7) niewskazanie przesłanek wymiaru nałożonej kary pieniężnej na Spółkę w kontekście zbliżonych okoliczności do sprawy prowadzonej w związku z naruszeniem przez Stronę obowiązków informacyjnych, 8) nieuwzględnienie okoliczności, iż do stwierdzonych naruszeń doszło za kadencji poprzedniego zarządu Spółki, a obecny zarząd Spółki wykonuje obowiązki informacyjne, co stoi w sprzeczności z funkcją prewencyjną kary pieniężnej, 9) niewzięcie pod uwagę, iż samo upublicznienie informacji o wydaniu zaskarżonej decyzji stanowi dla Spółki rodzaj sankcji, 10) nierozważenie możliwości umorzenia postępowania ze względu na niecelowość nałożenia kary administracyjnej. Analizując wniosek organ odwoławczy stwierdził, że stan faktyczny sprawy jest identyczny z ustalonym w toku postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji. Organ analizując niniejszą sprawę wskazał na obowiązujące przepisy, w szczególności na art. 154 ust. 1 ustawy o obrocie definiujący informację poufną, jak również art. 56 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie, określający obowiązki emitenta związane z równoczesnym przekazywaniem Komisji, spółce prowadzącej ten rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości informacji poufnych, w rozumieniu art. 154 ustawy o obrocie. Organ wskazał również, że z uwagi na wejście w życie z dniem 3 lipca 2016 r. Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 596/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w sprawie nadużyć na rynku (rozporządzenie w sprawie nadużyć na rynku) oraz uchylające dyrektywę 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady i dyrektywy Komisji 2003/124/WE, 2003/125/WE i 2004/72/WE (Dz. UE. L 173/1, dalej: "Rozporządzenie MAR"), tj. w toku prowadzonego postępowania administracyjnego Komisja jako organ administracji stosujący prawo, była zobowiązana do rozstrzygnięcia, polegającego na ustaleniu przepisów, które będą miały zastosowanie w niniejszej sprawie. Organ wskazał, że w odniesieniu do Rozporządzenia MAR oznaczać to będzie konieczność stosowania jego przepisów od dnia 3 lipca 2016 r. W konsekwencji przepisy ustawy o obrocie oraz ustawy o ofercie w razie ich kolizji z przepisami Rozporządzenia MAR zachowują ważność, lecz zawężony zostaje zakres ich stosowania. Dla uczestników rynku oznacza to konieczność stosowania przepisów Rozporządzenia MAR i pomijania przepisów wyżej wskazanych ustaw oraz wydanych na ich podstawie aktów wykonawczych sprzecznych z Rozporządzeniem MAR. Organ uznał również, że naruszenie prawa przez Spółkę polegające na niewykonaniu obowiązków informacyjnych określonych w art. 56 ust. 1 pkt 1 było niewątpliwie zachowaniem o charakterze "skończonym", nie mającym ciągu dalszego w momencie wydawania niniejszego rozstrzygnięcia. Zasadnym wydaje się zatem zastosowanie, pomimo wejścia w życie Rozporządzenia MAR, przepisów obowiązujących w momencie popełnienia naruszenia przez Stronę, tj. ustawy o ofercie. Stosownie do treści art. 58 ust. 2 ustawy zmieniającej II, za zachowania zaistniałe przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stanowiące naruszenie przepisów ustawy o ofercie, w brzmieniu dotychczasowym, sankcję administracyjną wymierza się według przepisów dotychczasowych, chyba że sankcja administracyjna wymierzona według przepisów ustawy o ofercie, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, byłaby względniejsza dla strony postępowania. Organ analizując sprawę wskazał, że niniejsze postępowanie zostało wszczęte na podstawie art. 96 ust. 1 pkt 1 w związku z podejrzeniem naruszenia przez Stronę art. 56 ustawy o ofercie w związku z wykonywaniem obowiązków informacyjnych dotyczących C. Następnie przedmiot postępowania został rozszerzony o prowadzenie postępowania w przedmiocie nałożenia na Spółkę kary administracyjnej na podstawie art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie wobec podejrzenia naruszenia przez Stronę art. 70 pkt 1 ustawy o ofercie w zakresie wypełniania obowiązków związanych z zawiadomieniami o zmianie stanu posiadania akcji Spółki składanymi przez podmioty wchodzące w skład porozumienia inwestycyjnego z dnia [....] października o zawarciu którego Emitent poinformował raportem bieżącym [....]. Organ dokonując analizy odpowiednich przepisów Rozporządzenia MAR z przepisami ustawy o ofercie i ustawy o obrocie, obowiązującymi obecnie i na moment popełnienia przez Stronę naruszenia uznał, że ustawodawca unijny utrzymał definicję informacji poufnej zawartej w art. 154 ustawy o obrocie, odpowiednio ją rozszerzając o informacje dotyczące rozciągniętego w czasie procesu. Organ nie zgodził się ze stanowiskiem Strony i uznał, że ustawodawca unijny nie zdecydował się na zniesienie obowiązku informacyjnego emitenta w tym zakresie. Zdaniem organu, powyższe znajduje uzasadnienie choćby w pkt 49 Preambuły Rozporządzenia MAR. Organ odnosząc się do kwestii naruszonego przez Emitenta obowiązku określonego w treści art. 70 pkt 1 ustawy o ofercie, wskazał, iż obowiązek ten nie jest uregulowany treścią Rozporządzenia MAR. Nie oznacza to jednakże, że unijny ustawodawca dokonał deregulacji obowiązku wskazanego w art. 70 pkt 1 ustawy o ofercie. W sytuacji bowiem, gdy Rozporządzenie MAR nie reguluje odmiennie określonego obowiązku, tj. art. 70 pkt 1 ustawy o ofercie, przyjąć należy, że obowiązuje dotychczasowy przepis prawa. Dlatego też stan faktyczny w niniejszej sprawie był objęty zarówno normą sankcjonowaną dotychczasową (wyrażoną w przepisach ustawy o ofercie), jak i normą sankcjonowaną obecną (określoną w przepisach Rozporządzenia MAR). Po wejściu w życie Rozporządzenia MAR nie doszło