VI SA/Wa 1428/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2010 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2010 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego A. M. kwotę 320 (trzysta dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietna 2010 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.; dalej: K.p.a.), art. 5, art. 8 ust. 3 pkt 8, art. 11 ust. 3, art. 14 ust. 1, art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874, z późn. zm.) oraz lp. 1.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2010 r. o nałożeniu na stronę – p. A. M., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: T., G. (dalej: przedsiębiorca), kary pieniężnej w wysokości 9500 zł, zaskarżoną przez stronę w zakresie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 8000 zł, utrzymano zaskarżoną decyzję organu I instancji w kwestionowanym zakresie w mocy. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło: 1. wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, które nie zostało poddane wymaganej kontroli okresowej lub badaniu kontrolnemu, 2. wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty, 3. wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji. Do kontroli drogowej zatrzymano pojazd marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą o nr rej. [...], na drodze krajowej nr [...] w m. R. w dniu [...] stycznia 2010 r. Kontrolowanym zespołem pojazdów wykonywano krajowy transport drogowy rzeczy. Pojazdem kierował przedsiębiorca. Przeprowadzona kontrola drogowa została udokumentowana protokołem kontroli nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. W odwołaniu strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w zaskarżonej części i umorzenie postępowania I instancji, zarzucając organowi I instancji naruszenie prawa materialnego przez błędne zastosowanie art. 7 i art. 77 K.p.a., a także niezbadanie wszystkich okoliczności spraw mających wpływ na wymierzenie kary pieniężnej. Skarżący wnosi o dopuszczenie dowodu z wywiadu w Starostwie Powiatowym w [...], a także z pisemnego oświadczenia skarżącego. Skarżący podnosi, iż po zakupie kontrolowanego pojazdu dokonał zgłoszenia do licencji w Starostwie Powiatowym w [...], a także wskazuje na fakt, iż niezgłoszenie pojazdu do licencji nie było w lipcu 2004 r. traktowane jako przewinienie skutkujące nałożeniem kary pieniężnej. Organ II instancji po analizie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz regulujących kwestie związane z licencją przepisów ustawy o transporcie drogowym, a w szczególności art. 5 ust. 1, art. 8 ust. 3, art. 11 ust. 3, art. 14 ust. 1, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 i ust. 2 oraz lp. 1.2 załącznika do w/w ustawy uznał, że bezspornym w sprawie jest fakt, iż kontrolowany pojazd nie został zgłoszony do licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy przed dniem kontroli drogowej. Powyższe wynika z pisma nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. Starostwa Powiatowego w [...], w którym wskazano, iż pojazd marki [...] o nr rej. [...] został zgłoszony dopiero w dniu [...] stycznia 2010 do licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy. W toku postępowania administracyjnego zwrócono się także do Biura Obsługi Transportu Międzynarodowego Ministerstwa Infrastruktury z prośbą o udzielenie informacji jakimi uprawnieniami dysponuje strona. W odpowiedzi pismem z dnia [...] stycznia 2010 r. właściwy organ poinformował, iż w jego bazie nie został zarejestrowany przedsiębiorca p. A. M. Mając powyższe na względzie organ II instancji uznał, iż organ I instancji prawidłowo ocenił materiał dowodowy i karę pieniężną w wysokości 8000 zł za naruszenie lp. 1.2. załącznika do ustawy o transporcie drogowym nałożył słusznie i zgodnie z prawem. Ustosunkowując się do argumentów strony podniesionych w odwołaniu organ odwoławczy wyjaśnił, że wykładnia przepisów ustawy o transporcie drogowym pozwala stwierdzić, że wykonywanie transportu drogowego przez przedsiębiorcę, który posiada licencję, jest dopuszczalne tylko przy użyciu pojazdów, które zostały zgłoszone organowi właściwemu do udzielenia licencji. Wypis z licencji wydawany jest dla każdego pojazdu. Przedsiębiorca nie może wykonywać transportu drogowego przy użyciu pojazdu samochodowego niezgłoszonego organowi, który udzielił licencję. Odnosząc się do wykładni językowej lp. 1.2. załącznika do ustawy o transporcie drogowym, a także do argumentów strony podniesionych w treści odwołania organ wskazał, że przedsiębiorca zobowiązany jest do zgłoszenia pojazdu do licencji jeszcze przed wykorzystaniem pojazdu do świadczenia usług. Na poparcie tej tezy powołał się na wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2008 r. (II GSK 156/08). Nie może być przesłanką do wyłączenia odpowiedzialności strony za stwierdzone naruszenia fakt, iż niezgłoszenie pojazdu do licencji nie było w lipcu 2004 r. traktowane jako przewinienie skutkujące nałożeniem kary pieniężnej. Organ II instancji wyjaśnił, iż stan prawny sprzed 6 lat jest bez znaczenia w przedmiotowej sprawie. Możliwości takiej nie przewiduje także ustawa o transporcie drogowym. Trudno natomiast we wskazywanych przez skarżącego okolicznościach dopatrzeć się okoliczności lub zdarzeń, których podmiot organizujący nie