VI SA/Wa 1639/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka (spr.) Sędzia WSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi Ł. I. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia "(...)" kwietnia 2021 r. nr "(...)" w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną bojową oddala skargę Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z [...] kwietnia 2021 r. Komendant Główny Policji (dalej: "KGP" lub "organ"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej: "kpa") oraz art. 10 ust. 1 i 2 pkt 1 i ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2020 r. poz. 955, dalej "ustawa o broni"), po rozpatrzeniu odwołania L. I. (dalej: "strona", "wnioskodawca" lub "skarżący") od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] (dalej: "KWP") z [...] stycznia 2021 r. odmawiającej wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej, utrzymał w mocy decyzję KWP. W uzasadnieniu KWP wskazał, że wnioskiem z 9 kwietnia 2020 r. skarżący wystąpił do KWP o wydanie pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej w liczbie jednego egzemplarza. W uzasadnieniu wniosku strona wskazała, że od grudnia 2007 r. jest prokuratorem. Z uwagi na charakter pracy ma styczność z osobami karanymi, wielokrotnie prowadziła i nadzorowała postępowania o charakterze kryminalnym. Ostatnio skarżący pracował w Prokuraturze Rejonowej w [...], skąd w czerwcu 2019 r. został delegowany do Prokuratury Regionalnej w [...], gdzie w ramach obowiązków służbowych wykonywał czynności do postępowania, w którym jednym z podejrzanych był tymczasowo aresztowany podejrzany o udział w zorganizowanej grupie przestępczej tzw. "mafii lekowej". Skarżący zaakcentował, iż wobec nieprzedłożenia przez Sąd dalszego stosowania tymczasowego aresztowania wobec tego podejrzanego został on niezwłocznie po opuszczeniu aresztu, w dniu 28 marca 2020 r. zatrzymany na jego polecenie do nadzorowanego przez niego postępowania. Po wykonaniu z nim czynności skarżący wystąpił o zastosowanie wobec niego tymczasowego aresztowania, lecz przedmiotowy wniosek nie został przez Sąd uwzględniony. W związku z tym, że zatrzymany groził prokuratorowi nadzorującemu jedno z postępowań, podjęciem środków przemocy fizycznej, zastępca Prokuratora Regionalnego w [...], pismem z 27 marca 2020 r. wystąpił o objęcie tego prokuratora ochroną policyjną. Taką ochroną został również objęty świadek, na szkodę którego podejrzany też miał grozić przestępstwem. Mając na uwadze te okoliczności, wnioskodawca obawia się, iż osoba ta może podjąć również działania nakierowane na jego osobę bądź rodzinę, tym bardziej, że to na mocy postanowienia wydanego przez niego, została zatrzymany zaraz po opuszczeniu Aresztu Śledczego w [...]. Obawę strony potęguje fakt, iż osoba ta stoi pod zarzutem m. in. podżegania do popełnienia zbrodni z art. 156 § 1 pkt 2 kk, który to czyn miał zostać popełniony na szkodę małoletniego dziecka. Sprzyja zaś temu okoliczność aresztowania tej osoby, charakter stawianych jej zarzutów, jak również zebrane zeznania świadków i wyjaśnienia współpodejrzanych wskazują, że jest osobą, która może dążyć do zrealizowania gróźb wypowiadanych wobec innego prokuratora , zaś jej koneksje i stan majątkowy należy je traktować jako realne i możliwe do zrealizowania, co w ocenie strony oznacza, iż dla jej dla życia i zdrowia istnieje stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie. Tym bardziej, że nadzorowane przez nią postępowanie znajduje się na wstępnym etapie, a w najbliższej przyszłości rozpoznawane będzie przez Sąd Odwoławczy zażalenie Prokuratury na decyzję o nieuwzględnieniu wniosku o tymczasowe aresztowanie tego podejrzanego. Mając na uwadze powyższe, w ocenie strony zasadnym jest wnioskowanie o wydanie jej pozwolenia na broń palną do ochrony osobistej. Jak podkreślił wnioskodawca, zarówno ta sprawa, jak i wiele innych o takim ciężarze gatunkowym, niesie ze sobą ryzyko dokonania zemsty przez osoby, które w śledztwach występują w charakterze podejrzanych. Potęguje to okoliczność, iż jego małżonka jest również prokuratorem i mają dwoje małoletnich dzieci. Do wniosku wnioskodawca załączył kserokopię legitymacji służbowej i decyzji o czasowym (od 3 grudnia 2019 r. do 2 czerwca 2020 r.) delegowaniu do Prokuratury Regionalnej w [...] oraz orzeczenia z 1 kwietnia 2020 r. lekarskie nr [...] i psychologiczne nr [...], potwierdzające, że nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 i może dysponować bronią. Pismem z 23 kwietnia 2020 r. KWP zwrócił się do właściwej z uwagi na miejsce zamieszkania strony jednostki Policji, tj. Komendy Miejskiej Policji w [...], o udzielenie informacji, czy zgłaszała przypadki stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia, zdrowia lub mienia oraz czy prowadzone były postępowania przygotowawcze, w których była osobą pokrzywdzoną. KWP wystąpił również do Prokuratury Regionalnej w [...] o