w niniejszej sprawie do depenalizacji naruszenia obowiązków informacyjnych, nałożonych na Spółkę. Analizując niniejszą sprawę Komisja podtrzymała swoje stanowisko wyrażone w treści decyzji I instancji, wskazując, iż Spółka nie wykonała obowiązku informacyjnego, określonego w art. 56 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie, tj. nie przekazała równocześnie Komisji, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości informacji poufnej o podjęciu przez C. w dniu [...] lutego 2010 r. uchwały w sprawie zaistnienia przesłanek do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości z możliwością zawarcia układu. Ponadto Strona nie wykonała obowiązku informacyjnego, określonego w art. 70 pkt 1 ustawy o ofercie, tj. nie przekazała niezwłocznie informacji otrzymanej w dniu [...] maja 2012 r. od akcjonariusza o przekroczeniu przez podmioty wchodzące w skład porozumienia inwestycyjnego 33 % ogólnej liczby głosów w tej spółce, równocześnie do publicznej wiadomości, Komisji oraz spółce prowadzącej rynek regulowany, na którym notowane są akcje Emitenta. Komisja w zakresie naruszenia art. 56 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie, wskazała, że informacja o podjęciu przez C. w dniu [...] lutego 2010 r. uchwały w sprawie zaistnienia przesłanek do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości z możliwością zawarcia układu była informacją poufną, dalej wyjaśniła, że informacja ta dotyczy bezpośrednio Spółki, gdyż zdarzenia lub okoliczności odnoszące się do podmiotów zależnych dotykają również samego emitenta, wywierając wpływ na wartość jego aktywów. Powinność przekazywania informacji poufnych nie obejmuje jedynie informacji źródłowych powstałych wyłącznie u emitenta, ale również informacje płynące od spółek zależnych zobowiązanych do przekazywania "spółce matce" takiej informacji. Na emitencie ciąży zaś obowiązek zorganizowania takiego przepływu informacji finansowych i gospodarczych pomiędzy nim a spółkami zależnymi, aby mógł on we właściwym czasie wywiązać się z obowiązku z art. 56 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie. W niniejszej sprawie ówczesny prezes zarządu Emitenta otrzymał uchwałę zarządu C. z dnia [...] lutego 2010 r. w dniu jej podjęcia, a więc Spółka miała możliwość niezwłocznego opublikowania tej informacji. W ocenie Komisji, analizowana informacja była z punktu widzenia racjonalnego inwestora zarówno precyzyjna, jak i cenotwórcza. Dotyczyła ona bowiem określonej kwestii, jaką jest podjęcie uchwały przez organ spółki o zasadności złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości w związku z zaistnieniem ustawowych przesłanek. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż uczestnicy rynku w tym stanie faktycznym podjęliby określoną decyzję inwestycyjną. Konsekwentnie omawiana informacja miałaby wpływ na cenę instrumentu finansowego, tj. na akcję Spółki. Podstawy do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości pojawiły się bowiem w spółce, która była ważnym podmiotem w grupie kapitałowej Emitenta i filarem segmentu P. pomimo, iż zdaniem zarządu C., jak i J. W. decyzja ta była, cyt.: "korzystna dla grupy Emitenta". Nawet jeśli dawała ona szansę C. na kontynuowanie działalności i restrukturyzację zobowiązań, dla uczestników rynku kapitałowego oznaczała niepewność co do dalszego istnienia C., gdyż w każdym czasie sąd upadłościowy mógł zmienić tryb postępowania upadłościowego na obejmujący likwidację majątku. Zdaniem Komisji informacja o podjęciu uchwały w przedmiocie wystąpienia przesłanek do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości z możliwością zawarcia układu znaczącej spółki z grupy nie była istotna dla samego Emitenta, a zatem nie byłaby brana pod uwagę również przez inwestorów. Mając na uwadze powyższe Komisja stwierdziła, że w związku z nieprzekazaniem do wiadomości publicznej informacji poufnej o podjęciu przez zarząd C. uchwały w przedmiocie wystąpienia przesłanek do złożenia wniosku o wszczęcie postępowania upadłościowego Spółka nie zapewniła uczestnikom rynku kapitałowego równego i rzetelnego dostępu do informacji. Inwestorzy podejmowali więc decyzje inwestycyjne w oparciu o kurs notowań akcji Emitenta nieuwzgledniający informacji o zaistnieniu podstaw do wszczęcia ww. postępowania, w konsekwencji czego C. miała 14 dni na złożenie stosownego wniosku do sądu upadłościowego. Spółki publiczne nie mogą prowadzić selektywnej polityki informacyjnej i pomijać zdarzeń tak istotnych dla inwestorów. Wiadomość o zdarzeniach skutkujących koniecznością złożenia wniosku o upadłość znaczącego podmiotu w grupie kapitałowej Spółki niosła bowiem za sobą istotne konsekwencje dla sytuacji C. i samej Spółki, w tym dla ich kondycji finansowej oraz dalszych perspektyw rozwoju. Uczestnicy rynku kapitałowego będąc w jej posiadaniu mieliby możliwość podjęcia świadomej i możliwie najbardziej optymalnej decyzji inwestycyjnej. Odnosząc się z kolei do niewykonania przez Stronę obowiązku informacyjnego, określonego w art. 70 pkt 1 ustawy o ofercie organ wskazał, że przepis ten nakłada na spółkę publiczną powinność niezwłocznego przekazywania informacji o istotnych zmianach stanu posiadania akcji przez akcjonariuszy. Zdaniem organu w sprawie niniejszej obowiązkiem Spółki było przekazanie w trybie art. 70 pkt 1 ustawy o ofercie informacji otrzymanej przez Emitenta w dniu 28 maja 2012 r. od M. S. - jednego z członków porozumienia inwestycyjnego z dnia [....] października 2011 r., o zawarciu którego Strona poinformowała raportem bieżącym nr [....] - o przekroczeniu przez podmioty wchodzące w skład porozumienia