mógł przewidzieć, o których mowa w art. 92a ust. 4 i art. 93 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym. Naruszenie było bowiem wynikiem, świadomego lub nie, ale jednak zaniedbania odwołującego. Nie może on zatem uwolnić się od odpowiedzialności na podstawie tych przepisów. Organ odwoławczy wskazał także, iż samo złożenie we właściwym urzędzie dowodu rejestracyjnego, bez powiązania z konkretnym zamiarem, nie może być uznane za zgłoszenie pojazdu do licencji. W związku z powyższym bez znaczenie dla przedmiotowej sprawy są dokumenty przesłane przez stronę wraz z odwołaniem. Organ odwoławczy podkreślił, iż podmiot prowadzący działalność gospodarczą, a więc działalność w celach zarobkowych, zawodowo i we własnym imieniu zobowiązany jest dołożyć maksimum staranności by była prowadzona ona zgodnie z przepisami prawa. Natomiast uchybienie przepisanym normom skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku do ustawy o transporcie drogowym. Organ odwoławczy wskazuje, że to na skarżącym ciąży szczególny obowiązek znajomości i przestrzegania obowiązujących regulacji, w szczególności tych odnoszących się do przedmiotu prowadzonej działalności. Rola Inspekcji Transportu Drogowego ogranicza się natomiast jedynie do kontroli przestrzegania obowiązujących przepisów. Organ odwoławczy uznał, iż w przedmiotowej sprawie organ I instancji wypełnił obowiązek wynikający z art. 7 oraz 77 K.p.a. i zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. Organ I instancji ocenił zaistniały stan faktyczny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona czym nie naruszył art. 80 K.p.a. Skarżący podnosi, iż po zakupie kontrolowanego pojazdu dokonał jego zgłoszenia do licencji w Starostwie Powiatowym w [...] i w żaden sposób nie może wyjaśniać dlaczego Starostwo Powiatowe w [...] wskazało, iż pojazd został zgłoszony dopiero dnia [...] stycznia 2010 r. Z treści przepisów nakładających wspomniane wyżej obowiązki nie daje się w szczególności wyprowadzić konkluzji, że organy administracji zobowiązane są do poszukiwania środków dowodowych służących poparciu twierdzeń strony w sytuacji, gdy ta ostatnia - mimo wezwania - środków takich nie przedstawia lub gdy twierdzenia strony są ogólnikowe bądź lakoniczne. Nie można bowiem w takim wypadku założyć, że wobec bierności strony, cały ciężar dowodzenia faktów mających przemawiać przeciwko ustaleniom poczynionym przez organy administracji, spoczywa na tych organach." Odnosząc się do wniosków dowodowych przestawionych przez stronę w toku postępowania wyjaśniającego przed organem odwoławczym organ ten zgodził się z organem I instancji, że okoliczności naruszenia lp. 1.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym zostały już udowodnione na podstawie innych dowodów. Organ odwoławczy wyjaśnia, że podstawową zasadą postępowania dowodowego jest zasada swobodnej oceny dowodów. Strona wniosła o dopuszczenie dowodu z wywiadu w Starostwie Powiatowym, a także z pisemnego oświadczenia skarżącego. Zgodnie z art. 78 § 2 K.p.a. organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania, które nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla sprawy. Okoliczności których dowodzić miało przeprowadzenie w omawianej sprawie zostały już udowodnione na podstawie innych dowodów, tj. protokół kontroli nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. czy też pismo nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. Starostwa Powiatowego w [...]. Organ odwoławczy podkreślił, iż wysokość nakładanych na stronę kar pieniężnych za dane naruszenie, jest ściśle określona w załączniku do ustawy o transporcie drogowym. Organy orzekające nie mają możliwości dowolnego kształtowania wysokości nakładanych kar pieniężnych. Taryfikator w sposób ścisły określa wysokość kary za dane naruszenie. W konsekwencji stwierdzenie naruszenia przez inspektora transportu drogowego zawsze skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w odpowiedniej wysokości. Natomiast, gdy strona znajduje się w sytuacji uniemożliwiającej poniesienie kary w orzeczonej wysokości może wystąpić ze stosownym wnioskiem do właściwego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, który wydał decyzję w I instancji. Skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przedsiębiorca, zarzucając jej: 1) naruszenie przepisów postępowania, a to art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. polegające na wydaniu decyzji o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej pomimo niewyjaśnienia w wyczerpujący sposób stanu faktycznego sprawy oraz niezebrania i nierozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, które to naruszenie miały istotny wpływ na wydaną decyzję. 