VI SA/Wa 1495/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Maria Jagielska Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2008 r. sprawy ze skargi R. G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. Komendant Główny Policji działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania R. G. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r., nr [...] cofającej pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] sierpnia 2007 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia R. G. pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej w związku z uzyskaną informacją o skazaniu strony prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w K. [...] za czyn z art. 238 k.k. Decyzją z dnia [...] września 2007 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] cofnął skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni myśliwskiej na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż obawa użycia przez skarżącego broni niezgodnie z przepisami prawa wynika z, ustalonego w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, faktu skazania go prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] czerwca 2007 r. za czyn z art. 238 k.k. Decyzja ta, w wyniku rozpatrzenia odwołania strony, została uchylona przez Komendanta Głównego Policji decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. i przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Komendant Główny Policji uchylając decyzję organu I instancji uznał, że postępowanie w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską winno zostać uzupełnione poprzez wyjaśnienie okoliczności popełnionego czynu, motywów sprawcy, a także zbadanie, czy strona nie dopuściła się innych niż przestępstwa czynów karalnych. Organ I instancji powinien w związku z tym przeprowadzić własne postępowanie dowodowe w oparciu o akta sprawy karnej, a także przeprowadzić dowód z przesłuchania funkcjonariuszy Policji, którzy w ramach wykonywania czynności służbowych zatrzymywali stronę. Organ odwoławczy podkreślił, że w zaistniałej sytuacji faktycznej i prawnej, jak ustalono w rozpatrywanej sprawie, obowiązkiem organu rozstrzygającego sprawę jest wykazanie związku przyczynowo-skutkowego między rodzajem przestępstwa, za które posiadacz pozwolenia został skazany, jego dotychczasowym postępowaniem i trybem życia, a obawą, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji . W toku ponownego rozpoznania sprawy organ I instancji przeprowadził dowód z akt sprawy karnej [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w K. oraz włączył do akt prowadzonego postępowania administracyjnego materiały dowodowe z akt tej sprawy. Organ przeprowadził też ponownie wywiad środowiskowy o stronie oraz uzyskał z bazy danych KSIP informację o popełnionych przez R. G. wykroczeniach drogowych. Po uzupełnieniu postępowania dowodowego Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia 17 kwietnia 2008 r. wydaną na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji ponownie cofnął R. G. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż z akt sprawy karnej wynika, że R. G. w dniu [...] sierpnia 2006 r. złożył zawiadomienie o przestępstwie kradzieży tablic rejestracyjnych motocykla wiedząc, że przestępstwa tego nie popełniono. Skarżący dopiero podczas rozprawy przed Sądem Rejonowym w K. przyznał się do zarzucanego mu czynu, zeznając, że czynu tego dopuścił się z uwagi na fakt niezatrzymania się do kontroli drogowej na wezwanie funkcjonariusza Policji (kierował motocyklem poruszając się z niedozwoloną prędkością). Organ zaznaczył, że skarżący cieszy się w miejscu zamieszkania pozytywną opinią, nie stwierdzono nadużywania przez niego alkoholu lub innych podobnie działających środków. W ocenie organu obawa użycia przez skarżącego broni niezgodnie z przepisami prawa wynika z ustalonego w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, faktu skazania go prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] czerwca 2007 r. za czyn z art. 238 k.k. Organy Policji przyjęły bowiem, iż do przesłanek nie pozwalających przyznać prawa do posiadania broni, a poprzez dyspozycję art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji – nakazujących je cofnąć, należy zaliczyć m. in. przestępstwa przeciwko wymiarowi sprawiedliwości, które winny znaleźć się w kręgu przesłanek budzących obawę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy, a w szczególności czyny, których znamieniem ustawowym jest wprowadzenie w błąd organów ścigania. Organ podniósł też, że skarżący już wcześniej wchodził w konflikt z obowiązującym porządkiem prawnym, naruszając zwłaszcza przepisy dotyczące ruchu drogowego. Wykazał się więc brakiem poszanowania obowiązującego porządku prawnego, a zatem takimi cechami charakteru, które podważają wiarygodność osoby