VI SA/Wa 1477/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 listopada 2021 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w [...] na postanowienie Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Komisji Nadzoru Finansowego na rzecz skarżącej [...] S.A. z siedzibą w [...] kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonym postanowieniem z [...] marca 2021 r., nr [...] Komisja Nadzoru Finansowego (dalej: organ, KNF), działając w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 i art. 123 k.p.a. oraz art. 11 ust. 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz. U. z 2020 r., poz. 2059) zawiesiła z urzędu postępowanie w sprawie wniosku G.S.A. z siedzibą w [...] (obecnie G.S.A. z siedzibą w [...]) (dalej: skarżąca, spółka, Towarzystwo) o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją KNF z [...] grudnia 2019 r., nr [...] (dalej: decyzja z [...] grudnia 2019 r.). Do wydania postanowienia doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Decyzją z [...] grudnia 2019 r. KNF: w pkt 1 nałożyła na skarżącą karę pieniężną w wysokości 5 000 000 złotych za naruszenie przez Towarzystwo art. 48 ust. 2a pkt 2 w zw. z art. 10 ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1335 ze zm.; dalej: ustawa o funduszach), w związku z zarządzaniem funduszami inwestycyjnymi: [...]./.../; w pkt 2 nałożyła na skarżącą karę pieniężną w wysokości 1 000 000 złotych za naruszenie przez G.w zakresie działalności wydzielonego subfunduszu subGO Fund Wierzytelności art. 3 ust. 3 w zw. z art. 145 ust. 3 i art. 146 ust. 6 ustawy o funduszach oraz art. 107 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 145 ust. 9 ustawy o funduszach /.../; w pkt 3 nałożyła na skarżącą karę pieniężną w wysokości 500 000 złotych za naruszenie przez G.art. 3 ust. 3 w zw. z art. 145 ust. 3 i art. 146 ust. 6 ustawy o funduszach /.../; w pkt 4 cofnęła skarżącej zezwolenie udzielone decyzją KNF z [...] czerwca 2008 r. na: a) wykonywanie działalności polegającej na tworzeniu specjalistycznych funduszy inwestycyjnych otwartych i funduszy inwestycyjnych zamkniętych, zarządzaniu tymi funduszami, w tym pośrednictwie w zbywaniu i odkupywaniu jednostek uczestnictwa, a także reprezentowaniu ich wobec osób trzecich oraz zarządzaniu unijnymi AFI, w tym wprowadzaniu ich do obrotu - za naruszenia, o których mowa w pkt 1, 2 i 3; b) wykonywanie działalności polegającej na tworzeniu funduszy inwestycyjnych otwartych oraz funduszy zagranicznych, zarządzaniu nimi, w tym pośrednictwie w zbywaniu i odkupywaniu jednostek uczestnictwa, reprezentowaniu ich wobec osób trzecich oraz zarządzaniu zbiorczym portfelem papierów wartościowych - w związku z ustaleniem, że naruszenie, o którym mowa w pkt 1, jest rażące; w pkt 5 nadała decyzji z [...] grudnia 2019 r. w zakresie pkt 4 rygor natychmiastowej wykonalności; w pkt 6 umorzyła, na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., postępowanie administracyjne w zakresie nałożenia kary administracyjnej na skarżącą na podstawie art. 228 ust. 1 ustawy o funduszach; w pkt 7 umorzyła, na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., postępowanie administracyjne w zakresie naruszenia przez skarżącą art. 48 ust. 2a pkt 2 w zw. z art. 10 ustawy o funduszach, w związku z zarządzaniem funduszami inwestycyjnymi: [...] /.../. Pismem z 19 grudnia 2019 r. skarżąca zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję z [...] grudnia 2019 r., wnosząc o jej uchylenie w całości, uchylenie w całości rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji, zakazanie organowi publikacji oraz o udzielenie zabezpieczenia skargi. Sprawę zarejestrowano pod sygnaturą akt VI SA/Wa 131/20. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi w części dotyczącej nałożenia na skarżącą kar pieniężnych określonych w punkcie 1, 2 i 3 zaskarżonej decyzji oraz o oddalenie skargi w pozostałym zakresie. Wskazał przy tym, że skarżąca - pismem z 2 stycznia 2020 r. - złożyła wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy w zakresie pkt 1, 2 i 3 zaskarżonej decyzji. Prawomocnym postanowieniem z 25 maja 2020 r., VI SA/Wa 131/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę w części dotyczącej pkt 1, 2 i 3 zaskarżonej decyzji oraz orzekł o zwrocie na rzecz skarżącej kwoty 65 000 złotych uiszczonej tytułem wpisu od skargi. Sąd uznał, że wobec złożenia przez skarżącą wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w części dotyczącej pkt 1, 2 i 3 decyzji skarga w tym zakresie (części) jest niedopuszczalna. Pismem z 27 maja 2020 r. wezwano organ do przekazania Sądowi odpisu decyzji KNF wydanej na skutek wniosku Skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy. Pismem z 30 listopada 2020 r. organ poinformował Sąd, że w dniu 27 listopada 2020 r. odbyła się rozprawa administracyjna, a wydana decyzja zostanie przekazana Sądowi. Postanowieniem z 5 lutego 2021 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne prowadzone w sprawie VI SA/Wa 131/20 do czasu prawomocnego zakończenia postępowania z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wyniesionego od decyzji KNF z [...] grudnia 2019 r. Niespełna miesiąc później, zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem z [...] marca 2021 r., KNF również zawiesiła z urzędu postępowanie w sprawie wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją KNF z [...] grudnia 2019 r. W uzasadnieniu postanowienia zaakcentowała niepodzielność sankcji nałożonej ww. decyzją i uznała, że rozpoznanie przez sąd administracyjny skargi wniesionej na ww. decyzję stanowi zagadnienie wstępne, którego rozstrzygnięcie niezbędne jest dla prawidłowego przebiegu postępowania administracyjnego toczącego się z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zdaniem organu, od rozstrzygnięcia sądu zależy zakres, w jakim KNF powinna prowadzić postępowanie administracyjne oraz zakres rozstrzygnięcia wydanego w tym postępowaniu. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia KNF z [...] marca 2021 r. zarzuciła organowi naruszenie: art. 138 § 1 pkt 2 in fine w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez pominięcie oczywistego i znanego Komisji faktu, że niezależnie od jakichkolwiek uzasadnień opartych na meritum sprawy, na skutek nieodwołalnej utraty przez skarżącą zdolności do bycia adresatem jakiejkolwiek decyzji wydanej w postępowaniu, postępowanie prowadzone przez KNF powinno zostać z urzędu umorzone, zawieszenie postępowania jest bezprzedmiotowe a jakiekolwiek uzasadnienie opierające się na przesłankach merytorycznych całkowicie chybione; naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. polegające na błędnym uznaniu, że rozpatrzenie i decyzja w sprawie o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z [...] grudnia 2019 r. zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego tj. rozstrzygnięcie skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zakresie pkt 4 i 5 decyzji oraz wynikające przede wszystkim z: uznania, że rozstrzygnięcie przez WSA co do skargi na decyzję w zakresie jej pkt. 4 stanowi zagadnienie prejudycjalne w odniesieniu do prawidłowego przebiegu postępowania przed KNF w odniesieniu do pkt. 1, 2 i 3 decyzji w sytuacji, kiedy skarga do WSA - w zakresie rozpatrywanym przez KNF - przysługuje skarżącej dopiero po zakończeniu postępowania przez KNF oraz nieprawidłowego przyjęcia, że sprawa zakończona decyzją jest niepodzielna, tzn. nie można oddzielnie rozpatrywać jej zasadności w zakresie nałożenia kar pieniężnych, tj. pkt. 1, 2 i 3 decyzji oraz w zakresie pkt. 4 i 5, dotyczącego cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności i nadanie w tym zakresie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności; naruszenie art. 6 i 8 k.p.a. w zakresie art. 6 i art. 8 § 1 k.p.a., poprzez podejmowanie czynności w postępowaniu tak jakby mogło być prowadzone w sytuacji, gdy zdaniem organu prowadzone być nie powinno (przy założeniu, że KNF od samego początku zajmowała błędne zdaniem skarżącej stanowisko przedstawione w postanowieniu) albo w zakresie art. 6 i art. 8 § 1 i § 2 k.p.a., poprzez nagłą i niespodziewaną zmianę praktyki postępowania w sprawie, jeżeli KNF przyjęła (błędne zdaniem skarżącej) stanowisko przedstawione w postanowieniu dopiero około daty jego podjęcia, po ponownej analizie przepisów