VI SA/Wa 1384/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant st. ref. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2013 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie konkursu ofert oddala skargę Decyzją Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] stycznia 2012 r., wydaną na podstawie art. 154 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (j.t. Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 ze zm.) – dalej także jako ustawa o świadczeniach lub ustawa – w związku z wniesionym odwołaniem przez P. K. od rozstrzygnięcia konkursu ofert na udzielanie od [...] stycznia 2012 r. świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju rehabilitacja lecznicza w zakresie fizjoterapia ambulatoryjna na terenie miasta K., postanowiono oddalić odwołanie. Decyzję wydano w następujących ustaleniach; Komisja konkursowa zakwalifikowała ofertę P. K. do postępowania niejawnego. Z rankingu otwarcia wynika, że oferta P. K. zajęła 5 miejsce uzyskując 23 pkt. – za kryterium ceny – 8 pkt, jakości – 5 pkt i dostępności -10 pkt. Komisja konkursowa przeprowadziła z P. K. negocjacje w których strony ustaliły cenę jednostkową za punkt – 0,97 zł oraz liczbę świadczeń – 144 000 na okres 12 miesięcy. Strony podpisały protokół z negocjacji. Po przeprowadzeniu negocjacji komisja sporządziła ranking końcowy dokonując wyboru oferentów w kolejności wynikającej z łącznej liczby punktów ocen z uwzględnieniem negocjacji. W rankingu tym oferta P. K. sklasyfikowana została na 6 miejscu uzyskując za poszczególne kryteria: cenę – 13 pkt, jakość – 5 pkt i dostępność – 10 pkt. (łącznie 28 pkt). Komisja dokonała wyboru ofert, które w rankingu końcowym zajęły miejsca od 1 do 5. Oferta z 1 miejsca uzyskała łącznie 68 pkt, z 2 miejsca – 45 pkt, z 3 miejsca 32,5 pkt, z 4 miejsca 30 pkt. Przy ofertach, które zajęły pierwsze 4 miejsca w rankingu wyczerpały się środki finansowe przeznaczone na świadczenia. Odwołując się od rozstrzygnięcia komisji konkursowej P. K. zarzucał naruszenie przepisów art. 134 ust. 1, art. 140 ust. 2 pkt 1 i art. 148 pkt 1 i pkt 2 ustawy o świadczeniach podnosząc, że w trakcie postępowania Fundusz nie negocjował z odwołującym i nie zapewnił równego traktowania wszystkich świadczeniodawców. Przez brak negocjacji P. K. rozumiał to, że Fundusz nie złożył odwołującemu żadnych propozycji co do warunków umowy. Nadto w opisie przedmiotu zamówienia, w ocenie odwołującego, nieprawidłowo opisano samo zamówienie. Zdaniem odwołującego oferta, która uzyskała największą liczbę punktów oraz dwie kolejne powinny być odrzucone, jako podające zbyt niską cenę w stosunku do przedmiotu zamówienia, co wskazuje na niemożność realizacji przez tych oferentów umów, a nadto nie podjęto żadnych działań weryfikujących te możliwości oferentów. Także, w ocenie odwołującego, obowiązków co do osób zatrudnionych i warunków lokalowych nałożonych na odwołującego nie nałożono na tych oferentów. Wymienioną na wstępie decyzją Dyrektor ŁOW NFZ odwołanie oddalił wskazując, że przystępujący do konkursu powinni spełniać wymagania z ustawy o świadczenia oraz z przepisów wymienionych w decyzji zarządzeń Prezesa Funduszu, które to zarządzenia były dostępne dla wszystkich oferentów. Organ Funduszu podkreślał, że o miejscu w rankingu końcowym P. K. zadecydowało udzielenie odpowiedzi na pytania ankietowe z kryterium jakości. P. K. na pytanie 1. "Czy oferent zapewnia wanny do masażu wirowego kończyn górnych i kończyn dolnych – w miejscu?" odpowiedział – nie. 2. "Czy oferent zapewnia zestaw do kriostymulacji parami azotu – w miejscu?" odpowiedział – nie. W związku z tym za to kryterium uzyskał 13 pkt na możliwych 20. Zdaniem Dyrektora ŁOW NFZ oferent nie podał w odwołaniu na czym polegać miało