VI SA/Wa 1326/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Protokolant st. sek. sąd. Jadwiga Rytych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2012 r. sprawy ze skargi M. z siedzibą w K. na postanowienie Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 r., Prezes Głównego Urzędu Miar (dalej jako Prezes GUM) utrzymał w mocy swoje postanowienie z [...] marca 2012 r. w przedmiocie odmowy wydania M. sp. z o.o. z siedzibą w K. ( skarżąca) zaświadczenia o przejęciu praw i obowiązków wynikających z zezwolenia na prowadzenie warsztatu instalacji tachografów cyfrowych. Do wydania tego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] stycznia 2012 r. M. sp. z o.o. z siedzibą w K. złożyła do Prezesa GUM wniosek o "przesłanie decyzji zawierającej aktualne dane przedsiębiorcy", a po sprecyzowaniu wniosku w piśmie z [...] lutego 2012 r. domagała się wydania zaświadczenia w trybie art. 217 k.p.a. wskazując, że zgodnie z zasadą sukcesji uniwersalnej wyrażoną w art. 531 § 1 k.s.h. wstąpiła we wszystkie prawa i obowiązki przydzielone jej w planie podziału po S. sp. z o.o. jako spółce dzielonej. Wskazała, że przejęcie praw i obowiązków dotyczy decyzji Prezesa GUM o numerze [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. Na mocy tej decyzji udzielono zezwolenia na czas nieokreślony S. sp. z o.o. z siedzibą w S. na prowadzenie warsztatu w zakresie instalacji, w tym aktywacji, napraw oraz sprawdzania pod względem zgodności z wymaganiami rozporządzenia Komisji (WE) nr 1360/2002 tachografów cyfrowych, w tym ich kalibracji. Uzasadniając swoje stanowisko co do odmowy wydania zaświadczenia Prezes GUM wyjaśnił, że w myśl art. 217 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, a także gdy strona ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Ponadto, zgodnie z art. 218 § 1 k.p.a. w przypadkach, o których mowa wart. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. W ocenie organu pojęcia danych nie można rozszerzać na inne dane, w szczególności poza zakresem przedmiotowym tego pojęcia jest sytuacja, w której takie dane są wynikiem oceny prawnej. Taka ocena w postępowaniu o wydanie zaświadczenia, toczącym się na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. jest niedopuszczalna, jako kształtująca stan prawny. Przywołując orzecznictwo sądów administracyjnych Prezes GUM wskazał, że nie prowadzi żadnych ewidencji i rejestrów dotyczących danych spółek prawa handlowego w zakresie ich łączenia, podziału i przekształcania. Tym samym nie posiada żadnych danych dotyczących podziału spółki S., zatem nie są to dane będące w posiadaniu Prezesa Głównego Urzędu Miar w rozumieniu przepisu art. 218 § 1 k.p.a. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, skarżąca podnosiła następujące zarzuty; - zgodnie z art. 2 ust. 4 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. - Prawo o miarach ustawy tej nie stosuje się do tachografów cyfrowych w zakresie określonym w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych. Jednak wobec braku regulacji odnośnie aktualizacji danych przedsiębiorcy zastosowanie znajduje art. 16d ust. 3a ustawy Prawo o miarach, zgodnie z którym przedsiębiorca, który uzyskał zezwolenie, jest obowiązany zgłaszać Prezesowi, na piśmie, wszystkie zmiany danych, o których mowa w art. 16c ust. 3 i 4 ustawy Prawo o miarach, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania, co też spółka uczyniła w piśmie z [...] grudnia 2011 r., - przejęcie przez M. sp. z o. o. z siedzibą w K. praw