inwestycyjnego poziomu 33 % ogólnej liczby głosów, w takim zakresie, w jakim ją uzyskała. Spółka natomiast opóźniła publikację tej informacji na podstawie art. 57 ustawy o ofercie. Nie zasługuje więc na uwzględnienie twierdzenie Emitenta o opublikowaniu wszystkich informacji uzyskanych od podmiotów wchodzących w skład porozumienia. Zdaniem Komisji, jeżeli cztery dni później Spółka została powiadomiona przez akcjonariusza o tym, że niewłaściwie policzył liczbę akcji Spółki posiadaną przez niego łącznie z innymi podmiotami wchodzącymi w skład porozumienia inwestycyjnego, czego konsekwencją był brak obowiązku ujawnienia stanu posiadania akcji w myśl art. 69 w zw. z 87 ustawy o ofercie, powinna zaktualizować o powyższe dane informacje na temat struktury akcjonariatu. Informacja od akcjonariusza otrzymana przez Spółkę w dniu [....] czerwca 2012 r. korygowała bowiem dane przekazane wcześniej zawiadomieniem z dnia [...] maja 2012 r. Jednocześnie Komisja nie zgodziła się ze stanowiskiem Emitenta wyrażonym już po otrzymaniu oświadczenia M. S. z dnia [...] czerwca 2012 r. cofającego zawiadomienie z dnia [...] maja 2012 r., że z uwagi na cofnięcie zawiadomienia nie było konieczne jego uprzednie przekazanie. Komisja wskazała, że w momencie wpływu zawiadomienia od akcjonariusza Spółka nie była jeszcze w posiadaniu oświadczenia o cofnięciu zawiadomienia. Dlatego też powinna była bez zbędnej zwłoki opublikować informację otrzymaną w dniu [...] maja 2012 r. od M. S. na podstawie art. 69 ustawy o ofercie. Z akt sprawy wynikało, że W. wskazał, że opóźnienie przekazania do wiadomości publicznej informacji wynikających z zawiadomienia otrzymanego w dniu [...] maja 2012 r. od M. S. było skutkiem opóźnienia wcześniejszych informacji, dotyczących transakcji na akcjach Spółki zawieranych przez innego akcjonariusza - B. S.A. z siedzibą w [...] (dalej "B. "). Emitent opóźnił przekazanie do publicznej wiadomości informacji o otrzymaniu zawiadomień od B. z uwagi na możliwość naruszenia jego słusznego interesu (zeznania J. W. z dnia [...] lutego 2015 r., k. 151), Odnosząc się do powyższego organ wskazał, że w przypadku zawiadomienia M. S. z dnia [...] maja 2012 r. nie mógł skorzystać z uregulowanej w art. 57 ustawy o ofercie instytucji opóźnienia wykonania obowiązków informacyjnych, gdyż możliwość ta została przewidziana przez ustawodawcę tylko w odniesieniu do informacji poufnych, zdefiniowanych w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 13 kwietnia 2006 r. w sprawie rodzaju informacji, które mogą naruszyć słuszny interes emitenta oraz sposobu postępowania emitenta w związku z opóźnianiem przekazania do publicznej wiadomości informacji poufnych (Dz. U. Nr 67, poz. 476, dalej: "Rozporządzenie"), o czym dodatkowo przesądza wykładnia literalna art. 57 ustawy o ofercie i umiejscowienie tego przepisu w ustawie o ofercie. Na podstawie art. 57 ustawy o ofercie nie było więc możliwe opóźnienie wykonania przez Spółkę obowiązku wynikającego z art. 70 pkt 1 ustawy o ofercie. Mając na uwadze powyższe, w ocenie Komisji Emitent w niniejszej sprawie dopuścił się naruszenia art. 56 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie nie przekazując Komisji, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości informacji o podjęciu w dniu [...] lutego 2010 r. przez spółkę zależną C. S.A. z siedzibą w [...] uchwały w sprawie zaistnienia przesłanek do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości z możliwością zawarcia układu, jak i naruszył art. 70 pkt 1 ustawy o ofercie poprzez nieprzekazanie niezwłocznie informacji, otrzymanej w dniu [...] maja 2012 r. od akcjonariusza o przekroczeniu przez podmioty wchodzące w skład porozumienia inwestycyjnego 33 % ogólnej liczby głosów w tej spółce, równocześnie do publicznej wiadomości, Komisji oraz spółce prowadzącej rynek regulowany, na którym notowane są akcje Emitenta. Organ odnosząc się do stwierdzeń Strony w zakresie nawiązania do zeznań J. W. - ówczesnego Prezesa Zarządu Spółki, który wskazał, że opóźnienie przekazania do wiadomości publicznej informacji ze względu na słuszny interes Spółki było możliwe w związku z brzmieniem przepisów Rozporządzenia wyjaśnił, że wbrew poglądowi Strony, stanowisko organu nadzoru wyrażone w treści zaskarżonej decyzji dotyczące zamkniętego katalogu informacji, które mogą być opóźniane nie jest niezgodne z prawem wspólnotowym i wykładnią pro wspólnotową, a także nie jest wyrażone w sposób wyłącznie arbitralny i bezpodstawny, lecz znajduje oparcie m.in. w orzecznictwie sądów administracyjnych. W ocenie organu Strona nie wykonała obowiązku informacyjnego określonego w treści art. 56 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie, nie przekazując Komisji, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości informacji o podjęciu w dniu [...] lutego 2010 r. przez spółkę zależną C. S.A. z siedzibą w [...] uchwały w sprawie zaistnienia przesłanek do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości z możliwością zawarcia układu. Zgodnie z brzmieniem art. 57 ustawy o ofercie opóźnienie przekazania informacji poufnej jest dopuszczalne. Przywołany przepis prawa wskazuje, że w przypadku gdy wykonanie obowiązku, o którym mowa w art. 56 ust. 1, mogłoby naruszyć słuszny interes emitenta papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub któregokolwiek z państw członkowskich, niezależnie od tego, czy transakcje danym papierem wartościowym są dokonywane na tym rynku, może on w zakresie odnoszącym się do informacji, o których mowa w art. 56 ust. 1 pkt 1 - na własną odpowiedzialność oraz w sposób zgodny z przepisami wydanymi na podstawie