VI SA/Wa 1388/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi kasacyjnej E. M. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 czerwca 2014 r., sygn. akt. VI SA/Wa 1388/14 odrzucającego skargę E. M. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej postanawia odrzucić skargę kasacyjną Postanowieniem z 16 czerwca 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 1388/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę E. M. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lutego 2014 r. w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, Sąd jako przyczynę odrzucenia skargi wskazał na nieuiszczenie wpisu sądowego. Odpis postanowienia wraz z pouczeniem o sposobie oraz terminie jego zaskarżenia doręczono skarżącej w dniu 21 lipca 2014 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach sprawy). Pismem z dnia 25 lipca 2014 r. skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przystępując do rozpoznania wniesionego środka odwoławczego podkreślić należy, iż został on wniesiony od postanowienia o odrzuceniu skargi. Z treści wskazanego pisma procesowego wynika, że zamiarem strony było zaskarżenie postanowienia o odrzuceniu skargi, dlatego też mimo błędnego nazwania środka odwoławczego zażaleniem, Sąd potraktował go jako skargę kasacyjną, bowiem taki środek zaskarżenia przysługuje na postanowienie o odrzuceniu skargi. Niewłaściwe oznaczenie rodzaju pisma nie może wywołać dla strony ujemnych skutków, jeżeli z treści pisma wynika, jaki jest jego rodzaj (NSA [w:] sygn. akt I GSK 661/12, I FZ 292/08, II OSK 1790/06, II FZ 793/06). Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej p.p.s.a.) od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W myśl art. 175 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniem § 2 i 3. Wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie (art. 178 p.p.s.a.) W niniejszej sprawie skarga kasacyjna sporządzona została osobiście przez skarżącą E. M., która jak wynika z akt sprawy, nie posiada kwalifikacji koniecznych do sporządzenia tego rodzaju środka odwoławczego. Wniesienie skargi kasacyjnej przez stronę, jeżeli nie ma ona kwalifikacji wymienionych w art. 175 § 1 p.p.s.a nie jest brakiem formalnym podlegającym usunięciu, ale uzasadniającym odrzucenie skargi kasacyjnej (vide: postanowienie Sądu Najwyższego z 14 stycznia 1997 r., ICZ 23/97 OSNC 1997/6-7/77; postanowienie NSA z 28 stycznia 2004 r., FSK 3/04, M. Prawn. 2004/5/202). Mając na uwadze powyższe, działając w oparciu o art. 178 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.