wynikających z decyzji o numerze [...] nastąpiło na mocy prawa (art. 531 § 2 k.s.h). w związku z przydzielonymi jej w planie podziału składnikami majątku dzielonej spółki S., a co za tym idzie wstąpiła w prawa i obowiązku spółki S. wynikające z decyzji [...] zatem organ jest w posiadaniu żądanych informacji, - wniosek dotyczył poświadczenia, iż skarżąca jest podmiotem uprawnionym i zobowiązanym z decyzji o nr [...], a nie o poświadczenia, iż doszło do przejęcia przez niego praw i obowiązków wynikających z decyzji o nr [...]. Wniosek dotyczył zatem jedynie urzędowego potwierdzenia stanu danych posiadanych przez Prezesa GUM w ramach prowadzonych przez siebie rejestrów. Ustosunkowując się do tych zarzutów Prezes GUM uznał je za niezasadne. Podkreślił, że faktu, iż strona dostarczyła organowi aktualne dane dotyczące podmiotu objętego decyzją nr [...] nie wynika, iż są to dane z prowadzonego przez organ rejestru bądź ewidencji. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. sp. z o.o. z siedzibą w K. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła: - naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy - art. 2 ust. 4 w zw. z art. 16d ust. 3a ustawy z dnia 11 maja 2001 r. - Prawo o miarach (Dz. U. z 2004 r. Nr 243, poz. 2441 j.t. ze zm.) w zw. z art. 6 ust. 3 ustaw z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych (Dz. U. z 2005 r. Nr 180, poz. 1494 ze zm.) poprzez uznanie, iż Prezes GUM nie jest podmiotem zobowiązanym do prowadzenia rejestru podmiotów, którym udzielono zezwolenia na prowadzenie warsztatu w zakresie instalacji, a w rezultacie nie wydanie zaświadczenia zgodnie ze złożonym przez skarżącą wnioskiem, - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy - art. 217 § 1 i 2 pkt 2 w zw. z art. 218 § 1 k.p.a. poprzez niewydanie zaświadczenia zgodnie ze złożonym przez skarżącą wnioskiem, pomimo posiadania przez Prezesa GUM danych o sukcesji zezwolenia nr [...] na skarżącą, na podstawie art. 531 § 1 i 2 k.s.h., w wyniku jej wydzielenia ze spółki S. sp. z o.o. oraz danych skarżącej, będącej aktualnym podmiotem zezwolenia, które ponadto znajdują pełne potwierdzenie w publicznym rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, prowadzonym przez Sąd Rejonowy [...] w P., Wydział [...] Gospodarczy - Krajowego Rejestru Sądowego, pod numerem [...] (M. sp. z o.o.) oraz numerem [...] (S. Sp. z o.o.) i zostały ogłoszone, w związku z czym nikt, a w szczególności organ administracji publicznej, nie może zasłaniać się nieznajomością tych danych (art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym, Dz. U. z 2007 r., Nr 168 poz. 1186 j.t. ze zm.). W uzasadnieniu zarzutów skargi skarżąca, reasumując swoje wywody, stwierdziła m.in., że Prezes GUM jako podmiot wydający decyzje o zezwoleniu na prowadzenie warsztatu musi prowadzić rejestr decyzji, chociażby w celach kontrolnych. Skarżąca Spółka uczyniła zadość obowiązkowi aktualizacji danych, wynikającemu z art. 16 d ust. 3a ustawy - Prawo. o miarach w zw. z art. 6 ust. 3 ustawy o systemie tachografów cyfrowych wskazując aktualne dane podmiotu: aktualne oznaczenie przedsiębiorcy, jego siedzibę i adres, aktualny numer identyfikacji podatkowej oraz przedstawiła dokumenty świadczące o wydzieleniu jej ze spółki S., na rzecz której wydane zostało zezwolenie i wstąpieniu przez nią we wszelkie prawa i obowiązki pozostające w związku z przydzielonymi jej w planie podziału składnikami majątku dzielonej spółki S. w szczególności w prawa i obowiązki wynikające z