VI SA/Wa 1623/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędziowie: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym dnia 7 października 2021 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi S. C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] marca 2021 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] marca 2021 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej "GITD") utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej "WITD") z [...] marca 2020 r., która nałożono na S. C. (dalej "Skarżący") karę pieniężną w wysokości 15.000 złotych. Jako postawę prawną zaskarżonej decyzji wskazano art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 2 ust. 35a, art. 64 ust. 1, 2, art. 64d, art. 140 aa ust. 1, 3 pkt 1, art. 140 ab ust. 1 pkt 3 lit. c), ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 110 ze zm. dalej p.r.d.), art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 470 ze zm.- dalej u.d.p.), 3 ust. 1 pkt. 2, , § 2 ust. 1 pkt 4, oraz § 5 ust.1 pkt. 6 lit. a) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 2022 ze zm.) - dalej rozporządzenie w sprawie warunków technicznych. Podstawę faktyczną decyzji stanowiło wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII, gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 20%. Naruszenie stwierdzono w wyniku przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej, dopuszczalnego nacisku na podwójnej osi nienapędowej naczepy oraz szerokości i długości pojazdu członowego. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] stycznia 2020 r. w miejscowości K. na drodze krajowej nr [...] zatrzymano do kontroli pojazd członowy składający się z 3-osiowego ciągnika samochodowego marki D. o nr rej. [...] oraz 2-osiowej naczepy marki F. o nr rej. [...]. Pojazdem kierował Pan M. K., który wykonywał przejazd drogowy z ładunkiem wozidła przegubowego marki V. model A30D (ładunek niepodzielny) w imieniu Skarżącego. Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. W wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu organ I instancji stwierdził następujące naruszenie dopuszczalnej normy: - rzeczywista masa całkowita 45,3 t - przekroczenie o 5,3 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 13,25 %), - nacisk na podwójnej osi nienapędowej naczepy - 21,7 t (po odjęciu 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 3,7 t - przekroczenie o 20,56 %, - szerokość pojazdu członowego z ładunkiem - 3,01 m (po odjęciu błędu w wysokości 1 %) - przekroczenie dopuszczalnej szerokości o 0,46 m - przekroczenie dopuszczalnej wartości o ok. 18,02 %, - długość pojazdu członowego - 18,32 m (po odjęciu 1 % błędu wynikającego z niedokładności pomiaru i tolerancji przyrządu) - przekroczenie o 1,82 m, - przekroczenie dopuszczalnej wartości o ok. 11 %. Kierowca podczas kontroli okazał zezwolenia kategorii V nr [...] na przejazd pojazdu nienormatywnego na okres 24 miesięcy w terminie od 6 lipca 2018 r. do 6 lipca 2020 r., który to przejazd spełnia wymagania w zakresie wymiarów, nacisków, masy określone w pozycji nr 5 tabeli. Decyzją z [...] marca 2020 r. WITD nałożył na Skarżącego, jako przewoźnika, karę pieniężną w wysokości 15 000 złotych za brak zezwolenia kategorii VII. W odwołaniu zarzucono naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 §1 k.p.a. poprzez dokonanie ustaleń faktycznych dotyczących nacisku podwójnej osi nie napędowej naczepy, rzeczywistej masy całkowitej pojazdu członowego przy zastosowaniu wag SAW 10C/III bowiem użyte wagi nie służą do wyznaczenia masy pojazdu, ponadto metoda ważenia "oś po osi" nie pozwała uzyskać wiarygodnego nacisku osi wielokrotnych. Ponadto zarzucono naruszenie art. 12 ustawy - Prawo przedsiębiorców i wyrażonej w nim zasady proporcjonalności w zakresie nałożenia kary w wysokości 15000 zł. GITD w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na wstępie zaznaczył, że wynikająca z art. 189d k.p.a. regulacja, na mocy art. 189a § 2 pkt 1 nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie, co dotyczy także art. 189e oraz 189f k.p.a.. Do decyzji nakładanych na podstawie art. 140aa ust. 1 p.r.d. mają bowiem zastosowanie okoliczności wyłączające odpowiedzialność strony wymienione w art. 140aa ust 4 p.r.d. W tym względzie także ma zastosowanie norma kolizyjna określona w art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a., która stanowi, że w przypadkach uregulowanych w przepisach odrębnych: odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, przepisów działu IVa w tym zakresie nie stosuje się. Omawiając szczegółowo obowiązujące przepisy oraz mając na względzie wyniki kontroli drogowej organ wskazał, że norma dotycząca nacisków osi podwójnych jest identyczna na wszystkich kategoriach dróg, zatem ich przekroczenie powoduje zakwalifikowanie naruszenia do przejazdu pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII, gdyż tylko ono dopuszcza ich przekroczenie. GITD zaznaczył, że jak stanowi lp. 5 załącznika nr 1 do p.r.d., zezwolenia kategorii V jest wydawane na przejazd pojazdu po drogach publicznych: a) o naciskach osi nie większych od dopuszczalnych dla danej drogi, b) o szerokości nieprzekraczającej 3,4 m, c) o długości nieprzekraczającej: - 15 m dla pojedynczego pojazdu, - 23 m dla zespołu pojazdów, - 30 m dla zespołu pojazdów o skrętnych osiach, d) o wysokości nieprzekraczającej 4,3 m, e) o rzeczywistej masie całkowitej nieprzekraczającej 60 t. Natomiast podczas kontroli stwierdzono dopuszczalnego nacisku podwójnej osi nienapędowej naczepy o ok. 20,56 %. , zaś posiadane przez stronę zezwolenie kat V nie obejmuje swym zakresem nacisków osi wielokrotnych. Jedynie zezwolenie kat. VII pozwala na określenie dopuszczalnych parametrów dla osi wielokrotnych. GITD wskazał, że przekroczenie choćby jednego parametru skutkuje stwierdzeniem nieważności posiadanego zezwolenia. Podczas kontroli stwierdzono przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej, długości oraz szerokości pojazdu członowego oraz dopuszczalnego nacisku osi podwójnej nienapędowej o wartość powyżej 20 %, dlatego wymierzono karę pieniężną w wysokości 15000 złotych. Zgodnie z art. 64ea ww. ustawy w przypadku wykonywania przejazdu pojazdem nienormatywnym na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, kategorii innej niż wymagana albo na podstawie zezwolenia kategorii VII z przekroczonymi parametrami technicznymi pojazdu lub zespołu pojazdów wskazanymi w tym zezwoleniu, przejazd pojazdu nienormatywnego uznaje się za wykonywany bez zezwolenia. Zezwolenie kategorii V było więc niewystarczające do uznania, iż kontrolowany przejazd odbywał się zgodnie z posiadanym uprawnieniem. W ustalonym stanie faktycznym organ I instancji nałożył karę pieniężną za brak zezwolenia kategorii VII, które stosownie do lp. 7 załącznika nr 1 do p.r.d. jest wydawane na przejazd pojazdu: a) o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach I-VI, b) o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t. Stosownie do treści art. 140ab ust. 1 pkt 3 karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości za brak zezwolenia kategorii VII: a) 500 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%, b) 2000 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%, c) 15 000 zł - w pozostałych przypadkach. W niniejszej sprawie kara pieniężna wynosi: 15000 złotych. Organ wyjaśnił, że ustalając kategorię zezwolenia, którą powinna legitymować się strona postępowania kieruje się następującymi kryteriami. Po pierwsze, rodzajem drogi na której stwierdzono nienormatywność pojazdu. Eliminowane są te kategorie zezwoleń, które nie mogłyby zostać przyznane na przejazd po drodze, na której stwierdzono naruszenie. Po drugie, rodzajem parametrów normatywnych pojazdów, od spełnienia których ustawodawca uzależnił uzyskanie zezwolenia. Parametry tego rodzaju nie mogą być przekroczone, co oznacza, że w tym zakresie muszą być normatywne. Przy ich wyodrębnieniu posłużono