VI SA/Wa 1453/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Sędzia WSA Dariusz Zalewski Protokolant ref. staż. Anna Owczarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lipca 2015 r. sprawy ze skargi K. R. na decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie nadania uprawnień budowlanych oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...], Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa (dalej także: "Krajowa Komisja Kwalifikacyjna PIIB" lub "organ odwoławczy"), działając na podstawie przepisów art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej: "k.p.a.") oraz art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów (tekst jednolity Dz. U. z 2001 r. Nr 5, poz. 42 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez K. R. (dalej także: "skarżąca" lub "strona skarżąca") od decyzji Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa (dalej także: "Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna POIIB" lub "organ pierwszej instancji") z dnia [...] września 2012 r. odmawiającej nadania stronie skarżącej uprawnień budowlanych do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej - utrzymała w mocy w/w decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] września 2012 r. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] sierpnia 2012 r. K. R., powołując się na przepis § 7 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z 2006 r. Nr 83, poz. 578 ze zm. - dalej także jako: "rozporządzenie z dnia 28 kwietnia 2006 r."), złożyła w [...] Okręgowej Izbie Inżynierów Budownictwa wniosek o nadanie uprawnień budowlanych do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej. Do wniosku skarżąca załączyła m.in.: dyplom odbycia studiów na kierunku budownictwo Politechniki [...] i uzyskania w dniu [...] marca 2003 r. tytułu inżyniera, Książkę Praktyki Zawodowej zarejestrowaną w Okręgowej Izbie Inżynierów w dniu [...] listopada 2003 r. oraz kopie uprawnień budowlanych osób nadzorujących praktykę. Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna POIIB w dniu [...] września 2012 r. przeprowadziła stosowne postępowanie kwalifikacyjne (vide: Protokół postępowania kwalifikacyjnego z dnia [...] września 2012 r. - k. 24 akt administracyjnych) W wyniku dokonanych ustaleń Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa, powołując się na przepisy art. 24 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów oraz § 7 ust. 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, a także na art. 104 § 1 i 2 k.p.a., decyzją z dnia [...] września 2012 r., nr [...], odmówiła skarżącej K. R. nadania wnioskowanych uprawnień budowlanych bez przeprowadzenia egzaminu. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji uznał, iż przedstawione przez stronę skarżącą przygotowanie zawodowe w zakresie posiadanego wykształcenia nie odpowiada wymaganiom określonym w art. 14 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) oraz w § 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna POIIB stwierdziła bowiem, iż za praktykę odbytą pod nadzorem osoby posiadającej uprawnienia budowlane bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej nie można zaliczyć praktyki odbytej: - w okresie od dnia 21 listopada 2003 r. do dnia 17 marca 2006 r. - nadzorowanej przez I. A., niebędącego czynnym członkiem samorządu zawodowego oraz M. K., nieposiadającego uprawnień budowlanych bez ograniczeń; - w okresie od dnia 2 listopada 2006 r. do dnia 2 lutego 2011 r. - na stanowisku kierownika działu realizacji inwestycji, niezwiązanym z pełnieniem samodzielnej funkcji technicznej w budownictwie; - w okresie od dnia 2 kwietnia 2012 r. do dnia 31 lipca 2012 r. - pod nadzorem Z. P., nieposiadającego uprawnień budowlanych bez ograniczeń. W konsekwencji, organ pierwszej instancji uznał, że przedstawiona praktyka zawodowa uniemożliwia nadanie stronie skarżącej wnioskowanych uprawnień budowlanych. W piśmie z dnia [...] listopada 2012 r. skarżąca wniosła odwołanie od powyższej decyzji organu pierwszej instancji. Wnosząc o uchylenia w całości spornej decyzji i dopuszczenia do egzaminu na uprawnienia budowlane, strona skarżąca wskazała w uzasadnieniu na argumenty, które - w jej ocenie - świadczą o spełnianiu wszelkich przesłanek koniecznych do zaliczenia spornych praktyk, jako praktyk odbytych pod nadzorem osoby posiadającej uprawnienia budowlane bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej. W wyniku rozpoznania odwołania strony skarżącej Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa, powołując się na art.138 § 1 p.1 k.p.a. w zw. z art.127 § 1 k.p.a. i art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów, decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...], utrzymała w mocy w/w decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy, powołując się na przepis art. 14 ust. 3 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane - wskazał na wstępie, że osoba ubiegająca się o uprawnienia budowlane powinna odbyć m. in. dwuletnią praktykę na budowie. Mając powyższe na względzie, organ odwoławczy zauważył jednak, iż strona skarżąca część praktyki odbyła w organie nadzoru budowlanego pod kierownictwem I. A. - Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, niebędącego czynnym członkiem samorządu zawodowego oraz M. K., który posiada wykształcenie średnie i uprawnienia budowlane o ograniczonym charakterze. Organ odwoławczy wskazał na treść przepisów § 3 ust. 1, ust. 3 i ust. 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Ministra Budownictwa z dnia 5 listopada 2007 r. zmieniającym to rozporządzenie (Dz.U. Nr 210, poz.1528) i uznał, że nietrafny jest pogląd strony skarżącej, iż wymóg odbywania praktyki pod kierownictwem osoby będącej czynnym członkiem samorządu zawodowego nie dotyczy praktyki odbywanej w organach nadzoru budowlanego. Organ odwoławczy uznał bowiem, że przepis § 3 ust. 1 cyt. rozporządzenia ma charakter uniwersalny i wymogi nim przewidziane mają zastosowanie do wszelkich praktyk zawodowych określonych w dalszych punktach. Ponadto, Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa stwierdziła w decyzji, że przepis § 3 ust. 1 wskazanego wyżej rozporządzenia wykonawczego mieści się w zakresie upoważnienia ustawowego do wydania rozporządzenia zawartego w przepisie art. 16 ust. 1a pkt 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym w rozporządzeniu należy w szczególności uregulować kryteria uznawania praktyki. Organ odwoławczy zauważył jednocześnie, że kryteria te zostały określone w § 3 ust. 1 i ust. 2 cyt. rozporządzenia. W konsekwencji, organ odwoławczy - powołując się na unormowania prawne zawarte w art. 14 ust. 3 pkt 3 i art. 14 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane - uznał, że praktyka na budowie ma polegać na pełnieniu przez praktykanta określonej funkcji technicznej. Praktyka ta, zdaniem organu odwoławczego, polegać ma na uczestniczeniu w pracach, których celem jest wykonanie obiektu budowlanego lub jego nadbudowa, rozbudowa, przebudowa, jednakże nie mogą być to jakiekolwiek prace, lecz tylko te, które polegają na pełnieniu funkcji technicznej na budowie. Zdaniem Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej PIIB, warunkiem zaliczenia praktyki jest pełnienie funkcji technicznej przy wykonywaniu obiektu budowlanego, polegającej na kierowaniu procesami budowlanymi pod kierownictwem osoby posiadającej odpowiednie uprawnienia budowlane. W tej sytuacji, jak zauważył organ odwoławczy, z uwagi na treść art. 14 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane, wymóg odbycia praktyki pod kierownictwem osoby będącej czynnym członkiem samorządu zawodowego jest logicznie uzasadniony. Organ odwoławczy stwierdził bowiem, iż z przepisu art. 12 ust. 7 cyt. ustawy wynika wyraźnie, że podstawą do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, a więc także funkcji kierownika budowy i robót budowlanych, jest m.in. wpis na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Mając powyższe na względzie, Krajowa Komisja Kwalifikacyjna PIIB nie zaliczyła praktyki odbytej przez skarżącą w organach nadzoru budowlanego, gdyż I. A. nie był czynnym członkiem samorządu zawodowego w okresie odbywania przez skarżącą owej praktyki. Zdaniem organu odwoławczego, skarżąca udokumentowała jedynie 118 dni, w których dokonywała czynności inspekcyjno-kontrolnych na budowach, bowiem - stosownie do treści § 3 ust. 3 cyt. rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. - do praktyki mogą być zaliczone jedynie te czynności. Ponadto, organ odwoławczy stwierdził, iż nie może uwzględnić również praktyki odbytej przez skarżącą pod kierownictwem Z. P., gdyż nie posiada on uprawnień budowlanych bez ograniczeń, co jest wymogiem przewidzianym w przepisie § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. Organ odwoławczy wyjaśnił, że nakaz odbycia praktyki zawodowej pod kierownictwem osoby posiadającej uprawnienia budowlane bez ograniczeń obowiązuje od dnia 3 lipca 2005 r., tzn. od daty wejścia w życie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z 2005 r. Nr 96, poz. 817). Organ odwoławczy zauważył jednocześnie, iż rozwiązanie to zostało powielone w § 3 ust. 1 obecnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. W tej sytuacji, Krajowa Komisja Kwalifikacyjna PIIB stwierdziła, że Z. P. uzyskał uprawnienia budowlane na podstawie rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. Nr 8, poz. 46), uprawnienia te w zakresie kierowania robotami budową i robotami budowlanymi dotyczą budynków oraz innych budowli i o powszechnie znanych rozwiązaniach konstrukcyjnych. Organ zaznaczył jednocześnie, że uprawnienia budowlane Z. P. ograniczone są jedynie do powszechnie znanych rozwiązań konstrukcyjnych, tak więc nie obejmują całego zakresu specjalności. Organ odwoławczy uznał, że jest to ograniczenie o charakterze przedmiotowym, które nie występuje w obecnych uprawnieniach budowlanych bez ograniczeń. W konsekwencji, organ odwoławczy stwierdził zatem, że Z. P. nie mógł kierować praktyką zawodową strony skarżącej, w rozumieniu § 3 ust. 1 rozporządzenia z dnia 28 kwietnia 2006 r., wobec czego praktyka ta nie może zostać zaliczona. Niezależnie od powyższego, organ odwoławczy podniósł w uzasadnieniu wydanej decyzji administracyjnej, że wspomniane wyżej uwagi odnoszą się także do M. K. posiadającego uprawnienia obejmujące jedynie powszechnie znane rozwiązania konstrukcyjne. W związku z tym, organ odwoławczy stwierdził, że nie mógł zaliczyć tym samym praktyki nadzorowanej przez tę osobę. Odnosząc się z kolei do praktyki odbytej przez stronę skarżącą na stanowisku kierownika działu realizacji inwestycji, organ odwoławczy podzielił stanowisko skarżącej, że nazwa zajmowanego stanowiska nie może decydować o zaliczeniu praktyki zawodowej, bowiem znaczenie ma rzeczywisty zakres praktyki. Krajowa Komisja Kwalifikacyjna PIIB uznała, iż zakres obowiązków, które leżały w kompetencji skarżącej podczas zajmowania wspomnianego stanowiska, powoduje jednak pewne wątpliwości organu odwoławczego, co do charakteru odbytej praktyki. W tej sytuacji, organ odwoławczy zauważył wprawdzie, że powyższe wątpliwości winny zostać wyjaśnione w toku dalszego postępowania dowodowego, jednakże wskazał jednocześnie, że nawet w sytuacji uwzględnienia omawianego okresu praktyki w połączeniu z praktyką pod kierownictwem R. K. da możliwość zaliczenia jedynie 12 miesięcy praktyki na budowie, gdy tymczasem - w świetle obowiązujących przepisów - wymagane jest zaliczenie 2 lat stosownych praktyk. W piśmie z dnia 15 lutego 2013 r. strona skarżąca - działając za pośrednictwem organu odwoławczego - wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej PIIB z dnia [...] stycznia 2013 r. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania, strona skarżąca zarzuciła spornej decyzji organu odwoławczego naruszenie prawa materialnego polegające na: 1) niezastosowaniu przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z 1995 r. Nr 8, poz. 38 ze zm.) oraz 2) błędną wykładnię przepisów rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, iż nie może zgodzić się z poglądem Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa przyjętym w zaskarżonej decyzji, jakoby praktyka w organie nadzoru budowlanego musi być odbywana pod nadzorem osoby będącej członkiem samorządu zawodowego. Strona skarżąca zauważyła bowiem, iż praktyka w organie nadzoru budowlanego odbywana przez nią w latach 2003-2005 podlega ocenie według spełnienia wymogów obowiązującego wtedy rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. Powołując się na brzmienie przepisu § 6 ust. 5a cyt. rozporządzenia z 1994 r., ustalającego warunki zaliczenia do praktyki zawodowej pracy w organach nadzoru budowlanego, strona skarżąca stwierdziła, że wspomniane rozporządzenie z 1994 r. w ogóle nie odwołuje się do zrzeszania w samorządzie zawodowym. W tej sytuacji, skarżąca uznała, że I. A. legitymował się stosownymi uprawnieniami potrzebnymi dla osoby nadzorującej praktykę projektową. Strona skarżąca zaznaczyła ponadto, iż ustawa o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów oraz ustawa - Prawo budowlane nakładają obowiązek przynależności do właściwej izby, lecz tylko na osoby pełniące samodzielne funkcje techniczne w budownictwie (tak: art. 6 ustawy o samorządach i art. 12 Prawa budowlanego). Strona skarżąca stwierdziła, że funkcje pełnione w organach nadzoru budowlanego nie są samodzielnymi funkcjami technicznymi w budownictwie, a zatem osoby je pełniące nie mają obowiązku przynależności do samorządu zawodowego. Skarżąca - wskazując, iż Krajowa Komisja Kwalifikacyjna PIIB wywiodła obowiązek przynależności do samorządu zawodowego osoby nadzorującej praktykę z przepisu § 3 ust. 1 rozporządzenia z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie - zarzuciła, że wykładnia taka w odniesieniu do zadań pełnionych w organach nadzoru budowlanego jest wykładnią sprzeczną z cytowanymi wyżej ustawami, albowiem - zdaniem skarżącej - obowiązki z nich wynikające mogą dotyczyć tylko i wyłącznie osób wykonujących samodzielne funkcje techniczne. Strona skarżąca podniosła, iż takich funkcji nie wykonują osoby zatrudnione w organach nadzoru budowlanego. W konsekwencji, strona skarżąca uznała, że wykładnia przepisów powołanego przez organ rozporządzenia musi być zgodna z ustawami i nie może wprowadzać rozwiązań nieznanych tym ustawom, ani też wykraczać poza obszar ustawami regulowany. Strona uznała jednakże, iż zaskarżona decyzja uchybia tym obowiązkom. Strona skarżąca, odnosząc się do argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa - zwróciła jednocześnie uwagę, że sformułowanie zawarte w upoważnieniu do wydania aktu wykonawczego, znajdujące się w akcie rangi ustawy, w którym ustawodawca w sposób jednoznaczny określił obowiązki strony ubiegającej się o nadanie uprawnień budowlanych - zawiera obowiązanie, aby rozporządzenie uregulowało sprawy "w taki sposób, aby mając na względzie zachowanie interesu osób ubiegających się o nadanie uprawnień budowlanych, rozporządzenie nie stwarzało problemów interpretacyjnych przy stosowaniu w praktyce". Zdaniem strony skarżącej, z powyższej normy prawnej wynika, iż wykładnię przepisów cyt. rozporządzenia należy tak dokonywać, by niedoskonałości przepisów prawa interpretować na korzyść osób ubiegających się o nadanie uprawnień budowlanych. Strona skarżąca zauważyła ponadto, że w protokole postępowania kwalifikacyjnego prowadzonego przez Okręgową Komisję Kwalifikacyjną [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa organ ten uczynił - na podstawie książki praktyki zawodowej - wzmiankę o ponad dwuletnim okresie praktyki w organie nadzoru budowlanego. Tymczasem, jak podniosła skarżąca, organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - nie wskazując na to żadnego dowodu - stwierdził, iż praktyka ta wynosi 118 dni, co - według strony skarżącej - jest stwierdzeniem nieprawdziwym. W konsekwencji, skarżąca uznała, że organ odwoławczy naruszył tym samym przepis art. 139 k.p.a. stanowiący, że organ drugiej instancji nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się. Jednocześnie, strona skarżąca zarzuciła w uzasadnieniu skargi, że organ odwoławczy nie rozpatrzył jej wniosków dowodowych zawartych w odwołaniu wniesionym od decyzji organu pierwszej instancji, pomimo, iż wnioski te dotyczyły istotnych faktów. W odpowiedzi na skargę Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa wniosła o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W wyniku rozpatrzenia skargi K. R. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 sierpnia 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 935/13, uchylił zaskarżoną decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej PIIB oraz stwierdził, że nie podlega ona wykonaniu. W uzasadnieniu wydanego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podniósł, że w momencie rozpoczęcia przez skarżącą praktyki (pierwszy wpis w Książce praktyki zawodowej do uprawnień budowlanych: 03.11.2003 r. - 10.06.2004 r.) obowiązywało już Prawo budowlane w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718), która weszła w życie z dniem 11 lipca 2003 r. Sąd pierwszej instancji zauważył jednocześnie, iż w momencie zarejestrowania Książki praktyki zawodowej skarżącej w dniu [...] listopada 2003 r. obowiązywało również rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz.U. z 1995r. Nr 8, poz. 38 ze zm.). Jednakże, jak podniósł WSA w Warszawie, zgodnie z art. 8 ustawy zmieniającej, dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 16 ust. 2 ustawy, o której mowa w art. 1, tj. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.), zachowują moc do czasu wydania nowych przepisów wykonawczych na podstawie art. 16 ust. 2 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Sąd stwierdził, że nowe przepisy wykonawcze stanowi rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, które z kolei zostało zastąpione przez obecnie obowiązujące rozporządzenie Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w tym samym przedmiocie. Sąd pierwszej instancji zauważył ponadto, iż § 28 rozporządzenia z dnia 18 maja 2005 r., zamieszczony w rozdziale 6 tego aktu "Przepisy przejściowe i końcowe", stanowi, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe. Sąd uznał, że na tle tego przepisu przejściowego istotne znaczenie ma pojęcie "sprawy wszczętej i niezakończonej przed dniem wejścia w życie stosownego rozporządzenia". WSA w Warszawie wskazał, że podstawowe znaczenie ma kwestia ustalenia przepisów, które powinna stosować Okręgowa Izba Inżynierów Budownictwa, rozpatrując wniosek strony skarżącej o nadanie uprawnień budowlanych. Sąd uznał, że wobec braku precyzyjnych przepisów przejściowych chodzi o zakres uwzględniania w tym procesie wymagań określonych w przepisach wcześniejszych, obowiązujących w momencie rejestracji przez stronę Książki praktyki zawodowej. Sąd pierwszej instancji zauważył, że w rozpoznawanej sprawie, w chwili rejestracji Książki praktyki zawodowej przez skarżącą, ustawa - Prawo budowlane, w obowiązującym wówczas kształcie, nie wymagała do uzyskania uprawnień do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń ukończenia przez wnioskodawcę studiów magisterskich, w rozumieniu przepisów o szkolnictwie wyższym, na kierunku odpowiednim dla danej specjalności, a od osoby, pod kierownictwem której odbywana była praktyka zawodowa - obok posiadania uprawnień budowlanych bez ograniczeń we właściwej specjalności również (i) czynnego członkostwa w samorządzie zawodowym. W uzasadnieniu wydanego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podniósł ponadto, że o ile wymóg posiadania wykształcenia wyższego odpowiedniego dla danej specjalności został wprowadzony przez zmianę ustawy - Prawo budowlane, która weszła w życie w 2006 r., o tyle przynależność osoby kierującej praktyką zawodową do samorządu zawodowego, wynikająca pośrednio z ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów, nie została po dzień dzisiejszy uwzględniona w ustawie - Prawo budowlane. Sąd wskazał, że wymóg ten wynika wyłącznie z przepisów rozporządzenia z 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. W konsekwencji, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że o ile skarżąca w dacie rejestracji Książki praktyki zawodowej oraz w trakcie odbywania tej praktyki do 2006 r. spełniała wszystkie wymagania niezbędne do uzyskania uprawnień do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń, o tyle w dacie złożenia wniosku o nadanie uprawnień budowlanych bez przeprowadzania egzaminu już w tych wymaganiach się "nie mieściła". Sytuacja taka, jak uznał WSA w Warszawie, jest wyrazem niepewności prawa, które przekracza granice demokratycznego państwa prawa, urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji RP). Sąd pierwszej instancji podzielił zatem pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 2170/12, iż "data zarejestrowania Książki praktyki zawodowej determinuje przepisy prawa mające zastosowanie do jej oceny". Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa. Zaskarżając powyższy wyrok w całości, Krajowa Komisja Kwalifikacyjna PIIB wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także o obciążenie skarżącej kosztami postępowania kasacyjnego, w tym kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła zaskarżonemu orzeczeniu: I. naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1) naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. - polegające na niewskazaniu podstawy prawnej wyroku i niewyjaśnieniu w uzasadnieniu wyroku podstawy prawnej rozstrzygnięcia, a w szczególności na niewskazaniu przepisu postępowania, który został naruszony oraz niewyjaśnieniu, na czym polegało naruszenie przepisów postępowania, a także braku uzasadnienia prawnego stanowiska Sądu co do powinności stosowania przez organ przepisów wykonawczych obowiązujących w dacie zarejestrowania książki praktyki zawodowej, mimo ich nieobowiązywania na dzień wydania zaskarżonej decyzji i braku w tym względzie przepisów przejściowych lub merytorycznych, które statuowałyby taką powinność; 2) naruszenie art. 134 § 1 p.p.s.a. - polegające na braku oceny zaskarżonych decyzji z zastosowaniem wszystkich przepisów wchodzących w zakres danej sprawy, tj. z zastosowaniem art. 5 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 163, poz. 1364) w zw. z art. 6 i 7 tej ustawy; 3) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. - polegające na bezpodstawnym uwzględnieniu skargi, mimo braku jakiegokolwiek naruszenia ww. przepisów postępowania, - co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; II. naruszenie prawa materialnego, tj.: 1) naruszenie art. 2 Konstytucji RP - polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu poprzez przyjęcie, że w/w przepis stanowi samoistną podstawę orzekania o prawach i obowiązkach obywateli wbrew przepisom ustaw; 2) naruszenie art. 10 Konstytucji RP w związku z art. 2 Konstytucji RP - polegające na bezprawnym wykreowaniu nieistniejącej normy prawnej, zgodnie z którą do praktyki zawodowej należy stosować przepisy obowiązujące w dniu rejestracji książki praktyki zawodowej; 3) naruszenie art. 5 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U Nr 163, poz. 1364) w związku z art. 6 i art. 7 tej ustawy oraz art. 61 § 3 k.p.a. - polegające na niezastosowaniu tych przepisów. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ odwoławczy, jako kasator, wskazał przede wszystkim, że sposób uzasadnienia spornego wyroku Sądu pierwszej instancji uniemożliwia jego kontrolę kasacyjną. Organ odwoławczy zarzucił, że w uzasadnieniu spornego wyroku WSA w Warszawie nie wyjaśnił, jakimi przesłankami kierował się, uchylając zaskarżoną decyzję. Ponadto, kasator uznał, że Sąd nie wskazał podstawy prawnej swojego rozstrzygnięcia. Tym samym, organ odwoławczy uznał, że Sąd pierwszej instancji, uchybiając wymogom wskazanym w przepisie art.141 § 4 p.p.s.a., dopuścił się naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną K. R. wniosła o jej oddalenie. W wyniku rozpatrzenia skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 lutego 2015 r., sygn. akt II GSK 2413/13, uchylił zaskarżony wyrok Sądu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, jednocześnie zasądzając od skarżącej K. R. na rzecz Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa kwotę 280 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W uzasadnieniu wydanego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził na wstępie, że skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy, albowiem zasadny jest pierwszy zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. z uwagi na wadliwe uzasadnienie wyroku, powodujące niemożność przeprowadzenia kontroli kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w świetle treści uzasadnienia spornego wyroku WSA w Warszawie z dnia 2 sierpnia 2013 r. można przypuszczać, że w ocenie Sądu pierwszej instancji, istniały wątpliwości, wedle których przepisów prawa materialnego należało oceniać wymogi stawiane wnioskodawczyni, co do wykształcenia oraz sposobu i miejsca odbycia praktyk niezbędnych do uzyskania uprawnień budowlanych. NSA uznał, że skoro takie wątpliwości istniały, a między organem i skarżącą była wyraźna różnica zdań na ten temat, to obowiązkiem Sądu pierwszej instancji było dokładne przeanalizowanie stanu prawnego (zmiany Prawa budowlanego i rozporządzeń wykonawczych), a następnie ustalenie, wedle których przepisów prawa należy oceniać wniosek strony skarżącej oraz wyjaśnienie przyczyny zajętego stanowiska. Po ustaleniu, według jakich przepisów prawa należy oceniać wymogi stawiane skarżącej, należało - zdaniem NSA - skonfrontować ustalenia faktyczne z właściwymi przepisami prawa i na tej podstawie ocenić, czy skarżone decyzje odpowiadają prawu. Tymczasem, jak uznał NSA, w kontrolowanym wyroku Sąd pierwszej instancji, po wskazaniu niejasności i niedoskonałości uregulowań prawnych, oraz własnych wątpliwości - nie wyjaśnił, które przepisy prawa materialnego należało stosować do oceny sytuacji prawnej wnioskodawczyni i dlaczego oraz nie wykazał, na czym polegało błędne, tj. sprzeczne z przepisami prawa, działanie organu. NSA zauważył, że WSA w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję, powołując się na art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., nie wskazał jednak, które przepisy prawa procesowego zostały naruszone i w jaki sposób oraz jaki to miało istotny wpływ na wynik sprawy, ani też nie dał wytycznych organowi, co do dalszego postępowania. W tym stanie rzeczy, NSA uznał, że zasadny jest zarzut kasacyjny naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., albowiem uzasadnienie spornego wyroku, a co za tym idzie i rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji, nie poddaje się kontroli. NSA zauważył, że jako Sąd drugiej instancji, nie może on sam przeprowadzić rozważań, których zabrakło w uzasadnieniu wyroku wydanego przez Sąd pierwszej instancji, bowiem naruszyłby w ten sposób zasadę dwuinstancyjności. Naczelny Sąd Administracyjny, uchylając w związku z powyższym zaskarżony wyrok i przekazując sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania - stwierdził, że Sąd pierwszej instancji, rozpoznając sprawę ponownie, skontroluje zaskarżoną decyzje, mając na względzie treść art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz zajmie stanowisko wobec zarzutów skargi. Przede wszystkim NSA uznał, że WSA w Warszawie zobowiązany będzie wypowiedzieć się jednoznacznie, wedle których przepisów prawa materialnego i dlaczego należy ocenić wykształcenie i praktykę, którymi legitymuje się strona skarżąca, jako wnioskodawczyni. W związku z powyższym, NSA stwierdził, że Sąd pierwszej instancji, rozpatrując sprawę ponownie, weźmie pod uwagę, że wykształcenie i praktyka uprawniające do przystąpienia do egzaminu w celu zdobycia uprawnień budowlanych są regulowane jednocześnie przez dwa akty prawne, tj. Prawo budowlane i właściwe rozporządzenie wykonawcze do tej ustawy. Jednocześnie, NSA wskazał, że wykładnia obu wskazanych aktów prawnych musi uwzględniać konieczność ich spójności. NSA zauważył przy tym, iż zmieniające się Prawo budowlane (ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. ze zmianami) oraz w wydawane na jego podstawie kolejne rozporządzenia wykonawcze w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie stwarzają skomplikowany stan prawny, który jednakowoż musi być interpretowany w sposób pozwalający jednoznacznie ocenić sytuację prawną każdego wnioskodawcy z uwzględnieniem zawartej w art. 2 Konstytucji RP zasady państwa prawa. Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, iż na sytuację prawną skarżącej wpływ ma art. 1 pkt 3 pominiętej przez Sąd pierwszej instancji, ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 163, poz. 1364), który m.in. zmienia treść art. 14 ust. 3 pkt 3 Prawa budowlanego i wprowadza wymóg wykształcenia wyższego magisterskiego oraz zawarte w omawianej ustawie zmieniającej przepisy przejściowe, a przede wszystkim art. 5 i art. 6 wspomnianej ustawy zmieniającej. W szczególności, NSA stwierdził, że Sąd pierwszej instancji, rozpatrując sprawę ponownie, weźmie pod uwagę, że ustawodawca w art. 5 ustawy zmieniającej Prawo budowlane użył dwukrotnie pojęcia "przepisy dotychczasowe" w odniesieniu do przepisów określających niezbędne wykształcenie. NSA zauważył, że niezbędne wykształcenie uregulowane było i jest w ustawie Prawo budowlane. Zatem, jak wskazał NSA, uprawniony jest wniosek, że określenie "przepisy dotychczasowe" odnosi się do przepisów ustawowych. Natomiast, jak wskazał NSA, w art. 6 wspomnianej ustawy zmieniającej ustawodawca użył pojęcia "dotychczasowe przepisy wykonawcze". W konsekwencji, zdaniem NSA, potwierdza to wniosek, że użyte w obu przepisach pojęcia "przepisy dotychczasowe" i "dotychczasowe przepisy wykonawcze" nie są tożsame. NSA uznał, że będzie to miało wpływ na prawidłowe rozumienie art. 5 i art. 6 ustawy zmieniającej oraz na ustalenie właściwych przepisów rangi ustawowej oraz przepisów wykonawczych mających zastosowanie w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że art. 6 ustawy zmieniającej Prawo budowlane, stanowi, iż "dotychczasowe przepisy wykonawcze" zachowują moc do czasu wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych. NSA uznał, że te "dotychczasowe przepisy wykonawcze" to rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. Nr 96, poz. 817), które weszło w życie dnia 3 lipca 2005 r., a zatem obowiązywało w momencie wejścia w życie ustawy zmieniającej Prawo budowlane, tj. dnia 26 listopada 2005 r. i 1 stycznia 2006 r. NSA zauważył, że rozporządzenie to w § 28 uchylało poprzednio obowiązujące rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r., a