zezwolenia, będącego przedmiotem niniejszego postępowania. Stosownie do wniosku skarżącej organ miał wydać zaświadczenie w trybie art. 217 § 1 i 2 pkt 2 w zw. z art. 218 § 1 k.p.a., z którego wynikać będzie, iż aktualnym podmiotem praw i obowiązków wynikających z zezwolenia udzielonego decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. S. sp. z o.o. z siedzibą w S., jest spółka M. sp. z o.o. Dane te wynikały z przedłożonych Prezesowo GUM w toku postępowania dokumentów - ogłoszenia o podziale spółki S. sp. z o.o., - opisu KRS spółki M. Ponadto powyższe informacje i dokumenty znajdują się w publicznym rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Jednocześnie strona skarżąca wskazała, iż art. 218 § 1 k.p.a. wprost stanowi, iż fakty podlegające potwierdzeniu drodze zaświadczenia, mogą wynikać nie tylko z ewidencji lub rejestrów, prowadzonych rzez organ wydający zaświadczenie, lecz także z innych danych znajdujących się w posiadaniu organu, o charakterze urzędowym. Zdaniem strony niewątpliwie charakter taki mają dane wynikające z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, który jest jawny i objęty domniemaniem prawdziwości wpisów w nich zawartych oraz domniemaniem znajomości wpisów zawartych w rejestrze, co oznacza, że od dnia ogłoszenia w Monitorze Sądowym i Gospodarczym nikt nie może zasłaniać się nieznajomością ogłoszonych wpisów (art. 8 ust. l, 15 ust. l, 17 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym, Dz. U. z 2007 r., Nr 168 poz. 1186 j.t. ze zm.). Z tych powodów, w ocenie strony skarżącej przedmiotowe fakty stanowią dane znajdujące się w posiadaniu Prezesa GUM, który z uwagi na treść art. 15 ust. 1 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym nie może zasłaniać się ich nieznajomością. Przytoczyła wyrok Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie z 1 czerwca 2010 r. (II OSK 625/09), gdzie NSA powołał się na poglądy doktryny stwierdzające, iż; "...jest możliwe wydanie zaświadczenia o prawach czy obowiązkach konkretnego podmiotu jedynie na podstawie aktu normatywnego, bez uprzedniego skonkretyzowania treści tego przepisu decyzją administracyjną ani innym aktem indywidualnym (..). Wydanie takiego zaświadczenia będzie dopuszczalne wówczas, gdy uprawnienie lub obowiązek powstały z mocy samego prawa, a sytuacja jest jasna i jej stwierdzenie nie wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i rozstrzygania deklaratoryjnym aktem prawnym - aktem woli. Zatem w przypadku gdy organ stwierdza istnienie uprawnienia lub obowiązku, które powstały z mocy samego prawa, z decyzją administracyjną (deklaratoryjną) mamy do czynienia tylko wtedy, gdy chodzi o ustalenie tej sytuacji w sposób wiążący, tj. ustalenie w sposób wiążący, że w danych okolicznościach wynikają z mocy ustawy dla adresata aktu określone uprawnienia lub obowiązki. Wiążące ustalenie zaś powinno mieć miejsce wtedy, gdy okoliczności (przesłanki), z którymi przepis prawa wiąże powstanie określonych skutków prawnych ipso iure, są niejasne, gdy ich występowanie w konkretnym przypadku budzi wątpliwości, a zwłaszcza wtedy, gdy istnieje co do tego spór. Jeżeli natomiast fakt spełnienia przesłanek, z którymi przepis prawa wiąże określone skutki prawne, jest oczywisty i bezsporny, wówczas nie może być mowy o rozstrzyganiu czegokolwiek, a zatem stwierdzenie istnienia stanu prawnego związanego ze spełnieniem takich przesłanek nie wymaga wydawania decyzji administracyjnej, lecz zaświadczenia. "(Zbigniew R. Kmiecik: Charakter prawny