VI SA/Wa 1776/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. R. o wstrzymanie wykonania decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] grudnia 2014 r. nr [...] w sprawie ze skargi D. R. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji z [...] grudnia 2014 r. Skarżący – D. R., z zachowaniem terminu oraz trybu złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego, którym odmówiono mu przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją, którą nałożono na skarżącego karę pieniężną w kwocie 3.000 złotych. W skardze wniesiono o wstrzymanie wykonania decyzji pierwszej instancji, tj. nakładającej karę pieniężną, nie wskazując przy tym okoliczności przemawiających za zadośćuczynieniem temu żądaniu. W odpowiedzi na skargę organ nie odniósł się do powyższego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania zatem postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę o to wnioskującą okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (vide postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 lipca 2008 r. sygn. akt II OZ 766/08, z 5 grudnia 2012 r. sygn. akt II GZ 457/12 oraz z 12 marca 2013 r. sygn. akt II GZ 93/13). Następnym warunkiem zastosowania w sprawie ochrony tymczasowej w formie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest to, aby ów akt lub czynność nadawały się do wykonania i wymagały wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących: ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania; aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. W niniejszej sprawie dodatkowo trzeba również podnieść, że możliwe jest udzielenie ochrony tymczasowej zarówno w stosunku do zaskarżonego aktu, jak i aktu wydanego w granicach sprawy. Zgodnie bowiem z art. 61 § 3 p.p.s.a. wstrzymanie wykonania dotyczy aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Oznacza to, że treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. objęta jest decyzja, którą na skarżącego nałożono karę 3.000 złotych, a którą to decyzję uczynił przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania. Reasumując Sąd stwierdza, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania obowiązany jest zbadać trzy kwestie: po pierwsze czy przedmiot wniosku – decyzja, jest aktem podlegającym wykonaniu – czy nadaje się do wykonania. Po drugie, jeżeli decyzja nadaje się do wykonania, Sąd musi ocenić czy skarżący w sposób przekonywujący i pełny wykazał przesłanki – okoliczności, przemawiające za koniecznością wstrzymania wykonania ww. decyzji. Po trzecie czy ww. przesłanki istnieją i czy dają one podstawę do zastosowania tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, o której mowa w art. 61 p.p.s.a. Jak już wcześniej wskazano w niniejszej sprawie skarżący żąda wstrzymania wykonania decyzji, którą nałożono na niego karę pieniężną. W ocenie Sądu akt ten bez wątpienia nadaje się do wykonania i jako taki mógł stać się przedmiotem rozpoznawanego wniosku. Odnośnie przesłanek warunkujących zastosowanie w tej sprawie ochrony tymczasowej Sąd stwierdza, że skarżący nie przedstawił żadnej okoliczności na potwierdzenie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym stanie rzeczy – skoro skarżący, nie podał żadnych okoliczności, które wskazywałyby na obawę, że wykonanie decyzji wywoła niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Sąd - na zasadzie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.