nieprawidłowe opisanie zamówienia. Wskazano, że komisja konkursowa ma prawo przeprowadzenia kontroli u oferentów lecz nie obowiązek. Ponadto każdy z oferentów składa stosowne oświadczenie o zgodności ze stanem prawnym i faktycznym przedkładanych danych. Za niezasadny uznano zarzut P. K. o nieprzeprowadzeniu z nim negocjacji. Oferent w czasie negocjacji określa jaką cenę proponuje – minimalną, oczekiwaną czy maksymalną – mając wyłączną wiedzę o rentowności planowych świadczeń. Natomiast ani komisja ani system nie klasyfikuje ceny z negocjacji poniżej ceny minimalnej. Od decyzji P. K. złożył odwołanie zarzucając naruszenie przepisów postępowania oraz przepisów art. 149 § 1 i 7, art. 134 § 1 ustawy o świadczenia zarzucając nadto organowi Funduszu dokonanie błędnych ustaleń i brak wymaganych ustaleń co do oferentów, którzy wygrali konkurs. Zdaniem odwołującego należało odrzucić oferty oferentów, którzy wygrali konkurs. Natomiast przeprowadzone z odwołującym negocjacje były wadliwe, gdyć komisja nie zaproponowała żadnych warunków cenowych. P. K. podnosił, że Fundusz nie negocjował z nim ceny nie proponując żadnych warunków umowy, w związku z tym nie zapewnił równego traktowania wszystkich oferentów, natomiast Dyrektor Funduszu nie odniósł się do dowodów zebranych w sprawie nie dokonując ich analizy. Z tych względów P. K. wnosił o ponowne przeprowadzenia konkursu i wstrzymanie zawarcia umów. Wskazując na art. 149 § 1 pkt 2 i 7 ustawy o świadczeniach P. K. domagał się odrzucenia ofert, które znalazły się na pierwszych czterech miejscach, gdyż podane przez tych oferentów ceny nie zapewniają wykonania umów. Przed i po negocjacjach Fundusz nie podjął żadnych działań sprawdzających wiarygodność oferentów, którzy wygrali. Od odwołującego wymagano spełnienia szeregu warunków co do personelu i co do pomieszczeń, a warunków tych nie spełniali (w ocenie P. K.) oferenci, którzy wygrali, co nie zostało zweryfikowane właściwą ich kontrolą. Zdaniem składającego odwołanie Fundusz zbagatelizował kryterium jakości przedkładając nad to kryterium cenę, a w zakresie jakości P. K. wykazał się bardzo dobrymi warunkami lokalowymi, których nie posiadali oferenci wygrywający. Dlatego należało w tym zakresie przeprowadzić u nich kontrole. Do tych zarzutów Dyrektor ŁOW NFZ nie odniósł się w swojej decyzji. Jak podkreślał P. K., komisja nie wzięła pod uwagę wieloletniej współpracy skarżącego z NFZ w ramach wykonywanych wcześniej usług rehabilitacyjnych. Decyzją z dnia [...] maja 2012 r. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia, na podstawie art. 154 ust. 6 ustawy o świadczeniach i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Prezes Funduszu, podając ilość punktów otrzymaną przez P. K. w rankingu końcowym (28) stwierdził, że oferta skarżącego uplasowała się na 5 miejscu i nie mogła zostać wybrana do zawarcia umowy, ponieważ ze względu na środki finansowe można było zawrzeć umowy jedynie z pierwszymi czterema oferentami. Prezes Funduszu podkreślał, że w konkursie oceniano oferty według kryterium jakości, dostępności i ceny. P. K. za kryterium jakości uzyskał jedynie 5 pkt na możliwą maksymalną ilość 55 pkt. W tym kryterium oceniany jest personel, sprzęt, aparatura oraz posiadanie certyfikatów jakości. Za odpowiedź na pytanie dotyczące personelu P. K. uzyskał 0 pkt na możliwych 35. Za odpowiedź na pytanie dotyczące aparatury i sprzętu medycznego uzyskał 5 pkt na możliwych 15. Za zewnętrzną ocenę jakości świadczeń uzyskał 0 pkt na możliwych 5, gdyż nie posiadał właściwego certyfikatu jakości i certyfikatu ISO. Za kryterium dostępności P. K. uzyskał maksymalną ilość punktów – 10, natomiast za kryterium ceny 13 pkt na możliwych 20. Prezes Funduszu nie zgadzał się z zarzutem skarżącego