zaświadczenia a możliwość ustalania i weryfikacji jego treści. Państwo i Prawo 2004, z. 10, s. 61)". Zdaniem strony skoro przejęcie praw wynikających z wydanego zezwolenia, nastąpiło z mocy prawa - na mocy art. 531 § 2 k.s.h. nie jest wymagane dokonanie przez organ w niniejszej sprawie jakiejkolwiek oceny prawnej. Zatem wydanie zaświadczenia nie ma charakteru konstytutywnego, zaświadczenie ma jedynie charakter potwierdzenia bezspornego stanu rzeczy, wynikającego z danych będących w posiadaniu Prezesa GUM, potwierdzonych stosownymi wpisami w Krajowym Rejestrze Sądowym. Odmowa wydania żądanego zaświadczenia przez Prezesa GUM, pomimo aktualnych danych pomiotu zezwolenia oraz potwierdzenie wydzielenia spółki M. sp. z o.o. i sukcesji zezwolenia, potwierdzonych stosownymi wpisami do Krajowego Rejestru Sądowego, których nieznajomością nie może zasłaniać się organ, stanowiło naruszenie przepisów postępowania art. 217 § 1 i 2 pkt 2 w zw. z art. 218 § 1 k. p.a., co miało istotny wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację w sprawie. Podkreślił, iż fakt przedłożenia organowi przez skarżącego kserokopii: ogłoszenia o podziale S. sp. z o.o. oraz odpisu KRS spółki M. nie daje podstawy do przyjęcia, iż dokumenty tej znajdowały się w posiadaniu organu, w rozumieniu art. 217 w zw. z art. 218 k.p.a. Koniecznym dla spełnienia żądania strony w niniejszej sprawie byłoby działanie zmierzające do wyjścia poza zbiór dokumentów, które znajdują się w posiadaniu Prezesa GUM z uwagi na jego zakres działania oraz badania zbioru danych nie będących w posiadaniu tego organu. To zaś jest niedopuszczalne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Jak stanowi art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. zaświadczenie wydaje się, jeżeli osoba ubiega się o nie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Przepis ten należy czytać łącznie z przepisem art. 218 § 1 k.p.a., który nakłada na organ obowiązek wydania zaświadczenia, gdy określone fakty lub stan prawny wynika z prowadzonych przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w posiadaniu organu. Zaświadczenie jest czynnością materialno-techniczną i urzędowym potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego, a jego istota sprowadza się do tego, że nie rozstrzyga ono o żadnych prawach lub obowiązkach i nie może tworzyć nowej sytuacji prawnej. Zaświadczenie nie może rozstrzygać czegokolwiek, zwłaszcza o istnieniu lub nie istnieniu obowiązku. Jest więc zatem wyłącznie przejawem wiedzy, nie zaś woli organu administracji - potwierdza bowiem istnienie uprawnienia lub obowiązku przyznanego lub potwierdzonego wcześniej w decyzji (konstytutywnej lub deklaratoryjnej) bądź w innym indywidualnym akcie prawnym. W rozpoznawanej sprawie skarżąca początkowo - w dniu [...] stycznia 2012 r.- złożyła wniosek o "przesłanie decyzji zawierającej aktualne dane przedsiębiorcy", a po jego sprecyzowaniu domagała się wydania zaświadczenia wskazując, iż zgodnie z zasadą sukcesji uniwersalnej wyrażoną w art. 531 § 1 k.s.h. wstąpiła we wszystkie prawa i obowiązki przydzielone jej w planie podziału po S. sp. z o.o. jako spółce dzielonej. Wyjaśniła, że przejęcie praw i obowiązków dotyczy decyzji Prezesa GUM o numerze [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. mocą której S. sp. z o.o. otrzymała zezwolenie na prowadzenie warsztatu instalacji tachografów cyfrowych. W myśl art. 531 § 1 k.s.h. spółki przejmujące lub spółki nowo zawiązane powstałe w związku z podziałem wstępują z