art. 60 ust. 1 - opóźnić na czas określony wykonanie tych obowiązków, przekazując Komisji informację o opóźnieniu wraz z podaniem przyczyn uzasadniających opóźnienie i wskazaniem terminu, w którym informacja będzie przekazana podmiotom, o których mowa w art. 56 ust. 1. Organ nadzoru wskazał, że emitent wykonuje przysługujące mu uprawnienie, przekazując Komisji informację o opóźnieniu w rozumieniu art. 57 ust. 1 in fine ustawę o ofercie. Jeżeli takiego zawiadomienia nie zgłosi, to zobligowany jest zrealizować obowiązek upublicznienia informacji poufnej zgodnie z art. 56 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie, nawet wtedy, gdy spełnione zostały przesłanki określone w art. 57 ust. 1-2 ustawy o ofercie. W niniejszej sprawie natomiast Komisja nie stwierdziła, by Spółka zawiadomiła Komisję o opóźnieniu przedmiotowej informacji poufnej, ani też nie doprowadziła do przekazania do publicznej wiadomości samej informacji o podjęciu uchwały przez, C. w późniejszym terminie. Spółka poinformowała jedynie raportem bieżącym nr [...] o złożeniu przez C. wniosku o ogłoszenie upadłości z możliwością zawarcia układu oraz przekazała raportem bieżącym nr [...] o złożeniu przez jednego z wierzycieli C. wniosku o ogłoszenie upadłości obejmującej likwidację tego podmiotu. Następnie raportem bieżącym nr [...] Emitent powiadomił o wydaniu przez sąd upadłościowy postanowienia o ogłoszeniu upadłości C. z możliwością zawarcia układu. Z kolei jak wynika z wyjaśnień samej Spółki, uznano, iż z uwagi na normy powszechnie obowiązującego prawa oraz istniejące interpretacje, brak było konieczności opublikowania informacji o podjęciu przez C. uchwały w sprawie zaistnienia przesłanek do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości z możliwością zawarcia układu. Z doświadczenia Strony wynikało, że zaistnienie przesłanek do złożenia ww. wniosku nie musiało doprowadzić do jego złożenia. Spółka nie miała pewności co do złożenia wniosku również ze względu na toczące się rozmowy oraz trwające prace nad planem restrukturyzacji grupy kapitałowej. Dodatkowo Emitent nie był w stanie w danej chwili ocenić, czy informacja ta będzie miała istotny wpływ na notowania kursu akcji Spółki. Z uwagi na powyższe Spółka nie sporządziła lisy osób posiadających dostęp do informacji poufnej. Z powyższego wynika, iż zamiarem Strony nie było podjęcie działań zmierzających do opóźnienia przekazania do publicznej wiadomości informacji poufnej o podjęciu uchwały przez C.. Spółka nie może zatem powoływać się w niniejszej sprawie na możliwość opóźnienia informacji poufnej, skoro kwestionowała samą konieczność przekazania tej informacji do publicznej wiadomości i nie podjęła odpowiednich kroków, określonych w treści art. 57 ustawy o ofercie. Odnosząc się z kolei do kwestii dopuszczalności opóźnienia przekazania do publicznej wiadomości informacji określonej w art. 70 pkt 1 ustawy o ofercie, organ wyjaśnił, że informacja ta nie podlega opóźnieniu w trybie określonych w treści art. 57 ustawy o ofercie. Informacja przekazywana przez emitenta w trybie art. 70 pkt 1 ustawy o ofercie jest ściśle związana z informacją otrzymaną od akcjonariusza w trybie art. 69 ustawy o ofercie, który osiągnął ustawowo określony próg w ogólnej liczbie głosów danej spółki. Natomiast zgodnie z orzecznictwem, wykładania literalna art. 57 ustawy o ofercie wyraźnie wskazuje, iż ma on zastosowanie tylko do obowiązków, o których mowa w art. 56 ust. 1, nie ma natomiast podstaw do jego stosowania odnośnie obowiązków płynących z Rozdziału 4 tej ustawy, w tym obowiązku z art. 69 ustawy o ofercie. W związku z powyższym Komisja podtrzymała swoje stanowisko wyrażone w treści zaskarżonej decyzji, w którym stwierdziła brak możliwości opóźnienia informacji wskazanej w treści art. 70 pkt 1 ustawy o ofercie w trybie określonym w art. 57 ustawy o ofercie. Komisja stwierdziła również, że Strona błędnie utożsamiała kwestię podjęcia uchwały przez C. o zaistnieniu przesłanek do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości z samym złożeniem takiego wniosku (co nastąpiło w dniu [...] lutego 2009 r.). Zdarzenia te, mimo, iż są ze sobą powiązane chronologicznie i przedmiotowo, powinny stanowić przedmiot odrębnej analizy Spółki pod względem zaistnienia informacji poufnej. Spółka podniosła również, iż wyjaśnienia wymaga sprawa cofnięcia zawiadomienia o zmianie stanu posiadanych akcji przez M. S., który nie był przesłuchany, ani na okoliczność złożonych przez siebie pism, ani ich adresatów. Odnosząc się do tego zarzutu organ stwierdził, że kwestia zbadania okoliczności wycofania oświadczenia przez M. S. jest bezzasadna przede wszystkim ze względu na brzmienie art. 70 pkt 1 ustawy o ofercie, które jest jasne i nie pozostawia wątpliwości co do konieczności niezwłocznego wykonania zawartego tamże obowiązku przez emitenta. Spółka nie może zatem wstrzymać się z publikacją informacji o otrzymanym na podstawie art. 69 ustawy o ofercie zawiadomienia o stanie posiadania akcji przez akcjonariusza. Przedstawiona przez Stronę wykładnia przedmiotowego przepisu stałaby niewątpliwie w sprzeczności z celem przepisu, który ma zagwarantować uczestnikom rynku dostęp do informacji o aktualnym akcjonariacie spółki publicznej. Analizując niniejszą sprawę organ stwierdził, że Spółka dopuściła się naruszenia obowiązku informacyjnego określonego w art. 56 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie, nie przekazując Komisji, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości informacji o podjęciu w dniu [...] lutego 2010 r. przez spółkę zależną C. S.A. z siedzibą w [....] uchwały w sprawie zaistnienia przesłanek do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości z możliwością zawarcia układu, jak i naruszyła art. 70 pkt 1 ustawy o ofercie poprzez nieprzekazanie niezwłocznie informacji, otrzymanej w dniu [...] maja 2012 r. od akcjonariusza o przekroczeniu przez podmioty wchodzące w skład porozumienia inwestycyjnego 33 % ogólnej liczby głosów w tej spółce, równocześnie do publicznej wiadomości, Komisji oraz spółce prowadzącej rynek regulowany, na którym notowane są akcje Emitenta. Tym samym nie można uznać, że w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki do umorzenia niniejszego postępowania. Zgodnie z brzmieniem art. 105 k.p.a., w przypadku gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości lub w części organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości lub w części. