VI SA/Wa 1514/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2008 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w pkt. 2; 2. stwierdza, że decyzje opisane w pkt. 1 nie podlegają wykonaniu. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r., nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez skarżącą A. K. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2006 r., nr [...] o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 6.000 złotych - utrzymał w/w decyzję organu I instancji w mocy. Z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] września 2005 r. przeprowadzono kontrolę autobusu marki [...] o nr rej. [...], należącego do E. P., podczas której stwierdzono wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia. Zezwolenie nr [...] na wykonywanie transportu regularnego, które okazano w toku kontroli, zostało udzielone E. P. - jednemu ze wspólników spółki cywilnej Usługi Transportowe E. P. i A. K.. Ponadto w toku kontroli ustalono, że doszło do naruszenia warunków dotyczących godzin odjazdu i przyjazdu określonych w zezwoleniu. Z kontroli sporządzono protokół nr [...], w którym zaznaczono, że jeden ze wspólników spółki cywilnej – A. K. wykonywała przewóz regularny osób bez wymaganego zezwolenia. Kierowca autobusu M. S. podpisał protokół bez zastrzeżeń (vide: Protokół kontroli z dnia [...] września 2005 r. – w aktach administracyjnych sprawy, k. 72-74). [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] października 2005 r., nr [...] nałożył na E. P. i A. K. - wspólników spółki cywilnej Usługi Transportowe karę pieniężną w łącznej wysokości 6.500 zł, na którą składała się kara pieniężna w wysokości 500 zł za wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem warunków dotyczących godzin odjazdu i przyjazdu określonych w zezwoleniu oraz kara pieniężna w wysokości 6.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia. W wyniku rozpatrzenia odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r., nr [...]uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia [...] Wojewódzkiemu Inspektorowi Transportu Drogowego. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że kara pieniężna została wymierzona za dwa odrębne i wykluczające się wzajemnie naruszenia. Wskazał, iż organ I instancji winien ustalić, przy pomocy dowodu z zeznań kierowcy oraz pasażerów autobusu, czy kontrolowany przewóz wykonywany był w ramach usługi przewozu regularnego, czy też miał charakter przewozu okazjonalnego lub grzecznościowego. Po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania dowodowego, w tym m.in. po przesłuchaniu w charakterze świadków: E. P. (k. 23 akt administracyjnych), pasażerów pojazdu (k. 25 i k. 29) oraz kierowcy (k. 31), [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] umorzył postępowanie wobec E. P. (pkt 1 decyzji) oraz nałożył na A. K. - wspólnika spółki cywilnej Usługi Transportowe karę pieniężną w wysokości 6.000 zł za wykonywanie transportu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia (pkt 2 decyzji). Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez A. K., decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r., nr [...] - utrzymał w mocy w/w decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż na podstawie umowy spółki cywilnej, wpisów do ewidencji działalności gospodarczej, zeznań świadków - pasażerów, kserokopii biletu należało przyjąć, że przewozy regularne osób wykonywane są nie tylko przez E. P., ale również przez drugiego wspólnika – A. K.. Organ wskazał, że w dacie kontroli nie posiadała ona wymaganego zezwolenia na wykonywanie przewozu regularnego osób. Zdaniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego, w przypadku spółki cywilnej zezwolenie na wykonywanie przewozów regularnych powinien posiadać każdy ze wspólników i dlatego nałożenie na A.K. kary pieniężnej było uzasadnione. A. K. wniosła skargę na w/w decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, iż zaskarżona decyzja jest niezgodna ze stanem faktycznym oraz została wydana z naruszeniem zasad prawa. Strona wskazała, iż posiadanie zezwolenia na wykonywanie regularnego przewozu osób przez wspólnika spółki cywilnej – E. P., jej ojca - uniemożliwia wydanie przez ten sam organ takiego samego zezwolenia na drugiego wspólnika. Podkreśliła ponadto, iż do czasu zmiany ustawy o działalności gospodarczej spółka cywilna posiadała jedno wspólne zezwolenie. Załączyła pismo Urzędu Marszałkowskiego w [...] z dnia 20 września 2005 r., w którym organ ten wskazał, iż zezwolenie wydaje się tylko jednej osobie fizycznej funkcjonującej w ramach spółki cywilnej. Skarżąca, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, stwierdziła, że kontrolowany w dniu [...] września 2005 r. przewóz osób miał charakter