VI SA/Wa 1724/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka - Klimas Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2013 r. sprawy ze skargi W. D. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. stwierdza, że uchylone postanowienie nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego W. D. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z [...] lutego 2012 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego nałożył na W. D. (dalej skarżący) karę pieniężną w wysokości 3 000 złotych za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej. Decyzja zawierająca prawidłowe pouczenie co do sposobu i terminu jej zaskarżenia doręczona została skarżącemu [...] lutego 2013 r., co potwierdził własnoręcznym podpisem. Pismem z [...] marca 2012 r. skarżący, działając przez pełnomocnika adw. P. T., złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (data nadania faksu [...] marca 2012 r.). Do wniosku załączono pełnomocnictwo dla adw. P. T. wraz z kompletem dokumentów poświadczających prawo świadczenia usług transgranicznych. Oryginał pisma wpłynął do organu w dniu [...] marca 2012 r. Pismem z [...] kwietnia 2012 r. organ, kierując korespondencję bezpośrednio na adres skarżącego, poinformował stronę, iż w związku ze skomplikowanym charakterem sprawy termin rozparzenia wniosku z [...] marca 2012 r. może ulec przedłużeniu do [...] lipca 2012 r. Jednocześnie organ pouczył skarżącego o treści art. 40 § 4 i § 5 k.p.a. Powyższą korespondencję pozostawiono w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. Wezwaniem z [...] kwietnia 2012 r., działając w oparciu o art. 64 § 2 w zw. z art. 33 § 1 i § 3 k.p.a. organ wezwał skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez opatrzenie przedmiotowego wniosku własnoręcznym, czytelnym podpisem zawierającym imię i nazwisko osoby, która podpisała wniosek. Wezwanie zostało pozostawione w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. Postanowieniem z [...] maja 2012 r. Nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził niedopuszczalność wniosku z [...] marca 2012 r. Jak podkreślił organ, skarżący nie uzupełnił w wyznaczonym terminie braku formalnego w postaci przedłożenia wniosku opatrzonego własnoręcznym podpisem osoby, która pierwotnie nie podpisała się w sposób czytelny imieniem i nazwiskiem na wniosku oraz nie dopełnił obowiązku wynikającego z art. 40 § 4 i § 5 k.p.a., polegającego na ustanowieniu pełnomocnika do prowadzenia sprawy zamieszkałego w kraju lub wskazaniu pełnomocnika do doręczeń w kraju, o którym strona została pouczona w decyzji z [...] lutego 2012 r. Odpis postanowienia doręczono na adres kancelarii wskazany w treści wniosku z [...] marca 2012 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie art. 63 § 3 w zw. z art. 64 § 2 kpa poprzez błędną wykładnię art. 63 § 3 k.p.a., w szczególności przyjęcie, że dla ważności podpisu pod pismem niezbędny był podpis pełnym imieniem i nazwiskiem oraz naruszenie art. 40 § 4 i § 5 k.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie w szczególności przyjęcie, że w badanym przypadku konieczne jest ustanowienie pełnomocnika do doręczeń i w konsekwencji pozostawienie wezwania w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. W niniejszej sprawie skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem zaskarżenia jest akt o charakterze procesowym wydany w oparciu o art. 134 k.p.a. stwierdzający niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Zgodnie z art. 63 § 1 - 3 k.p.a. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy jest podaniem kierowanym do organu administracji publicznej. Podanie może być wniesione za pomocą telefaksu i powinno zawierać wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie. Powinno być podpisane przez wnoszącego. Stosownie do treści art. 32 k.p.a. strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie lub zgłoszone do protokołu (art. 33 § 2 k.p.a.), a na pełnomocniku ciąży obowiązek dołączenia do akt oryginału lub urzędowo poświadczonego odpisu pełnomocnictwa (art. 33 § 3 k.p.a.). Wszelkie wątpliwości co do zakresu pełnomocnictwa, należy traktować jako brak formalny, o którego uzupełnienie należy wezwać pełnomocnika (vide: WSA [w:] wyrok WSA w Warszawie z 20 sierpnia 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 201/10 - LEX nr 599438, , wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 maja 2008 r., V SA/Wa 741/08, LEX nr 485733.). Podstawę wezwania do usunięcia braków formalnych podania (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) jest art. 64 § 2 k.p.a., zgodnie z którym jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Konsekwencje wynikające z nieuzupełnienia w terminie braków formalnych mogą obciążać stronę tylko wtedy, gdy wezwanie o ich uzupełnienie było prawidłowe, tj. zostało skierowane do właściwego podmiotu i zawierało pouczenie, że nieusunięcie braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania, przy czym w przypadku wezwania o uzupełnienie braków formalnych wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy konsekwencją ich nieuzupełnienia jest - zgodnie z kształtującą się linią orzeczniczą - stwierdzenie przez organ odwoławczy niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy na podstawie art. 134 k.p.a. (NSA [w:] wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 135/10, LEX nr 595093, WSA [w:] wyrok WSA w Gdańsku z dnia 7 lipca 2010 r., II SA/Gd 256/10, LEX nr 664390). Składając wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy skarżący działał przez ustanowionego w sprawie pełnomocnika adw. P. T. Świadczy o tym załączone do wniosku pełnomocnictwo wraz z kompletem dokumentów potwierdzających spełnienie przez ww. pełnomocnika wymogów art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 5 lipca 2002 r. o świadczeniu przez prawników zagranicznych pomocy prawnej w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 126, poz. 1069). Uwzględniając powyższe wezwanie do usunięcie braków formalnych wniosku z [...] marca 2012 r., zawarte w piśmie z [...] kwietnia 2012 r., nie było prawidłowe, gdyż skierowane zostało bezpośrednio do skarżącego i w konsekwencji pozostawione w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia, a nie do ustanowionego w sprawie pełnomocnika adw. P. T. na adres wskazany w nagłówku pisma. W tym stanie rzeczy zaskarżone postanowienie stwierdzające niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zostało wydane przedwcześnie z naruszeniem wyżej wskazanych przepisów, a także z naruszeniem zasady ogólnej informowania (art. 9 k.p.a.) oraz zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż bezpośrednio zdeterminowało treść zaskarżonego postanowienia. Wyżej wyrażone stanowisko powinno być przez organ potraktowane jako wskazanie co do dalszego postępowania, o jakim mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. orzeczono, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.