dysponującej, tak istotnym z punktu widzenia bezpieczeństwa i porządku publicznego narzędziem, jakim jest broń palna. Organ podkreślił, że prawomocny wyrok potwierdzający fakt popełnienia przestępstwa wiąże organy Policji w postępowaniu administracyjnym. Posiadanie pozytywnej opinii w miejscu zamieszkania, czy też właściwe przechowywanie broni oraz dobra opinia ze stowarzyszenia łowieckiego nie mogą więc wyeliminować faktu popełnienia przez skarżącego czynu zabronionego i nie znoszą obawy wynikającej z przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik R. G. podniósł, że zgodnie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji pozwolenie na broń cofa się, gdy istnieje uzasadniona obawa, że dana osoba może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, głównie wtedy, gdy osoba ta skazana została za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo gdy toczy się przeciwko niej postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Pełnomocnik zgodził się ze stanowiskiem Komendanta Głównego Policji wyrażonym w decyzji z dnia [...] stycznia 2008 r., że gdy chodzi o przestępstwa niewymienione w powyższym przepisie, organy Policji muszą ocenić popełniony czyn pod kątem zagrożenia dla interesu lub porządku publicznego, a więc muszą uzasadnić istnienie obawy sprzecznego z prawem użycia broni palnej. Tymczasem - w ocenie pełnomocnika - popełniony przez skarżącego czyn polegający na powiadomieniu organów ścigania o kradzieży tablic rejestracyjnych motocykla należy ocenić jako czyn o znikomej szkodliwości społecznej. Pełnomocnik skarżącego zarzucił, że według dokonanej przez organ I instancji wykładni przepisów każde popełnienie przestępstwa przez osobę posiadająca pozwolenie na broń oznaczałoby konieczność cofnięcia tego pozwolenia. Tego typu pogląd jest, w jego ocenie, zupełnie nieuzasadniony. Komendant Główny Policji rozpoznając powyższe odwołanie decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż bezspornym w sprawie jest, że R. G., prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w K. został uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. 238 k.k. Nie jest ono wprawdzie wymienione bezpośrednio w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, nie oznacza to jednak, że ww. przestępstwo nie może być brane pod uwagę przy ocenie osoby, która się go dopuściła, a posiada tak szczególne prawo, jakim jest pozwolenie na broń. W ocenie organu odwoławczego słusznie organ I instancji uznał, że postępowanie skarżącego budzi uzasadnione obawy, iż może on użyć broni w celach sprzecznych z bezpieczeństwem lub porządkiem publicznym. Zawiadamiając organy Policji o kradzieży tablic rejestracyjnych motocykla z powodu obawy wykrycia, iż kierując motocyklem przekroczył dozwoloną prędkość o 42 km/h i nie zatrzymał się na sygnał policjanta do kontroli, wiedząc o konsekwencjach takiego postępowania, skarżący wykazał się bowiem lekceważącym stosunkiem do obowiązującego prawa, co nie daje gwarancji, że będzie on przestrzegać innych przepisów prawa, w tym unormowań ustawy o broni i amunicji, dotyczących zwłaszcza bezpiecznego i zgodnego z prawem posiadania i dysponowania bronią palną. Z uwagi na obligatoryjny charakter przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy, zgodnie z którym właściwy organ Policji cofa pozwolenie w przypadku ustalenia, że jego posiadacz należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, w przypadku R. G. nie mogło zapaść inne rozstrzygnięcie, niż tylko cofające mu pozwolenie na broń. Z wyroku zapadłego wobec skarżącego wynika bowiem niewątpliwie, iż swoim postępowaniem naruszył on porządek prawny, a zatem nie posiada nieskazitelnej opinii, jakiej wymagają organy Policji od osób posiadających tak szczególne prawo, jakim jest pozwolenie na broń. Na poparcie tego stanowiska organ odwoławczy powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2003 r., sygn. akt III SA 1173/01. Organ odwoławczy podniósł też, że popełnienie czynu zabronionego przez skarżącego, w konsekwencji czego został on skazany sądownie, nie było incydentem w jego życiu, bowiem już wcześniej kilkakrotnie dopuścił się on wykroczeń w ruchu drogowym, tj. dwukrotnie w 2003 r., raz w 2005 r i raz w 2006 r. W ocenie organu odwoławczego dowody te przesądzają o nieodpowiedzialności skarżącego i ciągłym lekceważeniu prawa, co musi skutkować cofnięciem mu pozwolenia na broń. Oceny możliwości zachowania skarżącemu pozwolenia na broń nie mogą więc zmienić uzyskana przez organ odwoławczy pozytywna opinia w miejscu zamieszkania oraz wśród władz łowieckich. Komendant Główny Policji podkreślił jednocześnie, że decyzja o cofnięciu R. G. uprawnień do posiadania broni nie oznacza, że w przyszłości uprawnień tych nie będzie mógł odzyskać. Wymagać to jednak będzie od niego zmiany postawy życiowej, zwłaszcza zaś podejścia do obowiązującego porządku prawnego. W skardze na tę decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pełnomocnik R. G. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji jako wydanej z naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Zdaniem pełnomocnika, nie może tak być, że każdy kto przekroczy porządek prawny musi mieć odebrane pozwolenie na broń. W sprawie skarżącego niewątpliwym jest, że jadąc motocyklem z nadmierną prędkością nie zatrzymał się do kontroli drogowej, a następnie chcąc uniknąć odpowiedzialności zawiadomił o niepopełnionym przestępstwie, tj. kradzieży tablic rejestracyjnych, ale okoliczność ta nie powoduje, że powinien być pozbawiony pozwolenia na broń myśliwską. Skarżący przekraczając prędkość nie jechał bowiem ze sztucerem na plecach i nie naraził funkcjonariusza Policji usiłującego go zatrzymać do kontroli na niebezpieczeństwo. Również zgłaszając fakt niepopełnionego przestępstwa nie przyszedł na posterunek Policji z bronią. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W ocenie organu materiał dowodowy zgromadzony w aktach jednoznacznie wskazuje, że zaliczenie skarżącego do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego jest zasadne. Pełnomocnik skarżącego w piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2008 r. stanowiącym załącznik do protokołu rozprawy podniósł, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez organ I instancji nie rozszerzono materiału dowodowego o jakikolwiek nowy element i nie zmieniła się argumentacja organu. W jego ocenie nie jest uprawniona teza, że jakiekolwiek naruszenie przepisów prawa stwarza obligatoryjność wydania decyzji cofającej pozwolenie na broń na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy. Musi bowiem zaistnieć również uzasadniona obawa użycia broni – a w sprawie niniejszej nic takiej obawy nie uzasadnia. Na poparcie takiego stanowiska pełnomocnik skarżącego powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. W myśl natomiast art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny zasadności wniesionej przez R. G. skargi na decyzję Komendanta Głównego Policji Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta nie ma uzasadnionych podstaw. W ocenie Sądu organ w toku rozpoznania niniejszej sprawy nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego. Zebrał wszystkie dowody mające w sprawie istotne znaczenie i rozpatrzył cały materiał dowodowy zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.), nie dopuszczając się obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.). Uzasadnienie decyzji spełnia zaś wszystkie wymogi przewidziane przepisem art. 107 § 3 k.p.a. Wydając zaskarżoną decyzję Komendant Główny Policji, a wcześniej Komendant Wojewódzki Policji w [...] nie naruszyli także prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię prawa, czy też nieprawidłową subsumcję udowodnionej okoliczności pod stosowną normę prawną. Materialnoprawną przesłanką wydania zaskarżonej decyzji był przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, zgodnie z którym właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 października 2005 r. (sygn. akt II OSK 97/05, nie publ.) posiadanie i używanie broni palnej stanowi tradycyjnie sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej. Prawa do posiadania broni nie można zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji RP. Zatem dostęp obywatela do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przemocy, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Generalnie można powiedzieć, iż ustawa o broni i amunicji przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń łączy z utratą przez posiadacza broni przymiotów uzasadniających jej dalsze posiadanie, gdzie jedną z takich przesłanek mogą być okoliczności przewidziane w zastosowanym w sprawie przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy, w myśl którego, jak to już wskazano, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Zważywszy na spójność przepisów ustawy o broni i amunicji, zarówno w zakresie kwestii pozwolenia na broń, jak i jej cofnięcia, dla wykładni zastosowanych przez organy przepisów, na podstawie których cofnięto skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni, pomocny może być przepis art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z tym przepisem właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Powołany przepis nie przewiduje systemu licencjonowania legalistycznego, tj. takiego, w którym uprawnienie do posiadania broni uzyskuje się po spełnieniu określonych warunków. Został tutaj natomiast wprowadzony system licencjonowania oportunistycznego, tj. uzależniającego uzyskanie uprawnienia do posiadania broni od stosownej zgody (pozwolenia) właściwego organu Policji w drodze decyzji