co do tego, że organ I instancji nie odniósł się do zarzutów przedkładanych przez odwołującego, wskazując na treści uzasadnienia decyzji spełniającą wymagania w tym zakresie. Zdaniem Prezesa Funduszu oferenci, którzy wygrali konkurs nie zaproponowali rażąco niskiej ceny uniemożliwiającej wykonanie umów, gdyż zaproponowane przez nich ceny mieściły się w przedziale od 10% do 2 % poniżej ceny oczekiwanej nie przekraczając dolnego progu ceny minimalnej. Natomiast co do zarzutu braku kontroli tych oferentów podniesiono, że komisja nie miała takiego obowiązku, a jedynie prawo jej przeprowadzenia jeżeli powzięła by wątpliwość co do prawdziwości złożonych oświadczeń przez oferentów. Komisja nie miała takich wątpliwości, dlatego nie przeprowadzono kontroli u żadnego z oferentów. Od decyzji P. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i ponownego przeprowadzenia postępowania, ewentualnie zapłatę przez NFZ na rzecz skarżącego odszkodowania w kwocie 414 000 zł. Decyzji zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych, naruszenie zasady równego traktowania wszystkich oferentów (art. 134 § 1 ustawy o świadczeniach) oraz naruszenie art. 140 ustawy przez nieokreślenie jednoznacznie wymagań dotyczących sporządzenia oferty. Zarzucał także naruszenie art. 149 § 1 pkt 2 i 7 ustawy przez nieodrzucenie ofert, które wygrały. W ocenie skarżącego konkurs ofert odbył się z naruszeniem zasad równego traktowania wszystkich oferentów i z naruszeniem zasady uczciwej konkurencji. Zdaniem skarżącego oferty, które wygrały powinny być odrzucone, gdyż zaproponowana przez tych oferentów cena na wykonanie zakontraktowanych świadczeń została rażąco zaniżona. Oznacza to, że oferenci ci za stawki przez nich zaproponowane nie będą w stanie zrealizować umów. Prezes Funduszu nie podjął żadnych działań w celu skontrolowania, czy oferenci wygrywający dawali rękojmię wykonania umów, opierając się wyłącznie na ustaleniach organu I instancji. Wymagania co do personelu, aparatury, lokali i sprzętu medycznego, nałożono tylko na skarżącego, lecz nie na oferentów, którzy konkurs wygrali. Nadto skarżący zarzucił preferowanie w toku konkursu wyłącznie ceny świadczenia usług, a nie innych kryteriów mających większą wagę dla ich świadczenia. Zamówienie nie zostało określone w sposób jednoznaczny co do wymagań i okoliczności mających wpływ na sporządzenie oferty oraz co do kryteriów wyboru oferty najlepszej. Dlatego skarżący nie mając wiedzy co do oczekiwań Funduszu w czasie negocjacji jedynie złożył swoją propozycję cenową, bez żadnych dodatkowych propozycji ze strony komisji. W związku z tym, zdaniem skarżącego, nie można mówić o odbyciu jakichkolwiek negocjacji. Skarżący kwestionował zgodność podpisów komisji na protokółach oraz podnosił, że do dnia złożenia skargi nie rozpoznano wniosku o wstrzymanie zawarcia umów. W odpowiedzi na skargę Prezes Funduszu wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż skarga jest niezasadna. Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych stanowi podstawę powierzenia organom Narodowego Funduszu Zdrowia określenia warunków udzielania świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, a także sprawowania nadzoru i kontroli nad finansowaniem i realizacją tychże świadczeń i jest podstawą określenia zadań władz publicznych w zakresie zapewnienia równego dostępu do świadczeń. Realizacja ustawowych obowiązków organów Funduszu we wskazanych obszarach skonkretyzowana została przede wszystkim w dziale VI ustawy zatytułowanym "Postępowanie w sprawie zawarcia umów ze świadczeniodawcami". Określenie w tym rozdziale trybu postępowania i zasad postępowania w sprawie udzielania świadczeń zdrowotnych służy wypełnieniu przez Fundusz celów postawionych przez