prawa, której powinna była dokonać na samym początku postępowania. W uzasadnieniu, rozwijając powyższe zarzuty wskazała m.in., że na skutek nieodwołalnej utraty przez nią zezwolenia na prowadzenie działalności wskazanej w art. 45 ustawy o funduszach postępowanie w zakresie objętym wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy (pkt. 1, 2 i 3 decyzji) powinno zostać umorzone z mocy prawa. Zaznaczyła przy tym, że na skutek zaistnienia przesłanki do umorzenia postępowania zawieszenie postępowania prowadzonego przez KNF jest bezprzedmiotowe a uzasadnienie postanowienia opierające się na przesłankach merytorycznych całkowicie chybione. Skarżąca, kwestionując twierdzenia organu konsekwentnie utrzymuje, że decyzja z [...] grudnia 2019 r. zawiera oddzielne rozstrzygnięcia co do każdej z kar, które mogą samodzielnie funkcjonować w obrocie prawnym. Wskazując na wynikającą z przepisów prawa możliwość zaskarżenia decyzji administracyjnej w części podnosi, że w sytuacji gdyby zgodziła się z nałożonymi karami pieniężnymi a zaskarżyłaby jedynie karę dotyczącą cofnięcia zezwolenia jako nazbyt dotkliwą, nałożone kary pieniężne stałyby się ostateczne i strona musiałby je uiścić, nie czekając na rozstrzygnięcie w sprawie cofnięcia. Powyższe, w jej ocenie, niezbicie świadczy o możliwości zaskarżenia jedynie części decyzji KNF z [...] grudnia 2019 r., a tym samym nieprawidłowego przyjęcia, że sprawa zakończona ww. decyzją jest niepodzielna. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Postanowieniem z 17 czerwca 2021 r., II GZ 180/21 Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpatrzeniu zażaleń obu stron postępowania, uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 5 lutego 2021 r., VI SA/Wa 131/20. Sąd kasacyjny, za całkowicie nieuzasadnione uznał stanowisko WSA, że rozstrzygnięcie wydane w postępowaniu administracyjnym będzie stanowiło zagadnienie prejudycjalne dla postępowania sądowoadministracyjnego prowadzonego w sprawie VI SA/Wa 131/20. Zdaniem NSA, niezakończenie trybu postępowania administracyjnego prowadzonego co do tego samego aktu nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. a tym samym w sprawie nie zachodziły podstawy do zawieszenia postępowania prowadzonego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Określając wytyczne co do dalszego postępowania, NSA wskazał m.in., że: "Sąd I instancji weźmie pod uwagę treść art. 54a § 2 p.p.s.a. oraz podejmie stosowne czynności w sprawie, rozważając możliwość umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego zainicjowanego skargą, która powinna być przekazana organowi". Postanowieniem z 30 września 2021 r., VI SA/Wa 131/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając w trybie związania wytycznymi NSA, umorzył postępowanie sądowe prowadzone w sprawie cofnięcia skarżącej zezwolenia na wykonywanie działalności polegającej na tworzeniu specjalistycznych funduszy inwestycyjnych, nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności oraz umorzenia postępowania w sprawie nałożenia kary administracyjnej w zakresie naruszenia przepisów ustawy o funduszach. Formułując wytyczne dla organu Sąd wskazał, że przekazana w oparciu o art. 54a § 2 p.p.s.a. skarga w części dotyczącej pkt 4, 5, 6 i 7 winna zostać rozpoznana, jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, choć Sąd nie podzielił zasadności wszystkich wskazanych w niej zarzutów. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie KNF z [...] marca 2021 r., wydane w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., o zawieszaniu postępowania administracyjnego wszczętego z wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z [...] grudnia 2019 r. Jak wynika z treści zaskarżonego postanowienia, organ uznał, że w sprawie zachodziła podstawa do zawieszenia postępowania z uwagi na toczące się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie postępowanie dotyczące ww. decyzji. Zdaniem Sądu, stanowisko organów jest nieprawidłowe. Zawieszenie postępowania administracyjnego w oparciu o art. 97 par. 1 pkt 4 k.p.a. ma miejsce w sytuacji, gdy rozpatrzenie danej sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Pod