się zwrotem "nie większe od dopuszczalnych". Organ zatem bada, spośród kategorii zezwoleń odpowiadającej drodze, na której stwierdzono naruszenie, parametry normatywne pojazdu, eliminując następnie te kategorie zezwoleń, które nie spełniają tego rodzaju warunków. Po trzecie, organ kieruje się rodzajem parametrów nienormatywnych pojazdów, od spełnienia których ustawodawca uzależnił uzyskanie zezwolenia. Parametry tego rodzaju mogą zostać przekroczone, ale jedynie do górnej granicy określonej przepisami prawa. Przy ich wyodrębnieniu posłużono się zwrotem np. "o szerokości nie przekraczającej 3,2 m", "o długości nie przekraczającej 23 m dla zespołu pojazdów, "o wysokości nieprzekraczającej 4,3 m", "o rzeczywistej masie całkowitej nieprzekraczającej 60 t". "o naciskach osi nieprzekraczających wielkości przewidzianych dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t". Kolejną czynnością jest zatem zakwalifikowanie przekroczonego parametru do kategorii zezwolenia, dla której możliwe byłoby jego uzyskanie i które nie przekraczałoby maksymalnych, ściśle określonych wielkości dla danej kategorii zezwolenia. Jeżeli pomimo tego nie jest możliwe ustalenie kategorii zezwolenia od I do VI, to kwalifikacja stwierdzonego naruszenia jest dokonywana w oparciu o zezwolenie kategorii VII. Jeżeli zatem kontrolowany pojazd nie spełnia warunków normatywnych lub warunków nienormatywnych, albo poruszał się po kategorii drogi, dla której nie przewidziano przekroczenia parametru ustalonego podczas kontroli dla kategorii zezwoleń od I do VI, to wówczas możliwa jest kwalifikacja prawna stwierdzonego naruszenia jedynie w oparciu o brak zezwolenia kategorii VII. Zezwolenie na tę kategorię wydaje się bowiem, gdy przekroczono wielkości dopuszczalnych odstępstw określonych w zezwoleniach kategorii I - VI. W dalszej części obszernego uzasadnienia organ omówił zastosowaną procedurę ważenia oraz szczegółowo wyjaśnił powody, dla których nie dopatrzył się przesłanek do umorzenia postępowania. Organ odwoławczy zaznaczył, że pojazd został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu [...] o nr fabrycznych [...]. Wagi te w dniu kontroli legitymowały się ważnym świadectwem deklaracji zgodności z dnia 11 stycznia 2018 r. Pomiaru długości i szerokości dokonano za pomocą przymiaru wstęgowego BMI nr CT 1/12/03, który w dniu kontroli legitymował się ważnym świadectwem wzorcowania z dnia 21 grudnia 2017 r. Powyższe dokumenty zostały okazane kontrolowanemu przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Nadto instrukcja obsługi wag [...] znajduje się w aktach sprawy. GITD uznał, że zgromadzony materiał dowodowy w sposób pełny odzwierciedla ustalony w rozpatrywanej sprawie stan faktyczny. Z całokształtu materiału dowodowego w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że doszło do naruszenia obowiązku w zakresie posiadania zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Skarżący S. C. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i zarzucił: 1. przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, tj.: 1.1. art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 k.p.a. i wyrażonych w tych przepisach zasad prawdy obiektywnej, zasady oficjalności, zasady ciężaru dowodu, bezpośredniości i zupełności zgromadzonego materiału zgodnie z którymi to zasadami obciążenie strony sankcją administracyjną musi być poprzedzone jednoznacznym, nie budzącym jakichkolwiek wątpliwości ustaleniem faktu, iż istotnie naruszyła ona prawo, z którym to naruszeniem ustawa wiąże odpowiedzialność administracyjno-karną, natomiast w niniejszej sprawie ustalenie faktów stanowiących podstawę nałożenia kary, nastąpiło przy użyciu jednej pary wag typu [...], które zgodnie z instrukcją obsługi są przeznaczone do pomiaru nacisku kół i pojedynczych osi, a nie do pomiaru rzeczywistej masy całkowitej oraz nacisku na podwójnej osi nienapędowej, których to pomiary stanowiły podstawę uznania za niewystarczające i nieważne zezwolenia kategorii V, które posiadała strona i nałożenia na nią sankcji oraz jej wysokości. 