wskazanie, czy strona zgłaszała wystąpienie sytuacji wskazującej na takie zagrożenie w związku z prowadzonymi, jak również nadzorowanymi postępowaniami. Pismem z 26 maja 2020 r. KWP zwrócił się też do strony o wskazanie zgodnie z art. 10 ust. 1 i 3 pkt 1 ustawy o broni ważnej przyczyny posiadania broni. Udzielając odpowiedzi, Zastępca Prokuratura Regionalnego w [...] wskazał, że w związku z podejmowanymi przez stronę czynnościami w prowadzonych przez niego postępowaniach nie były wobec niego formułowane groźby pozbawienia życia i zdrowia. Podkreślone zostało również, iż skarżący nie zgłaszał przełożonym sytuacji wskazujących na takie zagrożenie. Wnioskodawca potwierdził w piśmie z 16 czerwca 2020 r., że w związku ze wskazanymi przez niego postępowaniami nie były kierowane wobec niego groźby pozbawienia życia i zdrowia ani nie miały miejsca inne okoliczności związane z poczuciem zagrożenia. W toku postępowania KWP uzyskał datowaną na dzień 20 kwietnia 2020 r. informację z Krajowego Rejestru Karnego, iż strona w nim nie figuruje, oraz pozytywną o nim opinię wydaną przez Zastępcę Komendanta Miejskiego Policji w [...], jak również pismo Komendanta Miejskiego Policji w [...], w którym wskazano, iż jednostka ta nie odnotowała zgłoszeń dotyczących stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia, zdrowia i mienia wymienionego, nie prowadzono też postępowań przygotowawczych, w których skarżący występował jako sobą pokrzywdzona. W dniu 20 lipca 2020 r. KWP przeprowadził dowód z przesłuchania strony. Skarżący podtrzymał wszystkie argumenty przedstawione we wniosku o wydanie pozwolenia na broń palną do ochrony osobistej. Podkreślił też, iż od momentu jego złożenia nie pojawiły się nowe istotne okoliczności związane z poczuciem zagrożenia. Pomimo jednakże braku bezpośrednich gróźb, w jego ocenie, zagrożenie takie również istnieje i to nie tylko hipotetycznie. Wnioskodawca stoi na stanowisku, że potwierdza to nadzorowane przez niego postępowanie, w którym innemu prokuratorowi przydzielono środki ochrony. Oceniając zgromadzony w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy, KWP decyzją z [...] sierpnia 2020 r. odmówił wydania stronie pozwolenia na broń palną do ochrony osobistej, wskazując, iż brak jest podstaw do przyznania tak szczególnego środka ochrony osobistej, jakim jest broń palna. Jak podkreślił KWP, zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwala na uznanie zagrożenia, na jakie wskazuje wnioskodawca jako stałe, realne i ponadprzeciętne. Od decyzji KWP strona złożyła odwołanie do KGP. KGP decyzją z [...] października 2020 r., celem wyeliminowania stwierdzonych uchybień (naruszenie praw strony, wynikające z art. 10 § 1 kpa i art. 79a kpa), uchylił zaskarżoną decyzję KWP z [...] sierpnia 2020 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W toku ponownie prowadzonego postępowania administracyjnego KWP celem ustalenia aktualnego stopnia zagrożenia bezpieczeństwa osobistego wezwał stronę do złożenia zeznań, zaś pismem z 16 listopada 2020 r. zwrócił się do Komendanta Miejskiego Policji w [...] w celu uzyskania informacji, czy wymieniony zgłaszał przypadki stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia, zdrowia lub mienia oraz czy prowadzone były lub są postępowania przygotowawcze, w których występował jako osoba pokrzywdzona. W dniu 27 listopada 2020 r. organ przeprowadził dowód z ponownego przesłuchania skarżącego, który podkreślił, iż pracuje w organach prokuratury od grudnia 2001 r., jako prokurator zaś, w różnych prokuraturach od 2007 r. Ponad rok temu delegowany został do Prokuratury Regionalnej w [...], gdzie aktualnie pracuje. Wnioskodawca nadmienił, iż gdy pracował na szczeblu Prokuratury Rejonowej nie stykał się z tak rozwiniętą przestępczością, ale i tak zdarzały się sytuacje, gdzie podejrzani jawnie wyrażali wobec niego swoją wrogość. Nigdy jednak nie informował swoich przełożonych ani też organów Policji o takich zdarzeniach. Podtrzymał wszystkie argumenty, które zawarł we wniosku o wydanie pozwolenia na broń palną do ochrony osobistej, podkreślając, iż zagrożenie z przyczyn w nim wskazanych nadal istnieje. Jak skarżący ocenił, powodem największego zagrożenia jest aktualna praca. Na jej szczeblu prowadzi bowiem i nadzoruje często wielotomowe postępowania, gdzie podejrzanym stawiane są zarzuty udziału w zorganizowanej grupie przestępczej. Jego zdaniem to właśnie wyróżnia go to spośród ogółu społeczeństwa, nie każdy obywatel ma bowiem do czynienia, z racji zajmowanego stanowiska, z osobami karanymi i nie każdy podejmuje decyzje godzące w sposób istotny w interesy tych osób, tj. formuje zarzuty karne, wydaje akty oskarżenia, czy też występuje z wnioskiem o tymczasowe aresztowanie różnego typu przestępców. Funkcja prokuratora, którą sprawuje w Prokuraturze Regionalnej w [...], wywołała u niego stan zagrożenia, w szczególności w sytuacji, gdy wystąpił