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 1995 r., sygn. akt: SA/Łd 2424/94, wskazano, iż z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. W niniejszej sprawie w toku postępowania nie stwierdzono braku zarówno przesłanek prawnych, jak i faktycznych, które uzasadniałyby umorzenie postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Komisja, jest umocowana na podstawie art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o nadzorze nad rynkiem kapitałowym (j.t.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1289 z późn. zm., dalej: "ustawa o nadzorze nad rynkiem kapitałowym") do zapewnienia prawidłowego funkcjonowania rynku kapitałowego, w szczególności bezpieczeństwa obrotu oraz ochrony inwestorów i innych jego uczestników, a także przestrzegania reguł uczciwego obrotu. Gwarancja transparentności rynku kapitałowego umożliwia prawidłowe funkcjonowanie mechanizmów rynkowych i wzmacnianie zaufania inwestorów wobec prawidłowości procesów, które na nim zachodzą. W przypadku stwierdzenia niewypełniania obowiązków informacyjnych przez Emitenta, organ nadzoru nie mógł pozostać obojętny i był zobowiązany do zastosowania adekwatnych środków sankcyjnych wobec Strony. W myśl art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie (w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy zmieniającej I), w przypadku gdy emitent lub wprowadzający nie wykonuje albo wykonuje nienależycie obowiązki, o których mowa w art. 56 i art. 70 ustawy o ofercie, Komisja może wydać decyzję o wykluczeniu, na czas określony lub bezterminowo, papierów wartościowych z obrotu na rynku regulowanym albo nałożyć, biorąc pod uwagę w szczególności sytuację finansową podmiotu, na który kara jest nakładana, karę pieniężną do wysokości 1 000 000 zł, albo zastosować obie sankcje łącznie. Odnosząc się do kwestii braku skutku naruszenia w postaci nieskierowania przeciwko Spółce jakichkolwiek roszczeń ze strony inwestorów, Komisja wskazała, że kwestia ta nie ma przełożenia na wymiar nałożonej kary pieniężnej. Naruszenie Strony polegało na uchybieniu obowiązkom informacyjnym, mającym charakter formalny, tj. przejawiającym się w naruszeniu obowiązujących przepisów prawa. Skutkiem takiego uchybienia Strony jest naruszenie interesu społecznego, zdefiniowanego w niniejszej sprawie jako interes uczestników rynku. W toku postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji Komisja podjęła również czynności w kierunku ustalenia sytuacji finansowej Strony celem stwierdzenia, czy jest w stanie ponieść karę pieniężną nałożoną niniejszą decyzją i czy nie uniemożliwi dalszego prowadzenia jej działalności. W tym celu organ analizował między innymi skonsolidowane i jednostkowe sprawozdanie finansowe za 2014 r. i 2015 r. W oparciu o te dane organ uznał, że sytuacja finansowa Strony uległa pewnemu pogorszeniu, co stanowiło podstawę do obniżenia kary do wysokości 300 000 złotych. Komisja nie zgodziła się również ze stanowiskiem Strony, której zdaniem sam fakt wszczęcia postępowania, prowadzenia postępowania oraz podanie do publicznej wiadomości nieostatecznej decyzji było wystarczającą sankcją. Komisja wyjaśniła, że pomimo niestwierdzenia dalszych naruszeń Spółki po zmianie składu zarządu, zastosowanie środka sankcyjnego było wciąż uzasadnione. Nałożona kara ma bowiem między innymi zadanie prewencyjne i ma w przyszłości uchronić rynek finansowy od takich negatywnych zjawisk. Organ uznał również, że w sprawie niniejszej nie zostały spełnione przesłanki umożliwiające umorzenie postępowania z uwagi na brak celowości nałożenia kary. Organ wskazał na treść przepisu art. 105 § 1 i 2 k.p.a. oraz na przedmiot prowadzonego postępowania. W oparciu o powyższe organ uznał, że w toku postępowania konieczne było zbadanie okoliczności, czy doszło w istocie do naruszenia przez Spółkę, niniejszych obowiązków informacyjnych. Po wszechstronnym zbadaniu i rozważeniu stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie, Komisja uznała, iż w niniejszym stanie faktycznym doszło do naruszenia przedmiotowych przepisów. Nie można w tym wypadku mówić o bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego, gdyż sprawa nie utraciła przymiotu sprawy administracyjnej, tj. .niewątpliwie doszło do naruszenia prawa, istnieje strona tego postępowania oraz podstawa prawną, ą sama sprawa podlega załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła Spółka. W skardze zarzuciła: 1) naruszenie indywidualnego charakteru odpowiedzialności administracyjnej poprzez orzeczenie przez organ o odpowiedzialności administracyjnej skarżącej na podstawie przepisu art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie z tytułu naruszenia przepisu art. 56 ust. 1 pkt 1 oraz art. 70 pkt 1 ustawy o ofercie, który nie mógł znaleźć zastosowanie