zatem - jak wskazał NSA - od dnia 3 lipca 2005 r. to ostatnie rozporządzenie, co do zasady już nie obowiązywało, zaś zastosowanie miało tylko do spraw wszczętych a niezakończonych przed tym dniem. NSA wskazał ponadto, że omawiane rozporządzenie z dnia 18 maja 2005 r. obowiązywało do dnia 30 maja 2006 r. i zostało zastąpione rozporządzeniem Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006r. w sprawie samodzielnych funkcji w budownictwie (Dz. U. Nr 83, poz. 578), które weszło w życie 31 maja 2006 r. NSA zauważył, że zgodnie z § 28 ust. 1 "nowego" rozporządzenia (z dnia 28 kwietnia 2006 r.), "stare" rozporządzenie (z dnia 18 maja 2005 r.) powinno być nadal stosowane tylko do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem 31 maja 2006 r. Z kolei, jak wskazał NSA, rozporządzenie z dnia 28 kwietnia 2006 r. ("nowe") zostało zmienione (uzupełnione) rozporządzeniem z dnia 5 listopada 2007 r. (Dz. U. Nr 210, poz. 1528). Zmiana weszła w życie od 29 listopada 2007 r. Zdaniem NSA, z woli prawodawcy od tej daty do praktyki zawodowej na budowie zalicza się wykonywanie czynności inspekcyjno-kontrolnych w organach nadzoru budowlanego (vide: § 3 ust. 3 zmienionego rozporządzenia). W tej sytuacji, NSA uznał, że Sąd pierwszej instancji, oceniając sytuację wnioskodawczyni, weźmie pod uwagę, że w dacie rozpoczynania przez nią praktyk (21 listopada 2003 r.), zgodnie z § 6 ust. 5a rozporządzenia z dnia 30 grudnia 1994 r. praktyka w organach nadzoru budowlanego stanowiła praktykę zawodową uprawniającą do nabycia uprawnień budowlanych. Ponadto, NSA zauważył, że od dnia 3 lipca 2005 r. (wejście w życie rozporządzenia z dnia 18 maja 2005 r.) powyższa praktyka nie uprawniała do nabycia uprawnień budowlanych, zaś od 29 listopada 2007 r. (wejście w życie zmiany rozporządzenia z dnia 28 kwietnia 2006 r.) ponownie prawodawca uznał, że praktyka w organach nadzoru budowlanego jest właściwa do nabycia uprawnień budowlanych. NSA uznał więc, że w dacie złożenia wniosku przez wnioskodawczynię, tj. w dniu [...] sierpnia 2012 r., praktyka w organach nadzoru budowlanego stanowiła praktykę uprawniającą do nabycia uprawnień budowlanych. Sama praktyka natomiast, jak wskazał NSA, odbywana była w okresie, kiedy najpierw - zgodnie z przepisami wykonawczymi - uprawniała, potem nie uprawniała, a następnie znowu uprawniała do nabycia uprawnień budowlanych. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że mając na względzie opisany niezmiernie skomplikowany stan prawny, Sąd pierwszej instancji zajmie jednoznaczne stanowisko w kwestii momentu wszczęcia sprawy o nadanie uprawnień budowlanych. Następnie, jak zalecił NSA w uzasadnieniu wyroku, WSA w Warszawie ustali, które przepisy prawa i dlaczego powinny być stosowane do oceny wykształcenia i praktyki wykazanej przez stronę skarżącą, jako wnioskodawczynię. Naczelny Sąd Administracyjny, uchylając w związku z powyższym zaskarżony wyrok i przekazując sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania - stwierdził, że Sąd ten, oceniając zgodność z prawem obu zaskarżonych decyzji, co do zaliczenia praktyk wykazanych przez wnioskodawczynię, weźmie pod uwagę, że ustawodawca może zmieniać prawo i podnosić wymagania w stosunku do osób pełniących samodzielne funkcje w budownictwie. NSA zauważył jednak, iż wykładnia rozporządzenia wykonawczego precyzującego te wymagania powinna być dokonywana w sposób uwzględniający zachowanie interesu osób ubiegających się o nadanie uprawnień budowlanych, gdyż taki wymóg wynika wprost z art. 16 ust. 1a in fine Prawa budowlanego, stanowiącego upoważnienie ustawowe do wydania tego rozporządzenia. NSA stwierdził w uzasadnieniu wyroku, że jeżeli zatem rozporządzenie stwarza problemy interpretacyjne w praktyce, to błędna jest taka jego wykładnia, która uniemożliwia wnioskodawcom skorzystanie z prawem przewidzianej możliwości zaliczenia praktyki inspekcyjno-kontrolnej w organach nadzoru budowlanego, z uwagi na niespełnienie wymogu, który nie wynika jasno i precyzyjnie z przepisów rozporządzenia, a nie istniał w momencie odbywania praktyki. W tej sytuacji, Naczelny Sąd Administracyjny zalecił, aby oceniając sprawę ponownie Sąd pierwszej instancji zastosował się do wyżej określonych wytycznych i ustalił w pierwszej kolejności moment wszczęcia postępowania, a następnie ustalił prawo właściwe do oceny wniosku strony skarżącej oraz dokonał wykładni przepisów właściwego rozporządzenia wykonawczego, biorąc pod uwagę zaprezentowane wyżej rozważania dotyczące konieczności zachowania interesu osób ubiegających się o nadanie uprawnień budowlanych z uwzględnieniem konstytucyjnej zasady państwa prawa. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny - powołując się na regulację zawartą w przepisie art. 185 § 1 p.p.s.a. - uznał, że zachodzi podstawa do uchylenia spornego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd pierwszej instancji. NSA uznał jednocześnie, że wobec wadliwości uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA w Warszawie i braku pełnej oceny obu spornych decyzji administracyjnych, ocena pozostałych zarzutów kasacyjnych jest na tym etapie przedwczesna. W skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie piśmie procesowym z dnia [...] lipca 2015 r. strona skarżąca, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu skargi, wskazała, że jej praktyka w organie nadzoru budowlanego rozpoczęta została w 2003 r., tj. w3 okresie obowiązywania rozporządzenia z dnia 30 grudnia 1994 r. Strona podniosła, iż w 2003 r. zarejestrowana została jej książka praktyki budowlanej i skarżąca rozpoczęła dokonywanie w niej stosownych wpisów. Dokonując interpretacji przepisów zarówno Prawa budowlanego, jak i rozporządzeń wykonawczych, strona skarżąca uznała w konsekwencji, że właściwym prawem do zastosowania jest rozporządzenie z 1994 r., które obowiązując w czasie odbywania praktyki w nadzorze budowlanym w ogóle nie odwoływało się do zrzeszania w samorządzie zawodowym. W ocenie strony skarżącej, dokonana przez nią wykładnia przepisów prawa jest zgodna z dyrektywą wynikającą z art. 16 ustawy - Prawo budowlane, która przewiduje konieczność zachowania interesu osób ubiegających się o nadanie uprawnień budowlanych, a na którą zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 lutego 2015 r., sygn. akt II GSK 2413/13. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 29 lipca 2015 r. strona skarżąca, podtrzymując zarzuty skargi - stwierdziła, że w jej ocenie, momentem wszczęcia postępowania o nadaniu uprawnień jest data zarejestrowania książki praktyki zawodowej. W konsekwencji, strona skarżąca uznała, że prawem właściwym do oceny jej wniosku jest rozporządzenie z 1994 r. Obecny na rozprawie przed Sądem pełnomocnik Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa, podtrzymując dotychczasowe stanowisko organu odwoławczego wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - wniósł o oddalenie skargi. Pełnomocnik organu odwoławczego stwierdził, że według Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej PIIB, datą wszczęcia postępowania o nadanie uprawnień jest data złożenia przez stronę skarżąca wniosku o udzielenie uprawnień budowlanych. W tej sytuacji, organ odwoławczy uznał, że prawem właściwym do oceny wniosku strony skarżącej powinno być prawo obowiązujące w tej dacie, a więc rozporządzenie z 2006 r. Odraczając termin ogłoszenia wyroku, Przewodniczący składu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie orzekającego na rozprawie w dniu 29 lipca 2015 r., działając na podstawie art. 104 zdanie drugie p.p.s.a., zobowiązał pełnomocnika Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej PIIB do przedstawienia szczegółowego stanowiska organu odwoławczego w formie załącznika do protokołu - w terminie 7 dni. W związku z powyższym zobowiązaniem, w dniu [...] sierpnia 2015 r. pełnomocnik Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej PIIB, podtrzymując dotychczasowe stanowisko organu odwoławczego wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji - przedłożył Załącznik do protokołu, w którym przedstawił szczegółowe stanowisko w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu przedłożonego do akt sądowych załącznika, organ odwoławczy wskazał, że ani rejestracja książki praktyki, ani też jej opieczętowanie, czy też dzień rozpoczęcia praktyk - zarówno na gruncie rozporządzenia z 1994 r., jak i na gruncie wszystkich kolejnych rozporządzeń dotyczących samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie - nie jest traktowana, jako data wszczęcia postępowania w sprawie nadania uprawnień budowlanych. Organ odwoławczy uznał, że czynności, jakie podejmuje organ wobec przedłożenia mu książki praktyki zawodowej są jedynie czynnościami materialno-technicznymi. Organ uznał, że są to czynności faktyczne, oparte na wyraźnej podstawie prawnej (rozporządzeniach wykonawczych do art. 16 ustawy - Prawo budowlane) i wywołują konkretny skutek prawny w postaci możliwości dokumentowania przebiegu praktyki, ale nie obowiązku jej rozpoczęcia, zakończenia i w ogóle złożenia wniosku o nadanie uprawnień budowlanych. W tej sytuacji, organ odwoławczy uznał, że rejestracja książki praktyk, jej opieczętowanie, czy też dzień rozpoczęcia praktyk nie stworzyły względem skarżącej żadnej nowej sytuacji prawnej, ani nie spowodowały, iż mogłaby się ona na tej podstawie powoływać na ochronę praw nabytych. W konsekwencji, organ odwoławczy uznał, że dopiero wniosek skarżącej z dnia [...] sierpnia 2012 r. złożony w [...] Okręgowej Izbie Inżynierów Budownictwa, w którym strona wniosła o nadanie uprawnień budowlanych do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej, zainicjował przedmiotowe postępowanie. Ponadto, organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko, że pod rządami zarówno rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, które obowiązywało od dnia 31 maja 2006 r., a więc także w momencie wszczęcia postępowania i wydania decyzji przez organy obu instancji, jak i poprzedzającego go rozporządzenia Minister Infrastruktury z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (które obowiązywało od dnia 3 lipca 2005 r. do dnia 30 maja 2006 r.), skarżąca zobligowana była odpowiednio do: odbycia praktyki "pod kierownictwem osoby posiadającej uprawnienia budowlane bez ograniczeń we właściwej specjalności i będącej czynnym członkiem samorządu zawodowego" (§ 3 ust. 1 rozporządzenia z 2006 r.), do odbycia praktyki "pod kierownictwem osoby posiadającej uprawnienia budowlane bez ograniczeń we właściwej specjalności" (§ 4 rozporządzenia z 2005 r.). Organ odwoławczy uznał jednocześnie, że - wbrew stanowisku skarżącej i niczym nieuzasadnionemu poglądowi WSA wyrażonemu w uchylonym wyroku z dnia 2 sierpnia 2013 r. - w niniejszej sprawie nie można zastosować przepisów rozporządzenia z 1994 r. Organ odwoławczy wskazał, że w dacie wystąpienia przez stronę skarżącą z wnioskiem o nadanie uprawnień budowlanych bez ograniczeń, tj. w dniu 16 sierpnia 2012 r., obowiązywał już od 6 lat przepis wymagający legitymowania się wykształceniem magisterskim, a nie wyższym zawodowy. Zdaniem organu, podstawę prawną do ubiegania się w tej dacie o uprawnienia budowlane bez ograniczeń przez skarżącą stanowi art. 5 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r., który jednocześnie razem z art. 7 ustawy zmieniającej rozstrzyga, które przepisy mają zastosowanie do jej wniosku. Organ wskazał, że przepisami dotychczasowymi, w rozumieniu art. 5 i art. 7 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r., są przepisy ustawy - Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym bezpośrednio przed wejściem w życie ustawy zmieniającej. Inaczej mówiąc, chodzi tu w istocie o art. 12, 14, 15, 16, 29, 30, 31, 32, 34, 36, 37, 40, 55, 57, 62, 71, 83, 88a, 93 ustawy - Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym na dzień przed wejściem w życie ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. oraz rozporządzenie z dnia 18 maja 2005 r. W tej sytuacji, jak stwierdził organ, stosownie do art. 5 lub 7 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. przepisem dotychczasowym jest akt wykonawczy wydany na podstawie art. 16 ustawy - Prawo budowlane obowiązujący w brzmieniu przed nowelizacją (przepis dotychczasowy). Zastosowanie przepisu dotychczasowego art. 16 zawierającego upoważnienie ustawowe do wydania aktu wykonawczego sprowadza się bowiem do stosowania przepisów tego aktu. Aktem tym jest zaś rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Konkludując, organ odwoławczy uznał, że przepisem dotychczasowym, w rozumieniu art. 5 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r., nie może być rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r., wskazywane przez WSA w uchylonym rozstrzygnięciu gdyż - nawiązując do wcześniej sformułowanej definicji przepisów przejściowych - na dzień przed wejściem w życie ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. akt ten już nie obowiązywały został bowiem derogowany z sytemu obowiązującego prawa w dniu 2 lipca 2005 r. W przedłożonym również po zamknięciu rozprawy sądowej piśmie procesowym z dnia [...] sierpnia 2015 r. strona skarżąca, reprezentowana przez radcę prawnego, przedstawiła swoje dodatkowe stanowisko w sprawie. Strona skarżąca zarzuciła, iż wykładnia dokonana przez organ odwoławczy jest niezgodna zarówno z wykładnią polskich sądów wyższych instancji co do stosowania przepisów intertemporalnych, jak i zasadami wypływającymi z Konstytucji RP, w tym z zasadą tempus regit fatum, a przede wszystkim narusza wykładnię Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartą w wyroku z dnia 17 lutego 2015r., sygn. akt II GSK 2413/13, wydanym w tej sprawie. Strona skarżąca stwierdziła, że jeśli przyjąć wykładnię proponowaną przez stronę przeciwną i zastosować rozporządzenie z 2005 r., to nie można do praktyki zawodowej zaliczyć pracy od listopada 2003 r. do marca 2006 r. w nadzorze budowlanym, ponieważ rozporządzenie to nie przewiduje takiej możliwości. Wykładnia taka, zdaniem strony skarżącej, jest sprzeczna z oceną prawną sądów wyższych instancji co do stosowania reguł intertemporalnych oraz naczelną zasadą prawa administracyjnego intertemporalnego tempus regit factum ("czas rządzi zdarzeniem"). Strona skarżąca uznała, że w art. 5 nowelizacji Prawa budowlanego z dnia 28 lipca 2005r. ustawodawca postanowił, iż przesłankami, od których zależy reżim dawnego lub nowego prawa, są uzyskanie wykształcenia oraz rozpoczęta praktyka (tu: zarejestrowanie książki praktyki), a nie wniosek do właściwego organu o przeprowadzenie postępowania kwalifikacyjnego i egzaminu. W tej sytuacji, zdaniem strony skarżącej, w niniejszej sprawie winno mieć zastosowanie rozporządzenie z 1994r. obowiązujące w czasie odbywania praktyki w nadzorze budowlanym, które w ogóle nie odwoływało się do obowiązku zrzeszania w samorządzie zawodowym. Mając powyższe na względzie, strona skarżąca uznała, że zastosowanie rozporządzenia z 1994r. skutkuje zaliczeniem do praktyki zawodowej skarżącej 2 lat i 4 miesięcy w nadzorze budowlanym, co podzielone na pół (według wymagań tego rozporządzenia) daje ponad 1 rok. Dodatkowo, strona wskazała, że udokumentowane w książce praktyki 12 miesięcy na budowie w okresie od listopada 2010 r. do marca 2012 r. oznacza, że skarżąca spełniła wymaganie 2 lat praktyki przed przystąpieniem do egzaminu na uprawnienia budowlane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej także: "p.p.s.a."). Rozstrzygając w niniejszej sprawie należy wyraźnie wskazać jednocześnie, że zgodnie z przepisem art. 190 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W tej sytuacji, należy zauważyć, iż przyjmuje się, że wykładnia prawa wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego jest wiążąca w sprawie dla sądu pierwszej instancji zarówno wówczas, gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego. Oznacza to, że wojewódzki sąd administracyjny jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do wykładni prawa zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych podobnych sprawach. Przez wykładnię prawa rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, zaś wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. Niewątpliwie, należy uznać, że wykładnia prawa, w rozumieniu art. 190 p.p.s.a., obejmuje zarówno prawo materialne, jak i procesowe. Sąd pierwszej instancji nie jest natomiast związany oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczącą stanu faktycznego sprawy, bowiem ocena ta nie jest wykładnią przepisów prawa (tak: m.in. H. Knysiak-Molczyk /w:/ T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie 4, LexisNexis, Warszawa 2011, s. 881 i powołane tam orzecznictwo; podobnie: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, s. 268). Obowiązek podporządkowania się wykładni prawa wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, ciążący na wojewódzkim sądzie administracyjnym, może być wyłączony tylko w wyjątkowych sytuacjach, w szczególności w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego sprawy (vide: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2011, s. 624 i cyt. tam wyrok NSA z dnia 10 września 2008 r., sygn. akt I OSK 1290/07). W konsekwencji, należy uznać, że związanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w rozumieniu art. 190 p.p.s.a., oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażoną wcześniej oceną prawną NSA, a zobowiązany jest do podporządkowania się jej w pełnym zakresie, co niewątpliwie determinuje treść nowego wyroku. Mając na względzie powyższe, trzeba wyraźnie podkreślić, że w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpatrując sprawę ponownie, związany był wykładnią prawa zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2015 r., sygn. akt II GSK 2413/13. W orzeczeniu tym Naczelny Sąd Administracyjny, dokonując analizy obowiązujących w tej sprawie przepisów - stwierdził przede wszystkim, że WSA w Warszawie zobowiązany będzie wypowiedzieć się jednoznacznie, wedle których przepisów prawa materialnego i dlaczego należy ocenić wykształcenie i praktykę, którymi legitymuje się strona skarżąca, jako wnioskodawczyni. W związku z powyższym, NSA zauważył, że Sąd pierwszej instancji, rozpatrując sprawę ponownie, weźmie pod uwagę, że wykształcenie i praktyka uprawniające do przystąpienia do egzaminu w celu zdobycia uprawnień budowlanych są regulowane jednocześnie przez dwa akty prawne, tj. Prawo budowlane i właściwe rozporządzenie wykonawcze do tej ustawy. Jednocześnie, NSA wskazał, że wykładnia obu wskazanych aktów prawnych musi uwzględniać konieczność ich spójności. NSA zauważył przy tym, iż zmieniające się Prawo budowlane (ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. ze zmianami) oraz w wydawane na jego podstawie kolejne rozporządzenia wykonawcze w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie stwarzają skomplikowany stan prawny, który jednakowoż musi być interpretowany w sposób pozwalający jednoznacznie ocenić sytuację prawną każdego wnioskodawcy z uwzględnieniem zawartej w art. 2 Konstytucji RP zasady państwa prawa. Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, iż na sytuację prawną skarżącej wpływ ma art. 1 pkt 3 pominiętej przez Sąd pierwszej instancji, ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz zmianie niektórych innych ustaw, który m.in. zmienia treść art. 14 ust. 3 pkt 3 Prawa budowlanego i wprowadza wymóg wykształcenia wyższego magisterskiego oraz zawarte w omawianej ustawie zmieniającej przepisy przejściowe, a przede wszystkim art. 5 i art. 6 wspomnianej ustawy zmieniającej. W szczególności, NSA stwierdził, że Sąd pierwszej instancji, rozpatrując sprawę ponownie, weźmie pod uwagę, że ustawodawca w art. 5 ustawy zmieniającej Prawo budowlane użył dwukrotnie pojęcia "przepisy dotychczasowe" w odniesieniu do przepisów określających niezbędne wykształcenie. NSA zauważył, że niezbędne wykształcenie uregulowane było i jest w ustawie Prawo budowlane. Zatem, jak wskazał NSA, uprawniony jest wniosek, że określenie "przepisy dotychczasowe" odnosi się do przepisów ustawowych. Natomiast, jak podniósł NSA, w art. 6 wspomnianej ustawy zmieniającej ustawodawca użył pojęcia "dotychczasowe przepisy wykonawcze". W konsekwencji, zdaniem NSA, potwierdza to wniosek, że użyte w obu przepisach pojęcia "przepisy dotychczasowe" i "dotychczasowe przepisy wykonawcze" nie są tożsame. NSA uznał, że będzie to miało wpływ na prawidłowe rozumienie art. 5 i art. 6 ustawy zmieniającej oraz na ustalenie właściwych przepisów rangi ustawowej oraz przepisów wykonawczych mających zastosowanie w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę, że art. 6 ustawy zmieniającej Prawo budowlane, stanowi, iż "dotychczasowe przepisy wykonawcze" zachowują moc do czasu wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych. NSA uznał, że te "dotychczasowe przepisy wykonawcze" to rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, które weszło w życie dnia 3 lipca 2005 r., a zatem obowiązywało w momencie wejścia w życie ustawy zmieniającej Prawo budowlane, tj. dnia 26 listopada 2005 r. i 1 stycznia 2006 r. NSA zauważył, że rozporządzenie to w § 28 uchylało poprzednio obowiązujące rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r., a zatem - jak wskazał NSA - od dnia 3 lipca 2005 r. to ostatnie rozporządzenie, co do zasady już nie obowiązywało, zaś zastosowanie miało tylko do spraw wszczętych a niezakończonych przed tym dniem. NSA wskazał ponadto, że omawiane rozporządzenie z dnia 18 maja 2005 r. obowiązywało do dnia 30 maja 2006 r. i zostało zastąpione rozporządzeniem Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006r. w sprawie samodzielnych funkcji w budownictwie, które weszło w życie 31 maja 2006 r. NSA zauważył, że zgodnie z § 28 ust. 1 "nowego" rozporządzenia (z dnia 28 kwietnia 2006 r.), "stare" rozporządzenie (z dnia 18 maja 2005 r.) powinno być nadal stosowane tylko do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem 31 maja 2006 r. Z kolei, jak wskazał NSA, rozporządzenie z dnia 28 kwietnia 2006 r. ("nowe") zostało zmienione (uzupełnione) rozporządzeniem z dnia 5 listopada 2007 r. Zmiana weszła w życie od 29 listopada 2007 r. Zdaniem NSA, z woli prawodawcy od tej daty do praktyki zawodowej na budowie zalicza się wykonywanie czynności inspekcyjno-kontrolnych w organach nadzoru budowlanego (vide: § 3 ust. 3 zmienionego rozporządzenia). W tej sytuacji, NSA uznał, że Sąd pierwszej instancji, oceniając sytuację wnioskodawczyni, weźmie pod uwagę, że w dacie rozpoczynania przez nią praktyk (21 listopada 2003 r.), zgodnie z § 6 ust. 5a rozporządzenia z dnia 30 grudnia 1994 r. praktyka w organach nadzoru budowlanego stanowiła praktykę zawodową uprawniającą do nabycia uprawnień budowlanych. Ponadto, NSA zauważył, że od dnia 3 lipca 2005 r. (wejście w życie rozporządzenia z dnia 18 maja 2005 r.) powyższa praktyka nie uprawniała do nabycia uprawnień budowlanych, zaś od 29 listopada 2007 r. (wejście w życie zmiany rozporządzenia z dnia 28 kwietnia 2006 r.) ponownie prawodawca uznał, że praktyka w organach nadzoru budowlanego jest właściwa do nabycia uprawnień budowlanych. NSA uznał więc, że w dacie złożenia wniosku przez wnioskodawczynię, tj. w dniu [...] sierpnia 2012 r., praktyka w organach nadzoru budowlanego stanowiła praktykę uprawniającą do nabycia uprawnień budowlanych. Sama praktyka natomiast, jak wskazał NSA, odbywana była w okresie, kiedy najpierw - zgodnie z przepisami wykonawczymi - uprawniała, potem nie uprawniała, a następnie znowu uprawniała do nabycia uprawnień budowlanych. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że mając na względzie opisany niezmiernie skomplikowany stan prawny, Sąd pierwszej instancji zajmie jednoznaczne stanowisko w kwestii momentu wszczęcia sprawy o nadanie uprawnień budowlanych. Następnie, jak uznał NSA, WSA w Warszawie ustali, które przepisy prawa i dlaczego powinny być stosowane do oceny wykształcenia i praktyki wykazanej przez stronę skarżącą, jako wnioskodawczynię. Naczelny Sąd Administracyjny, uchylając w związku z powyższym zaskarżony wyrok i przekazując sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania - stwierdził, że Sąd ten, oceniając zgodność z prawem obu zaskarżonych decyzji, co do zaliczenia praktyk wykazanych przez wnioskodawczynię, weźmie pod uwagę, że ustawodawca może zmieniać prawo i podnosić wymagania w stosunku do osób pełniących samodzielne funkcje w budownictwie. NSA zauważył jednak, iż wykładnia rozporządzenia wykonawczego precyzującego te wymagania powinna być dokonywana w sposób uwzględniający zachowanie interesu osób ubiegających się o nadanie uprawnień budowlanych, gdyż taki wymóg wynika wprost z art. 16 ust. 1a in fine Prawa budowlanego, stanowiącego upoważnienie ustawowe do wydania tego rozporządzenia. NSA stwierdził w uzasadnieniu wyroku, że jeżeli zatem rozporządzenie stwarza problemy interpretacyjne w praktyce, to błędna jest taka jego wykładnia, która uniemożliwia wnioskodawcom skorzystanie z prawem przewidzianej możliwości zaliczenia praktyki inspekcyjno-kontrolnej w organach nadzoru budowlanego, z uwagi na niespełnienie wymogu, który nie wynika jasno i precyzyjnie z przepisów rozporządzenia, a nie istniał w momencie odbywania praktyki. W tej sytuacji, Naczelny Sąd Administracyjny zalecił, aby oceniając sprawę ponownie Sąd pierwszej instancji zastosował się do wyżej określonych wytycznych i ustalił w pierwszej kolejności moment wszczęcia postępowania, a następnie ustalił prawo właściwe do oceny wniosku strony skarżącej oraz dokonał wykładni przepisów właściwego rozporządzenia wykonawczego, biorąc pod uwagę zaprezentowane wyżej rozważania dotyczące konieczności zachowania interesu osób ubiegających się o nadanie uprawnień budowlanych z uwzględnieniem konstytucyjnej zasady państwa prawa. Kierując się zarówno oceną prawną, jak i wytycznymi Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartymi w powyżej cytowanym wyroku z dnia 17 lutego 2015 r., sygn. akt II GSK 2413/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że analizowana pod tym kątem skarga K. R. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa, wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] września 2012 r. odmawiającą nadania skarżącej uprawnień budowlanych do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej - nie naruszyła obowiązujących przepisów prawa. Zdaniem Sądu, organy obu instancji, wydając sporne decyzje administracyjne, nie dopuściły się naruszenia zarówno przepisów postępowania administracyjnego, w tym w szczególności przepisów art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., jak również przepisów prawa materialnego, w tym w szczególności przepisów ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów, a przede wszystkim przepisów art. 14 ust. 3 pkt 3 i ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane w związku z § 3 ust. 1 i ust. 3 i § 7 ust. 6 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. W działaniu organów administracji publicznej, wydających wskazane powyżej decyzje, Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa materialnego. Ponadto, Sąd uznał, że w uzasadnieniu obu spornych rozstrzygnięć organów administracji wyjaśnione zostały w sposób dostatecznie jasny i przekonywujący motywy ich podjęcia, zaś przytoczona w tym zakresie argumentacja jest wyczerpująca i w pełni odnosząca się do stanowiska strony skarżącej. Przechodząc do oceny legalności obu decyzji administracyjnych wydanych w niniejszej sprawie, należy na wstępie wyraźnie zauważyć, że w uzasadnieniu wyroku z dnia 17 lutego 2015 r., sygn. akt II GSK 2413/13, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał przede wszystkim na konieczność ustalenia w niniejszej sprawie zarówno momentu wszczęcia spornego postępowania administracyjnego w przedmiocie nadania skarżącej uprawień budowlanych, jak również prawa właściwego dla oceny wniosku i dokonania wykładni przepisów właściwego rozporządzenia. |Otóż, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, należy zgodzić się z organem odwoławczym i uznać, że - wbrew stanowisku| |strony skarżącej - ani rejestracja książki praktyki zawodowej, ani też jej opieczętowanie, czy też dzień rozpoczęcia owych praktyk - | |zarówno na gruncie rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. w sprawie samodzielnych | |funkcji technicznych w budownictwie, jak i na gruncie wszystkich kolejnych rozporządzeń dotyczących samodzielnych funkcji technicznych w| |budownictwie, a więc rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w | |budownictwie oraz rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji | |technicznych w budownictwie - nie mogą być traktowane, jako data (moment) wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie nadania | |uprawnień budowlanych. | |Zdaniem Sądu, nie ulega wątpliwości, iż czynności, jakie podejmuje właściwy organ wobec przedłożenia mu książki praktyki zawodowej, są | |jedynie czynnościami o charakterze stricte materialno-technicznym, opartymi na wyraźnej podstawie prawnej (wspomnianych wyżej | |rozporządzeniach wykonawczych wydanych w oparciu o przepis art. 16 ustawy - Prawo budowlane) i wywołują konkretny skutek prawny w | |postaci możliwości dokumentowania przebiegu praktyki, ale nie obowiązku jej rozpoczęcia, zakończenia i w ogóle złożenia wniosku o | |nadanie uprawnień budowlanych. | |W tej sytuacji, Sąd stwierdził, że organ odwoławczy zasadnie przyjął w niniejszej sprawie, iż rejestracja książki praktyk zawodowych, | |jej opieczętowanie, czy też dzień rozpoczęcia owych praktyk zawodowych, nie stworzyły względem skarżącej K. R. żadnej nowej sytuacji | |prawnej, ani nie spowodowały, iż mogłaby się ona na tej podstawie powoływać na ochronę praw nabytych. | |W konsekwencji, uznać trzeba, iż dopiero wniosek z dnia [...] sierpnia 2012 r. złożony przez skarżącą do [...] Okręgowej Izby Inżynierów | |Budownictwa o nadanie uprawnień budowlanych do kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej | |zainicjował przedmiotowe postępowanie administracyjne, w wyniku którego organ pierwszej instancji wydał sporną decyzję z dnia [...] | |września 2012. r. odmawiającą stronie skarżącej nadania żądanych uprawnień budowlanych bez ograniczeń. | |Skład Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie orzekający w niniejszej sprawie zgodził się zatem ze stanowiskiem Naczelnego Sądu| |Administracyjnego wyrażonym w wyroku z dnia 25 września 2012 r., sygn. akt II GSK 1280/11 (LEX nr 1244528), w którym NSA wyraźnie uznał,| |że za wszczęcie postępowania w sprawie nadania uprawnień budowlanych, należy rozumieć moment złożenia wniosku do organu, a nie moment | |rozpoczęcia praktyki zawodowej. | |Ustalając z kolei