VI SA/Wa 1496/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2008 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Komendanta [...] Policji z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] marca 2008 r., nr [...], Komendant [...] Policji, po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez skarżącą spółkę A. sp. z o. o. z siedzibą w W. na postanowienie Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] stycznia 2008 r., nr [...] o odmowie zawieszenia postępowania - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. Z akt sprawy wynika, iż w dniu 29 listopada 2006 r., w W., na ul. K. przeprowadzono kontrolę pojazdu marki [...] o nr rej. [...], użytkowanego przez skarżącą spółkę i kierowanego przez Panią M. W.. W toku kontroli stwierdzono, iż pojazd skarżącej spółki posiadał umieszczony na drzwiach napis o treści [...] i nr telefonu [...], a ponadto, że wyposażony był w urządzenie techniczne w postaci podświetlonego transparentu (baneru reklamowego) zainstalowanego na dachu pojazdu, na którym widniał w/w napis i nr telefonu przedsiębiorcy. Jednocześnie w trakcie kontroli stwierdzono, że przedmiotowy pojazd, niebędący taksówką osobową – wyposażony był w taksometr fiskalny "[...]". W toku kontroli kierująca samochodem przedstawiła funkcjonariuszom Policji zaświadczenie o zatrudnieniu w skarżącej spółce i wykonywaniu przewozów na rzecz [...] D. Ś. w K., a także wypis z licencji nr [...] na wykonywanie transportu drogowego osób, wystawioną na [...] D. Ś. w K.. Podczas kontroli wykonano dokumentację fotograficzną. Kierowca kontrolowanego pojazdu nie zgłosił zastrzeżeń do treści protokołu, podpisując się pod jego treścią (vide: Protokół kontroli z dnia [...] listopada 2006 r., nr [...] – w aktach administracyjnych sprawy; k. 2). Po dokonaniu analizy zgromadzonego materiału dowodowego Komendant Rejonowy Policji [...] wydał decyzję z dnia [...] lutego 2007 r., nr [...], na podstawie której – działając w oparciu m.in. o przepisy art. 93 ust. 1 w zw. z art. 92 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 18 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.) w zw. z Lp. 2.9 Załącznika do ustawy o transporcie drogowym – nałożył na skarżącą spółkę karę pieniężną w łącznej wysokości 15.000 złotych z tytułu wykonywania przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu: umieszczania lub używania w pojeździe taksometru (kara 5.000 zł), umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy (kara 500,- zł) oraz umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń (kara 5.000 zł). W uzasadnieniu decyzji organ I instancji uznał, powołując się na zebrane w toku postępowania dowody, iż przewóz osób wykonywany przez skarżącą spółkę skontrolowanym pojazdem wyczerpał znamiona naruszenia określonego w art. 18 ust. 5 lit. a), lit. b) i lit. c) ustawy o transporcie drogowym. W piśmie z dnia 20 września 2007 r. skarżąca spółka, reprezentowana przez radcę prawnego, odwołała się od w/w decyzji organu I instancji do Komendanta [...] Policji. Wnosząc o uchylenie decyzji organu I instancji, strona skarżąca zarzuciła Komendantowi Rejonowemu Policji [...] naruszenie norm postępowania administracyjnego oraz oparcie decyzji o przepisy, wobec których istnieje uzasadniona obawa, iż są niekonstytucyjne. W wyniku rozpatrzenia odwołania Komendant [...] Policji - powołując się na przepis art. 138 § 2 k.p.a. – uchylił w/w decyzję Komendanta Rejonowego Policji [...]z dnia [...] lutego 2007 r. i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Rozpatrując sprawę ponownie Komendant Rejonowy Policji [...] wydał decyzję z dnia [...] września 2007 r., nr [...], na podstawie której – działając w oparciu m.in. o przepisy art. 93 ust. 1 w zw. z art. 92 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 18 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w zw. z Lp. 2.9 ust. 1 Załącznika do ustawy o transporcie drogowym – nałożył na skarżącą spółkę karę pieniężną w łącznej wysokości 15.000 złotych z tytułu wykonywania przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu: umieszczania lub używania w pojeździe taksometru, umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy, a także umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji ponownie uznał, powołując się na zebrane w toku postępowania dowody, iż przewóz osób wykonywany przez skarżącą spółkę skontrolowanym pojazdem wyczerpał znamiona naruszenia określonego w art. 18 ust. 5 lit. a), lit. b) i lit. c) ustawy o transporcie drogowym. W wyniku rozpatrzenia odwołania wniesionego przez skarżącą spółkę Komendant [...] Policji - powołując się na przepis art. 134 k.p.a. – postanowieniem z dnia [...] października 2007 r., nr [...] stwierdził niedopuszczalność wniesienia odwołania. W uzasadnieniu organ odwoławczy, powołując się na przepis art. 107 § 1 k.p.a. - wskazał, iż pismo Komendy Rejonowej Policji [...] z dnia [...] września 2007 r., [...], oznaczone jako "decyzja", z uwagi na uchybienia formalnoprawne nie można uznać za decyzję administracyjną. W związku z tym Komendant [...] Policji – wskazując, że środki zaskarżenia służą wyłącznie od decyzji administracyjnych, a nie od pism tych cech nieposiadających – uznał, że zachodzą podstawy do zastosowania art. 134 k.p.a. W związku z w/w postanowieniem organu odwoławczego Komendant Rejonowy Policji [...] w piśmie z dnia [...] listopada 2007 r. poinformował pełnomocnika skarżącej spółki, że jego pismo z dnia [...] września 2007 r. nie posiada znamion decyzji. W konsekwencji organ I instancji wskazał, że strona przed wydaniem decyzji ma możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. W piśmie z dnia 21 listopada 2007 r. skarżąca spółka, reprezentowana przez radcę prawnego, zwróciła się do Komendanta Rejonowego Policji [...] z wnioskiem o zawieszenie postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., podnosząc, iż rozpoznanie przedmiotowej sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym. W uzasadnieniu strona skarżąca stwierdziła, iż O., której skarżąca spółka jest członkiem, wystąpiła do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskiem, w którym zwróciła się o stwierdzenie niezgodności z Konstytucją RP przepisu art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym. W tej sytuacji skarżąca uznała, że wniosek o zawieszenie postępowania jest uzasadniony z uwagi na toczące się przed Trybunałem postępowanie. W wyniku rozpatrzenia wniosku skarżącej Komendant Rejonowy Policji [...] wydał postanowienie z dnia [...] stycznia 2008 r., nr [...], na podstawie którego – działając w oparciu o przepisy art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. i art. 101 k.p.a. – odmówił zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie. W uzasadnieniu organ, powołując się na orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 grudnia 2005 r., sygn. akt I SA/Wa 2/05 - stwierdził, iż wniesienie skargi konstytucyjnej, czy pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego co do zgodności aktu ustawowego z Konstytucją RP nie stanowi zagadnienia wstępnego uzasadniającego automatyczne zawieszenie postępowania w innej sprawie niż w tej, w związku z zawiłością której skarga lub pytanie prawne zostało skierowane. Komendant Rejonowy Policji stwierdził, iż zważywszy na załączone do wniosku dokumenty nie można ustalić bezpośredniego związku pomiędzy przedmiotową skargą konstytucyjną, a konicznością zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Zdaniem organu I instancji sam fakt członkostwa skarżącej w O. nie może wywołać tak daleko idącego skutku prawnego jak zawieszenie postępowania, tym bardziej, że organizacja ta nie skorzystała ze swego uprawnienia i nie zgłosiła przystąpienia do toczącego się postępowania administracyjnego w sprawie spółki A. sp. z o.o. W tej sytuacji organ uznał, iż brak jest podstaw prawnych do zawieszenia postępowania w sprawie. W dniu 15 stycznia 2007 r. skarżąca spółka, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła do Komendanta [...] Policji zażalenie na w/w postanowienie organu I instancji. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i orzeczenie co do istoty sprawy, strona stwierdziła w uzasadnieniu, iż zgodnie z art. 124 § 1 k.p.a. w zw. z art. 100 § 2 k.p.a. organ winien wskazać i uzasadnić, która z przesłanek stanowi podstawę odmowy zawieszenia postępowania. Skarżąca uznała, że wadliwe jest stanowisko organu odnośnie kwestii zagadnienia wstępnego, którym w przedmiotowej sprawie jest rozstrzygnięcie przez Trybunał Konstytucyjny wniosku o stwierdzenie niezgodności z Konstytucją RP przepisu art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym. Strona powołując się na orzecznictwo Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w tym m.in. na postanowienie z dnia 8 listopada 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 1441/07 - stwierdziła, iż Sąd ten zawiesił około 40 podobnych postępowań w oparciu o toczące się przed Trybunałem Konstytucyjnym postępowanie. Zdaniem skarżącej organy Policji winny być związane stanowiskiem WSA w Warszawie. Skarżąca spółka, wskazując na poglądy doktryny, podniosła, iż przez pojęcie "zagadnienia wstępnego" rozumie się sytuacje, w których wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie, która jest przedmiotem postępowania przed właściwym organem, uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego. Opierając się na orzecznictwie sądów administracyjnych strona wskazała, że przy ocenie, czy dana kwestia stanowi zagadnienie wstępne niezbędne jest uprzednie ustalenie związku pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy będącej przedmiotem postępowania administracyjnego a zagadnieniem wstępnym. W wyniku rozpatrzenia zażalenia Komendant [...] Policji postanowieniem z dnia [...] marca 2008 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. o odmowie zawieszenia postępowania. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, iż wniesienie skargi konstytucyjnej, czy pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego co do zgodności aktu ustawowego z Konstytucją RP nie stanowi zagadnienia wstępnego uzasadniającego automatyczne zawieszenie postępowania w innej sprawie niż w tej, w związku z zawiłością której to skarga lub pytanie prawne zostało skierowane. Komendant [...] Policji wskazał, iż zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji zawiesza postępowanie administracyjne jedynie wówczas, gdy bez uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji nie byłoby możliwe. Zdaniem organu II instancji w przedmiotowej sprawie taki przypadek nie zachodził, a więc nie było podstaw do zawieszenia postępowania do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny wniosku O. o stwierdzenie niezgodności z Konstytucją RP art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym. Organ podniósł, iż w tym przypadku Trybunał Konstytucyjny rozpatrywał wniosek o charakterze abstrakcyjnym, nie dotyczący indywidualnej sprawy administracyjnej ani sądowoadministracyjnej. Zdaniem organu tylko konkretna kontrola konstytucyjności prawa dokonywana przez Trybunał Konstytucyjny stanowi podstawę do zawieszenia postępowania. Organ wskazał, iż inicjuje ją wyłącznie sąd kierujący pytanie prawne do Trybunału Konstytucyjnego, jeżeli dostrzega konieczność zastosowania przepisów budzących wątpliwości natury konstytucyjnej. Jednakże – jak wskazał organ - nawet w przypadku skierowania pytania prawnego przez sąd nie ma podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego w innych sprawach administracyjnych, choćby w nich zachodziła konieczność zastosowania przepisów objętych pytaniem. Zdaniem organu należy tym bardziej uznać, iż złożenie do Trybunału wniosku o charakterze abstrakcyjnym o zbadanie konstytucyjności określonych przepisów prawa nie może stanowić podstawy zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż sytuacja ta nie stanowi zagadnienia wstępnego. W dniu 8 maja 2008 r. skarżąca spółka, reprezentowana przez radcę prawnego – działając za pośrednictwem organu odwoławczego - wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w postanowienie Komendanta [...] Policji z dnia [...] marca 2008 r. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia, skarżąca spółka zarzuciła organowi Policji naruszenie prawa procesowego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W uzasadnieniu skarżąca podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko i argumenty wyrażone w odwołaniu od postanowienia Komendanta Rejonowego Policji [...]