z wnioskiem o tymczasowe aresztowanie osoby, z powodu działania której inny prokurator, jak również świadek, objęci zostali ochroną policyjną. Strona uważa, że skoro jej kolega, również prokurator taką ochroną został objęty, to założyć można, że niebezpieczeństwo takie istnieje także dla niej, tym bardziej, że to na jej polecenie osoba ta została zatrzymana bezpośrednio po opuszczeniu aresztu. Strona zaakcentowała, że sytuacja taka nie jest codzienna, nawet w pracy prokuratora. Oczywistym jest, że osoba ta ewentualnych zamiarów wyrządzenia jej krzywdy nie będzie podawać do publicznej wiadomości. Strona podkreśliła, że zażalenie Prokuratury na nieuwzględnienie wniosku o tymczasowe aresztowanie nie zostało uwzględnione i osoba ta pozostaje na wolności. Wnioskodawca oświadczył, że od czasu ostatniego przesłuchania, które odbyło się w dniu 20 lipca 2020 r., nie miały miejsca zdarzenia, w których ktoś bezpośrednio by jej groził bądź dokonał zamachu na życie lub zdrowie jej bądź członków rodziny. Strona podkreśliła, iż nie posiada żadnych środków do ochrony, uważa je bowiem "za nieadekwatne do skali odczuwanego zagrożenia". Wspomniała też, że mieszka w bloku, do którego swobodne wejście zabezpieczone jest domofonem. Niepokój wzbudza jednakże znajdujące się na ostatnim piętrze, gdzie nie ma już żadnego mieszkania, wejście na dach zabezpieczone tylko kłódką techniczną, z którego można przeskoczyć na teren jego mieszkania. W dniu 10 grudnia 2020 r. organ uzyskał też pismo z Komendy Miejskiej Policji w [...], w treści którego wskazano, iż w okresie od 5 maja 2020 r. nie odnotowano zgłoszeń dotyczących stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia, zdrowia i mienia strony, nie było również prowadzonych postępowań, w których wymieniony występował jako osoba pokrzywdzona. Pismem z 17 grudnia 2020 r. KWP poinformował stronę, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie potwierdził istnienia przesłanki wskazanej w art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy o broni. KWP zaznaczył, iż może ona przedłożyć dodatkowe dowody celem wykazania, że jej życie i zdrowie jest stale, realnie i ponadprzeciętnie zagrożone. Z przysługujących jej praw strona nie skorzystała. Następnie KWP wydał w dniu [...] stycznia 2021 r. decyzję odmowną, wskazując, że nie znalazł podstaw do pozytywnego rozpatrzenia jej wniosku i przyznania pozwolenia na broń palną do ochrony osobistej. Jak wskazał KWP, materiał dowodowy zgromadzony w toku prowadzonego postępowania administracyjnego nie pozwala uznać omawianego przez stronę zagrożenia jako stałe, realne i ponadprzeciętne. Od decyzji tej strona wniosła odwołanie do KGP. KGP decyzją z [...] kwietnia 2021 r. utrzymał w mocy decyzję KWP z [...] stycznia 2021 r. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że argumenty strony przedstawione w toku przedmiotowego postępowania administracyjnego, nie przekonują KGP o zasadności wydania jej pozwolenia do wskazanego celu. Podniesione przez stronę okoliczności, iż jest prokuratorem, delegowanym od czerwca 2019 r. do Prokuratury Regionalnej w [...] i ma styczność z osobami karanymi, prowadzi bowiem i nadzoruje często wielotomowe postępowania, w których podejrzanym stawiane są m. in. zarzuty udziału w zorganizowanej grupie przestępczej, nie świadczą w ocenie KGP o szczególnym zagrożeniu jej życia lub zdrowia. KGP zauważył, że obawa o własne bezpieczeństwo w ramach wykonywania określonego zawodu, w przypadku strony jest to funkcja prokuratora, nie jest równoznaczna z istnieniem takiego zagrożenia i nie stawia jej automatycznie w grupie osób szczególnie zagrożonych. Tym samym, nie stanowi samoistnej przesłanki uzasadniającej wydanie jej pozwolenia na posiadanie broni palnej. I jakkolwiek prokurator, czego organ nie neguje, w określonych sytuacjach może obawiać się o swoje bezpieczeństwo, to jednak sama obawa wynikająca z przeświadczenia, że poprzez wykonywanie czynności służbowych może być narażony na stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie, nie uzasadnia, zdaniem KGP, wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej do ochrony osobistej. KGP podkreślił, że ustawodawca nie uznał zawodu prokuratora za szczególnie niebezpieczny. Gdyby bowiem zagrożenie bezpieczeństwa osób zawód ten wykonujących było ponadprzeciętne, uprawnienie do posiadania broni osoby takie posiadałyby niewątpliwie na podstawie przepisów ustawowych, regulujących ich status zawodowy. Skoro tego prawodawca nie uczynił, choć niewątpliwie ta grupa zawodowa, podobnie jak sędzia czy policjant statystycznie częściej ma do czynienia z "przestępcami" niż np. osoba wykonująca inny zawód, domniemywać należy, że nie uznał, by ryzyko związane z wykonywaniem czynności służbowych w ramach tej profesji, automatycznie uzasadniało przyznanie prawa do posiadania broni. Tym samym osoby sprawujące tę funkcję poddał w tej kwestii ogólnym