prawo właściwe do oceny wniosku strony skarżącej, należy zauważyć, iż zgodnie z ogólną zasadą postępowania | |administracyjnego przyjmuje się, że organ administracji publicznej stosuje przepisy obowiązujących w chwili wydania decyzji. | |Jednocześnie, należy wyraźnie zaznaczyć, że przepisy kodeksu postępowania administracyjnego - co do zasady - nie wiążą z datą wszczęcia | |postępowania podstawy faktycznej i prawnej rozpoznania sprawy, albowiem miarodajny w tym zakresie jest stan obowiązujący w dacie wydania| |decyzji. Ponadto, warto zauważyć, iż w polskim porządku prawnym obowiązuje zasada działania nowego prawa wprost. Oznacza to, jak | |słusznie podniósł organ odwoławczy, że jako swoisty "wyjątek" należy uznać przepisy przejściowe, które niejednokrotnie towarzyszom | |podejmowanym przez ustawodawcę nowelizacjom uprawniając w pewnych okolicznościach do stosowania przepisów w ich poprzednim brzmieniu, | |mając na względzie ochronę słusznych interesów obywateli. | |Należy zauważyć, że zasada ochrony praw nabytych, jako zasada związana z zasadą zaufania obywateli do państwa, wywodzoną z zasady | |demokratycznego państwa prawnego, zapewnia ochronę praw podmiotowych - zarówno publicznych, jak i prywatnych. Nie ulega wątpliwości, że | |poza zakresem stosowania tej zasady znajdują się natomiast sytuacje prawne, które nie mają charakteru praw podmiotowych, ani ekspektatyw| |tych praw (por. m.in. B. Banaszak, Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz, wyd. 2, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2012 i | |powołany tam wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22 czerwca 1999 r., sygn.. akt K 5/99, OTK 1999, Nr 5, poz. 100). Zasada ochrony | |praw nabytych ma charakter zasady przedmiotowej i wyznacza granice ingerencji władzy publicznej w sferę praw podmiotowych. Naruszenie | |jej może stanowić niedopuszczalne wkroczenie przez tę władzę w sferę konstytucyjnie chronionych praw i wolności jednostki. | |Mając na względzie powyższe, Sąd uznał, iż należy zgodzić się z organem odwoławczym, że strona skarżąca nie może wywodzić obowiązku | |stosowania do oceny jej wniosku uchylonych przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia | |1994 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, powołując się na zasadę ochrony praw nabytych. | |Należy zauważyć bowiem, że istotą wspomnianej wyżej zasady jest ochrona praw nabytych na podstawie indywidualnych aktów stosowania prawa| |(decyzji administracyjnych, wyroków sądowych) oraz praw przysługujących z mocy samego prawa, po spełnieniu przesłanek określonych w | |przepisie, a więc bez potrzeby konkretyzowania tego prawa w drodze indywidualnej decyzji. Przedmiotowa sprawa nie spełnia tych warunków,| |gdyż uzyskanie uprawnień budowlanych następuje na podstawie decyzji administracyjnej, a nie z mocy prawa. | |W konsekwencji, uznać trzeba, że w niniejszej sprawie nie chodzi więc o ochronę praw nabytych, albowiem - zdaniem Sądu - nie mamy z | |takowymi do czynienia w niniejszej sprawie, ale ewentualnie o tzw. zasadę ochrony interesów w toku, wywodzoną - podobnie zresztą, jak | |zasada ochrony braw nabytych - również z normy konstytucyjnej wyrażonej w przepisie art. 2 Konstytucji RP, o której zakresie decyduje | |prawodawca właśnie w przepisach przejściowych takich, jak przepisy art. 5 i art. 7 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy - | |Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustaw. Zasada ochrony "interesów w toku" zapewnia ochronę jednostki w sytuacjach, w | |których rozpoczęła ona określone przedsięwzięcia na gruncie dotychczasowych przepisów. | |Mając na względzie wskazaną powyżej zasadę ochrony "interesów w toku", należy zauważyć, że - wbrew twierdzeniom strony skarżącej, | |nadanie uprawnień budowlanych nie następuje z mocy prawa. | |Nie ulega wątpliwości, że na sytuację prawną strony skarżącej wpływ ma art. 1 pkt 3 cyt. ustawy nowelizacyjnej z dnia 28 lipca 2005 r., | |który m.in. zmienił treść art. 14 ust. 3 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane i wprowadził wymóg wykształcenia wyższego magisterskiego. | |Ponadto, na ową sytuację strony skarżącej zasadnicze znaczenie mają przepisy przejściowe zawarte w omawianej ustawie zmieniającej, w tym| |przede wszystkim art. 5 i art. 6 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. | |Przepis art. 5 ustawy zmieniającej z dnia 28 lipca 2005 r. stanowi, iż w stosunku do osób ubiegających się o uprawnienia budowlane, | |które przed dniem wejścia w życie ustawy uzyskały wykształcenie wymagane na podstawie przepisów dotychczasowych oraz rozpoczęły | |odbywanie wymaganej praktyki, stosuje się przepisy dotychczasowe. | |Z kolei, jak stanowi art. 6 cyt. ustawy zmieniającej ustawę - Prawo budowlane, dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie | |art. 16 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, zachowują moc do czasu wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych. | |Ponadto, warto zauważyć, że art. 7 w/w ustawy zmieniającej przesądzał, że do spraw wszczętych, a niezakończonych przed dniem wejścia w | |życie tej ustawy (a więc zasadniczo przed dniem 26 listopada 2005 r. oraz przed dniem 1 stycznia 2006 r., od której to daty wszedł w | |życie art. 1 pkt 3 ustawy zmieniającej), stosuje się przepisy dotychczasowe. | |Nie ulega wątpliwości, że w świetle oceny prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2015 r., sygn. | |akt II GSK 2413/13, "dotychczasowymi przepisami wykonawczymi", w rozumieniu art. 6 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy - | |Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustaw, są przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 maja 2005 r. w | |sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Zauważyć należy bowiem, że rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej z| |dnia 30 grudnia 1994 r., na które powoływała się strona skarżąca, utraciło moc w dniu 2 lipca 2005 r., a więc "nie istniało" zarówno w | |dniu uchwalenia ustawy z dnia 28 lipca 2005 r., ani w dniu jej wejścia w życie, co tylko potwierdza tezę, że przepisy tego aktu nie mogą| |być kwalifikowane, jako dotychczasowe przepisy wykonawcze, w rozumieniu art. 5 cyt. ustawy zmieniającej z dnia 28 lipca 2005 r. | |Zdaniem Sądu, konsekwencją powyższych ustaleń jest po pierwsze to, iż przyjąć trzeba, że art. 5 ustawy zmieniającej Prawo budowlane, | |reguluje sytuację osób, które przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej (tj. przed dniem 1 stycznia 2006 r., od której to daty | |wszedł w życie art. 1 pkt 3 ustawy zmieniającej), uzyskały wykształcenie wymagane przepisami dotychczasowymi oraz rozpoczęły odbywanie | |wymaganej praktyki. Powołany przepis stanowi, że w stosunku do tych osób stosuje się "przepisy dotychczasowe". A zatem, skoro skarżąca | |K. R., jako wnioskodawczyni, skończyła studia inżynierskie i rozpoczęła praktykę zawodową przed dniem 1 stycznia 2006 r., to nie ulega | |wątpliwości, że jej wykształcenie należy oceniać według przepisów dotychczasowych, niewymagających wykształcenia magisterskiego. | |Natomiast, obowiązek zastosowania w przypadku strony skarżącej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie | |samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie powodowałby, że ocena wniosku skarżącej K. R. w zakresie spełniania przez nią rodzaju | |i zakresu przygotowania zawodowego do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie musiałaby uwzględniać normę prawną | |wyrażoną w jednoznacznym przepisie § 28 ust. 1 tego aktu wykonawczego, zgodnie z którym, do spraw wszczętych i niezakończonych przed | |dniem wejścia w życie tego rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe. | |W konsekwencji, uznać trzeba, że jedynie w przypadku wszczęcia postępowania w sprawie nadania uprawnień budowlanych (vide: złożenia | |wniosku przez skarżącą) przed wejściem w życie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 maja 2005 r., wniosek strony skarżącej | |podlegałby rozpatrzeniu na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej z dnia 30 grudnia 1994 r. Nie ulega | |bowiem wątpliwości, że w § 28 ust. 1 cyt. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 2005 r. mowa jest o sprawach wszczętych, a więc | |sprawach w ujęciu indywidualnym i konkretnym (odnoszącym się do konkretnej strony i stanu faktycznego), zainicjowanych stosownym | |wnioskiem o nadanie uprawnień, złożonym do właściwej miejscowo Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa. | |Z akt niniejszej sprawy wynika jednoznacznie, że strona skarżąca złożyła wniosek o wszczęcie postępowania w dniu [...] sierpnia 2012 r., a| |więc blisko 6 lat po wejściu w życie przepisów wspomnianego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 maja 2005 r. | |W tej sytuacji, skoro Sąd przyjął, że - wbrew twierdzeniom strony skarżącej - datą (momentem) wszczęcia postępowania w sprawie nadania | |uprawnień budowlanych nie jest ani dzień opieczętowania książki praktyki zawodowej, ani dzień rozpoczęcia praktyki zawodowej, uznać | |należy w konsekwencji, że do wniosku tego z całą pewnością nie mogą mieć zastosowania przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki | |Przestrzennej z dnia 30 grudnia 1994 r. | |Zgodzić się należy jednocześnie z organem odwoławczym, że w przypadku, gdyby przyjąć, jako słuszną, argumentację strony skarżącej, że | |sprawa administracyjna jest wszczęta z chwilą rozpoczęcia praktyki, to wówczas przepisy art. 5 i art. 6 ustawy zmieniającej z dnia 28 | |lipca 2005 r. byłby całkowicie zbędne. Nie można zatem utożsamiać pojęcia "wszczęcie sprawy" z pojęciem "rozpoczęcie praktyki | |zawodowej". | |Należy jednak zauważyć, że omawiane rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 18 maja 2005 r. obowiązywało do dnia 30 maja 2006 r. i| |zostało zastąpione rozporządzeniem Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji w | |budownictwie, które weszło w życie 31 maja 2006 r. Zgodnie z § 28 ust. 1 "nowego" rozporządzenia (a więc rozporządzenia z dnia 28 | |kwietnia 2006 r.), "stare" rozporządzenie (a więc rozporządzenie z dnia 18 maja 2005 r.) powinno być nadal stosowane tylko do spraw | |wszczętych i niezakończonych przed dniem 31 maja 2006 r. | |Rozporządzenie z dnia 28 kwietnia 2006 r. zostało zmienione (uzupełnione) rozporządzeniem z dnia 5 listopada 2007 r. (Dz. U. Nr 210, | |poz. 1528). Zmiana weszła w życie w dniu 29 listopada 2007 r. Z woli prawodawcy od tej daty do praktyki zawodowej na budowie zalicza się| |wykonywanie czynności inspekcyjno-kontrolnych w organach nadzoru budowlanego (§ 3 ust. 3 zmienionego rozporządzenia). | |W związku z powyższym uznać należy, że w dniu złożenia przez stronę skarżącą wniosku o nadanie uprawnień, a tym samym w dacie (momencie)| |wszczęcia postepowania administracyjnego w sprawie nadania uprawnień budowlanych, obowiązywało rozporządzenie Ministra Transportu i | |Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji w budownictwie, które weszło w życie 31 maja 2006 r. W tej | |sytuacji, uznać należy, że do oceny wniosku skarżącej należy stosować normy prawne wyrażone w tym akcie normatywnym o charakterze | |wykonawczym. | |Przepis § 3 ust. 1 cyt. rozporządzenia z dnia 28 kwietnia 2006 r. wyraźnie stanowi, że praktyka zawodowa, o której mowa w art. 14 ust. 4| |ustawy, odbywana jest po uzyskaniu dyplomu ukończenia wyższej uczelni pod kierownictwem osoby posiadającej uprawnienia budowlane bez | |ograniczeń we właściwej specjalności i będącej czynnym członkiem samorządu zawodowego. | |Warto wskazać, że ustawa z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów oraz inżynierów budownictwa (tekst jednolity Dz.