. Strona stwierdziła, że w sytuacji, gdy przepisy ustawy, które są materialnoprawną podstawą wszczęcia postępowania oraz wydania przez organ decyzji, zostały zaskarżone do Trybunału Konstytucyjnego – organ winien zawiesić prowadzone przez siebie postępowanie. Zdaniem strony ewentualna bowiem zmiana stanu prawnego w postaci wyeliminowania wątpliwych konstytucyjnie przepisów oznaczać będzie brak podstawy prawnej organu administracji do procesowania i wydania rozstrzygnięcia. Według skarżącej spółki zgodność zaskarżonych do Trybunału przepisów ustawy o transporcie drogowym z Konstytucją RP stanowi zagadnienie wstępne, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., co obliguje organ do zawieszenia postępowania. Strona powołała się na postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w których Sąd zawiesił postępowania sądowoadministracyjne do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny kwestii zgodności z Konstytucją RP przepisu art. 18 ust. 5 cyt. ustawy. Zdaniem skarżącej orzeczenie przez Trybunał Konstytucyjny w przedmiocie zgodności ustawy o transporcie drogowym z Konstytucją RP może mieć istotny wpływ na ostateczne rozstrzygnięcie sprawy przez organy Policji. W odpowiedzi na skargę Komendant [...] Policji, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Organ odwoławczy stwierdził dodatkowo, iż przesłanki zawieszenia postępowania administracyjnego określone w art. 97 § 1 k.p.a. zostały sformułowane odmiennie od przesłanek zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego, o których mowa w art. 125 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wobec powyższego nie można – zdaniem organu Policji – uznać, iż rozstrzygnięcia obu tych podmiotów w zakresie zawieszenia postępowania powinny być jednakowe. Zdaniem Komendanta [...] Policji występujące w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. pojęcie wychodzi poza tradycyjne rozumienie prejudycjalności postępowania. W piśmie procesowym z dnia 7 sierpnia 2008 r., skierowanym do Sądu, pełnomocnik skarżącej spółki, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i wskazując dodatkowo na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2008 r., sygn. akt II GZ 134/08 - stwierdził, że skoro zasadnym jest zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego, zasadnym było również zawieszenie postępowania administracyjnego, rozstrzygającego o prawach i obowiązkach strony w oparciu o przepisy, których zgodność z Konstytucją RP podlega badaniu przez Trybunał Konstytucyjny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie lub inny akt z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga spółki A. sp. z o. o. z siedzibą w W. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżone postanowienie Komendanta [...] Policji nie narusza prawa. Przedmiotowe postanowienie Komendanta [...] Policji z dnia [...] marca 2008 r. oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] stycznia 2008 r., nr [...]o odmowie zawieszenia postępowania - nie naruszają prawa. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie brak jest jakichkolwiek podstaw do uznania, iż zaskarżone postanowienie Komendanta [...] Policji narusza przepis art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., albowiem - wbrew twierdzeniom skarżącej spółki - nie zachodzi wskazana w tym przepisie podstawa do zawieszenie ex officio postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia na stronę kary pieniężnej z tytułu wykonywania przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym z naruszeniem zakazów, o których mowa w art. 18 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie nie uchybia ponadto pozostałym przepisom postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., jak również art. 107 § 3 w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jak stanowi przepis art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W literaturze zgodnie przyjmuje się, iż zagadnieniem wstępnym, w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., jest zagadnienie prawne o charakterze materialnym, które wyłoniło się w toku postępowania administracyjnego i które dotyczy kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i wydania decyzji przez organ prowadzący postępowanie (tak m.in. R. Kędziora /w:/ Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, s. 