czysto grzecznościowy i nieodpłatny. W wyniku rozpatrzenia sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 8 grudnia 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1517/06, uznał, iż skarga A. K. zasługuje na uwzględnienie. Sąd stwierdził, że organy obu instancji orzekające w sprawie dopuściły się naruszenia art. 7 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd uznał, że organ rozpatrując sprawę ponownie winien ustalić charakter kontrolowanego przewozu, gdyż kontrola została przeprowadzona w odniesieniu do jednego przewozu (w dniu [...] września 2005 r. ok. godz. 7:30), a nie całej działalności transportowej skarżącej A. K.. Ponadto Sąd I instancji zalecił rozważenie, przy uwzględnieniu dotychczasowego orzecznictwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (wyrażonego w nieprawomocnych orzeczeniach wydanych w sprawach o sygn. akt VI SA/Wa 461/06 i VI SA/Wa 620/06), czy na skarżącej - wspólniku spółki cywilnej ciąży obowiązek posiadania odrębnego zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych, w sytuacji gdy takie zezwolenie posiada drugi wspólnik tej spółki cywilnej. Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżył w całości powyższy wyrok składając skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W wyniku rozpatrzenia skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2008 r., sygn. akt II GSK 38/08, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W uzasadnieniu NSA zarzucił, że poza ogólnym przytoczeniem treści wymienionych przepisów i stwierdzeniem, że zaskarżona decyzja nie spełnia wymogów w nich określonych, Sąd I instancji nie podjął nawet próby wykazania prawdopodobieństwa wpływu naruszeń na wynik sprawy administracyjnej. Zdaniem NSA Sąd I instancji całkowicie pominął to, że po uchyleniu przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego decyzji organu I instancji nakładającej na E. P. i A. K. kary pieniężnej w wysokości 6.500 zł, w tym kary w kwocie 6.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia oraz kary w wysokości 500 zł za wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego postanowieniem z dnia [...] lutego 2006 r. wyłączył do odrębnego postępowania sprawę w zakresie wykonywania transportu drogowego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu. NSA zwrócił uwagę, iż to postępowanie zakończone zostało wydaniem w dniu [...] lutego 2006 r. decyzji nr [...] umarzającej postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących godzin odjazdu i przyjazdu. NSA wskazał, że z uzasadnienia tej decyzji wynika, iż kontrolowany w dniu [...] września 2005 r. przewóz miał charakter przewozu okazjonalnego (grzecznościowego) i nie był wykonywany w ramach regularnego przewozu osób. Ta okoliczność nie została jednak przez WSA dostrzeżona. NSA podniósł, iż WSA nakazując ustalenie charakteru kontrolowanego przewozu w dniu [...] września 2005 r., nie uwzględnił tego, że nałożenie kary pieniężnej na A.K. nie miało związku z konkretnym przewozem, lecz było wynikiem ustalenia przez organy prowadzące postępowanie, że A. K., prowadząc działalność gospodarczą w ramach spółki cywilnej Usługi Transportowe, wykonuje transport drogowy bez wymaganego zezwolenia. W tych warunkach – jak stwierdził NSA - ustalenie charakteru przewozu w dniu [...] września 2005 r. nie miało istotnego znaczenia w sprawie, a potrzeba wyjaśnienia tej kwestii nie mogła stanowić podstawy uchylenia zaskarżonej decyzji. Zdaniem NSA Sąd I instancji powinien był natomiast ocenić, czy nałożenie wspomnianej kary pieniężnej, niezwiązanej z konkretnym przewozem było w okolicznościach sprawy uzasadnione. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż uzasadniony jest także zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Uznał bowiem, że wadliwe było zobowiązanie organu administracyjnego do rozważenia, czy na skarżącej - wspólniku spółki cywilnej ciąży obowiązek posiadania odrębnego zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych, w sytuacji gdy takie zezwolenie posiada drugi wspólnik. Zdaniem NSA wskazanie sygnatur akt dwóch spraw, które nie zostały prawomocnie zakończone bez przywołania poglądu wyrażonego przez Sąd w tych orzeczeniach, nie spełnia warunku zawarcia w uzasadnieniu wyroku konkretnych, jednoznacznie sformułowanych wskazań, co do dalszego postępowania. W konsekwencji NSA nakazał Sądowi I instancji, aby rozpoznając ponownie sprawę, powtórnie ocenił legalność zaskarżonej decyzji z uwzględnieniem, że nałożona kara pieniężna nie była związana z wykonywaniem konkretnego przewozu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej także p.p.s.a.). Dodać należy jedynie, iż zgodnie z przepisem art. 190 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga A. K. zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2006 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2006 r. naruszają w zaskarżonej części przepisy prawa. Zdaniem Sądu przedmiotowe decyzje organów obu instancji w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia - naruszają zarówno przepisy prawa materialnego, w tym przede wszystkim przepisy art. 92 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w zw. z Lp. 1.2.1 załącznika do tej ustawy, jak również przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 6 k.p.a. oraz art. 7 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Zdaniem Sądu nakładając na skarżącą A. K. – wspólnika spółki cywilnej Usługi Transportowe E. P. i A. K., karę pieniężną w wysokości 6.000,- zł z tytułu wykonywania transportu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia, organy Inspekcji Transportu Drogowego obu instancji dopuściły się obrazy w/w przepisów – poprzez niezgodne z prawem uznanie, że w świetle przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, dopuszczalne jest ukaranie przedsiębiorcy wykonującego przewóz drogowy karą pieniężną oderwaną od ustaleń dotyczących wykonywania konkretnego przewozu osób, który skontrolowany został w dniu [...] września 2005 r. Zdaniem Sądu należy na wstępie zauważyć, iż Naczelny Sąd Administracyjny, uchylając wcześniejsze orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wydane w niniejszej sprawie, zobowiązał Sąd I instancji do ponownego rozważenia, jakie znaczenie miała okoliczność, że po uchyleniu przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego decyzji organu I instancji z dnia [...] października 2005 r. nakładającej na E. P. i A. K. kary pieniężnej w wysokości 6.500 zł, w tym kary w kwocie 6.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia oraz kary w wysokości 500 zł za wykonywanie transportu drogowego osób z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w odrębnym postępowaniu wydał w dniu [...] lutego 2006 r. decyzję umarzającą postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących godzin odjazdu i przyjazdu. Otóż należy – zdaniem Sądu – uznać, iż rozstrzygnięcie to, oparte na materiale dowodowym zebranym w sprawie, w tym w szczególności na zeznaniach świadków (pasażerów D. S. i M.K. oraz kierowcy autobusu – M. S.) ma – wbrew twierdzeniom organów – fundamentalne znaczenie dla dalszych rozstrzygnięć wydanych wobec skarżącej A. K.. Należy wyraźnie wskazać, iż z uzasadnienia w/w decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2006 r. wynika, że kontrolowany w dniu [...] września 2005 r. przewóz miał charakter przewozu okazjonalnego (grzecznościowego) i nie był wykonywany w ramach regularnego przewozu osób. W konsekwencji należy stwierdzić, iż w niniejszej sprawie organy obu instancji uznały, że kontrolowany w dniu [...] września 2005 r. przewóz osób nie miał charakteru przewozu regularnego. W tej sytuacji nie można postawić skarżącej A. K. skutecznego zarzutu, że w dacie kontroli wykonywała przewóz regularny bez zezwolenia, skoro przedmiotowy przewóz – jak ustaliły same organy - nie miał takiego charakteru. W związku z powyższym uznać trzeba, co jednoznacznie przyznają same organy i co zauważył również NSA, że nałożenie kary pieniężnej na A. K. nie miało związku z konkretnym przewozem, lecz było wynikiem ustalenia przez organy prowadzące postępowanie, że skarżąca, prowadząc działalność gospodarczą w ramach spółki cywilnej Usługi Transportowe, wykonuje transport drogowy bez wymaganego zezwolenia. Zdaniem Sądu należy wyraźnie stwierdzić, iż wbrew sugestiom organów, w świetle przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, nie jest dopuszczalne ukaranie przedsiębiorcy wykonującego przewóz drogowy w oderwaniu od ustaleń dotyczących konkretnego przewozu drogowego, które poczynione zostały przez funkcjonariuszy Inspekcji Transportu Drogowego podczas kontroli przeprowadzonej na drodze. Zgodnie z przepisami ustawy o transporcie drogowym, w tym m.in. art. 92 ust. 1 i 4 w zw. z art. 87 ust. 1 pkt 2, inspektorzy, kontrolując przedsiębiorcę na drodze, w przeciwieństwie do kontroli w przedsiębiorstwie, mogą odnosić się tylko i wyłącznie do jednego konkretnego przewozu w danym dniu, nie zaś do całokształtu działalności kontrolowanego przedsiębiorcy w okresie przeszłym, który nie jest objęty tą konkretną kontrolą drogową. Jeżeli więc organy Inspekcji Transportu Drogowego ustalają, że w danym dniu (w dniu kontroli) określony przewóz nie ma charakteru przewozu regularnego, to nie mogą zarzucić skarżącemu przedsiębiorcy, oceniając całokształt prowadzonej przez niego - przed datą kontroli - działalności gospodarczej, iż wykonuje on przewóz drogowy bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie przewozu regularnego. W ocenie Sądu – wbrew zarzutom Głównego Inspektora Transportu Drogowego, nie można więc twierdzić w niniejszej sprawie, że bez znaczenia była ocena przewozu z dnia [...] września 2005 r., albowiem to właśnie wyłącznie na podstawie ustaleń dokonanych odnośnie tego konkretnego przejazdu można stawiać zarzuty kontrolowanemu przedsiębiorcy. Zdaniem Sądu brak jest przede wszystkim jakichkolwiek podstaw prawnych do dokonywania przez organy oceny całokształtu działalności strony i karania jej za rzekomo wykonywane w przeszłości, tj. przed datą kontroli, przewozy regularne osób. Mając na względzie powyższe uznać trzeba, że organy obu instancji, opierając się m.in. na przepisach art. 92 ust. 1 i 4 w zw. z Lp. 1.2.