2) naruszenie prawa materialnego, a to art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy o transporcie drogowym polegające na jego bezpodstawnym zastosowaniu w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy. Mając na uwadze powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji, zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącego kosztów postępowania, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpatrzenia skargi, ze względu na znaczną wysokość nałożonej na skarżącego kary pieniężnej, której nie jest on w stanie uiścić jednorazowo, bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania rodziny oraz prowadzenia działalności gospodarczej, co grozi wyrządzeniem skarżącemu znacznej szkody oraz powstaniem trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie skarżącego, zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego, co czyni ją wadliwą i uzasadnia jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w zaskarżonym zakresie. W ocenie skarżącego brak jest podstaw do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji, albowiem skarżący dokonał stosownego zgłoszenia w ustawowym terminie. Skarżący podnosi, że po zakupie pojazdu [...] nr rej. [...] dokonał stosownego zgłoszenia do licencji w Starostwie Powiatowym w [...], składając w tym celu odpowiedni dokument wskazujący dane w/w pojazdu, tj. kserokopie dowodu rejestracyjnego. Skarżący w toku postępowania przedłożył pismo Starostwa Powiatowego w [...] potwierdzające powyższą okoliczność. Wskazać należy, że przepisy ustawy o transporcie drogowym nie określają szczegółowej formy zgłoszenia pojazdu do licencji ograniczając się do stwierdzenia, że przewoźnik zobowiązany jest zgłaszać zmiany danych na piśmie. Skarżący dopełnił obowiązku zgłoszenia nowego pojazdu do licencji, albowiem w terminie przedłożył w Starostwie dokument pisemny w postaci dowodu rejestracyjnego pojazdu zgłaszanego do licencji. Skarżący nie może wyjaśnić, dlaczego Starostwo Powiatowe w [...] wskazało w piśmie do [...]WITD w R., że przedmiotowy pojazd został zgłoszony do licencji dopiero w dniu [...].01.2010r. skoro w późniejszym okresie odnaleziono w dokumentacji Starostwa kserokopię dowodu rejestracyjnego pojazdu skarżącego zgłoszonego do licencji. Mając powyższe na uwadze, zdaniem skarżącego, w pełni uzasadniony jest zarzut naruszenia przepisów postępowania, a to art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. polegającego na wydaniu decyzji o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej pomimo niewyjaśnienia w wyczerpujący sposób stanu faktycznego sprawy oraz niezebrania i nierozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Skarżący zarzuca naruszenie przez organ administracji zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 K.p.a. Zdaniem skarżącego, w przedmiotowej sprawie stan faktyczny nie został należycie wyjaśniony, przez co naruszono jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego zawartą w powołanym przepisie K.p.a. W ocenie skarżącego, w postępowaniu I instancji naruszony został również przepis art. 77 § 1 K.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy sprawy. W rozpoznawanej sprawie materiał dowodowy nie został zebrany w prawidłowy sposób, w związku z czym nie można mówić o poprawności dokonanych ustaleń faktycznych. Zarzut nieprawidłowości ustaleń faktycznych może zostać bowiem wykluczony dopiero wówczas, gdy ustalenia te znajdują oparcie w prawidłowo zebranym i zabezpieczonym materiale dowodowym (art. 80 K.p.a.), zgromadzonym i rozpatrzonym w sposób wyczerpujący (powołany wyżej art. 77 § 1 K.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego do wydania decyzji o przekonującej treści. Zdaniem skarżącego, organ administracji nie zebrał i nie rozważył należycie materiału dowodowego przedmiotowej sprawy, a także dokonał jego wadliwej oceny i wskutek tego błędnie uznał, że skarżący nie dokonał we właściwym terminie zgłoszenia kontrolowanego pojazdu do licencji. Zdaniem skarżącego, organ I instancji nie wyjaśnił należycie kwestii zgłoszenia przez skarżącego do licencji kontrolowanego pojazdu [...]. Skarżący ponownie podaje, że po zakupie i rejestracji przedmiotowego pojazdu dokonał stosownego zgłoszenia do licencji w Starostwie Powiatowym w [...], składając w tym celu odpowiedni dokument wskazujący dane w/w pojazdu, tj. kserokopię dowodu rejestracyjnego, co urzędnicy Starostwa uznali za wystarczające i przedmiotowa kserokopia zostanie włożona do akt prowadzonych dla licencji posiadanej przez skarżącego. Skarżący nie posiada potwierdzenia złożenia przedmiotowej kserokopii, gdyż uznał że nie jest to konieczne. Skarżący podnosi ponadto, że pojazd marki [...] został nabyty w zamian za dotychczas posiadany pojazd marki [...], który był objęty wnioskiem o wydanie licencji. Po zakupie i rejestracji pojazdu marki Renault kserokopię dowodu rejestracyjnego tego pojazdu skarżący zostawił w Starostwie Powiatowym w [...], co miało być wystarczające według informacji urzędnika w zakresie zgłoszenia nowego pojazdu do licencji. Po przeprowadzeniu kontroli przez ITD skarżący udał się do Starostwa Powiatowego, gdzie złożył pismo z dnia [...].01.2010 r. informujące o sprzedaży poprzednio posiadanego pojazdu marki [...]i wprowadzeniu w to miejsce nowego pojazdu. Skarżący uczynił to tylko dlatego, żeby uniknąć wszelkich wątpliwości co do posiadania pojazdu [...], który został sprzedany kilka lat temu. Skarżący nie uzyskał wówczas żadnej informacji na ten temat, że pojazd marki [...] był dotychczas traktowany jako niezgłoszony do licencji. Skarżący zarzuca ponadto naruszenie prawa materialnego, a to art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy o transporcie drogowym polegające na jego bezpodstawnym zastosowaniu w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy. Zgodnie z powołanym przepisem kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające ze wskazanych przepisów ustawy lub przepisów innych aktów prawnych podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych (ust. 1). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy (ust. 4). Zdaniem skarżącego, brak jest podstaw do nałożenia na niego kary pieniężnej z l.p.1.2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, albowiem w chwili zakupu pojazdu [...] i w okresie rozpoczęcia jego użytkowania, brak było w w/w załączniku kary pieniężnej za niezgłoszenie pojazdu do licencji. Skarżący zarejestrował przedmiotowy pojazd w lipcu 2004 r. i wówczas rozpoczął też jego użytkowanie. W związku z tym, że obowiązująca jest zasada niedziałania prawa wstecz oraz mając na uwadze, że kara pieniężna za niezgłoszenie pojazdu do licencji została wprowadzona do ustawy o transporcie drogowym w okresie późniejszym niż rozpoczęcie użytkowania przez skarżącego w/w pojazdu, nie ma jakichkolwiek podstaw do nakładania na skarżącego kary za ewentualne (kwestionowane przez skarżącego) niezgłoszenie pojazdu do licencji. Niezgłoszenie pojazdu do licencji nie było bowiem w lipcu 2004 r. traktowane jako przewinienie skutkujące nałożeniem kary pieniężnej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2010 r. Podtrzymując na użytek niniejszej odpowiedzi na skargę stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji oraz biorąc pod uwagę treść skargi, organ odwoławczy zważył, co następuje: Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a., polegającego na wydaniu decyzji o nałożeniu kary pieniężnej pomimo niewyjaśnienia w wyczerpujący sposób stanu faktycznego sprawy oraz materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowym postępowaniu, organ odwoławczy wskazał, że nie doszło do naruszenia zasady prawdy obiektywnej, bowiem organy administracji publicznej podjęły wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Ponadto mając na względzie treść art. 77 organy obu instancji w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy zgromadzony w przedmiotowym postępowaniu. Organ odwoławczy jednoznacznie stwierdził, że kontrolowany pojazd marki Renault o nr rej. [...] nie został zgłoszony do licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy przed dniem kontroli. Powyższą okoliczność potwierdza pismo Starostwa Powiatowego w [...] z dnia [...].01.2010 r., znak [...], poświadczające, że pojazd został zgłoszony do świadczenia usług w dniu [...].01.2010 r., tj. po dniu kontroli. Chybiony jest zarzut skarżącego wyartykułowany w skardze, iż doszło do naruszenia art. 92 ust. 1 i ust.4 ustawy o transporcie drogowym polegający na jego bezpodstawnym zastosowaniu w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z brzmieniem art. 92 ust. 1 i ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15 000 zł. Następstwem takiej regulacji prawnej jest treść lp. 1.2. załącznika do w/w ustawy, który przewiduje nałożenie kary pieniężnej w wysokości 8000 zł za wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji. Przytaczana przez stronę skarżącą w treści skargi okoliczność, że przedmiotowe naruszenie, tj. wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji zostało wprowadzone do ustawy o transporcie drogowym w okresie późniejszym niż rozpoczęcie użytkowania przez skarżącego pojazdu marki [...] o nr rej. [...] jest bezzasadne, gdyż dla rozpoznania przedmiotowej sprawy przez organy obu instancji kluczowy jest stan faktyczny i prawny sprawy w momencie jego rozpoznawania. Odnosząc się do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Główny Inspektor Transportu Drogowego uznał, iż brak jest racjonalnych podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji zgodnie z art. 61 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 200 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 152, poz. 1270, z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.; zwaną dalej p.p.s.a.). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że zasługuje ona w pełni na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietna 2010 r., utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2010 r. o nałożeniu na przedsiębiorcę – p. A. M., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: T., G., kary pieniężnej w wysokości 8000 zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji, sankcjonowane na podstawie lp. 1.2. załącznika do ustawy o transporcie drogowym karą pieniężną w określonej wyżej wysokości. Organ odwoławczy jednoznacznie uznał, że :"Bezspornym w sprawie jest fakt, iż kontrolowany pojazd nie został zgłoszony do licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy przed dniem kontroli drogowej. Powyższe wynika z pisma nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. Starostwa Powiatowego w [...], w którym wskazano, iż pojazd marki [...] o nr rej. [...]został zgłoszony dopiero w dniu [...] stycznia 2010 do licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy. W toku postępowania administracyjnego zwrócono się także do Biura Obsługi Transportu Międzynarodowego Ministerstwa Infrastruktury z prośbą o udzielenie informacji jakimi uprawnieniami dysponuje strona. W odpowiedzi pismem z dnia [...] stycznia 2010 r. właściwy organ poinformował, iż w jego bazie nie został zarejestrowany przedsiębiorca p. A. M." Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji zarzuty naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. polegające na wydaniu decyzji o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej pomimo niewyjaśnienia w wyczerpujący sposób stanu faktycznego sprawy oraz niezebrania i nierozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, które to naruszenie miały istotny wpływ na wydaną decyzję, a także naruszenia prawa materialnego, a to art. 92 ust. 1 i ust. 4 ustawy o transporcie drogowym, polegające na jego bezpodstawnym zastosowaniu w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy. W ocenie Sądu, przedstawione zarzuty są w pełni uzasadnione. Skarżący w toku całego postępowania podnosił, że pojazd marki [...] o nr rej. [...] został nabyty w zamian za dotychczas posiadany pojazd marki [...], który był objęty wnioskiem o wydanie licencji. Po zakupie i rejestracji kolejnego pojazdu marki [...] kserokopię dowodu rejestracyjnego tego pojazdu skarżący zostawił w ustawowym terminie w Starostwie Powiatowym w [...], co miało być wystarczające - według informacji urzędnika - dla zgłoszenia nowego pojazdu do licencji. Skarżący w toku postępowania przedłożył pismo Starostwa Powiatowego w [...] potwierdzające powyższą okoliczność. (W późniejszym okresie odnaleziono w dokumentacji Starostwa kserokopię dowodu rejestracyjnego pojazdu skarżącego zgłoszonego do licencji.). Skarżący w tej sytuacji w żaden sposób nie może wyjaśniać dlaczego Starostwo Powiatowe w [...] wskazało, iż pojazd został zgłoszony dopiero dnia [...] stycznia 2010 r. Jednocześnie skarżący stwierdził, że przepisy ustawy o transporcie drogowym nie określają szczegółowej formy zgłoszenia pojazdu do licencji ograniczając się do stwierdzenia, że przewoźnik zobowiązany jest zgłaszać zmiany danych na piśmie. Odnosząc się do powyższych twierdzeń skarżącego organ odwoławczy stwierdził, że samo złożenie we właściwym urzędzie dowodu rejestracyjnego, bez powiązania z konkretnym zamiarem, nie może być uznane za zgłoszenie pojazdu do licencji. W związku z powyższym bez znaczenia dla przedmiotowej sprawy są – w ocenie tegoż organu - dokumenty przesłane przez stronę wraz z odwołaniem. Jednocześnie organ odmówił dopuszczenia dowodu z wywiadu w Starostwie Powiatowym, a także z pisemnego oświadczenia skarżącego, odwołując się w uzasadnieniu tej odmowy do treści art. 78 § 2 K.p.a., w myśl którego organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania, które nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla sprawy. Według organu, okoliczności których dowodzić miało przeprowadzenie dowodów w rozpatrywanej sprawie, zostały już udowodnione na podstawie innych dowodów, tj. protokół kontroli z dnia [...] stycznia 2010 r. oraz pisma Starostwa Powiatowego w [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. (nr [...]). Tymczasem w aktach sprawy znajduje się rzeczywiście pismo Starostwa Powiatowego w [...] z dnia [...] marca 2010 r. (nr [...]), w którym stwierdzono, że: "...Przewoźnik Pan A. M. posiadający licencję transportową nr [...], pismem z dnia [...] lutego br. poinformował tut. Urząd o tym, że nie znając procedury zgłoszenia zmiany pojazdu, którym wykonuje usługi transportowe, pozostawił w Starostwie kserokopię dowodu rejestracyjnego zarejestrowanego przez siebie pojazdu. Po przeszukaniu akt archiwalnych, w dokumentacji spraw związanych z uprawnieniami transportowymi (teczka [...]) stwierdzono kserokopię dowodu rejestracyjnego ciągnika siodłowego [...] o nr rejestracyjnym [...], zarejestrowanego na nazwisko A. M. W związku z tym, że do kserokopii nie załączono żadnej informacji o tym jakiej sprawy ona dotyczy i z jakiego powodu została złożona, nie została ona włączona do teczki spraw dot. wydania licencji nr [...], a pozostawiona bez dalszego biegu." Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Ustawa o transporcie drogowym reguluje kwestie związane z udzielaniem, odmową udzielenia, zmianą lub cofnięciem licencji, przy czym czynności te następują w drodze decyzji administracyjnej (art. 7). Art. 4 pkt 17 ustawy, zawierający definicje ustawowe, stwierdza wprost, że licencja to decyzja administracyjna wydana przez ministra właściwego do spraw transportu lub określony w ustawie organ samorządu terytorialnego, uprawniająca do podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego. Zgodnie z art. 8 ust. 1 powołanej ustawy, licencji udziela się na pisemny wniosek przedsiębiorcy. Wniosek ten powinien zawierać: 1) oznaczenie przedsiębiorcy, jego siedzibę i adres; 2) numer w rejestrze przedsiębiorców albo w ewidencji działalności gospodarczej; 3) określenie rodzaju i zakresu, a w krajowym transporcie drogowym taksówką - także obszaru; 4) rodzaj i liczbę pojazdów samochodowych, którymi dysponuje przedsiębiorca ubiegający się o udzielenie licencji; 5) czas, na jaki licencja ma być udzielona (ust. 2). Zgodnie z ust. 3 powołanego przepisu, do wniosku o udzielenie licencji należy dołączyć: 1) odpis z rejestru przedsiębiorców albo z ewidencji działalności gospodarczej; 2) kserokopię zaświadczenia o nadaniu numeru identyfikacji statystycznej (REGON); 3) kserokopię zaświadczenia o nadaniu numeru identyfikacji podatkowej (NIP); 4) kserokopię certyfikatu kompetencji zawodowych przedsiębiorcy lub osoby zarządzającej