ustawodawcę, a zakreślonych przez art. 68 ust. 1 i 2 Konstytucji. Stosownie do art. 139 ust. 1 pkt 1 ustawy o świadczeniach, zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej następuje po przeprowadzeniu postępowania w trybie konkursu ofert. Prezes Funduszu, na podstawie art. 146 ustawy o świadczeniach, określa przedmiot postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, kryteria oceny ofert oraz warunki wymagane dla świadczeniodawców. Kryteria te są jawne i nie podlegają zmianie w toku postępowania (art. 147 ww. ustawy). W art. 134 ustawy o świadczeniach sformułowano zasadę, że Fundusz jest obowiązany zapewnić równe traktowanie wszystkich świadczeniodawców ubiegających o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej i prowadzić postępowanie w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji. Uchwałą Rady NFZ z dnia 4 października 2005 r. przyjęto regulamin działania komisji konkursowej i zgodnie z tym regulaminem komisja prowadziła postępowanie w odniesieniu do wszystkich oferentów. Nie można zatem skutecznie postawić komisji zarzutu procedowania odmiennego w stosunku do skarżącego i w stosunku do oferentów, którzy konkurs wygrali. W ogłoszeniu konkursu ofert Dyrektor ŁOW NFZ zamieścił zestawienie przepisów (zarządzeń Prezesa Funduszu oraz rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 30 sierpnia 2009 r.) określających warunki, jakie przystępujący do konkursu są obowiązani spełnić. Podano także wartość zamówienia i okres rozliczeniowy oraz okres obowiązywania umowy. W ogłoszeniu zamieszczono pouczenie w jakiej formie należy składać oferty i gdzie wzory te są dostępne oraz określono termin składania ofert. Podano także termin ogłoszenia rozstrzygnięcia konkursu i miejsce tego ogłoszenia. Zastrzeżono, że Dyrektor ŁOW NFZ może przeprowadzić negocjacje dotyczące liczby i ceny oferowanych świadczeń z wybranymi oferentami, których oferty uzyskały wysokie łączne oceny na podstawie kryteriów niecenowych, przy czym negocjacje z oferentem nie będą oznaczały wyboru jego oferty. W świetle tych informacji nie można podzielić zarzutu skarżącego o tym, że warunki zamówienia i przeprowadzenia konkursu były niejasne lub nie były dostępne dla wszystkich składających oferty. Warunki oceny poszczególnych ofert wynikały wprost z powołanych zarządzeń Prezesa Funduszu, jak i z rozporządzenia Ministra Zdrowia. Kwestia ewentualnych negocjacji została w ogłoszeniu zasygnalizowana z jednoczesnym wskazaniem z którymi oferentami komisja może do tych negocjacji przystąpić – z oferentami, których oferty uzyskały wysokie (nie najwyższe) łączne oceny na podstawie kryteriów niecenowych (określonych w powołanych zarządzeniach Prezesa NFZ) - i skarżącego uznano za oferenta, z którym należało negocjacje te przeprowadzić. Jak podkreślał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 16 grudnia 2009 r. wydanym w sprawie II GSK 1012/09 (por. także postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 28 marca 2011 r. w sprawie III SA/Gd 57/11), Prezes NFZ jest organem Narodowego Funduszu Zdrowia (art. 98 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej). Z kolei, sam NFZ jest państwową jednostką organizacyjną, posiadającą osobowość prawną (stanowi o tym art. 96 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej). Nie jest zatem organem administracji publicznej w rozumieniu ustrojowym i nie przyznano mu generalnie kompetencji do stosowania środków prawnych właściwych dla tych organów. Dopiero na mocy konkretnych przepisów, jak np. art. 33 ust. 2, art. 154 ust. 6 powołanej ustawy, stosuje środki prawne właściwe organom administracji publicznej. Stanowisko takie zostało wyrażone także w postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 