VI SA/Wa 1330/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Wilk po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Rady Izby Notarialnej w [...] o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Sprawiedliwości z [...] marca 2015 r. nr [...] w sprawie ze skargi Rady Izby Notarialnej w [...] na decyzję Ministra Sprawiedliwości z [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie powołania na stanowisko notariusza i wyznaczenia siedziby kancelarii notarialnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca - Rada Izby Notarialnej w [...], złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - w prawidłowym trybie i terminie, skargę na decyzję Ministra Sprawiedliwości, którą powołano P. W. na stanowisko notariusza i wyznaczono siedzibę kancelarii notarialnej. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jego uzasadnieniu skarżąca podała, że jej zdaniem zachodzi wysokie prawdopodobieństwo, iż przedmiotowa decyzja zostanie wyeliminowana z obrotu prawnego i to uzasadnia wstrzymanie jej wykonania. Skarżąca stwierdziła, że P. W. nie spełnia wszystkich przesłanek warunkujących nabycie przez niego uprawnień do wykonywania zawodu notariusza, co w konsekwencji może godzić w bezpieczeństwo obrotu prawnego i prawidłowość przeprowadzonych przez niego czynności notarialnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przedmiotem rozpoznawanego wniosku skarżąca uczyniła decyzję Ministra Sprawiedliwości, którą powołano P. W. na stanowisko notariusza i wyznaczono siedzibę kancelarii notarialnej. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu, o którym mowa w § 1 (a więc tych, których nie wstrzymuje samo wniesienie skargi), jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przepis ten zawiera zamknięty katalog pozytywnych przesłanek warunkujących zastosowanie ochrony tymczasowej, przy czym nie wymaga on, aby owe przesłanki miały zaistnieć jednocześnie. Sąd stwierdza przy tym, że w przedmiotowej sprawie brak jest przepisów szczególnych, które wyłączałyby możliwość wstrzymanie wykonania ww. decyzji Ministra. Warunkiem wydania zatem postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu jest wykazanie przez stronę o to wnioskującą okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nadto uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. To na stronie wnioskującej ciąży bowiem obowiązek wykazania, iż w razie wykonania zaskarżonej decyzji, mogłoby to ją narazić na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (vide postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 lipca 2008 r. sygn. akt II OZ 766/08, z 5 grudnia 2012 r. sygn. akt II GZ 457/12 oraz z 12 marca 2013 r. sygn. akt II GZ 93/13). Jednocześnie warto zaznaczyć, że Sąd - w przypadku braku należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, nie może działać w tym zakresie za stronę, ponieważ - jak to już wskazano powyżej, to na stronie wnioskującej ciąży obowiązek wykazania, iż zaskarżona decyzja w razie wykonania mogłoby narazić ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy wyjaśnić także, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może znaleźć zastosowanie jedynie w stosunku do takich aktów, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Reasumując Sąd rozpoznając ww. wniosek obowiązany jest zbadać trzy kwestie: po pierwsze czy wskazany we wniosku akt administracji – decyzja, jest aktem podlegającym wykonaniu – czy nadaje się do wykonania. Po drugie, jeżeli decyzja nadaje się do wykonania, Sąd musi ocenić czy skarżąca w sposób przekonywujący i pełny wykazała przesłanki – okoliczności, przemawiające za koniecznością wstrzymania wykonania ww. decyzji. Po trzecie czy wymienione przesłanki istnieją i czy dają one podstawę do zastosowania tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, o której mowa w art. 61 p.p.s.a. Żądaniem wstrzymania wykonania została objęta decyzja, którą organ powołał P. W. na stanowisko notariusza i wyznaczył siedzibę kancelarii notarialnej. Zdaniem Sądu akt ten może stać się przedmiotem wniosku o wstrzymanie, gdyż podlega on wykonaniu. Decyzja ta nadaje bowiem wskazanej w niej osobie prawo wykonywania zawodu, nad którego wykonywaniem pieczę sprawuje skarżąca. Zatem skarżąca mogła wnieść o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Przechodząc do samego wniosku Sąd stwierdza, że skarżąca w ogóle nie uzasadniła w nim zasadności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Powołane okoliczności nie pozwalają bowiem zbadać czy w sprawie zaistniała któraś z ww. przesłanek, enumeratywnie określonych w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., albowiem w żaden sposób nie odnoszą się do nich. Należy przy tym wyjaśnić, że przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie można utożsamiać z oceną legalności samej decyzji. Celem instytucji wstrzymania wykonania aktu jest bowiem jedynie tymczasowe ukształtowanie stosunku prawnego, tj. do czasu merytorycznego rozpoznania sprawy przez Sąd. Na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd jedynie może badać zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., ale w żadnym razie nie może się odnieść do legalności samej decyzji. Kwestia prawidłowości powołania na stanowisko notariusza i wyznaczenia siedziby kancelarii notarialnej będzie badana dopiero na etapie rozpoznawania skargi. W tym stanie rzeczy – skoro skarżąca nie wykazała, by wykonanie zaskarżonej decyzji wywołało niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Sąd - na zasadzie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.