1.2. art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 k.p.a. i wyrażonych w tych przepisach zasad prawdy obiektywnej, zasady oficjalności, zasady ciężaru dowodu, bezpośredniości i zupełności zgromadzonego materiału poprzez brak wskazania czy w trakcie pomiaru ustalającego nacisk na podwójnej osi nienapędowej zabezpieczono pojazd a pomocą klina podkładnego pod koło osi innej niż ważona, co jest okolicznością istotną jeżeli chodzi o zakres czynności, które powinny towarzyszyć prawidłowemu ustaleniu nacisku osi, a która to okoliczność nie znajduje odzwierciedlenia w zgromadzonym materiale, w szczególności w protokole kontroli. 1.3. art. 10 § 1 k.p.a. poprzez nie zawiadomienie strony przed wydaniem decyzji o możliwości wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, a tym samym nie zapewnienie stronie czynnego udziału w odwoławczym stadium postępowania. Strona zawiadomiona w trybie art. 10 § 1 k.p.a., przed zakończeniem postępowania, mogłaby powołać najnowsze orzecznictwo dotyczące problemu oraz złożyć stosowne w tym zakresie wnioski dowodowe, której to możliwości został pozbawiona. 1.4. art. 12 ustawy Prawo przedsiębiorców i wyrażonej w nim zasady proporcjonalności - w zakresie w jakim na stronę nałożono karę w wysokości 15.000 zł w sytuacji gdy za to samo przekroczenie ustalone w wysokości mniejszej o 0,56% zostałaby nałożona kara w wysokości 2.000 zł, a zatem wielokrotnie niższa, co powoduje że kara w wysokości 15 000 zł jest nieproporcjonalnie wysoka do ewentualnego naruszenia. Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w wysokości według norm przepisanych oraz kwoty 17 zł tytułem zwrotu uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Ponadto wniósł o skierowanie sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. W uzasadnieniu skargi argumentacja opisana w zarzutach została rozwinięta, przy czym zaakcentowano fakt, że do pomiaru dmc i nacisku na podwójnej osi napędowej nie jest wystarczające użycie jednej pary wag. GITD w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Z akt sprawy wynika, że podczas kontroli w dniu [...] stycznia 2020 r. stwierdzono szereg naruszeń w postaci przekroczenia dopuszczalnego nacisku na podwójnej osi napędowej samochodu ciężarowego, jak również przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu oraz długości i szerokości pojazdu. W sprawie karę za przejazd pojazdu nienormatywnego nałożono na Skarżącego, jako przewoźnika czyli podmiot, o którym mowa w art. 140aa ust. 3 pkt 1 p.r.d. Podmiot taki ponosi odpowiedzialność za wykonywanie przejazdu pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia po drogach publicznych. Koronnym zarzutem skargi jest zarzut dotyczący ustalenia nacisku na podwójnej osi nienapędowej. Zdaniem Skarżącego sam fakt jego przekroczenia nacisku spowodował stwierdzenie przez organ nieważności zezwolenia kategorii V posiadanego przez stronę zaś po drugie, wartość o jaką miał zostać przekroczony nacisk na podwójnej osi nienapędowej, miał wpływ na wysokość kary bowiem to ten parametr miał zostać przekroczony o ponad 20 %, a zatem spowodował nałożenie kary w wysokości 15.000 zł, a nie 2.000 zł. W przedmiotowej sprawie Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organ administracji publicznej, albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd (p. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Sąd uznał, że kwestionowanie w skardze wyników ważenia jest nieskuteczne, bowiem Skarżący nie wykazał, aby przy ww. ustaleniach doszło do naruszenia przepisów wymienionych w skardze. Po pierwsze, nie można podzielić, podnoszonych w skardze ex post, zarzutów odnośnie prawidłowości procedury ważenia. W ocenie Sądu, podstawowe znaczenie mają bowiem ustalenia dotyczące stanu faktycznego stwierdzonego w toku kontroli i opisane w protokole kontroli. Zasadniczo jedynie na tym etapie postępowania strona ma możliwość wpływu na ocenę, czy nastąpiło określone naruszenie przepisów powołanej wyżej ustawy oraz na kwalifikację tego przekroczenia. Protokół kontroli, jako dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe, w ich zakresie działania, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Protokół kontroli korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń z tego jeszcze względu, że sporządzany jest z udziałem przedstawiciela podmiotu kontrolowanego, który ma prawo wnieść do niego zastrzeżenia. Protokół obrazuje stan faktyczny w wyniku kontroli, ustalony "na gorąco", który później może być trudny do odtworzenia. Orzecznictwo sądowe przywiązuje istotne znaczenie do funkcji dowodowej protokołu z kontroli drogowej (por. wyrok WSA w Warszawie z 8 września 2005 r., VI SA/Wa 1224/04 (LEX nr 205475). Zatem to protokół kontroli jest wiarygodnym i rzeczywistym obrazem parametrów zatrzymanego zespołu pojazdu. Podkreślenia wymaga, że procedura ważenia odbyła się za pomocą zalegalizowanych przyrządów pomiarowych przez kompetentny organ i jej wyniki są w pełni wiarygodne. Zarówno miejsce pomiarów i ważenia, jak i użyte przyrządy, w tym wagi [...] o numerach wskazanych w protokole kontroli, legitymowały się odpowiednimi dokumentami, okazanymi kontrolowanemu przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. W niniejszej sprawie zachodziła podstawa do nałożenia na Skarżącego kary pieniężnej w wysokości 15 000 złotych, gdyż naciski osi pojazdu przekraczały dopuszczalne wartości o ponad 20%. Z materiału dowodowego w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że doszło do naruszenia obowiązku w zakresie posiadania zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Warto w tym miejscu wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku sygn. akt II GSK 2301/11 z dnia 5 marca 2013 r. (www.orzeczenia.nsa.gov.pl) stwierdził, że "skoro użyta do ważenia waga posiadała ważne świadectwo legalizacyjne i używana była zgodnie z instrukcją obsługi, to nie ma podstaw do kwestionowania wyników tego ważenia" (por. tez wyrok NSA z dnia 10 maja 2016 r., sygn. akt II GSK 2766/14). W konsekwencji stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo i wynika z niepodważonego protokołu kontroli. W tym stanie rzeczy, brak jest realnych podstaw do skutecznego kwestionowania wiarygodności samego protokołu kontroli i ustaleń w nim poczynionych, skoro podczas tej kontroli, czy bezpośrednio po jej zakończeniu, pomimo stosownych pouczeń zawartych w jego treści, żadne szczegółowe uwagi czy zastrzeżenia, nie zostały przez kierowcę zgłoszone. Należy zauważyć, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wyczerpująco, wręcz drobiazgowo wyjaśnił procedurę ważenia dotyczącą zastosowanych wag elektronicznych osiowo/kołowych. Zgodnie z pkt 2.1.3.2. instrukcji obsługi wag, w trakcie ważenia możliwe jest uzyskanie m. in. danych dotyczących: obciążenia kołowego, obciążenia osiowego, obciążenia wieloosiowego i masy brutto. Opisane zostały zarówno przepisy instrukcji obsługi wag [...], jak też sposób ich użycia. Ponadto, zgodnie z instrukcją obsługi w punkcie 6.3.1. zawarto informację dotyczącą wyznaczenia masy całkowitej, która mówi, że "sumując wyniki ważenia poszczególnych osi można obliczyć masę całkowitą pojazdu (masa brutto)". Należy zaznaczyć, że kierowca w trakcie kontroli drogowej został przesłuchany. Opisał on m. in. procedurę ważenia pojazdu, "(...) Stanowisko pomiarowe miało równą czystą nawierzchnię betonową, a strefa ważenia była oznakowana. W trakcie ważenia prowadzony przez mnie pojazd znajdował się w tej strefie. Wagi przenośne umieszczone były w oczyszczonej uprzednio przez kontrolującego inspektora ITD wnęce, która nie zawierała żadnych zanieczyszczeń. Głębokość wnęki odpowiada wysokości używanych w trakcie kontroli wag przenośnych: płyty wag, na które najeżdżałem znajdowały się na wysokości nawierzchni stanowiska pomiarowego. (...) ".W związku z tym także wszystkie osie kontrolowanego