dniem podziału bądź z dniem wydzielenia w prawa i obowiązki spółki dzielonej, określone w planie podziału. Zgodnie z art. 531 § 2 k.s.h. na spółkę przejmującą lub spółkę nowo zawiązaną powstałą w związku z podziałem przechodzą z dniem podziału bądź z dniem wydzielenia w szczególności zezwolenia, koncesje oraz ulgi, pozostające w związku z przydzielonymi jej w planie podziału składnikami majątku spółki dzielonej, a które zostały przyznane spółce dzielonej, chyba że ustawa lub decyzja o udzieleniu zezwolenia, koncesji lub ulgi stanowi inaczej. W literaturze dotyczącej zagadnień sukcesji uniwersalnej w sferze prawa administracyjnego przyjmuje się zasadę ograniczonej sukcesji administracyjnoprawnej wynikającą z art. 531 § 2 k.s.h. Specyfika aktów administracyjnoprawnych polega na tym, że najistotniejszy jest element jednostronnego (władczego) określenia praw i obowiązków przez organy władzy publicznej skierowanego do indywidualnego adresata. Dlatego też w doktrynie prawa administracyjnego przyjmuje się zakaz sukcesji na płaszczyźnie prawa publicznego (por. J. Łętowski, Prawo administracyjne. Zagadnienia podstawowe, Warszawa 1990, s. 183-191; zob. również A. Szumański, Kodeks, 2003, t. IV, s. 739). Akt administracyjny wiąże tak długo, jak długo elementy decydujące o indywidualizacji aktu nie zostaną zmienione. Dlatego też bez wyraźnego przepisu prawa przejście praw i obowiązków administracyjnoprawnych byłoby niedopuszczalne. Przejście praw i obowiązków administracyjnoprawnych ulec może następującym ograniczeniom: - przepis ustawy lub decyzja o udzieleniu koncesji, zezwolenia, ulgi, wyraźnie wyłączają przejście na sukcesorów; - spółce przejmującej lub nowo zawiązanej przysługują tylko te prawa i obowiązki, które zostały jej przydzielone w planie podziału i pozostają w związku z przydzielonym w planie podziału składnikiem majątku spółki dzielonej; - gdy koncesje i zezwolenia zostały udzielone instytucji finansowej, a organ koncesyjny zgłosił sprzeciw co do planu podziału (art. 531 § 6 k.s.h.);- sukcesja nie dotyczy tych praw i obowiązków, które zostały przyznane (powstały) przed 1 stycznia 2001 r. W związku z ograniczeniami wskazanymi powyżej nie można mówić o pełnej sukcesji administracyjnoprawnej. Potwierdził to WSA w Warszawie w orzeczeniu z 21 kwietnia 2010 r., VI SA/Wa 2043/09 (Lex nr 620184). Zdaniem Sądu "przepis art. 531 § 2 k.s.h., poprzez odwołanie się do przejścia na inny podmiot zezwoleń, koncesji oraz ulg, ustanawia zasadę sukcesji administracyjnoprawnej jako sukcesji ograniczonej z uwagi na fakt jej uzależnienia od decyzji nadających koncesje, zezwolenia czy ulgi mogących tę sukcesję wyłączyć lub od przepisu konkretnej ustawy niedopuszczającego wspomnianego skutku". Podobne stanowisko zostało wyrażone przez NSA w Warszawie w wyroku z 1 czerwca 2010 r. (II GSK 625/09, Lex nr 597009) oraz w wyroku z 6 października 2010 r., II GSK 889/10 (Lex nr 746309) - por. Lex, A.Kidyba, Komentarz aktualizowany do art. 531 Kodeksu spółek handlowych. W tym ostatnim wyroku Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że przepis art. 531 § 2 k.s.h. może stanowić podstawę wydania decyzji potwierdzającej status zakładu pracy chronionej w wyniku sukcesji generalnej, a organy administracji nie mogą wówczas badać przesłanek określonych w art. 28 ust. 1 ustawy z 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. W rozpoznawanej sprawie skarżąca Spółka powoływała się na obowiązek aktualizacji danych, wynikający z art. 16 d ust. 3a ustawy - Prawo