w stanie faktycznym sprawy z uwagi na jego niezgodność z przepisami rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 596/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 roku w sprawie nadużyć na rynku ("Rozporządzenie MAR") obowiązującymi w dniu wydania decyzji; 2) naruszenie przepisu art. 68 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez zastosowanie sankcji administracyjnej pomimo okoliczności, iż przedawniła się możliwość jej zastosowania; 3) naruszenie przepisu z art. 96 ustawy o ofercie w związku z 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez zastosowanie nieproporcjonalnej sankcji administracyjnej; 4) naruszenie przepisów prawa proceduralnego, poprzez naruszenie przez organ art. 7 w związku z art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, ze zm.; "kpa") - poprzez oparcie rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej (decyzji) na nieprawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy; 5) naruszenie przepisów prawa proceduralnego, poprzez naruszenie przez organ art. 78 w związku z art. 10 kpa - poprzez nie przeprowadzenie, zgłoszonych przez Stronę, wniosków dowodów mających znaczenie dla sprawy; 6) naruszenie przepisów prawa proceduralnego, poprzez naruszenie przez organ art. 12 kpa - poprzez przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie; ewentualnie, w przypadku uznania przez Sąd, że zastosowanie przez organ w dniu wydania decyzji przepisu art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie z tytułu naruszenia przepisu art. 56 ust. 1 pkt 1 oraz art. 70 pkt 1 ustawy o ofercie było prawidłowe, zaskarżonej Decyzji strona zarzuciła ponadto: 7) błędną wykładnię art. 56 ust. 1 pkt 1 oraz art. 70 pkt 7 ustawy o ofercie w związku § 2 rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie rodzaju informacji, które mogą naruszyć słuszny interes emitenta, oraz sposobu postępowania emitenta w związku z opóźnianiem przekazania do publicznej wiadomości informacji poufnych z dnia [....] kwietnia 2006 r. (Dz. U. nr 6, poz. 476), polegającej na uznaniu, że katalog informacji, których przekazanie do publicznej wiadomości może naruszyć słuszny interes emitenta określony w par. 2 ww. rozporządzenia jest katalogiem zamkniętym. Mając na względzie powyższe naruszenia strona wniosła o uchylenie w całości decyzji i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia. Jednocześnie wniosła o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał dotychczasowe stanowisko, wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w myśl § 2 tego artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Podkreślenia wymaga, że sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., dalej p.p.s.a.). Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu wskazującym na jej uchylenie. Odnosząc się do zarzutu pierwszego skargi Sąd wskazuje, że organ nadzoru ustalił, że strona skarżąca nie przekazała równocześnie Komisji, spółce prowadzącej rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości informacji poufnej o podjęciu przez zarząd C. w dniu [...] lutego 2010 r. uchwały w sprawie zaistnienia przesłanek do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości z możliwością zawarcia układu. Takie zachowanie było sprzeczne z art. 56 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie. Ponadto w toku postępowania ustalono, że skarżąca naruszyła art. 70 pkt 1 ustawy o ofercie, gdyż nie przekazała otrzymanej w dniu [...] maja 2012 r. od M. S. - jednego z członków porozumienia inwestycyjnego z dnia [...] października 2011 r., informacji o przekroczeniu przez podmioty wchodzące w skład porozumienia inwestycyjnego poziomu 33 % ogólnej liczby głosów. Ocena zachowania emitenta dokonana została zgodnie z treścią obowiązku, określonego przepisami obowiązującymi w dacie, w której zachowania te miały miejsce. Powołane przez skarżącą rozporządzenie 596/2014 weszło w życie z dniem 3 lipca 2016 r. a zatem nie obowiązywało w dacie zajścia zdarzeń, uzasadniających nałożenie na stronę kary pieniężnej. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych regułą jest stosowanie prawa obowiązującego w dacie wydania decyzji ostatecznej, jednakże reguła ta doznaje ograniczeń w sytuacji, gdy dochodzi do nakładania kar administracyjnych za stwierdzone naruszenie prawa. Wówczas należy stosować prawo obowiązujące w dacie stwierdzonych deliktów administracyjnych chyba, że nowe prawo jest względniejsze dla strony postępowania (patrz wyrok NSA z 13 maja 2008 r. sygn. akt II GSK 104/08, wyrok NSA z 18 października 2011 r. sygn. akt II GSK 1047/10. Poza tym, jak trafnie wskazał organ informacja o podjęciu przez zarząd C. w dniu [...] lutego 2010 r. uchwały w sprawie zaistnienia przesłanek do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości z możliwością zawarcia układu, ocenianie zarówno na podstawie obowiązującego wtedy art. 154 ust. 1 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi jak i na podstawie art. 7 rozporządzenia 596/2014 spełnia przesłanki uznania ją za informację poufną. Obowiązek niezwłocznego przekazywania przez emitenta do publicznej wiadomości informacji poufnych zawiera zarówno art. 56 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 2 pkt 1 ustawy o ofercie jak i art. 17 ust. 1 rozporządzenia 596/2014. Tak więc skoro rozporządzenie unijne w tym zakresie pokrywa się z prawem krajowym nie ma podstaw do odstąpienia od stosowania krajowych przepisów prawnych, obowiązujących przed datą wejścia w życie tego rozporządzenia. Natomiast obowiązek określony w art. 70 ust. 1 ustawy o ofercie nie jest objęty zakresem regulacji rozporządzenia 