pojazdu znajdowały się na tym samym poziomie. Co do zarzutu skargi naruszenia art. 12 ustawy Prawo przedsiębiorców prowadzącego do naruszenia zasady proporcjonalności bowiem - jak twierdzi Skarżący gdyby naruszenie byłoby mniejsze o 0,56% to zostałaby nałożona kara w wysokości 2.000 zł, - to zarzut ten nie mógł być uznany za usprawiedliwiony. Wyniki prawidłowo przeprowadzonej kontroli bezspornie wykazały przekroczenie nacisku na podwójnej osi nienapędowej naczepy o 20,56 %, zatem nie można uznać, że błędnie zakwalifikowano kontrolowany przejazd jako przejazd bez zezwolenia kategorii VII sankcjonowany karą 15 000 zł. Podkreślić też należy, że odpowiedzialność za przekroczenie dopuszczalnych norm jest odpowiedzialnością za skutek i ma charakter obiektywny. Odpowiedzialność ta nie jest oparta na zasadzie winy, a zatem sam wynik ważenia i mierzenia, potwierdzający przekroczenia parametrów ustawowych wystarcza do nałożenia kary pieniężnej. Wysokość kar za przekroczenie dopuszczalnych parametrów nie podlega uznaniu administracyjnemu, co oznacza, że organ nie ma możliwości miarkowania ich wysokości. W tym stanie rzeczy, uzyskane w niniejszej sprawie wyniki kontroli uprawniały organ do nałożenia na Skarżącego kary pieniężnej w wysokości 15 000 złotych, gdyż przekroczenie nawet jednego parametru pojazdu o ponad 20%, powoduje, że posiadane zezwolenie na przejazd pojazdem nienormatywnym kategorii V jest niewystarczające. Niewątpliwie fakt posiadania przez stronę zezwolenia kategorii V pozostaje bez wpływu na sposób ustalenia przekroczenia dopuszczalnych parametrów pojazdu w sytuacji , gdy wymiary pojazdu wyliczone podczas kontroli przekroczyły parametry tzw. "dozwolone" czyli określone posiadanym przez stronę zezwoleniem. (wyrok NSA z 12 października 2016 r. o sygn. akt II GSK 721/15). Za bezzasadny uznać należy także zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. W sytuacji postawienia w skardze zarzutu naruszenia tego przepisu przez organ konieczne jest ustalenie, jakiej konkretnie czynności procesowej na skutek niezawiadomienia o zakończeniu postępowania przez organ Skarżący nie mógł dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mógł przedstawić, i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. Dopiero wykazanie, że naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej, a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 k.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2007 r., sygn. akt II GSK 4/07; LEX nr 351055). Sąd - rozpoznając sprawę nie dopatrzył się wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy, również w skardze takiego - prawnie doniosłego wpływu naruszenia ww. przepisu na wynik sprawy - nie wykazano. Reasumując, w świetle powyższego, uznać należy, że procedura ważenia odbyła się za pomocą zalegalizowanych przyrządów pomiarowych przez kompetentny organ i jej wyniki są w pełni wiarygodne. Z materiału dowodowego w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że doszło do naruszenia obowiązku w zakresie posiadania zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Zdaniem Sądu stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo i wynika z niepodważonego protokołu kontroli. Dlatego też w działaniu organów inspekcji transportu drogowego Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, (który Sąd przyjmuje za podstawę swojego wyrokowania), jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczoną na ten temat argumentację uznano za wyczerpującą. W konsekwencji zarzuty skargi nie zasługiwały na uwzględnienie. W niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że organy w toku postępowania zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.), oparły swoje rozstrzygnięcia na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny oraz uzasadniły swoje stanowisko wyrażone w decyzjach, w sposób wymagany przez art. 107 § 3 k.p.a. Sprawa została – na postawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako bezzasadną.