zasadom określonym w ustawie o broni. Nie mają zatem uprzywilejowanej pozycji w przypadku ubiegania się o broń palną do ochrony osobistej, podlegają one takim samym rygorom jak pozostali obywatele. Gdyby przyjąć odmienny punkt widzenia za prawidłowy, czego w istocie oczekuje strona, organ Policji zobowiązany byłby zatem wydać pozwolenie na broń każdemu prokuratorowi, który wystąpiłby z takim wnioskiem, powołując się na istnienie uwarunkowań wynikających z zawodowego funkcjonowania w określonym środowisku społecznym. Tymczasem nie należy zapominać, że prokurator jest funkcjonariuszem publicznym prokuratury, którego zadaniem jest wykrywanie i ściganie przestępstw oraz wnoszenie i popieranie aktu oskarżenia przed sądem. Regularna styczność w celu wykonywania obowiązków zawodowych z osobami "łamiącymi prawo" oraz takimi, które dopuściły się przestępstw przeciwko życiu i zdrowiu stanowi zatem nierozerwalną istotę tego zawodu. Innymi słowy, w zawód ten wpisane jest ryzyko które u osób tej profesji może rodzić obawy o bezpieczeństwo własne lub rodziny. Tego rodzaju obaw nie należy jednak, zdaniem organu, utożsamiać z istnieniem permanentnego zagrożenia, o którym mowa w art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy o broni. Okoliczność zatem, że strona jest prokuratorem, nie wyróżnia jej na tle innych osób wykonujących tak jak ona zawód zaufania publicznego (policjant, sędzia). Bezsprzecznym jest, iż osoby te zawody wykonujące, podobnie jak strona wielokrotnie uczestniczą, m. in. w bardzo poważnych sprawach karnych i mają z racji wykonywanego zawodu bezpośrednią styczność z najgroźniejszymi przestępcami bądź nawet zorganizowanymi grupami przestępczymi, i tak jak ona też są osobom tym znani z imienia i nazwiska. Oczywistym jest zatem, iż narażeni są również na niezadowolenie ze strony osób "łamiących prawo". Organ podkreślił, że rodzaj zajęcia, czy też profesji może mieć jedynie znaczenie pomocnicze przy ubieganiu się o broń do ochrony osobistej, ale nie decydujące samo w sobie. Istotne jest, jak to wskazano powyżej, wykazanie przez wnioskodawcę, że znajduje się on w sytuacji szczególnego zagrożenia, które powinno być stałe, a przede wszystkim realne. Dla spełnienia omawianych warunków ustawowych, wbrew twierdzeniu strony, nie jest konieczne wystąpienie zdarzenia, w którym życie i zdrowie jej, bądź rodziny byłoby faktycznie zagrożone lecz uprawdopodobnienie, że w jej przypadku istnieje stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia i zdrowia. W ocenie KGP, strona takiego zagrożenia nie uprawdopodobniła. Strona nie wskazała, by kiedykolwiek znalazła się w sytuacji realnego zagrożenia tych dóbr. Jak sama podkreśliła funkcję prokuratora sprawuje od 2007 r. Pracując na szczeblu Prokuratury Rejonowej, choć nie stykała się z tak rozwiniętą przestępczością, jak na obecnie zajmowanym stanowisku, to zdarzały się sytuacje, gdzie podejrzani jawnie wyrażali wobec niej swoją wrogość. Nigdy jednak nie informowała swoich przełożonych ani też organów Policji o takich zdarzeniach. KGP podkreślił, że broń palna jest tylko jednym z wielu elementów systemu ochrony, co oznacza, że nie może go zastąpić, a jedynie uzupełnić i to w sytuacji, gdy inne środki ochrony okazały się niewystarczające lub nieskuteczne. Tymczasem z akt sprawy wynika, że strona nie posiada żadnych środków do ochrony, uważa je "nieadekwatne do skali odczuwanego zagrożenia". Zdaniem KGP, zamiast upatrywać rozwiązania wyłącznie w wyposażeniu strony w broń bojową do ochrony osobistej może ona, celem zapewnienia sobie poczucia bezpieczeństwa, nabyć środki ochrony osobistej nie podlegające reglamentacji (art. 11 pkt 7, 8 i 11 ustawy o broni), a więc takie, których posiadanie nie wymaga uzyskania zgody organu Policji (dotyczy to np. ręcznego miotacza gazu czy paralizatora elektrycznego o określonych parametrach, broni alarmowej o kal. do 6 mm), które spełniają rolę prewencyjnego środka ochrony. Skarżący zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie powyższą decyzję KGP. Skarżący zarzucił jej naruszenie: - przepisów postępowania ( mające istotny wpływ na wynik sprawy): 1. art. 7, 11 § 1 i art. 80 kpa polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego oraz jego dowolnej ocenie co doprowadziło do wydania decyzji odmiennej od tej, jaka zostałaby wydana przy należytej analizie materiału dowodowego; 2. Naruszenie art. 8 i 107 § 3 kpa przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasad pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności niewyjaśnienie dlaczego okoliczności podane przez skarżącego nie świadczą o stałym realnym i ponadprzeciętnym zagrożeniu dla życia i zdrowia, a także nieodniesienie się w żadnym miejscu do przywołanego przez skarżącego orzecznictwa, które jest dla niego korzystne i w pełni adekwatne do sytuacji skarżącego (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 listopada 2016 r. sygn. akt II OSK 349/15, LEX nr 2199224). - przepisów prawa materialnego - art. 10 ust. 1 ustawy o broni poprzez błędną jego wykładnię, że w realiach niniejszego postępowania nie zostały spełnione warunki dla wydania skarżącemu zezwolenia na posiadanie broni palnej do ochrony osobistej, podczas gdy prawidłowa analiza tego przepisu w przedmiotowej sprawie prowadzić powinna do wydania decyzji odmiennej. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji KGP. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia. W działaniu organu wydającego decyzje Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno w zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i zastosowania do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Odnosząc się do meritum zaskarżonej decyzji KGP, wskazać należy, co następuje. Zgodnie z art. 10 ust. 1 i 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji, pozwolenie na broń wydaje się, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni, przy czym w przypadku broni palnej w celu ochrony osobistej za ważną przyczynę uważa się w szczególności stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia lub zdrowia. Przesłanki powyższe muszą istnieć łącznie, a zagrożenie wynikać z obiektywnych okoliczności, a nie tylko z samego tylko przekonania osoby wnioskującej o wydanie jej pozwolenia na broń. Ciężar udowodnienia, iż taki stan faktyczny występuje, spoczywa na wnioskującym, co oczywiście nie zwalnia organu Policji z obowiązku podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz uzyskania całego materiału dowodowego, pozwalającego na swobodną ocenę czy żądanie wnioskującego jest uzasadnione i pozwolenie na broń należy wydać. Wnioskodawca może więc powołać wszelkie – z jego punktu widzenia istotne - okoliczności, które w jego przekonaniu świadczą o jego zagrożeniu osobistym, jednakże ustalenie czy spełniają one wymogi art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy o broni należy do organów Policji. Osoba ubiegająca się o wydanie pozwolenia na broń w celu ochrony osobistej powinna zatem wykazać, że w jej przypadku zachodzą mające odzwierciedlenie w rzeczywistości sytuacje i fakty, które pozwalają uznać przedstawione przez nią okoliczności za uzasadnione w rozumieniu art. 10 ust. 1 ustawy o broni (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 sierpnia 2016 r. sygn. akt II OSK 2932/14, opubl. Legalis nr 1512151). Należy podkreślić przy tym, iż zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych, aby zagrożenie życia, zdrowia lub mienia stanowiące ważną przyczynę posiadania broni, o której mowa w art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy o broni, można było uznać za stałe, musi ono przejawiać się permanentnością i aktualnością, zaś jego realność musi być rzeczywista i obiektywna, a nie nacechowana subiektywnością. Natomiast ponadprzeciętność nie może sprowadzać się do sytuacji hipotetycznej, lecz musi być nadzwyczajna i niepowszednia (vide: prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 621/12, opubl. LEX 1230649). Zagrożenie bezpieczeństwa osobistego może wynikać z różnych przyczyn, np. z miejsca zamieszkania wnioskodawcy, rodzaju wykonywanej przez niego pracy lub charakteru jego zajęcia, ale - zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych - nie są to okoliczności wystarczające do wydania pozwolenia na broń palną do ochrony osobistej. Istotne jest bowiem jeszcze wykazanie przez wnioskodawcę, że zagrożenie to jest realne. Literalna wykładnia zaś zwrotu "realne zagrożenie" świadczy o tym, iż realne zagrożenie jest zagrożeniem przewidywalnym, czy wielce prawdopodobnym. Musi ono wynikać z ciągu wydarzeń, jakie miały miejsce w życiu wnioskodawcy i dotyczyły jego osoby. Strona winna więc udowodnić, iż znajdowała się już w sytuacji realnego, stałego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia lub zdrowia, ewentualnie powinna wykazać, iż pewnego rodzaju zdarzenia, które ją dotykają, o takim zagrożeniu świadczą (vide: prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 6 marca 2013 r., sygn. akt VIII SA/Wa 894/12, opubl. LEX nr 1303779). Ponadto, aby to zagrożenie można było uznać za stałe, musi się ono przejawiać permanentnością, zaś jego realność musi być rzeczywista i obiektywna, a nie nacechowana subiektywnością, natomiast ponadprzeciętność nie może się sprowadzać do sytuacji hipotetycznej, lecz musi być nadzwyczajna i niepowszednia (vide: prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 621/12, opubl. LEX nr 1230649). Wnioskodawca może więc powołać każdą okoliczność, która jego zdaniem wskazuje na zagrożenie jego osobistego bezpieczeństwa, jednakże ocena, czy spełnia ona wymogi art. 10 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 oraz ust. 3 pkt 1 ustawy o broni, należy do organów Policji. Organy Policji, oceniając więc materiał dowodowy, nie muszą podzielać zdania