| |U. z 2014 r., poz. 1946) od początku swojego funkcjonowania, a więc od 2001 r., stanowiła w swoim przepisie art. 6 ust. 1, że prawo | |wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie przysługuje wyłącznie osobom wpisanym na listę członków właściwej izby | |samorządu zawodowego. | |Zgodnie z art. 14 ust. 3 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane, osoba ubiegająca się o uprawnienia budowlane do kierowania robotami | |budowlanymi, powinna odbyć dwa lata praktyki na budowie. Jak już wskazano, w myśl art. 14 ust 4 ustawy - Prawo budowlane warunkiem | |zaliczenia praktyki jest pełnienie funkcji technicznej na budowie pod kierownictwem osoby posiadającej odpowiednie uprawnienia | |budowlane. | |Wynika z tego, że warunkiem zaliczenia praktyki jest pełnienie funkcji technicznej przy wykonywaniu obiektu budowlanego, polegającej na | |kierowaniu procesami budowlanymi pod kierownictwem osoby posiadającej odpowiednie uprawnienia budowlane. Z powyższego wynika z kolei, że| |zwrot "pod kierownictwem osoby posiadającej odpowiednie uprawnienia budowlane" należy rozumieć w ten sposób, że chodzi tu o osobę, która| |na konkretnej budowie pełni samodzielną funkcje techniczną w budownictwie, a więc kierownika budowy lub robót budowlanych. | |W tej sytuacji, uznać należy, że przy tak rozumianym art. 14 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane, wymóg odbycia praktyki pod kierownictwem | |osoby będącej czynnym członkiem samorządu zawodowego jest logicznie uzasadniony. Zgodnie bowiem z art. 12 ust. 7 ustawy - Prawo | |budowlane, podstawę do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, a więc także funkcji kierownika budowy i robót | |budowlanych, jest m.in. wpis na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. | |W związku z tym, skoro I. A. nie był czynnym członkiem samorządu zawodowego w okresie odbywania praktyki przez skarżącą K. R. w organach| |nadzoru budowlanego, Krajowa Komisja Kwalifikacyjna PIIB nie mogła zaliczyć stronie praktyki odbytej w okresie od dnia 21 listopada 2003| |r. do dnia 17 marca 2006 r. w tych organach. | |Zdaniem Sądu, organ odwoławczy nie mógł również uwzględnić praktyki odbytej przez stronę skarżącą pod kierownictwem Z. P., gdyż osoba ta| |nie posiadała uprawnień budowlanych bez ograniczeń, czego wymaga wspomniany wcześniej § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i | |Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. | |W tym miejscu należy jedynie zauważyć, że nakaz odbycia praktyki zawodowej pod kierownictwem osoby posiadającej uprawnienia budowlane | |bez ograniczeń obowiązuje od dnia 3 lipca 2005 r. Wówczas to weszły w życie przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 | |maja 2005 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, które w § 4 wprowadziły przedmiotowy nakaz. Powyższe | |rozwiązanie zostało powielone w § 3 ust. 1 obecnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia | |2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. | |Skoro, z akt sprawy wynika jednoznacznie, że uprawnienia budowlane Z. P., jako osoby kierującej praktyką strony skarżącej, ograniczone | |są jedynie do powszechnie znanych rozwiązań konstrukcyjnych i nie obejmują one zatem całego zakresu specjalności, to uznać trzeba, że Z.| |P. nie może kierować praktyką zawodową strony skarżącej, w rozumieniu § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa w | |sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. W tej sytuacji, nadzorowana przez Z. P. praktyka w okresie od dnia 2 kwietnia| |do dnia 31 lipca 2012 r. również nie mogła być zaliczona przez organy obu instancji. | |Z uwagi na fakt, iż M. K. również posiadał uprawnienia, obejmujące jedynie powszechnie znane rozwiązania konstrukcyjne, Sąd stwierdził, | |że organy administracji publicznej obu instancji słusznie przyjęły, że powyższe uwagi odnoszą się w takim samym stopniu do jego | |uprawnień i nadzorowanej przez niego praktyki zawodowej w organach nadzoru budowlanego. | |Warto zauważyć jedynie na marginesie, że nawet, jeśli organy obu instancji przyjęłyby, że do oceny wniosku skarżącej winny mieć | |zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 maja 2005 r., to wówczas - uwzględniając treść § 4 tego | |rozporządzenia z 2005 r. - należałoby przyjąć, że w ogóle nie byłoby podstaw do odbycia praktyki w organach nadzoru budowlanego, | |albowiem możliwość taką dało dopiero § 3 ust. 3 cyt. rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z 2006 r., który nie miałby | |wówczas zastosowania do wniosku strony. Tym samym, kwestia członkostwa w samorządzie zawodowym osoby kierującej praktyką w organach | |nadzoru budowlanego byłaby wówczas bezprzedmiotowa, bo praktyka w charakterze urzędnika nie odpowiadałaby warunkom określonym w art. 14 | |ust. 4 ustawy - Prawo budowlane. | |Ustosunkowując się do zarzutów strony skarżącej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał ponadto, że - wbrew twierdzeniom | |strony skarżącej - w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przepisu art. 2 Konstytucji RP i wyrażonej w nim zasady demokratycznego| |państwa prawnego, albowiem ustawodawca może zmieniać prawo i podnosić wymagania w stosunku do osób pełniących samodzielne funkcje w | |budownictwie. Jest to jak najbardziej dopuszczalne, skoro celem praktyki na budowie jest przygotowanie praktykanta do samodzielnego | |kierowania procesami budowlanymi. Aby ten podstawowy cel mógł być spełniony, praktykant w okresie praktyki musi wykonywać prace | |adekwatne do przyszłej funkcji, poznawać specyfikę i istotę tego zawodu niejako od kuchni, a więc przedmiotowa praktyka musi zatem | |obywać się pod nadzorem odpowiedniej osoby posiadającej stosowne uprawnienia budowlane. | |Sąd stwierdził ponadto, że mające w tej sprawie zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 | |kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji w budownictwie zostały zinterpretowane w sposób uwzględniający zachowanie interesu osób| |ubiegających się o nadanie uprawnień budowlanych, zgodnie z wymogiem, jaki wynika wprost z przepisu art. 16 ust. 1a in fine ustawy - | |Prawo budowlane, który stanowił upoważnienie ustawowe do wydania tego rozporządzenia. | |Nie sposób, zdaniem Sądu, uznać, że wspomniane wyżej rozporządzenie z 2006 r. stwarza de facto jakiekolwiek problemy interpretacyjne, a | |więc organy obu instancji, wydając sporne rozstrzygnięcia, zasadnie odmówiły wnioskodawczyni skorzystania z możliwości zaliczenia | |praktyki inspekcyjno-kontrolnej w organach nadzoru budowlanego, z uwagi na niespełnienie wymogu, który jasno i precyzyjnie wynikał z | |przepisów rozporządzenia obowiązującego w momencie wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie nadania uprawnień budowlanych. | |Według Sądu, z całą pewnością nie da się, przyjmując nawet zasadę ochrony interesów strony skarżącej w toku, wyprowadzić z treści | |przepisów art. 5, art. 6 i art. 7 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych | |ustaw, a także § 28 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji | |technicznych w budownictwie (podobnie zresztą, jak z § 28 ust. 1 wcześniejszego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 18 maja | |2005 r.), czy też przepisów k.p.a., w tym w szczególności art. 61 § 3 k.p.a. - normy prawnej, zgodnie z którą do oceny praktyki | |zawodowej skarżącej należałoby stosować przepisy obowiązujące w dacie rejestracji książki praktyki zawodowej, a więc przepisy powołanego| |przez stronę skarżącą rozporządzenia z dnia 30 grudnia 1994 r. | |W konsekwencji powyższych ustaleń, Sąd uznał, że w kontrolowanej sprawie nie naruszono również zasad postępowania administracyjnego, w | |szczególności wynikających z przepisów art. 7, art. 8, art. 80 oraz art. 77 § 1 k.p.a. | |W ocenie Sądu, należy stwierdzić ponadto, że organy obu instancji zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z tą sprawą | |oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.), | |dokonując wszechstronnej oceny tego materiału dowodowego, a także uzasadniając obie sporne decyzje administracyjne w sposób wymagany | |przez normę prawną wyrażoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. | |W tej sytuacji, należy uznać, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dawał wystarczające podstawy do podjętych przez organy | |rozstrzygnięć, co oznacza również, że organ odwoławczy, utrzymując w mocy decyzję wydaną w pierwszej instancji - nie naruszył przepisu | |art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. | | | |W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu | |pierwszej instancji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2001 r. - | |Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł, jak w sentencji wyroku. |