248-249; podobnie P. Przybysz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, s. 206). Najważniejszym elementem konstrukcji zagadnienia wstępnego jest istnienie zależności między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. Wskazana zależność określana jest też jako istnienie związku przyczynowego między rozstrzygnięciem sprawy a zagadnieniem wstępnym. Przyjmuje się, że chodzi tu o bezpośredni związek przyczynowy, a więc bezwzględne uzależnienie rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Chodzi więc o sytuacje, gdy bez uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji nie byłoby możliwe (tak m.in. G. Łaszczyca /w:/ Zawieszenie ogólnego postępowania administracyjnego, Zakamycze 2005, s. 99-101 i cyt. tam orzecznictwo oraz poglądy doktryny). Należy zauważyć, że w wyroku z dnia 17 lipca 2003 r., sygn. akt II SA 427/02, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż prejudycjalność zachodzi tylko wtedy, gdy rozstrzygnięcie co do pewnej kwestii prawnej stanowi wiążącą przesłankę wydania decyzji w postępowaniu głównym. Oznacza to, że bez rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji w danej sprawie jest niemożliwe. Mając powyższe na względzie należy - zdaniem Sądu - w pełni podzielić stanowisko organów Policji obu instancji i uznać, że w świetle stanu faktycznego i prawnego niniejszej sprawy brak jest jakichkolwiek podstaw do uznania, że zostały spełnione obligatoryjne przesłanki do zawieszenia postępowania z urzędu na podstawie przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Według Sądu należy przyjąć, że zawisłość przed Trybunałem Konstytucyjnym sprawy zgodności ustawy z Konstytucją RP nie powoduje obowiązku zawieszenia przez organ postępowania. Postępowanie przed Trybunałem co do oceny zgodności ustawowego unormowania z Konstytucją RP przed jego zakończeniem poprzez zgodne z prawem ogłoszenie orzeczenia Trybunału, nie jest zagadnieniem wstępnym. Przewidywane ogłoszenie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego nie stanowi więc zagadnienia wstępnego, od którego uzależnione jest zgodne z obowiązującym prawem rozpatrzenie prowadzonej indywidualnie sprawy, zakończone wydaniem w niej decyzji (tak również: G. Łaszczyca, Zawieszenie ogólnego postępowania administracyjnego, Zakamycze 2005, s. 93 i powołane tam wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 października 1999 r., sygn. akt I SA/Łd 2042/98 oraz z dnia 1 października 1997 r., sygn. akt SA/Bk 1282/96, nie publik.). W ocenie Sądu trudno uznać, aby toczące się przed Trybunałem Konstytucyjnym postępowanie z wniosku O. o stwierdzenie niezgodności z Konstytucją RP art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym, mogło mieć prejudycjalny charakter dla końcowego rozstrzygnięcia postępowania toczącego się przed organami Policji, które zobowiązane są do podejmowania decyzji na podstawie i w granicach obowiązujących przepisów prawa (art. 6 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji RP). Zdaniem Sądu Komendant [...] Policji rozstrzygając sprawę prawidłowo uznał, iż rozpatrzenie sprawy w przedmiocie nałożenia na stronę kary pieniężnej z tytułu wykonywania przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym z naruszeniem zakazów ustawowych, nie jest bezwzględnie uzależnione od wcześniejszego wydania orzeczenia przez Trybunał Konstytucyjny. Należy stwierdzić w konsekwencji, iż organy Policji obu instancji w toku postępowania dokładnie wyjaśniły wszelkie istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności sprawy, konkretnie ustosunkowując się do żądań i twierdzeń strony skarżącej. Organy te w sposób wyczerpujący zebrały i oceniły cały materiał dowodowy (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.) oraz uzasadniły swoje postanowienia według wymagań określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., wskazując przy tym przesłanki zarówno faktyczne jak i prawne, z powodu których odmówiły zawieszenia postępowania w przedmiotowej sprawie. Biorąc powyższe pod uwagę należy przyjąć, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu na podstawie przepisu art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.