wnioskodawcy co do konieczności ochrony jego życia i zdrowia przy pomocy broni palnej bojowej. W przedmiotowej sprawie KGP wskazał, że argumenty skarżącego przedstawione w toku przedmiotowego postępowania administracyjnego nie świadczą o zasadności wydania stronie pozwolenia na tego rodzaju broń do ochrony osobistej. Podniesione przez skarżącego okoliczności nie wskazują bowiem na szczególne, stałe zagrożenie jego życia, zdrowia lub mienia. W tej sytuacji wydanie skarżącemu przedmiotowego uprawnienia naruszałoby reglamentacyjny charakter ustawy o broni. Ów pogląd KGP na gruncie tej sprawy Sąd uznaje za zasadny. Zauważyć należy, że podniesione przez skarżącego okoliczności, że skarżący jest prokuratorem, delegowanym od czerwca 2019 r. do Prokuratury Regionalnej w [...] i ma styczność z osobami karanymi, prowadzi bowiem i nadzoruje często wielotomowe postępowania, w których podejrzanymi stawiane są m.in. zarzuty udziału w zorganizowanej grupie przestępczej, nie świadczą o szczególnym zagrożeniu życia lub zdrowia wnioskodawcy. Obawa o własne bezpieczeństwo w ramach wykonywania określonego zawodu, w przypadku skarżącego jest to funkcja prokuratora, nie jest bowiem równoznaczna z istnieniem takiego zagrożenia i nie stawia strony automatycznie w grupie osób szczególnie zagrożonych. Tym samym nie stanowi samoistnej przesłanki uzasadniającej wydanie skarżącemu pozwolenia na posiadania broni palnej bojowej do ochrony osobistej. Sama obawa wynikająca z przeświadczenia, że poprzez wykonywanie czynności służbowych skarżący może być narażony na stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie nie uzasadnia wydania mu pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej do ochrony osobistej. Zauważyć także należy, że ustawodawca nie uznał zawodu prokuratora za szczególnie niebezpieczny. Gdyby bowiem zagrożenie bezpieczeństwa osób wykonujących ten zawód było ponadprzeciętne, osoby wykonujące ten zawód uprawnienie do posiadania broni zagwarantowane miałyby na podstawie przepisów ustawowych, regulujących ich status zawodowy. Skoro ustawodawca tego nie uczynił, to należy domniemywać, iż nie uznał, że ryzyko związane z wykonywaniem czynności służbowych w ramach tej profesji automatycznie uzasadnia przyznanie prawa do posiadania broni. Tym samym takie osoby ustawodawca poddał zatem ogólnym zasadom określonym w ustawie o broni. Nie mają one zatem uprzywilejowanej pozycji w przypadku ubiegania się o broń palną do ochrony osobistej, a podlegają takim samym rygorom jak pozostali obywatele. Gdyby przyjąć odmienny punkt widzenia za prawidłowy, organ Policji zobowiązany byłby wydać pozwolenie na broń każdemu prokuratorowi, który wystąpiłby z takim wnioskiem, powołując się na istnienie uwarunkowań wynikających z zawodowego funkcjonowania w określonym środowisku społecznym. To jednak nie wynika z przepisów prawa, w tym systemowej wykładni ustawy o broni. Ze zgromadzonego w sprawie przez organy Policji materiału dowodowego, jak i z podanych przez skarżącego okoliczności nie wynika, aby znajdował się on dotychczas w sytuacji świadczącej, że życie i zdrowie jego i jego rodziny byłoby zagrożone jakimkolwiek stałym, realnym zamachem ze strony podejrzanego, ponadprzeciętnego zagrożenia, z powodu którego innemu prokuratorowi została przyznana ochrona osobista. Należy podkreślić, że w przedmiotowej sprawie Zastępca Prokuratora Regionalnego w [...] podał, iż skarżący nie zgłaszał dotychczas przełożonym w związku z prowadzonymi postępowaniami sytuacji wskazujących na zagrożenie groźbami pozbawienia życia i zdrowia. Ponadto sam skarżący zresztą powyższe potwierdził w piśmie z 16 czerwca 2020 r. podkreślając, iż nie miały miejsca także inne okoliczności związane z poczuciem zagrożenia dla tych dóbr. Dodatkowo, właściwa ze względu na miejsce zamieszkania Skarżącego jednostka Policji, tj. Komenda Miejska Policji w [...] dwukrotnie wskazała, iż nie prowadziła postępowań, w których skarżący występował jako osoba pokrzywdzona, ponadto w okresie od 5 maja 2020 r. nie odnotowano zgłoszeń dotyczących stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia, zdrowia i mienia strony. Sam skarżący w zeznaniach z 20 lipca 2020 r. oraz z 27 listopada 2020 r. wskazał, iż nie miały miejsca zdarzenia, których ktoś bezpośrednio by mu groził bądź dokonał zamachu na życie lub zdrowie jego bądź członków rodziny i nie pojawiły się nowe, istotne dla przedmiotowej sprawy okoliczności związane z poczuciem zagrożenia. Organy Policji ponadto ustaliły, że nie było również prowadzonych postępowań, w których skarżący występował jako osoba pokrzywdzona. Sąd pragnie w tym kontekście przywołać wyrok NSA z 9 lutego 2016 r., sygn. II OSK 1402/14, CBOSA. Wyrok ten dotyczył odmowy wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej do ochrony osobistej, o które wnioskowała także osoba zawodowo niewątpliwie mająca styczność z osobami karanymi – a