o miarach w zw. z art. 6 ust. 3 ustawy o systemie tachografów cyfrowych obligujący do wskazania aktualnych danych podmiotu: m.in. aktualnego oznaczenia przedsiębiorcy, jego siedziby i adresu, aktualnego numeru identyfikacji podatkowej. Stosownie do art. 16d ust. 3a ustawy z 11 maja 2001 r. - Prawo o miarach (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 243, poz 2441 z późn. zm.)przedsiębiorca, który uzyskał zezwolenie, jest obowiązany zgłaszać Prezesowi, na piśmie, wszystkie zmiany danych, o których mowa w art. 16c ust. 3 i 4, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych (Dz. U. z 2005, Nr 180, poz. 1494). Prowadzenie warsztatu w zakresie instalacji, w tym aktywacji, napraw lub sprawdzania pod względem zgodności z wymaganiami rozporządzenia Komisji (WE) nr 1360/2002 tachografów cyfrowych, w tym ich kalibracji, wymaga uzyskania zezwolenia. W myśl ust. 2 tego art. 2. Prezes GUM, w trybie decyzji, wydaje zezwolenie na wniosek przedsiębiorcy lub innej jednostki, zwanych dalej "wnioskodawcą". Stosownie do art. 6 ust. 3 ustawy o systemie tachografów cyfrowych wniosek, o którym mowa w ust. 2, powinien zawierać: 1) imię i nazwisko, miejsce zamieszkania albo nazwę, siedzibę i adres wnioskodawcy; 1a) (4) numer w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym albo w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej; 2) (5) numer identyfikacji podatkowej (NIP); 3) określenie zakresu świadczenia usług; 4) wskazanie miejsca świadczenia usług; Ustosunkowując się zatem do zarzutów skargi należy zauważyć, iż skarżąca Spółka powstała przez wydzielenie organizacyjne i finansowe ze spółki S. sp. z o.o. jak spółki dzielonej, zatem w sensie cywilnoprawnym skarżąca Spółka powstała jako nowa osoba prawna. Oznacza to, że w takiej sytuacji faktycznej i prawnej powoływane wyżej przepisy art. 16d ust. 3a ustawy - Prawo o miarach w zw. z art. 6 ust. 3 ustawy o systemie tachografów cyfrowych nie będą miały w ogóle zastosowania. W ocenie Sądu obowiązek aktualizacji danych wynikający z powołanych wyżej przepisów dotyczy jedynie spółki S. sp. z o.o. jako spółki tzw. "starej" czyli spółki dzielonej. Jeżeli natomiast w wyniku podziału dokonanego w trybie art. 531 k.s.h. wyodrębniono nową osobę prawną (która otrzymała nowy numer w KRS), to wymaga to wydania decyzji administracyjnej o charakterze deklaratoryjnym, zaś domaganie się w takiej sytuacji wydania zaświadczenia nie znajduje oparcia w przepisach obowiązującego prawa. Podkreślić także trzeba , że z uwagi na pewność obrotu prawnego prowadzonego z udziałem skarżącej Spółki jako spółki wydzielonej wydanie deklaratoryjnej decyzji administracyjnej jest niezbędne. Natomiast z uwagi na fakt, że postępowanie o wydanie zaświadczenia ma charakter uproszczony , ograniczenie się organu do wydania zaświadczenia nie jest wystarczające ( por. wyrok NSA z 25 października 2000 r., sygn. akt V SA 760/00, Lex 50109 powoływany też w wyroku NSA z 1 czerwca 2010 r. sygn. akt II GSK 625/09, Lex 597009). Należy również podzielić stanowisko Prezesa GUM, iż fakt przedłożenia organowi przez skarżącego kserokopii: ogłoszenia o podziale S. sp. z o.o. oraz odpisu KRS spółki M. nie daje podstawy do przyjęcia, iż dokumenty tej znajdowały się w posiadaniu organu, w rozumieniu art. 217 w zw. z art. 218 k.p.a. Reasumując powyższe rozważania Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienia wydane zostały zgodnie z prawem. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji. ----------------------- 11