administracyjnej. Tego aspektu, dającego organom Policji szerokie pole dla ocenienia okoliczności uzasadniających odmowę dla przyznania obywatelowi uprawnienia dla posiadania broni, aczkolwiek podlegającej sądowej kontroli, nie można tracić z pola widzenia przy analizowaniu zakresu uprawnień organu Policji dla oceny, czy zaistniały przesłanki wskazane w art. 15 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy dla cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni. W wyroku z dnia 4 grudnia 2007 r. (sygn. akt II OSK 1619/06 nie publ.) NSA jednoznacznie wskazał, że ocena, czy w konkretnym przypadku występują szczególne okoliczności należy do organów Policji. Organy Policji mogą w tym zakresie prowadzić bardziej lub mniej rygorystyczną politykę, a jej zasady nie podlegają kontroli Sądu, który kontroluje wyłącznie czy ta ocena nie ma cech dowolności oraz czy przy wydaniu decyzji nie zostały naruszone przepisy postępowania administracyjnego. Zarówno decyzja w sprawie pozwolenia na broń, jak i decyzja cofająca takowe uprawnienie, nie jest decyzją wydawaną w granicach uznania administracyjnego. Ma ona charakter decyzji związanej, co rodzi obowiązek wykazania przez ubiegającego się o pozwolenie na broń uzasadnionych okoliczności dla jej posiadania. Odnosi się to także do postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń, toczącego się na podstawie przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy. Przepis art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, uzależniając wydanie pozwolenia na broń, posługuje się, jak to stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyroku z dnia 13 października 2005 r., konstrukcją zwrotu szacunkowego (zwrotu porównawczego), jako jednego z rodzajów zwrotów ocennych, zwanych też odesłaniami pozaprawnymi (por. L. Leszczyński: Tworzenie generalnych klauzul odsyłających, Lublin 2000, s. 20-21, 61, 89 i 91). Zwrot, o jakim mowa, wyrażony został w formie pojęcia niedookreślonego "okoliczności uzasadniające posiadanie broni". Decyzja wydana na podstawie art. 10 ustawy jest, jak to już wyżej wskazano, decyzją związaną, z tym że warunki uwzględnienia żądania strony leżą w sferze celowości (zasadności) działania organów Policji (por. wyrok NSA z dnia 25 marca 2003 r., sygn. akt III SA 1863/01, Lex nr 121778). Osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń powinna zatem przekonać w toku postępowania administracyjnego organy Policji, że zachodzi względem niej "uzasadniona okoliczność", a więc legitymuje się taką cechą odróżniającą ją od ogółu obywateli, że w sposób niewątpliwy i oczywisty zasługuje na posługiwanie się bronią. Wydanie pozwolenia, pomimo braku owej "oczywistości" o odmiennym statusie osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń wypaczyłoby reglamentacyjny charakter regulacji ustawy o broni i amunicji. Do takich cech nie należy zwykłe korzystanie przez obywatela ze swoich konstytucyjnych i ustawowych uprawnień. Powołane wyżej okoliczności, dotyczące charakteru uprawnień do posiadania broni, powinny być pomocne przy dokonywaniu wykładni przesłanek uzasadniających cofnięcie pozwolenia na broń, stosownie do przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Przepis ten, podobnie jak to ma miejsce na gruncie art. 10 ust. 1 ustawy, daje organowi Policji szeroki zakres możliwości dokonywania oceny, jakie to okoliczności faktyczne, leżące po stronie posiadacza broni lub podmiotu ubiegającego się o pozwolenie na broń, są tymi, które stwarzają uzasadnioną obawę, że posiadacz broni może jej użyć w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wbrew stanowisku zajętemu w skardze organ Policji, przy dokonywaniu oceny, że skarżący należy do kategorii podmiotów, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy mógł powołać się na zapadły wobec skarżącego wyrok karny za czyn z art. 238 k.k., a także na fakt popełnionych przez skarżącego licznych wykroczeń drogowych. Wynika to choćby z literalnego brzmienia art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, który w sposób przykładowy wymienia okoliczności mogące świadczyć o możliwości ze strony posiadacza broni użycia jej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Sformułowanie zawarte w tym przepisie, a odnoszące się do faktu skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których to osób toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw, ma charakter kwalifikowany. Oznacza to, że w razie zaistnienia takiej okoliczności organ Policji jest niejako w sposób bezwarunkowy nią związany. Wskazuje na to użycie w tym przepisie sformułowania "w szczególności skazanym (...)". Katalog sytuacji objętych dyspozycją tego przepisu jest jednak otwarty (niewyczerpany). Powołany przepis nie stwarza więc dla organu Policji przeszkody dla dokonania oceny, że