mianowicie kurator sądowy. Co więcej, osoba ta również w zakresie swoich kompetencji ma formułowanie wniosków niekorzystnych dla osób skazanych, gdyż sporządza wnioski o odwołanie warunkowego zwolnienia czy o zarządzenie wykonania kary, której wykonanie było warunkowo zawieszone lub wykonania kary zastępczej. Kurator ten wchodził w ramach pracy "w terenie" do domów osób związanych ze środowiskiem przestępczym. Dodatkowo, w okolicznościach tamtej sprawy, kurator doświadczył słownych gróźb i agresji werbalnej, o których poinformował nawet swoich zwierzchników. NSA, biorąc to pod uwagę, wskazał, że: "Uprawnione jest stwierdzenie, że doświadczone słowne groźby i agresja werbalna nie wywołały u skarżącego uzasadnionej obawy, że będą one spełnione, skoro nie zdecydował się on złożyć zawiadomienia o przestępstwie, ograniczając się do poinformowania o tym przełożonego. Co więcej, biorąc pod uwagę, że na przestrzeni lat miało miejsce tylko jedno takie zdarzenie, które związane było z wykonywaniem obowiązków służbowych, nie sposób uznać, że poczucie zagrożenia jest obiektywnie uzasadnione". NSA w powołanym wyroku podniósł także, że: "(...) regularne przebywanie w środowisku kryminogennym czy patologicznym w celu wykonywania obowiązków zawodowych stanowi nierozerwalną istotę zawodu kuratora sądowego. Ustawodawca nie uznał jednak, że ryzyko związane z wykonywaniem czynności służbowych było tego rodzaju, że automatycznie uzasadniałoby przyznanie prawa do posługiwania się bronią służbową. Dostrzegając natomiast fakt, że wykonywanie zadań stawia kuratora wobec wielu problemów i sytuacji trudnych, wiążących się z niebezpieczeństwem, czasem z zagrożeniem zdrowia lub życia, ustawodawca nadał kuratorowi uprawnienie do żądania wsparcia ze strony osób i instytucji, w zakresie ich statutowych obowiązków, w tym od Policji (art. 9 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o kuratorach sądowych, Dz.U. z 2014 r., poz. 795 z późn. zm.). (...) Jeśli zaś idzie o ponadprzeciętność zagrożenia, to autor skargi kasacyjnej zarzuca odniesienie tego kryterium do grupy zawodowej kuratorów, nie zaś do ogółu społeczeństwa. W tym zakresie należy się ze skarżącym zgodzić. Nie ulega bowiem wątpliwości, że każdy kurator sądowy statystycznie ponadprzeciętnie częściej spotyka się z przestępcą niż osoba wykonująca zawód nauczyciela czy lekarza. Powyższe niewątpliwie odnosi się także do innych zawodów takich jak sędzia, prokurator czy policjant. Ponadprzeciętność zagrożenia w związku z wykonywanym zawodem w stosunku do ogółu społeczeństwa, nie przesądza jednak o konieczności uwzględnienia wniosku wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej do ochrony osobistej. Jak wyżej powiedziano, zagrożenie to to powinno być stałe a przede wszystkim realne. Te przesłanki zagrożenia nie zostały wykazane w toku postepowania". Tezy powyższe można odnieść także do zawodu prokuratora i niniejszej sprawy. Zdaniem Sądu, zgromadzony w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy (o którego uzupełnienie skarżący nie wnosił) nie wskazuje, by wnioskodawca znalazł się dotychczas w sytuacji świadczącej, że jego (i jego rodziny) życie, zdrowie i mienie byłoby zagrożone jakimkolwiek stałym, realnym i ponadprzeciętnym zamachem. Okoliczności takich nie wykazał również i sam skarżący. Ustalenia organu w tym zakresie są zatem prawidłowe. Sąd pragnie podkreślić, że prawo do broni nie jest objęte konstytucyjnym katalogiem praw i swobód obywatelskich, a zatem nie ma ono charakteru powszechnego. Podlega natomiast administracyjnej reglamentacji, a skarżący w przedmiotowej sprawie nie przekonał organów Policji, że w jego przypadku spełniona została dyspozycja art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 1 ustawy o broni. Pozwolenia na broń nie wydaje się bowiem "na zapas" lub "na wszelki wypadek", a tylko wtedy, gdy ustalenia faktyczne dotyczące osoby ubiegającej się o takie prawo niezbicie wskazują, że inne środki dla ochrony życia i zdrowia są niewystarczające lub nieskuteczne. Faktów tego rodzaju nie wskazał ani sam skarżący, ani nie ustaliły organy Policji w wyniku podjętych czynności. W tym miejscu warto jeszcze wskazać, iż zgodnie z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 czerwca 2012 roku o sygn. akt II SA/Wa 621/12 (opubl. LEX nr 1230649) - zagrożenie życia, zdrowia lub mienia stanowiące ważną przyczynę posiadania broni, o którym mowa w przywołanym wyżej przepisie (art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy o broni), aby można było uznać je za stałe, musi się przejawiać permanentnością i aktualnością, zaś jego realność musi być rzeczywista i obiektywna, a nie nacechowana subiektywnością, natomiast ponadprzeciętność nie może sprowadzać się do sytuacji hipotetycznej, lecz musi być nadzwyczajna i niepowszednia. Brak poczucia bezpieczeństwa i to z różnych powodów deklaruje bowiem bardzo wiele osób. Jednakże