596/2014. Ten obowiązek mimo wejścia w życie rozporządzenia 596/2014 nadal obowiązuje z uwagi na uregulowania dyrektywy 2004/109/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie harmonizacji wymogów dotyczących przejrzystości informacji o emitentach, których papiery wartościowe dopuszczane są do obrotu na rynku regulowanym oraz zmieniającej dyrektywę 2001/34/WE Sąd uznał również za błędny zarzut strony dotyczący naruszenia art. 68 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. Kara pieniężna nałożona na skarżącą za delikty administracyjne popełnione w 2010 i 2012 roku miała charakter niepodatkowej należności budżetu państwa w rozumieniu przepisu art. 2 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, do której stosuje się przepisy działu III Ordynacji podatkowej (patrz art. 2 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa. Stanowisko to jest mocno utrwalone w piśmiennictwie i orzecznictwie (por. B. Wierzbowski, "Problem kar administracyjnych w demokratycznym państwie prawnym"; Państwo prawa i prawo karne. Księga Jubileuszowa Profesora Andrzej Zolla, Warszawa 2012, tom. I, str. 974; Andrzej Skoczylas, Komentarz do art. 11 ustawy o nadzorze nad rynkiem kapitałowym, LEX 2011; wyrok NSA z dnia 28 lutego 2007 r. II GSK 223/06, LEX nr 325325, wyrok NSA z dnia 13 marca 2013 r. II GSK 2433/11. Można jednakże odnotować pogląd odmienny, który został wyrażony w wyroku NSA z dnia 25 lutego 2014 r. sygn. akt II GSK 1524/12, LEX nr 1568992, z krytyczną glosą Bogumiła Brzezińskiego i Marka Kalinowskiego; Przegląd Orzecznictwa Podatkowego 2015, Z. 3, poz. 62). Pomimo utrwalonego w piśmiennictwie i orzecznictwie stanowiska o niepodatkowym charakterze należności budżetu państwa, jaką jest kara pieniężna nakładana na jednostkę przez organ w trybie postępowania administracyjnego, w orzecznictwie nie ustaliła się jednolita praktyka przedawnienia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 68 § 1 Ordynacji podatkowej. Należy wskazać, że problem ten został dopiero dostrzeżony przez ustawodawcę w ostatniej nowelizacji k.p.a. dokonanej ustawą z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935), która weszła w życie z dniem 1 czerwca 2017 r. Obecnie obowiązujący art. 189g § 1 k.p.a. stanowi, że administracyjna kara pieniężna nie może zostać nałożona, jeżeli upłynęło 5 lat od dnia naruszenia prawa albo wystąpienia skutków naruszenia prawa. Tak jak to zostało już wspomniane w okresie przed [...] czerwca 2017 r. kwestia ta nie była jednolicie unormowana, co do zasady zaś nie jest rolą sądu administracyjnego przyznawanie jednostce uprawnień, które na jej rzecz nie zostały dostatecznie precyzyjnie określone w obowiązującym przepisie prawa. Z tego względu Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie podziela poglądu skargi, że w niniejszej sprawie doszło do przedawnienia nałożonej na stronę kary pieniężnej poprzez odpowiednie stosowanie przepisów Ordynacji podatkowej. Przede wszystkim należy wskazać, że na gruncie ustawy o ofercie w wersji obowiązującej na datę stwierdzonych przez organ deliktów administracyjnych ustawodawca tylko w jednym przypadku w art. 96 ust. 7 przewidział przedawnienie nakładania kary administracyjnej. Jeżeli tak to należy wnioskować, że sam problem przedawnienia był przez ustawodawcę dostrzeżony co oznacza również, że w przypadku pozostałych naruszeń sankcjonowanych karą pieniężną ustawodawca świadomie nie wprowadził instytucji przedawnienia. Sąd zgodził się z poglądem organu, że wpływy z kar pieniężnych nakładanych przez KNF chociaż są dochodem budżetu państwa, jednakże ich charakter różni się od innych należności wynikających ze stosunków publicznoprawnych nakazujących określonym podmiotom świadczenia pieniężne na rzecz Państwa, o których mowa w art. 3 pkt 8 Ordynacji podatkowej. Poza tym wątpliwe jest zastosowanie przepisów o przedawnieniu Ordynacji podatkowej albowiem brak jest przepisów, które wskazywałyby w jakim momencie powstaje obowiązek podatkowy w rozumieniu Ordynacji podatkowej. Zdaniem Sądu, dopiero z chwilą wydania przez Komisję Nadzoru Finansowego decyzji nakładającej karę pieniężną ustalona zostaje odpowiedzialność danego podmiotu za naruszenie i nałożona sankcja w postaci kary pieniężnej o określonej wysokości. Z tych względów Sąd nie podzielił słuszności zarzutu sformułowanego przez skarżącą w pkt 2 skargi. Odnosząc się do zarzutu 3 i 4 skargi Sąd stwierdza, że Komisja Nadzoru Finansowego swoim działaniem nie naruszyła przepisów art. 7 i 77 k.p.a., albowiem wszechstronnie zebrała i oceniła materiał dowodowy w sprawie. Ustalenia poczynione przez organ potwierdziły, że skarżąca naruszyła przepisy art. 56 ust. 1 pkt 1, art. 70 pkt 1 ustawy o ofercie, dlatego też organ prawidłowo nałożył na stronę karę pieniężną na podstawie art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie. Wprawdzie decyzję o nałożeniu kary na podstawie ww. przepisu należy uznać za uznaniową nie mniej jednak, w niniejszej sprawie organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Organ szczegółowo wyjaśnił, jakimi przesłankami kierował się przy ustaleniu wysokości kary, stąd nieuprawniony jest wniosek, że kara została wymierzona w sposób dowolny i przekraczający możliwości finansowe skarżącej. Poza tym mieści się w granicach przewidzianych przez prawo. Ponadto Skarżąca zarzuciła organowi nadzoru oddalenie wniosków dowodowych w zakresie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków J. W. oraz P. W.. Wskazać należy, że okoliczności związane ze złożeniem wniosku o ogłoszenie upadłości spółki C. S.A., w tym zdarzenia poprzedzające złożenie tego