transportem drogowym w przedsiębiorstwie; 5) zaświadczenie z rejestru skazanych stwierdzające niekaralność osób, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 1; 6) dokumenty potwierdzające spełnienie warunków, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 3; 7) oświadczenie o zamiarze zatrudnienia kierowców spełniających warunki, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 4 lub w art. 6 ust. 1 pkt 2; 8) wykaz pojazdów samochodowych wraz z kserokopiami krajowych dokumentów dopuszczających pojazd do ruchu, a w przypadku gdy przedsiębiorca nie jest właścicielem tych pojazdów - również dokument potwierdzający prawo do dysponowania nimi. Sama licencja powinna natomiast w szczególności określać: 1) numer ewidencyjny licencji; 2) organ, który udzielił licencji; 3) datę udzielenia licencji; 4) podstawę prawną; 5) przedsiębiorcę, jego siedzibę i adres; 6) zakres transportu drogowego; 7) rodzaj przewozów; 8) oznaczenie obszaru przewozów w krajowym transporcie drogowym taksówką; 9) czas, na jaki udzielono licencji. Organ udzielający licencji wydaje jej wypis lub wypisy w liczbie odpowiadającej liczbie pojazdów samochodowych określonych we wniosku o udzielenie licencji (art. 11 ust. 1 i 3). Jeżeli idzie natomiast o zmiany licencji (a o to chodzi w rozpatrywanej sprawie), to zgodnie z art. 14 ustawy przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania (ust. 1). Jeżeli zmiany, o których wyżej mowa, obejmują dane zawarte w licencji, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę treści licencji (ust. 2). Inaczej mówiąc, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania, przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji. Jak wynika z powołanego przepisu, zmiany tego rodzaju (wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8) nie powodują po stronie przedsiębiorcy obowiązku wystąpienia z wnioskiem o zmianę treści licencji; w tych przypadkach wystarcza zgłoszenie zmiany danych na piśmie właściwemu organowi, w terminie 14 dni od dnia powstania tych zmian. Natomiast z wnioskiem o zmianę treści licencji, a więc o zmianę treści decyzji, przedsiębiorca powinien wystąpić wtedy, gdy zmiany obejmują dane zawarte licencji. Konfrontując powyższy przepis z treścią art. 11 ustawy o transporcie drogowym, określającym treść licencji na wykonywanie transportu drogowego, trzeba stwierdzić, że w art. 11 nie wymieniono jako elementu licencji numeru rejestracyjnego pojazdu, na który została ona wydana. Natomiast zgodnie z art. 8 ust. 1 powołanej ustawy, pisemny wniosek przedsiębiorcy o udzielenie licencji powinien zawierać m.in. określenie rodzaju i liczby pojazdów samochodowych, którymi dysponuje przedsiębiorca ubiegający się o udzielenie licencji (pkt 4); zgodnie zaś z ust. 3 powołanego przepisu, do wniosku o udzielenie licencji należy dołączyć m.in. wykaz pojazdów samochodowych wraz z kserokopiami krajowych dokumentów dopuszczających pojazd do ruchu (pkt 8). Na tle powołanych wyżej przepisów widać, że ustawodawca wyraźnie rozróżnił zmianę danych zawartych w licencji od zmiany wszelkich (innych) danych, nie zawartych w licencji. Zmiana pierwszej grupy danych (zawartych w licencji) rodzi po stronie przedsiębiorcy obowiązek wystąpienia z wnioskiem o zmianę licencji (decyzji administracyjnej), zaś zmiana drugiej grupy danych, nie odnoszących się do danych zawartych w licencji, wymaga jedynie zgłoszenie na piśmie właściwemu organowi, w terminie 14 dni od dnia powstania tych zmian W wyroku z dnia 22 stycznia 2008 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 356/07, LEX nr 390739, że: "1. Zmiana dołączonego do wniosku o udzielenie licencji wykazu pojazdów samochodowych wraz z kserokopiami krajowych dokumentów dopuszczających pojazd do ruchu, a w przypadku, gdy przedsiębiorca nie jest właścicielem tych pojazdów - również dokumentu potwierdzającego prawo do dysponowania nimi, którą to zmianę przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił licencji nie później niż 14 dni od jej powstania, nie wymaga zmiany licencji." Sąd w tym składzie orzekającym podziela powyższe stanowisko, tzn. uważa, że zmiana dołączonego do wniosku o udzielenie licencji wykazu pojazdów samochodowych wraz z kserokopiami krajowych dokumentów dopuszczających pojazd do ruchu, o której mowa w art. 8 ust. 3 pkt 8 ustawy o transporcie drogowym, stanowi zmianę, która zgodnie z art. 14 ust. 1 powołanej ustawy wymaga zgłoszenia na piśmie organowi, który udzielił licencji, nie później niż w terminie 14 dni od dnia jej powstania. Nie wymaga ona natomiast zmiany licencji, tzn. zmiany decyzji administracyjnej jaką jest licencja. Orzecznictwo sądów administracyjnych nie jest natomiast jednolite w odniesieniu do przypadków wykonywania przewozów drogowych z licencją (a właściwie – z dokumentacją tej licencji, tzn. wnioskiem o jej udzielenie i wymaganymi załącznikami) wydaną na inny pojazd. W wydanym ostatnio (17 kwietnia 2009 r.) wyroku NSA, sygn. akt II GSK 859/08, LEX nr 557052, stwierdza się wprost, że: "Wykonywanie uprawnień wynikających z licencji wiąże się z korzystaniem z konkretnego pojazdu samochodowego, wymienionego we wniosku o udzielenie licencji. W wypadku wykonywania wspomnianych uprawnień przy użyciu pojazdu, który nie został zgłoszony we wniosku o udzielenie licencji