nie oznacza to obowiązku wydania pozwolenia na broń każdemu, kto o takie pozwolenie wystąpi. Reasumując, postępowanie przeprowadzone przez KGP w sprawie skarżącego nie wykazało, aby znajdował się on w stałym, realnym i ponadprzeciętnym zagrożeniu bezpieczeństwa osobistego, od czego uzależnione jest wydanie pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej. Dlatego mając na uwadze reglamentacyjny charakter pozwolenia na broń palną, organy Policji zobligowane były do odmowy wydania skarżącemu takiego pozwolenia. Mając na względzie zebrany w sprawie materiał dowodowy uznać należy, iż niezasadne są także zarzuty naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7, 8, 77 § 1, 80 oraz art. 107 § 3 kpa, bowiem w przedmiotowej sprawie organy Policji w sposób wyczerpujący zebrały materiał dowodowy oraz dokonały wnikliwej oceny wszystkich zgromadzonych w ten sposób dowodów, w granicach swobodnej oceny dowodów. Podkreślić również trzeba, że wskazana ocena materiału dowodowego znalazła swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji zgodnie z dyspozycją art. 107 § 3 kpa. Organy nie naruszyły także zasady zaufania strony do organu, ani zasady "utrwalonej praktyki". Wprost przeciwnie, w sposób przekonujący zawarły swoje ustalenia w skarżonych decyzjach. To, ze strona się z nimi nie zgadza, jest jej prawem i poglądem, natomiast nie stanowi o naruszeniu prawa przez KGP. Chybiony jest także i zarzut nie odniesienia się przez KGP do przywołanego przez skarżącego orzecznictwa, które (zdaniem strony) jest dla skarżącego korzystne i w pełni adekwatne do jego sytuacji (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 listopada 2016 r., sygn. akt II OSK 349/15, LEX nr 2199224). Zauważyć należy, że uważna lektura uzasadnienia wymienionego wyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje, że sprawa będąca przedmiotem orzeczenia tegoż Sądu dotyczyła przyznania broni palnej bojowej do ochrony osobistej (poza bronią służbową) funkcjonariuszowi Policji pełniącemu ponad 20 lat służbę w strukturach Centralnego Biura Śledczego w pionie kryminalnym, w kontakcie z najbardziej niebezpiecznymi przestępcami (Wydział Zwalczania Zorganizowanej Przestępczości Kryminalnej CBŚ KGP). W związku z planowanym przejściem tego funkcjonariusza na emeryturę, wystąpił on o przyznanie mu broni w celu ochrony osobistej. W materiale dowodowym sprawy ujawniono pismo bezpośredniego przełożonego skarżącego podkom. G.S., który to dokument w ocenie Sądu nie wskazywał na subiektywne przekonanie wnioskującego o broń funkcjonariusza o jego zagrożeniu życia i zdrowia. Sprawę tą uchylono do ponownego rozpoznania w celu ustalenia okoliczności związanych z zagrożeniem zdrowia i życia wnioskującego funkcjonariusza (do ponownego przeanalizowania pod kątem istnienia zagrożenia, czemu dało wyraz m.in. pismo przełożonego owego funkcjonariusza). W wymienionej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił również, że zgodnie z art. 66 ustawy o Policji, policjant w związku z pełnieniem obowiązków służbowych korzysta z ochrony przewidzianej w Kodeksie karnym dla funkcjonariuszy publicznych. Z podobnej ochrony korzysta również policjant, który poza czasem służby działa na rzecz zapobieżenia zagrożeniu dla życia lub zdrowia ludzkiego, przywrócenia bezpieczeństwa i porządku publicznego oraz (co zaakcentował Sąd) ujęcia sprawcy czynu zabronionego. A zatem wyposażenie w związku z ochroną życia i zdrowia ludzkiego w broń palną w czasie i poza czasem służby jest, wolą ustawodawcy, dla funkcjonariusza Policji niezbędne i wynika wprost ze specyfiki wykonywanego zawodu. Tym samym podzielić należy pogląd KGP, że wymieniony wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 listopada 2016 r., sygn. akt II OSK 349/15 nie jest w pełni adekwatny do sytuacji skarżącego, nie świadczą o tym bowiem ani zgromadzony w sprawie materiał dowodowy (m.in. oświadczenie przełożonego Skarżącego - Zastępcy Prokuratora Regionalnego w [...] - vide: k. 16 akt), ani też charakter wykonywanego zawodu (ustawodawca nie uznał zawodu prokuratora za szczególnie niebezpieczny, gdyby bowiem zagrożenie bezpieczeństwa osób wykonujących ten zawód było ponadprzeciętne, osoby wykonujące ten zawód uprawnienie do posiadania broni zagwarantowane miałyby na podstawie przepisów ustawowych, regulujących ich status zawodowy). Reasumując, należy uznać, iż w przedmiotowej sprawie przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie nastąpiło naruszenie prawa materialnego, ani procesowego. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. Niniejszy wyrok został wydany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz związanych z nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374, ze zm.), dodanego na podstawie art. 46 pkt 21 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. poz. 875), zmieniającej wyżej wymieniona ustawę z dniem 16 maja 2020 r.