dopuszczenie się przez posiadacza broni innego przestępstwa umyślnego może uzasadniać użycie broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Z akt sprawy bezspornie wynika, że skarżący w dniu [...] sierpnia 2006 r. na posterunku Policji złożył do protokołu ustne zawiadomienie o przestępstwie kradzieży tablic rejestracyjnych motocykla, wiedząc, że czynu tego nie popełniono, a wcześniej kierując motocyklem przekroczył dozwoloną prędkość o 42 km/h i nie zatrzymał się na sygnał funkcjonariusza Policji do kontroli. Jak wyjaśnił w toku postępowania karnego, nie zatrzymał się do kontroli drogowej, bowiem wiedział od znajomych, którzy byli w podobnej sytuacji, że nie ma dalszych konsekwencji takiego zachowania. Następnie, w celu uniknięcia odpowiedzialności za popełnione wykroczenie, zgłosił w jednostce Policji kradzież tablic rejestracyjnych motocykla. Ponadto skarżący już wcześniej kilkakrotnie dopuścił się wykroczeń w ruchu drogowym, tj. dwukrotnie w 2003 r., raz w 2005 r i raz w 2006 r. W ocenie Sądu, charakter i okoliczności popełnionego czynu uprawniały organy Policji do przyjęcia, że skarżący swym lekceważącym stosunkiem do przepisów prawa stwarza obawę użycia broni w celach określonych w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. W orzecznictwie przyjmuje się, że uzasadniona obawa, o której mowa w ww. przepisie dotyczy przewidywanych zachowań posiadacza broni. Może ją uzasadniać dotychczasowe postępowanie danej osoby, czy też ujemne cechy charakteru (vide: wyrok NSA z dnia 25 października 2005 r. sygn. akt II OSK 128/05 nie publ., wyrok NSA z dnia 6 września 2002 r., sygn. akt III SA 377/01 Lex nr 126796). Okoliczności w jakich doszło do popełnienia przez skarżącego czynu z art. 238 k.k. wskazują w ocenie Sądu, że jest on osobą niedojrzałą do posiadania pozwolenia na broń. Dokonane przez niego naruszenia prawa podważają bowiem jego odpowiedzialność, co rozciąga się także na pozostałe działania skarżącego, w tym na ocenę, czy gwarantuje on prawidłowe i bezpieczne korzystanie z broni palnej. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze czyny uzasadniające obawę, o jakiej stanowi przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, nie muszą mieć związku z użyciem broni, albowiem normodawca wykluczył możliwość przyznania (zachowania) broni wszystkim osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Broń palna jest towarem szczególnie reglamentowanym przez to, że dostęp do jej posiadania ograniczony jest przepisami ustawy o broni i amunicji. Broń nie może stwarzać zagrożenia dla osób trzecich, a zagrożenie takie niewątpliwie występuje w przypadku posługiwania się bronią przez osobę nieodpowiedzialną, wykazującą lekceważący stosunek do prawa. Wypełnienie przesłanki zaliczenia skarżącego do osób wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, musiało więc skutkować – zgodnie z dyspozycją art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy – cofnięciem pozwoleń na broń przez właściwy organ. Obowiązek taki nakłada bowiem na organ przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, stanowiąc, iż "właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń (...)". Pozytywna opinia Koła Łowieckiego "[...]" w B., Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w K. oraz w miejscu zamieszkania nie zostały uznane przez organy Policji za przekonywujące i uzasadniające ocenę, że pozostawienie broni skarżącemu nie stanowi zagrożenia użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Oceny tej nie można, w ocenie Sądu, uznać za błędną. Opinie te w żadnym zakresie nie odnoszą się bowiem do popełnionego przez skarżącego przestępstwa umyślnego przeciwko wymiarowi sprawiedliwości oraz wykroczeń drogowych, których był sprawcą i ocena jego postępowania w tych opiniach nie jest dokonywana w tym kontekście. Tymczasem to właśnie ich popełnienie stanowiło podstawę do oceny, czy skarżący może zachować pozwolenie na broń. Niewątpliwie organy administracji dokonując oceny przepisów oraz oceny stanu faktycznego sprawy muszą realizować swoje zadania w sposób odpowiadający uzasadnionemu interesowi obywatela, chyba że wchodzi on w konflikt z interesem ogólnym. Z takim właśnie przypadkiem organy obu instancji miały do czynienia w niniejszej sprawie i dokonując oceny materiału dowodowego, podjęły decyzje kierując się celami wskazanymi w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, przedkładając interes społeczny nad interesem strony. Jak słusznie zaznaczył jednak Komendant Główny Policji decyzja o cofnięciu R. G. uprawnień do posiadania broni nie oznacza, że w przyszłości uprawnień tych nie będzie mógł odzyskać, o ile zmianie ulegnie jego postawa życiowa, zwłaszcza zaś podejście do obowiązującego porządku prawnego. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.