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, dopuściły się naruszenia zasady praworządności wyrażonej w przepisie art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a. – poprzez niewykazanie w toku postępowania, że w/w przepisy prawa materialnego upoważniają do nałożenia na skarżącą kary administracyjnej z tytułu wykonywania przewozu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia, na podstawie ustaleń nie mających bezpośredniego związku z wykonywaniem konkretnego przewozu, podlegającego w danym dniu kontroli na drodze. Z zasady praworządności wynika, iż nie jest dopuszczalna taka interpretacja jakiegokolwiek przepisu prawa, która naruszałaby zagwarantowane konstytucyjnie prawa obywatelskie lub była sprzeczna z ratyfikowanymi przez Polskę aktami międzynarodowymi, a także pozostawała w sprzeczności z innymi przepisami obowiązujących ustaw. Zdaniem Sądu w prawie administracyjnym obowiązuje zharmonizowana z Konstytucją RP ogólna zasada, w myśl której wszelkie ograniczenia obywateli w zachowaniach zgodnych z ich wolą mogą wynikać wyłącznie z przepisów prawa. Ta podstawowa zasada działania administracji państwowej w praworządnym państwie oznacza, iż organ wydający decyzję nie może nałożyć na obywatela obowiązku, ani odmówić mu przyznania uprawnienia, jeżeli nie wykaże, że upoważniają go do tego konkretne normy materialnego prawa administracyjnego (tak również A. Wróbel /w:/ M. Jaśkowska, A. Wróbel "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz.", Zakamycze 2005, s. 135 i powołany tam wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 1983 r., SA/Wr 510/83). Niewątpliwie oczekuje się, że w państwie prawa przepisy prawa będą jasne, jednoznaczne i zrozumiałe. Jeżeli jednak tak nie jest, to niejasności i wątpliwości co do treści przepisu prawa nie mogą być interpretowane na niekorzyść strony (vide: np. wyrok NSA z dnia 6 maja 1999 r., IV SA 27/97; wyrok NSA OZ w Białymstoku z dnia 6 marca 1996 r., SA/Bk 95/95). Warto podnieść, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie wskazywano, iż przy egzekucji obowiązków określonych w prawie administracyjnym materialnym, za których naruszenie nakładana jest kara administracyjna, bezwzględnie muszą być zachowane zasady interpretacji i stosowania norm o charakterze restrykcyjnym ukształtowane w dziedzinie prawa karnego, zwłaszcza prymatu wykładni językowej przed innymi rodzajami wykładni (tak np. wyrok NSA z dnia 1 czerwca 2004 r., sygn. akt GSK 30/04, ONSAiWSA, nr 1 z 2004 r., poz. 25). W tej sytuacji należało przyjąć, iż na podstawie tak sprecyzowanych norm prawnych zawartych w ustawie o transporcie drogowym nie można było ukarać skarżącej za brak zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych, pomimo, że stwierdzono w toku postępowania, iż w dacie kontroli sporny przewóz nie miał charakteru przewozu regularnego. Na marginesie należy jedynie wskazać, choć nie ma to – zdaniem Sądu – jakiegokolwiek znaczenia w niniejszej sprawie, że istnieje uzasadniona wątpliwość, czy w świetle obowiązujących przepisów ustawy o transporcie drogowym dopuszczalne jest przyjęcie tezy, że na skarżącej – jako wspólniku spółki cywilnej, ciążył obowiązek posiadania odrębnego zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w sytuacji, gdy takie zezwolenie posiadał drugi wspólnik tej spółki cywilnej. Mając pełną świadomość wydanej w dniu 15 października 2008 r. uchwały składu 7 sędziów NSA, sygn. akt II GPS 5/08, skład orzekający w niniejszej sprawie jest zdania, że skoro obaj wspólnicy uzyskali w dniu 14 czerwca 2005 r. licencję na wykonywanie transportu drogowego (k. 94 akt administracyjnych), uprawniającą ich do podjęcia wspólnego przedsięwzięcia gospodarczego, brak jest podstaw prawnych, aby wymagać od obu wspólników spółki cywilnej dwóch odrębnych zezwoleń na wykonywanie przewozów regularnych. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stwierdzając, że uchylone decyzje organów obu instancji nie podlegają wykonaniu we wskazanej części, Sąd działał na podstawie przepisu art. 152 p.p.s.a.