dochodzi do naruszenia obowiązków wynikających z ustawy o transporcie drogowym." Zarazem w wyroku NSA z dnia 25 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 2010/06, LEX nr 453483, uznano, że: "Z regulacji zawartych w ustawie o transporcie drogowym wynika, iż licencji udziela się przedsiębiorcy na określony pojazd. Wpisany w treść licencji numer rejestracyjny pojazdu jest zatem ważnym jej elementem. Pomimo to, niedokonanie aktualizacji danych dotyczących numeru rejestracyjnego pojazdu, na który została udzielona licencja nie przesądza o utracie jej ważności. Przypadki wygaśnięcia licencji zostały enumeratywnie wymienione w art. 16 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym i uchybienie powyższe do nich nie należy." Podobne stanowisko zdaje się zajmować w tej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. I tak, w wyroku WSA w Warszawie z dnia 27 stycznia 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 1983/08, LEX nr 531062, uznano, że: "1. Wymienienie pojazdu przez wpis w licencji numeru rejestracyjnego i numeru podwozia jest jedynie elementem treści licencji, który sam w sobie nie przesądza o istnieniu licencji w sytuacji, gdy przedsiębiorca zmieni pojazd. 2. Pojęcie "brak wymaganej licencji" należy interpretować ściśle i oznacza ono rzeczywisty brak tej licencji a nie wadliwość w postaci braku jej aktualizacji, jeśli nie utraciła ona ważności na podstawie art. 16 ust. 1 u.t.d., czy też nie została cofnięta na podstawie art. 15 u.t.d." Również w wyroku WSA w Warszawie z dnia 15 stycznia 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 2211/08, LEX nr 531073, stwierdzono, że: "1. O ile wpisany w treść licencji numer rejestracyjny pojazdu stanowi ważny element licencji, o tyle niedokonanie aktualizacji danych dotyczących numeru rejestracyjnego pojazdu, na który została udzielona licencja, nie przesądza o utracie jej ważności. 2. Konieczność wystąpienia z wnioskiem o zmianę treści licencji w przypadku zmiany pojazdu umieszczonego w treści licencji wydanej na podstawie art. 5 ust. 1, art. 6 ust. 1 u.t.d. i stwierdzenie, że taka zmiana dokonywana jest w formie decyzji administracyjnej nie oznacza, że przed dokonaniem tej zmiany przedsiębiorca wykonujący transport drogowy taksówką na podstawie niezmienionej jeszcze treści licencji w zakresie danych dotyczących pojazdu narusza przepis art. 92 ust. 1 u.t.d." Podobnie w wyroku tegoż Sądu z dnia 30 października 2007 r., sygn. akt VIII SA/Wa 513/07, LEX nr 501264, wyrażono pogląd, zgodnie z którym: "1. Przedsiębiorca ma obowiązek zgłosić na piśmie organowi licencyjnemu w terminie 14 dni o każdym przypadku zmiany w wykazie pojazdów samochodowych zgłoszonych do licencji. Czynność ta ma charakter wyłącznie deklaratoryjny. 2. W sytuacji, gdy uprawniony organ do wydawania wypisów z licencji nie wezwał skarżącego w trybie art. 64 § 2 k.p.a., do usunięcia braków i formalnie nie pozostawił podania bez rozpoznania, organ wydający decyzję nie miał podstawy prawnej do uznania, że złożony wniosek o wydanie wypisu z licencji dla pojazdu z brakami formalnymi, nie wywołał żadnych skutków prawnych i w konsekwencji do przyjęcia, iż pojazd nie został zgłoszony do licencji. Skarżący nie może ponosić negatywnych konsekwencji niezachowania przez organ procedury wnikającej z treści art. 64 § 2 k.p.a." W ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie nie ma potrzeby dokonywania szczegółowej egzegezy pojęcia "wykonywania transportu drogowego pojazdem niezgłoszonym do licencji", stanowiącym naruszenie, za które nałożono na przedsiębiorcę karę pieniężną w kwocie 8,000,00 zł. Przepis art. 14 ust. 1 ustawy wymaga, by przewoźnik (przedsiębiorca) zgłaszał organowi, który udzielił licencji, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 8, na piśmie, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania. Jak już wyżej wskazano, nie są to zmiany obejmujące dane zawarte w licencji, a więc wymagające od przedsiębiorcy wystąpienia z wnioskiem o zmianę treści licencji (ust. 2). W tym przypadku ustawodawca żąda jednak od przedsiębiorcy zachowania szczególnej – pisemnej - formy zawiadomienia o wszelkich zmianach danych, o których mowa w art. 8, w ustalonym terminie prawa materialnego. Przepisy ustawy o transporcie drogowym mają wobec przepisów K.p.a. charakter szczególny; powołana ustawa nie upoważnia generalnie do pomocniczego stosowania przepisów Kodeksu. Tym samym i zawarte w ustawie żądanie zachowania przez przedsiębiorcę szczególnej formy (pisemnej) zawiadomienia o zmianie danych może być traktowane jako wymóg szczególny. Tak też należy rozumieć, jak można sądzić, stwierdzenie organu odwoławczego, iż samo złożenie we właściwym urzędzie dowodu rejestracyjnego, bez powiązania z konkretnym zamiarem, nie może być uznane za zgłoszenie pojazdu do licencji. W związku z powyższym bez znaczenia dla przedmiotowej sprawy są dokumenty przesłane przez stronę wraz z odwołaniem. Jest to, w ocenie Sądu, stwierdzenie zbyt daleko idące. Rozpatrywana sprawa ma charakter sprawy administracyjnej, prowadzone w ramach postępowania administracyjnego, zakończonego wydaniem decyzji administracyjnej. Wynika stąd m.in., zdaniem Sądu, że przy złożeniu przez skarżącego w Starostwie Powiatowym w [...] kserokopii dowodu rejestracyjnego ciągnika