wniosku oraz zależności pomiędzy podjęciem uchwały z dnia [...] lutego 2010 r., a późniejszym złożeniem wniosku o ogłoszenie upadłości, które miałyby być przy pomocy tych dowodów wykazane, nie miały znaczenia dla toczącej się sprawy administracyjnej. W sprawie, w której wydano zaskarżoną decyzję przedmiotem oceny było zachowanie emitenta w związku z podjęciem uchwały z dnia [...] lutego 2010 r. w sprawie zaistnienia przesłanek do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości z możliwością zawarcia układu spółki C. S.A. Informacją poufną, która powinna być przekazana do publicznej wiadomości była informacja o fakcie podjęcia tej uchwały. Informacja o tej uchwale samoistnie spełniała wszelkie przesłanki informacji poufnej, wymienione w art. 154 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi i z tego względu spółka była zobowiązana do zakwalifikowania tej informacji i niezwłocznego po podjęciu tej uchwały przekazania informacji do publicznej wiadomości, bez względu na późniejsze zdarzenia. Tym samym wnioskowane przez skarżącą dowody były nieprzydatne dla wyjaśnienia stanu faktycznego, objętego zakresem postępowania administracyjnego. Podobnie nie były przydatne dla wyjaśnienia stanu faktycznego, objętego zakresem postępowania administracyjnego, okoliczności związane ze skorygowaniem przez M. S. informacji o posiadanym udziale w ogólnej liczbie głosów w spółce. W przypadku bowiem otrzymania przez emitenta informacji o przekroczeniu przez jego akcjonariusza progu wskazanego w art. 69 ust. 1 ustawy o ofercie, emitent informację o tym powinien niezwłocznie przekazać do wiadomości publicznej, Komisji oraz spółce prowadzącej rynek regulowany, na którym notowane są akcje spółki. W toku postępowania emitent nie kwestionował faktu oraz daty otrzymania zawiadomienia o stanie posiadania akcji, złożonego przez M. S.. Otrzymanie tego zawiadomienia powinno niezwłocznie zainicjować proces przekazania wskazanych w zawiadomieniu informacji, w sposób wskazany w art. 70 pkt 1 ustawy o ofercie, bez względu na późniejsze sprostowanie przez akcjonariusza otrzymanych od niego informacji. Tym samym wniosek o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka - M. S. był nieprzydatny dla wyjaśnienia sprawy, będącej przedmiotem prowadzonego postępowania administracyjnego. W związku z powyższym bezzasadne są zarzuty naruszenia przez organ nadzoru powołanych w skardze przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, określających zasady prowadzenia postępowania dowodowemu i wyjaśnienia stanu faktycznego. Ustosunkowując się do zarzutu ewentualnego skargi Sąd stwierdza, że błędnie skarżąca wskazuje na charakter katalogu informacji poufnych, których przekazanie do publicznej wiadomości może naruszyć słuszny interes emitenta, wymienione w § 2 obowiązującego w dacie naruszenia rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 13 kwietnia 2006 r. w sprawie rodzaju informacji, które mogą naruszyć słuszny interes emitenta oraz sposobu postępowania emitenta w związku z opóźnianiem przekazania do publicznej wiadomości informacji poufnych (Dz. U. Nr 67, poz. 476, dalej: "rozporządzenie"). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, dlaczego katalog ten ma charakter zamknięty, powołano także wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 maja 2014 r., sygn. akt: VI SA/Wa 383/14, w którym sąd wypowiedział się, że katalog informacji zawartych w § 2 rozporządzenia na zamknięty charakter, a takie ukształtowanie tego katalogu jest zgodne z przepisami prawa europejskiego, w szczególności Dyrektywy 2003/124/WE i Dyrektywy 2003/6/WE. W skardze zaakcentowano, że zgodnie z rozporządzeniem 596/2014 brak jest zamkniętego katalogu informacji, które mogą naruszyć słuszny interes emitenta, a zatem potencjalnie opóźnienie przekazania danej informacji do wiadomości publicznej może dotyczyć każdej informacji, jeżeli emitent uzna, że jej przekazanie może naruszyć jego słuszne interesy, z zastrzeżeniem szczególnego trybu opóźniania informacji poufnych za zgodą organu nadzoru, wyrażaną po podjęciu przez emitenta decyzji o opóźnieniu, określonego w art. 17 ust. 5 rozporządzenia 596/2014. Z uzasadnienia skargi wynika, że skarżący domaga się, aby jej zachowanie ocenić na podstawie rozporządzenia 596/2014, z zastosowaniem przewidzianych w tym rozporządzeniu zasad opóźniania. Nie jest to jednak możliwe, gdyż w chwili, w której miało miejsce naruszenie, rozporządzenie 596/2014 nie obowiązywało i nie mogły mieć zastosowania przewidziane w nim zasady postępowania emitenta z informacją poufną, w tym zasady jej opóźniania. Wzorzec powinnego zachowania emitenta, jak wskazano wyżej, musi być ustalony na podstawie przepisów obowiązujących w chwili, w której miało miejsce zdarzenie, z którym organa nadzoru wiąże potrzebę zastosowania sankcji administracyjnej. Podkreślić przy tym należy, że zarówno w stanie prawnym przed wejściem w życie rozporządzenia 596/2014, jak i pod rządami rozporządzenia 596/2014 utrzymano obowiązek emitenta przekazywania do wiadomości publicznej informacji poufnych, a z nieuprawnionym nieprzekazaniem takiej informacji w obu stanach prawnych wiąże się uprawnienie organu nadzoru do zastosowania sankcji administracyjnej. Zarzut naruszenia przez organ art. 12 k.p.a. o tyle jest niezasadny, że przewlekłe prowadzenie postępowania nie ma wpływu na merytoryczną treść rozstrzygnięcia. W takim przypadku strona mogła skorzystać z odrębnej skargi, przysługującej jej w przypadku przewlekłego prowadzenia postępowania. Wobec bezzasadności zarzutów skargi Sąd orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.