kwietnia 2008 r., sygn. akt II GSK 470/07 oraz z dnia 17 października 2008 r., sygn. akt II GSK 394/08 (oba publikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Zatem rozstrzygnięcia zapadłe w imieniu Narodowego Funduszu Zdrowia (przez dyrektora wojewódzkiego oddziału NFZ i następnie przez Prezesa NFZ) wówczas mogą być zaskarżone do sądu administracyjnego, gdy ustawa wyraźnie tak wskazuje (art. 154 ust. 6 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej). Przyjąć w związku z tym należy, że dopiero odwołanie dotyczące rozstrzygnięcia postępowania przez komisję, składane na podstawie art. 154 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, otwiera postępowanie administracyjne, do którego zastosowanie mają przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w zakresie niewyłączonym przez przepisy ustawy. Z tego powodu odwołanie oceniać należy w kategoriach wniosku rozpoczynającego postępowanie administracyjne. W myśl art. 142 ust. 1, ust. 5 i ust. 6 ustawy o świadczeniach konkurs ofert składa się z części jawnej i niejawnej. W części jawnej konkursu ofert komisja w obecności oferentów stwierdza prawidłowość ogłoszenia konkursu ofert oraz liczbę złożonych ofert a w szczególności przyjmuje do protokołu zgłoszone przez oferentów wyjaśnienia lub oświadczenia. W rozpoznawanej sprawie, jak podkreślały organu Funduszu i co wynika z ich ustaleń, od wszystkich oferentów przyjęto oświadczenia o spełnieniu wymagań co do posiadanego sprzętu, aparatury i właściwości posiadanych lokali odpowiednich do wykonania umów. Również w stosunku do skarżącego zastosowano to samo kryterium wiarygodności złożonego oświadczenia co do danych przedstawionych w ofercie jako zgodnych ze stanem faktycznym i prawnym. Zdaniem skarżącego komisja powinna jednak przeprowadzić kontrolę u oferentów, którzy wygrali konkurs, bowiem złożyli, w ocenie skarżącego, nieprawdziwe oświadczenia. Należy zatem zwrócić uwagę na § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej przez Narodowy Fundusz Zdrowia, zapraszania do udziału w rokowaniach, składania ofert, powoływania i odwoływania komisji konkursowej oraz jej zadań, zgodnie z którym komisja konkursowa ma jedynie prawo, a nie obowiązek taką kontrolę przeprowadzić. Jeżeli zatem komisja w stosunku do wszystkich ofert nie powzięła wątpliwości co do prawdziwości podanych w nich danych, nie miała podstaw do przeprowadzanie kontroli mających na celu weryfikację ofert i złożonych oświadczeń. Zgodnie z art. 151 ust. 5 ustawy o świadczenia z chwilą ogłoszenia rozstrzygnięcia postępowania następuje jego zakończenie i komisja ulega rozwiązaniu. Ogłoszenie o rozstrzygnięciu postępowania w trybie konkursu ofert nastąpiło w dniu 12 grudnia 2011 r., zatem z tym dniem komisja uległą rozwiązaniu. Nie mogła w związku z tym w trybie § 6 ust. 2 powołanego rozporządzenia przeprowadzić kontrolę u wskazanych oferentów, ponieważ prowadzone przez siebie postępowania zakończyła, a Dyrektor ŁOW NFZ tego postępowania nie mógł, w imieniu lub w zastępstwie komisji, kontynuować. Zgodnie z art. 142 ust. 5 i ust. 6 ustawy o świadczeniach w części niejawnej konkursu ofert komisja może wybrać ofertę lub większą liczbę ofert, które zapewniają ciągłość udzielania świadczeń opieki zdrowotnej, ich kompleksowość i dostępność oraz przedstawiają najkorzystniejszy bilans ceny w odniesieniu do przedmiotu zamówienia oraz może przeprowadzić negocjacje z oferentami w celu ustalenia: liczby planowanych do udzielenia świadczeń opieki zdrowotnej; ceny za udzielane świadczenia opieki zdrowotnej. Zdaniem skarżącego negocjacje się nie odbyły, bowiem to co nazwano negocjacjami w istocie stanowiło jednostronne oświadczenie skarżącego o propozycji cenowej za jednostkę świadczenia. W świetle