VI SA/Wa 1579/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. M. o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Geodety Kraju z [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Głównego Geodety Kraju z [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary dyscyplinarnej upomnienia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca – A. M., z zachowaniem terminu oraz trybu złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Geodety Kraju, którą nałożono na nią karę dyscyplinarną upomnienia. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd podając, że po pierwsze decyzja ta została wydana z naruszeniem wskazanych w skardze przepisów, a nadto jej wykonanie spowoduje niepowetowane straty w zakresie prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Poinformowała, że swoją działalność prowadzi w małej miejscowości i współpraca w jej ramach z kontrahentami oparta jest na zasadzie zaufania, które zostanie nadszarpnięte w sytuacji dokonania wpisu o nałożeniu na nią kary upomnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania zatem postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę o to wnioskującą okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (vide postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 lipca 2008 r. sygn. akt II OZ 766/08, z 5 grudnia 2012 r. sygn. akt II GZ 457/12 oraz z 12 marca 2013 r. sygn. akt II GZ 93/13). Następnym warunkiem zastosowania w sprawie ochrony tymczasowej w formie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest to, aby ów akt lub czynność nadawały się do wykonania i wymagały wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących: ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania; aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Wykonanie aktu administracyjnego oznacza także spowodowanie, sprowadzenie - w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym, takiego stanu w rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu. Akt administracyjny zostaje wykonany, gdy rzeczywisty stan stosunków społecznych odpowiadać będzie stanowi określonemu w nim jako powinny. Inaczej rzecz ujmując, nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych/zobowiązanych. Reasumując Sąd stwierdza, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji obowiązany jest zbadać trzy kwestie: po pierwsze czy przedmiot wniosku – decyzja, jest aktem podlegającym wykonaniu – czy nadaje się do wykonania. Po drugie, jeżeli decyzja nadaje się do wykonania, Sąd musi ocenić czy skarżący w sposób przekonywujący i pełny wykazał przesłanki – okoliczności, przemawiające za koniecznością wstrzymania wykonania ww. decyzji. Po trzecie czy ww. przesłanki istnieją i czy dają one podstawę do zastosowania tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, o której mowa w art. 61 p.p.s.a. W niniejszej sprawie skarżąca żąda wstrzymania wykonania decyzji o zastosowaniu wobec niej kary dyscyplinarnej w postaci upomnienia. W ocenie Sądu określony w art. 46a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010, nr 193 poz. 1287), dalej p.g.k. rodzaj sankcji nie wiążą się ze swej natury ze zobowiązaniem skarżącej do wykonania określonych czynności, czy też z jakimkolwiek zakazem. Nie pozbawia również jej uprawnień zawodowych, ani też nie pociąga za sobą negatywnych konsekwencji finansowych. Nałożona w tej sprawie kara dyscyplinarna nie wymaga nadto (dobrowolnego, bądź przymusowego) działania ze skarżącej, które doprowadziłby do wykonania skarżonej decyzji. Wobec powyższego Sąd stwierdza, że przedmiot rozpoznawanego wniosku nie nadaje się do wykonania, i jako taki nie może zostać objęty ochroną tymczasową przewidzianą w art. 61 § 3 p.p.s.a. Jednocześnie - mając na uwadze zawarte w skardze wywody skarżącej, a odnoszące się do rozpoznawanego wniosku, Sąd zauważa, że zgodnie z art. 46s ust. 2 p.g.k. tylko prawomocne orzeczenie o ukaraniu stanowi podstawę wpisu odpowiedniej wzmianki w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia zawodowe albo wykreślenia ukaranego z tego rejestru. Nadto należy także podnieść, że takowy wpis nie stanowi informacji publicznej, a to z uwagi na treść a contrario art. 45g ust. 5 p.g.k. Z powyższych względów Sąd odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji na podstawie przepisu art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a uznając, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w rozumieniu tego przepisu.