pojęciem zagadnienia wstępnego rozumie się zagadnienie prawne o charakterze materialnym, które wyłoniło się w toku postępowania w sprawie administracyjnej i do którego rozstrzygnięcia nie jest właściwy organ prowadzący postępowanie, ale inny organ lub sąd i rozstrzygnięcie tego zagadnienia jest koniecznym warunkiem wydania decyzji przez organ administracji. O istnieniu kwestii prejudycjalnej decyduje jej związek z aktualnie rozpatrywaną sprawą administracyjną i charakter stosowanych w niej norm prawa materialnego (por. wyrok WSA w Lublinie z 29 stycznia 2009 r. III SA/Lu 420/08 - dostępny CBOSA). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się również, że organ, przed którym toczy się postępowanie w sprawie głównej, musi ustalić związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, a zagadnieniem wstępnym. O takiej zależności przesądza treść przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę prawną decyzji administracyjnej. Powyższa zależność musi być bezpośrednia. Gdy w sprawie wyłania się zagadnienie, które wykazuje jedynie pośredni związek z rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji, nie ma ono charakteru zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Mogą wiązać się z nim określone skutki, ale powstanie takiego zagadnienia nie rodzi obowiązku zawieszenia postępowania administracyjnego (tak m.in. NSA w wyroku z 28 maja 2008 r. II OSK 1698/07 – dostępny w CBOSA). Zatem, organ administracji publicznej przed zawieszeniem postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., obowiązany jest ustalić, czy występuje opisany wyżej bezpośredni związek pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy będącej przedmiotem postępowania administracyjnego, a stwierdzonym zagadnieniem. W razie gdy związek ten nie występuje, obowiązany jest przyjąć, iż nie jest dopuszczalne zawieszenie postępowania. Zawieszając postępowanie na podstawie zacytowanego przepisu organ nie może przy tym kierować się przewidywaniami co do wyniku danego postępowania, lecz tym, czy w świetle posiadanych materiałów dowodowych i obowiązującego prawa jest możliwe rozpoznanie sprawy. Samo zatem stwierdzenie, że wynik innego postępowania może mieć, a nawet niewątpliwie będzie miał wpływ na losy rozpoznawanej sprawy, nie daje jeszcze podstaw do zawieszenia postępowania (tak NSA w wyroku z 11 stycznia 2017 r., II OSK 803/16 – dostępne w CBOSA). Przystępując do merytorycznej oceny zasadności zawieszenia postępowania administracyjnego prowadzonego z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z [...] grudnia 2019 r. Sąd uznał, że nie może abstrahować od okoliczności faktycznych, jakie dotychczas zaistniały w toku postępowania administracyjnego oraz sądowoadministracyjnego związanych z ww. decyzją oraz pomijać stanowiska Naczelnego Sądy Administracyjnego wyrażonego w postanowieniu z 2 sierpnia 2021 r., II GZ 180/21. Sąd ma na względzie, że podjęte przez organ działania w dużej mierze podyktowane były okolicznościami faktycznymi sprawy, co jednak nie może uzasadniać ich poprawności, działania te nie znajdują bowiem oparcia w obowiązujących przepisach prawa. Decyzja o zawieszeniu postępowania administracyjnego dotyczącego decyzji z [...] grudnia 2019 r. po zawieszeniu postępowania sądowadministracyjnego prowadzonego w tożsamej sprawie doprowadziła do sytuacji patowej, której rozwiązanie zaproponował Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 17 czerwca 2021 r., II GZ 180/21 wskazując, że w zaistniałych okolicznościach "sąd I instancji powinien skargę tę przekazać do organu, który zobligowany jest rozpoznać ją jak wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy". Dlatego też niezwłocznie po uprawomocnieniu się postanowienia z 30 września 2021 r., VI SA/Wa 131/20 akta sprawy zostaną przekazane do organu. Dokonując oceny legalności spornego orzeczenia, Sąd stwierdza, że w treści postanowienia z [...] marca 2021 r. KNF zajęła jednoznaczne stanowisko co do charakteru prawnego sankcji określonej treścią art. 228 ust. 1c pkt 4 ustawy o funduszach tj. instrumentu składającego się z elementu pieniężnego (kara administracyjna) i