warunków podanych w ogłoszeniu (opisanych wcześniej) oraz mając na uwadze fakt, że skarżący (co podkreślał Dyrektor ŁOW NFZ) wielokrotnie brał udział wcześniej w konkursach ofert, nie można uznać za trafny zarzut skarżącego jakoby nie miał świadomości, że w negocjacjach cenowych rozpatrywane są propozycje ceny minimalnej, oczekiwanej i maksymalnej. Skarżący podał cenę, która okazała się w stosunku do zaproponowanych przez oferentów, którzy wygrali, za wysoka. Sąd administracyjny badając legalność decyzji organów Funduszu nie może kontrolować ich elementów pozaprawnych, a do takich należą - zgodnie z art. 142 ust. 5 pkt 1, ust. 6 i art. 148 ustawy o świadczeniach - elementy oceny poszczególnych ofert o charakterze ekonomicznym jak bilans ceny w odniesieniu do przedmiotu zamówienia, liczby planowanych do udzielenia świadczeń opieki zdrowotnej i ceny za udzielane świadczenia opieki zdrowotnej (por. wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2011 r. wydany w sprawie II GSK 10/10 i wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 grudnia 2006 r. wydany w sprawie VII SA/Wa 796/06). Zatem zasadnie Prezes Funduszu podkreślał, że zarzuty skarżącego w tym zakresie, co do jakoby rażącego zaniżenia ceny na oferowane świadczenia przez innych oferentów, którzy konkurs wygrali, mieszczą się w sferze domniemania nie popartego żadnym materiałem dowodowym. Skarżący postawił również zarzut co do zgodności podpisów komisji na protokóle negocjacji cenowych. Z akt sprawy wynika, iż na tym protokóle widnieją podpisy członków komisji oraz podpis skarżącego. Sąd administracyjny, nie czyniąc w sprawie żadnych ustaleń faktycznych, nie ma w związku z tym podstawy do stwierdzenia, że protokół z negocjacji został sporządzony w sposób nieprawidłowy. P. K. podnosił także, iż nie wstrzymano zawarcia umów z podmiotami, którzy wygrali konkurs ofert. Zarzut ten jest nietrafny w świetle informacji na ogłoszeniu o wniesieniu odwołania o wstrzymaniu zawarcia umowy do czasu zakończenia postępowania odwoławczego. Zdaniem skarżącego nie uwzględniono (błędnie ustalono i oceniono) kryterium jakości w stosunku do jego oferty. Oceniając wg tego kryterium ofertę skarżącego zwrócono uwagę na udzielone odpowiedzi w ankiecie. Za odpowiedź na pytanie dotyczące personelu P. K. uzyskał 0 pkt na możliwych 35, gdyż na pytanie: "Czy świadczenia udzielane są przez specjalistę w dziedzinie fizjoterapii – w wymiarze czasu pracy odpowiadającym równoważnikowi co najmniej 1 etatu przeliczeniowego?" – udzielił odpowiedzi – nie. Za odpowiedź na pytanie dotyczące aparatury i sprzętu medycznego uzyskał 5 pkt na możliwych 15, gdyż nie zapewniał w miejscu realizacji świadczeń wanny do masażu wirowego kończyn górnych i dolnych czy zestawu do kriostymulacji parami azotu. Za zewnętrzną ocenę jakości świadczeń uzyskał 0 pkt na możliwych 5, gdyż nie posiadał certyfikatu Centrum Monitorowania Jakości, ważnego w dniu zawarcia umowy i nie posiadał certyfikatu ISO w zakresie usług medycznych, ważnego na dzień zawarcia umowy. Za pozostałe kryteria skarżący otrzymał odpowiednio – 10 pkt za dostępność (liczba maksymalna) i za kryterium ceny – 13 pkt (przy możliwości uzyskania maksymalnej ilości 20 pkt). W związku z tym oferta skarżącego uplasowała się poniżej ofert możliwych do przyjęcia. Ponieważ Fundusz, ze względu na posiadane środki finansowe, mógł zawrzeć umowę tylko z czterema świadczeniodawcami, a oferta skarżącego z ilością 28 pkt znalazła się poniżej czwartego miejsca, wybrano pierwszych czterech świadczeniodawców, w tym tych, którzy zaproponowali najniższe ceny i w tym zakresie decyzja została uzasadniona z zastosowaniem art. 107 § 3 k.p.a. Nie znajdując zatem podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.