siodłowego [...] o nr rejestracyjnym [...], zarejestrowanego na nazwisko A. M. (tzn. pojazdu poddanego kontroli), powinny znaleźć zastosowanie przepisy art. 63 – 64 K.p.a. Mianowicie, należało uznać przede wszystkim, zgodnie z art. 63 § 1 K.p.a., że złożenie przez skarżącego kserokopii dowodu rejestracyjnego przedmiotowego pojazdu było jednoznacznie związane ze złożeniem podania ustnie do protokołu, wyczerpującym wymóg pisemnego zawiadomienia przez przedsiębiorcę o zmianie danych, odnoszących się w rozpatrywanej sprawie do dokumentacji pojazdu. Zgodnie z § 3 powołanego przepisu, podanie wniesione ustnie do protokołu powinno być podpisane przez wnoszącego, a protokół ponadto przez pracownika, który go sporządził. To pracownik powinien zadbać, by wnoszący podpisał podanie wniesione ustnie do protokołu. Należy przy tym zwrócić uwagę – zgadzając się w tym zakresie z organem odwoławczym, choć w nieco innym aspekcie – że już w tzw. tekście pierwotnym ustawy o transporcie drogowym, opublikowanym w Dz. U. z 2001 r. Nr 125, poz. 1371, art. 14 tej ustawy zobowiązywał przewoźnika drogowego do zgłaszania na piśmie organowi, który udzielił licencji, zmiany danych, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania, zachowując przy tym podział tych zmian (na zmiany wszelkich danych oraz zmiany zobowiązujące do wystąpienia o zmianę licencji), o którym była już wyżej mowa. Obowiązek ten został utrzymany przez kolejne redakcje przepisów ustawy, bez wątpienia istniał w 2004 r. i obowiązuje praktycznie w tej samej formie po dzień dzisiejszy. Skarżący – wbrew stałym żądaniom organów ITD, dotyczącym profesjonalizmu przewoźników – nie musiał o tym wiedzieć, choć można domniemywać, że zgłaszając się z kserokopią dowodu rejestracyjnego do Starostwa Powiatowego w [...] wiedział, jaki obowiązek chciał wypełnić. Natomiast z całą pewnością powinien o tym wiedzieć pracownik urzędu, któremu skarżący przedstawił kserokopię nabytego pojazdu. Pracownik ten był uprawniony do wezwania wnoszącego do usunięcia braków podania w terminie siedmiu dni (od obowiązku złożenia informacji na piśmie aż po – przykładowo – odpowiednie potwierdzenie kserokopii złożonego dokumentu), natomiast z całą pewnością nie miał żadnych – faktycznych i prawnych – podstaw do pozostawienia złożonego dokumentu "bez dalszego biegu", tj., zgodnie z art. 64 K.p.a., bez rozpoznania Gdyby organ działał w sposób prawidłowy, zgodny z powołanymi przepisami, informacja skarżącego o zmianie pojazdu znalazłaby się w dokumentacji licencji jego pojazdu, a on sam musiałby być traktowany jako przedsiębiorca uprawniony nadal do wykonywania przewozów na podstawie ważnej licencji. Skarżący nie może być karany za wadliwe, tzn. niezgodne z obowiązującymi przepisami, działanie organów administracji funkcjonujących w dziedzinie transportu drogowego. Nadto, mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, nawiązując do orzeczeń Trybunału Konstytucyjnego z dnia 1 marca 1994 r. (sygn. akt U 7/93, OTK 1994, cz. I, poz. 5) oraz z dnia 29 kwietnia 1998 r. (sygn. akt K 17/97, OTK 1998, nr 3, poz. 30) stwierdza, że stosowanie przepisów o charakterze represyjnym nie może prowadzić do rezultatu, który byłby sprzeczny z podstawowymi zasadami konstytucyjnymi wywodzonymi z klauzuli demokratycznego państwa prawnego: zasady zaufania obywateli do państwa i stanowionego przezeń prawa oraz zasady bezpieczeństwa prawnego. Podmiot, który nie dopełnił obowiązku administracyjnego, musi mieć możliwość obrony i wykazania, że niedopełnienie obowiązku jest następstwem okoliczności, za które nie ponosi odpowiedzialności. Odrzucenie tego poglądu przez organ administracji publicznej, a taka sytuacja występuje w niniejszej sprawie, gdyż strona wykazała, iż nie ponosi odpowiedzialności za brak poinformowania organu o zmianach dotyczących licencji, prowadzi do kolizji z konstytucyjną zasadą sprawiedliwości. Należy przy tym podkreślić, że kolizja z konstytucyjną zasadą sprawiedliwości ujawnia się z całą mocą w postępowaniu przed sądem w ramach sprawowania wymiaru sprawiedliwości (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP). Rozpatrzenie sprawy przez sąd ma być przede wszystkim sprawiedliwe. Reasumując, w rozpatrywanej sprawie - jak wskazuje materiał dowodowy - brak poinformowania organu, o którym mowa w art. 14 ustawy o transporcie drogowym, na dzień przeprowadzonych kontroli drogowej, nie był efektem działania bądź zaniechania strony skarżącej, wynikał natomiast tylko i wyłącznie z przyczyn leżących po stronie organu właściwego do przyjęcia informacji. W tym stanie rzeczy, zdaniem Sądu, nie było więc podstaw do nałożenia na skarżącego kary pieniężnych za wykonywanie przewozów pojazdem niezgłoszonym do licencji. W konsekwencji Sąd podzielił wszystkie zarzuty przedstawione w sprawie przez skarżącego. Prowadząc ponownie postępowanie w niniejszej sprawie organy Inspekcji Transportu Drogowego nie ograniczą się do prostej analizy protokołu kontroli, lecz wezmą również pod uwagę wnioski dowodowe zgłoszone przez skarżącego, gdyż dopiero ich staranne rozpatrzenie pozwoli jednoznacznie ustalić stan faktyczny sprawy W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku. Na podstawie art. 152 powołanej ustawy orzeczono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.