niepieniężnego (cofnięcie zezwolenia). W ocenie organu, z treści wskazanego przepisu wynika, że KNF może zastosować te sankcje łącznie. W przypadku zastosowania środka nadzoru na podstawie tego przepisu, nałożona kara ma charakter autonomiczny i stanowi jedną sankcję, ściśle powiązaną z ustalonymi w postępowaniu naruszeniami. Sąd orzekając w niniejszej sprawie akceptuje stanowisko organu i wskazuje, że nałożona na skarżącą - w oparciu o art. 228 ust. 1c pkt 4 ustawy o funduszach - sankcja wyrażona decyzją KNF z [...] grudnia 2019 r., nie może podlegać kontroli jako niezależne od siebie instrumenty oddziaływania nadzorczego, lecz jako działanie łączne składające się z dwóch elementów, które stosowane są w ramach jednej sprawy administracyjnej mającej niepodzielny charakter. Powyższa konstatacja ma niewątpliwie wpływ na niniejsze rozstrzygnięcie, bowiem wskazuje, że sprawa ze skargi na decyzję z [...] grudnia 2019 r. oraz sprawa z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy są ze sobą ściśle powiązane, gdyż dotyczą tego samego aktu. Tymczasem, jak podkreślił NSA w postanowieniu z 17 czerwca 2021 r. II GZ 180/21: "Związek zachodzący pomiędzy wszczętym już postępowaniem sądowoadministracyjnym, a postępowaniem administracyjnym, w którym złożono wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy – mimo, że wstępnie skarżąca z tego środka zaskarżenia zrezygnowała wybierając sposób zaskarżenia aktu administracyjnego poprzez wniesienie skargi do sądu – bez wątpienia nie może stanowić przesłanki do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego". Powyższa teza znajduje zastosowanie również na gruncie niniejszej sprawy. Uznać zatem należy, że na gruncie niniejszej sprawy organ nieprawidłowo ocenił wpływ kontroli sądowoadministracyjnej w sprawie VI SA/Wa 131/20 na postępowanie administracyjne prowadzone z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i błędnie uznał, że rozstrzygniecie wydane w postępowaniu sądowym będzie stanowiło zagadnienie prejudycjalne dla postępowania administracyjnego. Odnosząc się do twierdzeń skarżącej zawartych w treści skargi dotyczących możliwości zaskarżenia w części decyzji wydanej w oparciu o art. 228 ust. 1c pkt 4 ustawy o funduszach (tu decyzji z [...] grudnia 2019 r.) Sąd nie wyklucza takiej możliwości. Stwierdzając powyższe kategorycznie podkreśla, że podjęcie decyzji o zaskarżeniu w części rozstrzygnięcia organu wydanego w oparciu o art. 228 ust. 1c pkt 4 ustawy o funduszach świadczy o rezygnacji z jego zaskarżenia w pozostałym zakresie. Wynikająca z treści art. 52 § 3 p.p.s.a. możliwość wyboru przysługującego stronie środka ochrony prawnej - niezależnie od zakresu zaskarżenia - nie może, w tej samej sprawie, zmierzać do równoczesnego prowadzenia postępowania administracyjnego w trybie odwoławczym oraz sądowoadministracynym. Wprowadzenie powyższych unormowań miało na celu w pierwszej kolejności zamknięcie postępowania administracyjnego, a dopiero następnie umożliwienie przeniesienia sprawy na grunt postępowania sądowoadministracyjnego. Umarzając postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie VI SA/Wa 131/21 Sąd zmierza do realizacji ww. celu ustawowego. Reasumując, dysponując wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z [...] grudnia 2019 r., wydaną w oparciu o art. 228 § 1c pkt 4, organ zobowiązany był rozpoznać przedmiotowy wniosek niezależnie od wyniku postępowania sądowego wszczętego w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 131/20. Niezakończenie postępowania sądowego prowadzonego co do tego samego aktu nie stanowiło, w ocenie Sądu, zagadnienia wstępnego w sprawie administracyjnej, w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W świetle powyższego, w sprawie nie zachodziły podstawy do zwieszenia postępowania administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 265). Na zasądzone koszty składają się wpis sądowy w kwocie 100 złotych, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 480 złotych oraz opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa w kwocie 17 złotych. Na mocy art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym.